Για αυτό το κάτι διαφορετικό που ψάχνεις.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ, για ποιο λόγο εμείς οι γυναίκες λατρεύουμε τις αισθηματικές ταινίες; Για ποιο λόγο, χαραμίζουμε χρόνο και χρήμα, για να παρακολουθήσουμε 90 λεπτά από ένα κοινότυπο και χιλιοπαιγμένο σενάριο;

Τι να είναι άραγε αυτό που μας τραβάει; Μήπως ο Αμερικάνος, κούκλος πρωταγωνιστής, με τις φαρδιές πλάτες και το σαγηνευτικό βλέμμα; Ο πρίγκηπας του παραμυθιού μας, που ,αν και κακό κι ατίθασο αγόρι, με πολλές κατακτήσεις και καμία διάθεση να αγαπήσει ή να αγαπηθεί, πληγώνεται βαθύτατα λίγο πριν το τέλος; Τον παρακολουθούμε με πλήρη αφοσίωση να πονάει για αυτή τη μία και μοναδική γυναίκα, που τον καθήλωσε, που τον έκανε να αλλάξει τον τρόπο, που σκέφτεται, που τον έκανε να αφήσει το παρελθόν του πίσω και να ρισκάρει μαζί της.

'Η μήπως ταυτιζόμαστε σε τέτοιο βαθμό με την πρωταγωνίστρια, τη γλυκιά και ρομαντική, αυτή που διαφέρει από τις υπόλοιπες, που δεν ανήκει στο σορό και για αυτό το λόγο είναι μόνη της σε ολόκληρη Βόρεια Αμερική; Μελαχρινή, ξανθιά, καστανή δε μας πειράζει, εμείς την πλάθουμε, κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση, από την αρχή, γιατί βλέπουμε σε αυτήν τον εαυτό μας, το δικό μας αγώνα, προκειμένου να βρεθεί κάτι αξιόλογο στο δρόμο μας.

Στη δική της φιγούρα εξάλλου, αργότερα, αντικατοπτρίζεται η δική μας απογοήτευση, όταν αυτό το κάτι βρεθεί, αλλά αυτή η ριμάδα η πλοκή μπερδεύει τόσο τα πράγματα και αυτοί οι δύο άνθρωποι, αυτό το τόσο ταιριαστό ζευγάρι, απομακρύνεται, απογοητεύεται επιλέγει άλλους δρόμους. Κι όλα αυτά πάντα λίγο πριν το τέλος.

Στις ρομαντικές αυτές ταινίες, λατρεύουμε, λοιπόν, όταν, λίγο πριν το τέλος, ένας από μηχανής θεός, η μοίρα,μια άγνωστη δύναμη, η καλή τους τύχη, τους φέρνει πάλι κοντά, στον ίδιο χώρο, στο επίκεντρο της σκηνής και τότε η κάμερα φέρνει το πλάνο πιο κοντά και από τα βλέμματά τους καταλαβαίνουμε, πως το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα.

Εναγωνίως παρακολουθούμε μια ολιγόλεπτη σκηνή, το αντίτιμο όλων των προσδοκιών μας. Για αυτή την επανένωση, για αυτό το happy ending κάναμε όλο το δρόμο, για να δούμε το αντικείμενο του πόθου μας να ταιριάζει απόλυτα με τις προσδοκίες μας. Για να δούμε, έστω κι έμμεσα, ότι επιλεχθήκαμε ανάμεσα σε τόσες, ένα μικρό θαύμα του κινηματογράφου, το οποίο θα μας κάνει ανοίγοντας τα φώτα να ελπίζουμε πάλι. Πως, ίσως στο πάρκινγκ του κινηματογράφου, στο δρόμο, σε μια καφετέρια, στην ουρά για τη ΔΕΗ, θα ζήσουμε το δικό μας 90 λεπτό ρομάντζο.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν έπειτα από πολλές απόπειρες χάνεις αυτή σου την ελπίδα;Τι γίνεται, όταν οι αποτυχημένες σχέσεις σου διπλασιάζονται και η ζυγαριά δεν έχει πια λόγω να λειτουργεί για χάρη σου;

Η πραγματική ζωή ή τουλάχιστον αυτή, που αναγνωρίζουμε σαν αληθινή, δε σου εγγυάται ευτυχισμένο τέλος. Πολλές φορές, μάλιστα, τιμωρεί την αλαζονεία σου και απότομα τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια σου και πέφτεις και χτυπάς και κάποια στιγμή μαθαίνεις. Αποκτάς εμπειρίες, γίνεσαι λίγο πιο ρεαλιστής, λίγο πιο συγκεκριμένος. Μαθαίνεις να περπατάς χωρίς χαλιά, τα βήματά σου λιγοστεύουν κι αν και είναι ακόμα αέρινα δεν είναι πια τόσο ανάλαφρα.

