ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΤΕΛΕΙΟΦΟΙΤΗΣ...ΣΧΕΔΟΝ (ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4) Οταν μεγαλώσω θα ...

Καταπονημένοι μου συμφοιτητές και συμφοιτήτριες ένεκα της μέρας και των περιστάσεων σας καλωσορίζω στο επόμενο επεισόδιο....

Έθεσα ως τίτλο μου σήμερα μια φράση που τουλάχιστον εγω είχα πει εκατομμύρια φορές και φαντάζομαι άλλες τόσες καθ' ένας  απο σας.. Γιορτάζοντας την επέτειο του Πολυτεχνείου σήμερα,( όχι δεν κατέθεσα στεφάνι, ούτε πήγα σε κάποια πορεία ... ας πούμε οτι τη γιόρτασα βλέποντας εκπομπές στην ΔΤ , με το δικό μου τρόπο δηλαδή!!!!) στα πλάνα αυτά είδα φοιτητές , νέους ανθρώπους στην ηλικία μου πάνω κάτω που πάλευαν. αγωνιζόντουσαν και κάποιοι απ' αυτούς την συγκλονιστική στιγμή με την είσοδο του τανκ θυσιάστηκαν για μια ιδέα πρωτεύον χαρακτηριστικό της δημοκρατίας.

Το θαυμασμό μου αυτό, στις στιγμές που ακολούθησαν διέκοψε το ερώτημα '' Κι εγω τι κάνω;;" . Η απάντηση είναι άκρως ρεαλιστική και αμήχανη. ''Τίποτα''. Βρίσκομαι στην ίδια θέση με τα ''παιδιά'' αυτά , έχω κάθε λόγο να παλέψω και ν' άγωνιστώ για στοιχειώδη πράγματα που πλέον δεν είναι δεδομένα, με πιο επίκαιρο την  ανάγκη πλέον να βρεθεί μια λύση για να ανοίξει το ''Πανεπιστήμιο'' που τολμώ να πω πως ακόμα και τότε τις δύσκολες αυτές στιγμές παρέμενε ανοιχτό και κανείς παρα μόνο οι ίδιοι οι φοιτητές μπορούσαν να καθορίσουν την πορεία του με τις ιδέες τους ( γιατί ακόμη και το εκ προθέσεως κλεισιμό τους στο Πολυτεχνείο έγινε εξαιτίας μιας ιδέας.)

Για ποιο λόγο λοιπόν ενω η ανάγκη να δράσω είναι τόσο έντονη εγώ παραμένω αδρανής; Τι είναι αυτό που επιτέλους δεν κάνω σωστά ; Η δική μου απάντηση είναι ο φόβος και ακόμα και τώρα η έλλειψη κινήτρου. Οι πορείες απλά γίνονται για να γίνονται, δεν φέρουν (και λυπάμαι ειλικρινά που το λέω ) κανένα απολύτως αποτέλεσμα , το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να σου ανοίξει κανένα κεφάλι ή με όποιο τρόπο να διακινδυνεύσεις τη σωματική σου ακεραιότητα κι έπειτα να χαρακτηριστείς ως απλά ένα ρεμάλι ''αριστερό'' που ήθελε να προκαλέσει αναταραχές. Εδώ λοιπόν εισβάλλει ο φόβος ξέρεις πως για να έχει η διαμαρτυρία σου αποτέλεσμα θα πρέπει να διακινδυνεύσεις και μετά τελευταία περιστατικά προτιμάς απλά να καθίσεις ήσυχα σπίτι σου, αθόρυβα και να καταγραφείς ιδέες σε ένα χαρτί ( εντάξει υπολογιστή για αν μιλάμε ξεκάθαρα...)

Κι επανέρχομαι πάλι στον τίτλο μου, δεν ονειρευόμουν αυτά  όταν ήμουν μικρή, όχι..., πίστευα πως   με το δικό μου τρόπο θα άλλαζα τον κόσμο , πως άνετα θα μπορούσα να στέκομαι στα κάγκελα με θάρρος και θράσος, δεν φανταζόμουν πως θα ήμουν άνεργη , πως θα διχαζόμουν σε ακρότητες, πως θα μου επέβαλαν ακόμα και το πότε θα τελειώσω τις σπουδές μου.

Υστερόγραφο: Όταν μεγαλώσω θα ζήσω τη ζωή που θέλω εγω , όχι αυτή που θα μου επιβάλουν οι άλλοι...
                                                                                                                      Ματίνα Στυλίδου