Κι όντως αυτό συμβαίνει, μπορεί να μην είναι στο ίδιο μέτρο,
μπορεί να μην είναι στην ίδια διάρκεια, επιστροφές όμως, γίνονται και αναγκαζόμαστε
να της δεχτούμε. Υπάρχει βέβαια και η άλλη περίπτωση, αυτή της «αργής ανάρρωσης».
΄Οταν μετά από δύσκολα και άσχημα συμβάντα στη ζωή σου, νιώθεις μόνο φόβο,
(εντάξει νιώθεις και παραίτηση, μιζέρια, στεναχώρια) αλλά κυρίως, φοβάσαι.
Τρέμεις στην ιδέα πως θα ξανασυμβούν κι όπως σε μια νύχτα με καταιγίδες
ταράζεσαι κάθε φορά που ακούς μια βροντή, έτσι αγωνιάς, όταν κάποιος σε
πλησιάζει.
Πρόσφατα έμαθα να διακρίνω την απόρριψη, χρόνια ολόκληρα
πίστευα, πως, αν κάποιος σε χωρίσει, σημαίνει ότι σε απορρίπτει. Κι όμως, με
αρκετό ενδιαφέρον και δυσκολία να το αποδεχτώ και να αλλάξω μυαλά, με έπεισαν,
πως από τη στιγμή που κάποιος σε επιλέγει μια φορά, σε ξεχωρίσει, τότε, η
εξέλιξη της σχέσης αυτής (η αρνητική μιλάμε πάντα, στη θετική δε μπαίνεις καν
στη διαδικασία να διαβάσεις αυτό το άρθρο) το φευγιό του άλλου προσώπου, δεν
είναι απόρριψη, είναι απλά μια διαφορετική επιλογή. Ίσως ακουστεί σαν
δικαιολογία, σαν πανάκιο στο «βαριά άρρωστο ασθενή» κι όμως, το βρίσκω
εξαιρετικά βοηθητικό.
Αυτό που πολλές φορές τείνουμε να αγνοούμε είναι ο
παράγοντας άνθρωπος, από τη στιγμή που σχετιζόμαστε με κάποιον, σταματάμε να
τον αντιμετωπίζουμε σαν ξεχωριστή, αυτόνομη προσωπικότητα και τον ανάγουμε σε
προσδοκία. Είναι η «προσδοκία μας», γίνεται συνειδητά αυτό που θέλουμε να
έχουμε στη ζωή μας, όχι όμως, όπως είναι, αλλά, όπως περιμένουμε εμείς να
εξελιχθεί και να αντιδράσει.
Διαμορφώνουμε και σχεδιάζουμε ένα μονοπάτι κρίνοντας από τη
δική μας σκοπιά, τοποθετώντας το περιβάλλον, στο οποίο νιώθουμε οικεία,
πλαισιώνοντάς τον με αισθήματα που μας αρέσουν, βάζοντας στη διαδρομή στόχους, τους
οποίους «υποθετικά» και το άλλο πρόσωπο θα επιθυμούσε. Του φτιάχνουμε μια αρένα
και το ρίχνουμε στη μάχη.
Η προσδοκία μας είναι πως θα κερδίσει, γιατί είναι τέλειος
σε όλα. Τι κι αν ξαφνικά πιάσει βροχή, τι κι αν το βουνό γίνει θάλασσα, τι κι
αν ο ήλιος δώσει τη θέση του στο φεγγάρι, στο ιδεατό μας, θα βγει νικητής. Προσδοκούμε
τη νίκη του και λησμονάμε να το ρωτήσουμε, αν είναι διατεθειμένος να παίξει.
Βιαζόμαστε να πάρουμε το μετάλλιο, χωρίς να ξέρουμε, αν ο διπλανός μας
ενδιαφέρεται για έναν αγώνα.
Με λίγα λόγια απογοητευόμαστε, κάνουμε λάθη, καταπιέζουμε,
υπερβάλουμε, γιατί ξεχνάμε να ρωτήσουμε τις ανάγκες του άλλου. Υποθέτουμε, πως
αν ρίξουμε μια μπάλα μπροστά του θα την κλωτσήσει, ενώ υπάρχουν χιλιάδες
διαφορετικές κινήσεις. Κι έτσι νιώθουμε ηττημένοι, αφού στο πλάνο που κατασκευάσαμε
έπρεπε να αντιδράσει συγκεκριμένα, έπρεπε να απαντήσει στο μήνυμα στο μισάωρο,
γιατί έτσι λένε τα sites, έπρεπε να βγούμε σε τρεις μέρες, γιατί έτσι κάποιος
δείχνει το ενδιαφέρον του. Αντικαθιστούμε το «θέλω» με το «πρέπει» και οδεύουμε
περισσότερο σε σχέσεις με τεχνητή νοημοσύνη, παρά με νοήμονες ανθρώπους.
Δε μπορώ να πω με σιγουριά, τι πρέπει να συμβαίνει ανάμεσα
σε δύο ανθρώπους, πως οφείλει να είναι μια σωστή σχέση, πάντως με σιγουριά (και
αμέτρητες καταστροφικές εμπειρίες σας βεβαιώνω), δεν μπορούμε να την
προβλέψουμε και να τη σχεδιάσουμε. Κι αν κάτι στην πορεία στραβώσει κι αν
κάποιος από τους δυο αλλάξει γνώμη, δεν είναι απόρριψη ή ήττα για εμάς είναι
απλά ένα ενδεχόμενο.
ΥΓ. Το μόνο που εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς είναι ο εαυτός
μας. Εσύ είσαι αυτός, με τα λάθη και τα πάθη σου, τα σωστά και τα όμορφα σου.
Κάποιος θα επιλέξει να αγοράσει το παιχνίδι σου, άλλος να παίξει την πρώτη
πίστα, κάποιοι θα αντέξουν μέχρι το level 4 ή 5 και λίγοι θα φτάσουν στο τέρμα.
Δεν εξαρτάται από σένα το τι και το πώς, εξαρτάται από την επιθυμία τους
να ζοριστούν, να ρισκάρουν, να παίξουν.
Ματίνα Στυλίδου