Όταν έχεις χτυπήσει αρκετές φορές, όταν ακόμα μετράς πληγές, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πιστέψεις στο όνειρο.

Ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις την παγίδα, ακόμα κι αν δεν έχεις κανένα δείγμα άσχημης ή περίεργης συμπεριφοράς κι αυτό είναι που σε τρελαίνει ακόμα περισσότερο. Οι όμορφες συμπεριφορές σε ξενίζουν, τα ξεκάθαρα λόγια ακούγονται τώρα πιο δυνατά, τρομακτικά στα αυτιά σου και η ευγένεια είναι που σε φρικάρει.

 Σαν να έχουν  αποκτήσει οι λέξεις άλλο νόημα, γιατί συνήθισες στο ψεύτικο, στο δήθεν και στην υπέρ του δέοντος άνεση, που αυτά αναγνωρίζεις σαν αναμενόμενα. Ίσως, όμως, κάπου εκεί έξω να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τις ίδιες αρχές κι αξίες με εσένα, ίσως η τύχη να είναι καλή μαζί σου αυτή τη φορά. Ίσως τα δικά σου 90 λεπτά να μην έχουν ξεκινήσει ακόμα.

ΥΓ. Άσχημο πράγμα ο φόβος, ανίκητος, πορθητής της λογικής, μόνο την ψυχή δεν μπορεί να τιθασεύσει, γιατί εκείνη δε μένει ποτέ σταθερή και δεν μπορεί εύκολα να την ανακαλύψει.

                                                                                                                           Ματίνα Στυλίδου

Σε εκείνο το μεθυσμένο μας βράδυ...

Και πάλι εδώ σε αυτή την κενή σελίδα να γράφω το τέλος. Δεν πρόλαβα να γράψω την αρχή μας, δεν αναλώθηκα στο να σχολιάσω τη μέση, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω αυτό. Δεν μπορώ να κάνω άλλο πια ότι δε συμβαίνει. Πρέπει να γεμίσω το λευκό μπροστά μου με μαύρα γράμματα.

Δε ξέρω αν θα χαραμίσεις έστω και δύο λεπτά από το χρόνο σου για να το διαβάσεις όλο αυτό, ακόμα κι αν αφορά εσένα, εσένα και μόνο. Δε γνωρίζω, αν στο καινούριο δρόμο, που χάραξες, χωρά μια μικρή ανάμνηση από εμένα. Μάλλον όχι. Η αλήθεια, όμως, είναι πως δεν τα γράφω όλα αυτά για να τα διαβάσεις, είναι καθαρά προσωπική επιλογή, να αδειάσει το μέσα μου από εσένα. Έτσι, γράφω εγώ το τέλος ξορκίζοντας το, βγάζοντας το με αυτό τον τρόπο από μέσα μου, ξεριζώνοντας εσένα. Είναι η μόνη λύση για εμένα.

Τι να γράψω όμως; Από που να αρχίσω; Να αναφερθώ, στο τότε, μήνες πριν, όταν οι δρόμοι μας συναντήθηκαν; Στο τότε δικό μου: «Δε βαριέσαι...», απάντησες με το δικό σου: «Γιατί όχι!». Μέρα με τη μέρα ερχόμουν πιο κοντά σου κι ας το αρνιόμουν σε όλους. Όταν με ρωτούσαν για σένα, απαντούσα απαξιώνοντας σε, απαξιώνοντας όλο αυτό που είχα αρχίσει να νιώθω για εσένα. Τους έλεγα, πως δεν ήσουν κάτι ιδιαίτερο, πως είσαι απλώς μια καλή περίπτωση, κάποιος που γέμιζε χωρίς να του το ζητήσω τα κενά που ένιωθα. Κι ήταν αρκετά.

 Δε ξέρω αν κατάφερα να σου επιστρέψω ποτέ τα ίσα, όχι, γιατί δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω, αλλά γιατί ποτέ δεν πήρα απάντηση. Έδινες κάθε μέρα μόνο όσα ήθελες κι αν προσπαθούσα να περάσω την κόκκινη γραμμή σου εξαφανιζόσουν. Ύστερα, επέστρεφες κι όλα γινόντουσαν όπως πριν, μέχρι πάλι να φθάσουμε σε αυτό το ίδιο σημείο, αυτό που είχες φράξει καλά και δεν μπορούσα να περάσω όσο κι αν προσπάθησα.

Από την άλλη μπορεί να μην το προσπάθησα αρκετά κι αυτό, ίσως ήταν μια πιθανή απάντηση στο γιατί φτάσαμε ως εδώ. Όμως, δεν ήθελα να μπω κρυφά σαν τον κλέφτη, στεκόμουν απέναντί σου και ζητούσα την άδεια σου για να περάσω, απλώς εσύ δεν ήσουν διατεθειμένος να κουνήσεις, έστω το κεφάλι σου καταφατικά.

Ξέρεις, πάντα μου είναι δύσκολο να γράφω το τέλος στις ιστορίες μου. Για την αρχή, τη μέση μπορώ να γεμίσω σελίδες, αλλά ποτέ δεν το κάνω, προτιμώ αντί αυτού να γεμίζω το μέσα μου με την κάθε στιγμή που ζω. Στο τέλος, όμως, δεν έχεις άλλη επιλογή. Δεν έχεις πια καμία, ακόμα εμπειρία να ζήσεις. Το μόνο που είσαι σε θέση να κάνεις είναι να πεις τα τελευταία λόγια, να παραδεχθείς τα λάθη σου, να κατηγορήσεις τον άλλον για τα δικά του κι ύστερα να φύγεις.

Αυτό, όμως, που με ζορίζει περισσότερο από όλα σε κάθε τέλος είναι η παραδοχή κι ο φόβος. Η παραδοχή όχι των λαθών μου, αυτά έχω το θράσος να τα παραδέχομαι πολύ νωρίτερα, η παραδοχή στο ότι πλέον, δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σώσω το παιχνίδι. Πάντα αυτό ήταν το ζόρι μου. Δε διαχειρίζομαι σωστά τις ήττες μου, δεν τις δέχομαι με ευκολία. Ο φόβος είναι για το μετέπειτα, φόβος για το αν θα βρώ όσα έχασα ξανά και για το αν αυτό, που θα συναντήσω παρακάτω θα είναι καλύτερο από αυτό που αφήνω πίσω μου.

Εξάλλου, αυτός δεν είναι κι ο λόγος που μιξοκλαίμε για σχέσεις που τελειώνουν; Η κακούργα, η ανασφάλεια για το καινούριο, που φαντάζει τόσο ξένο.

Φυσικά και πριν σε γνωρίσω φοβόμουν, δεν είχα βάλει ακόμα τελεία στα παλιά. Ήρθες, όμως εσύ στη ζωή μου και με έκανες να καταλάβω, πως άλλα πράγματα θέλω να έχω στη ζωή μου, στην καθημερινότητά μου. Με έκανες να πιστέψω, πως μου αξίζουν καλύτερα από όσα ζούσα, με έκανες να πιστέψω πάλι σε κάτι κι αν αυτές τις γραμμές τις διαβάζεις, τότε σου οφείλω ένα: «Ευχαριστώ», γιατί, όσο κι αν σου φαίνεται απίστευτο, με βοήθησες και μακάρι κάνοντας κι εσύ τη δική σου ανασκόπηση κάποια μέρα να με σκεφτείς με ένα χαμόγελο και κάτι γλυκό σαν ανάμνηση.

Όχι ,μην ανησυχείς δεν τα παιξα, θυμάμαι πολύ καλά τα στραβά και τα άσχημα σου, αλλά θα ήμουν άδικη, πρώτα από όλα με τον εαυτό μου κι ύστερα μαζί σου, αν δεν εκτιμούσα όσα μου έδωσες και από όλους όσους πέρασαν από τη ζωή μου, μέχρι τώρα, ήταν τα περισσότερα ή μάλλον ήταν πιο ουσιαστικά.Αναπόφευκτα, όλοι οι άνθρωποι, που μπαίνουν στη ζωή μας, μας διδάσκουν κάτι κι εγώ αποδεικνύομαι αρκετά φιλομαθής τελικά.

Το τέλος μας, λοιπόν είναι γλυκόπικρο, έτσι θα κλείσω την ιστορία μας. Με δυο γεύσεις να μένουν στο στόμα και δυο διαφορετικά αισθήματα στην καρδιά. Ένιωσα για εσένα πολλά και επειδή το μυαλό σου ερωτεύτηκα πρώτα, ξέρω καλά ότι το γνωρίζεις αυτό. Από εσένα κρατάω τα μεθυσμένα σου μηνύματα, όχι, γιατί, τα υπόλοιπα δεν είχαν αξία για εμένα, αλλά, γιατί, σε αυτά μπόρεσα να κλέψω εικόνες από το κλειστό σου φρούριο. Εικόνες, που, ίσως να ξεχάσω στο επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου μου ή εικόνες, που θα θέλω να δω καθαρά στον επόμενο ήρωα, που θα συναντήσω. Κι αν εσύ πιστεύεις, πως μπορείς να μοιραστείς αυτές σου τις εικόνες με άλλη, τότε, κάνεις λάθος, μωρό μου...

Η λογική μας κρατάει δεμένους στο παρελθόν.

Κυριακή πρωί. Σπίτι. Σε σκέφτομαι. Ξανά. Ίσως η ίδια κατάσταση να συνεχιστεί μέχρι το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ. Ίσως πάλι, η ροή των πραγμάτων να αλλάξει και δυο - τρεις δουλειές, μια βόλτα με φίλους, ένα τηλεφώνημα, να καταφέρουν να σε βγάλουν για λίγο από το μυαλό μου. Κάπου εκεί έξω, υπάρχει ένας άλλος μου εαυτός, πολύ διαφορετικός από εμένα. Εκείνος δε θα επέτρεπε τη νοσταλγική διάθεση, δε θα σπαταλούσε ώρες μπροστά από ένα πληκτρολόγιο, αραδιάζοντας μελοδραματικές σκέψεις. Εκείνος, δε θα ανεχόταν την άσκοπη σπατάλη ενέργειας για κάτι που δε βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη του ενός μέτρου.Όμως, από την άλλη, εκείνος είναι τόσο μακριά από όλο αυτό που πιθανόν να μην ήξερε.

Για εκείνον η ζωή προχωρά, έχει μάθει να κρίνει αυστηρά και να είναι αδυσώπητος όσο αφορά τις επώδυνες καταστάσεις. Εκείνος ακολουθεί μόνο ένα δρόμο, ευθύ, ίσιο, χωρίς στροφές, ανηφόρες ή κατηφόρες. Στη μεταξύ μας σχέση, εκείνος αποφασίζει για το επόμενο βήμα, επιλέγει την επόμενη ιστορία, φτιάχνει αστραπιαία το σενάριο, ορίζει τους πρωταγωνιστές κι έπειτα απομακρύνεται, έχοντας ήδη γυρίσει την πλάτη του. Από την άλλη μεριά, εγώ τον ακολουθώ. Έρχομαι να δώσω ζωή στο όραμά του, να ενσαρκώσω τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, να ακολουθήσω τη Ρότα του σεναρίου και σχεδόν πάντα, να αλλάξω την πλοκή.

Και για όσο διάστημα διαρκούν τα γυρίσματα είμαστε κι οι δυο ευχαριστημένοι. Εγώ να ζω το παρόν, οργανώνοντας, αναβαθμίζοντας, καλύπτοντας κενά, αναμένοντας τη μεγάλη πρεμιέρα. Εκείνος χαλαρώνοντας λίγα μέτρα πιο πέρα, οραματιζόμενος ήδη την επόμενη ταινία, βλέποντας ήδη μια καινούρια αφετηρία, ακόμα μια ευθεία, για να διανύσει. Ο ένας δεν μπλέκεται στα πόδια του άλλου, είμαστε ένα άρτια δομημένο σύνολο, που δουλεύει καλά μόνο ως μονάδα.

Όλα αυτά μέχρι στο έργο να παιχτεί και η τελευταία σκηνή. Μόλις δοθεί το τέλος και οι κάμερες σβήσουν, οι δρόμοι μας μπλέκονται ξανά. Εκείνος έχει νιώσει ήδη την ανάγκη να προχωρήσει, ενώ εγώ δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει το τέλος. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε δυο κόσμους και η φυσική μας παρουσία δε γίνεται να υπάρξει και στα δύο. Το παρόν, μετά το τέλος της αυλαίας έχει χάσει την υπόστασή του και το παρελθόν με το μέλλον διεκδικούν το ίδιο άτομο.

Διχασμένος, καθώς, βρίσκεσαι προσπαθείς να επιλέξεις, σίγουρα οι δυο πλευρές ασκούν πάνω σου τέτοια δύναμη, ώστε το να μείνεις ακίνητος δεν είναι λύση. Πολλοί πιστεύουν πως οι δυο αντίθετοι αυτοί πόλοι μέσα μας είναι η καρδιά και το μυαλό, η λογική και το συναίσθημα. Στο ρόλο του κακού τοποθετούμε τη λογική, ενώ τον πιο συγκαταβατικό ρόλο τον αναθέτουμε στο συναίσθημα. Είναι όμως, πραγματικά έτσι τα πράγματα;

Αν υποθέσουμε πως μια ιστορία έχει τελειώσει, γιατί νιώθουμε την ανάγκη να βλέπουμε το βίντεο από την αρχή ξανά και ξανά; Μήπως η λογική μας είναι αυτή που ψάχνει τις αναμνήσεις; Μήπως η ανάγκη μας να τοποθετήσουμε σε κουτάκια τις καταστάσεις μας οδηγεί στην επανάληψη; Εξάλλου, εάν το συναίσθημά μας έκανε κουμάντο στο παρελθόν, τότε ο εγωισμός μας, ο οποίος είναι από τα πιο ισχυρά αισθήματα, θα έκλεινε την  πόρτα με φόρα και το θυμοειδές μέσα μας, δε θα άφηνε πιθανότητες για πισωγυρίσματα.

Αντιθέτως, με τις κλεφτές ματιές στο παρελθόν, επεξεργαζόμαστε τα δεδομένα. Βγάζουμε χαρτί και μολύβι παίρνουμε και μια μεγάλη γόμα και δοκιμάζουμε, στηριζόμενοι στη λογική άλλες κατευθυντήριες γραμμές. Πειράζουμε τις επιλογές μας και αναρρωτιόμαστε τι θα είχε συμβεί αν είχαμε ενεργήσει με διαφορετικό τρόπο. Σβήνουμε και γράφουμε ξανά και ξανά μέχρι να πειστούμε πως ό,τι κι αν κάναμε το αποτέλεσμα θα ήταν πάντοτε το ίδιο.

Όσο πιο λογικός άνθρωπος, λοιπόν, είσαι τόσο περισσότερο επιμένεις σε καταστάσεις του παρελθόντος, προσπαθώντας να βρεις το λάθος και να το διορθώσεις. Σε μια αλληγορία, όμως, όπου η ζωή είναι ταινία κι εσύ πρωταγωνιστής της, το αναπάντεχο είναι πάντα αυτό που δίνει τη λύση,που φέρνει το τέλος.

ΥΓ. Τυχεροί αυτοί που στη ζωή τους λειτουργούν με το συναίσθημα, γιατί ποτέ δε θα χρειαστεί να αναζητήσουν δεύτερες ευκαιρίες, αφού αρκούνται στην πρώτη.
       
                                                                                                                              Ματίνα Στυλίδου

Η μοναδικότητά σου είναι η γοητεία σου.

Λίγο πριν εκπνεύσει το καλοκαίρι κι ενώ βρίσκεσαι σε ακτές και πλαζ, έρχομαι να σου επισημάνω κάτι πολύ σημαντικό, με ύφος καθηγήτριας και κουνώντας σου επιδεικτικά το δάχτυλο. Πάνω λοιπόν, στο πικ του καλοκαιριού, θέλω να ρίξεις μια ματιά γύρω σου κι έπειτα, άλλη μια στον καθρέφτη σου.

 Ίσως, να ανήκεις σε εκείνους που νιώθουν ασφαλείς μέσα σε ένα σύνολο. Να ακολουθείς δηλαδή, πιστά τη μόδα και τις ορέξεις της, να σκαρφαλώνεις σε φλαμίνγκο και να χορεύεις ξέφρενα με το 'Desppacito'. Ίσως, πάλι, η δική σου περίπτωση να είναι άλλη, από υπέρμετρο εγωισμό και διάθεση να ξεχωρίζεις, σε πείσμα των καιρών και των συνθηκών, να τα απορρίπτεις όλα αυτά. Να φτιάχνεις τη δική σου καθημερινότητα και να περνάς το καλοκαίρι σου παράλληλα με τα φλαμίνγκο, τα παρτά μαγιό και τους χιπστερς.

Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι, πως σε όποια κατηγορία από τις παραπάνω κι αν ανήκεις, η υπέρ του δέοντος έκθεση του καλοκαιριού, σε αποπροσανατολίζει ή σε «εκβιάζει». Είναι εκείνες, οι πρώτες ματιές στον καθρέφτη σου μετά από ξενύχτι ή οι κλεφτές ματιές που ρίχνεις φορώντας το μαγιό σου, οι οποίες πιθανόν να σου δημιουργούν αμφιβολίες σχετικά με την απήχηση σου στο αντίθετο φύλλο ή ακόμα κι ένα αίσθημα κατωτερότητας έναντι της υπόλοιπης παρέας. 

Εξάλλου, οι πιο σκληροί κριτές του εαυτού μας, είμαστε πάντα εμείς, οι ίδιοι κι έτσι πρέπει να συμβαίνει. Όταν κρίνεις αυστηρά τον εαυτό σου σημαίνει, πως αναγνωρίζεις τις δυνατότητές σου κι έχεις υψηλές προσδοκίες, σχέδια και βλέψεις. Από την άλλη μεριά, ελλοχεύει εδώ ο κίνδυνος, να παρασυρθείς σε ένα φαύλο κύκλο και η αυστηρή κριτική σου να ξεπεράσει τα όρια της εποικοδομητικής κριτικής, με στόχο την προσωπική σου ανέλιξη. 

Φυσικά, προκειμένου να δείχνει κάποιος ελκυστικός, θα πρέπει όχι απλά να είναι αλλά και να το νιώθει. Κανείς δε θα κοιτάξει για πάνω από δέκα δεύτερα αυτόν, ο οποίος θα προμοτάρει με λύσσα τον εαυτό του και θα κοιτάζει τους υπόλοιπους θαμώνες σαν υποτακτικούς του. Τα κοινώς λεγόμενα: «ψώνια», έχουν το εξής κακό, η εσωτερική τους ανάγκη για επιβεβαίωση τους οδηγεί στα άκρα, τους κάνει να χάνουν τον έλεγχο, αφήνοντας έτσι ακάλυπτες τις ατέλειες εκείνες, τις οποίες με μανία προσπαθούν να κρύψουν.

Ελκυστικός, αντίθετα είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος νιώθει άνετα με τον εαυτό του κι έχει αποδεχτεί τις ατέλειες του. Είτε προσπαθεί να τις αλλάξει, είτε, εάν αυτό δεν μπορεί να συμβεί, αποφασίζει να συμβιώσει όσο πιο ειρηνικά γίνεται μαζί τους, αποδεχόμενος, πως κανείς δεν είναι τέλειος και ακόμα περισσότερο, πως δε χρειάζεται να είναι. 

Όποιος αναζητά το τέλειο ή το επιβάλει στον εαυτό του, θα απογοητευτεί σίγουρα στο τέλος της διαδρομής, γιατί θα ανακαλύψει, ότι αυτό δεν υπάρχει. Η τελειότητα είναι στοιχείο, καθαρά υποκειμενικό και συμπληρώνεται από διαφορετικά δεδομένα για τον καθένα από εμάς. Πιθανόν, το «τέλειο», να υπάρχει μόνο με την έννοια του φοβερού, σαν ένα επιφώνημα θαυμασμού, που λέγεται ξαφνικά, όταν γνωρίζεις κάποιον ίδιο με εσένα ή κάποιον εντελώς ξένο από όσα μέχρι σήμερα γνώριζες.

Το στοίχημα, λοιπόν, για το καθένα από εμάς είναι να καταφέρει να γνωρίσει τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους, που θα αναφωνήσουν από θαυμασμό για την παρουσία του και μάλιστα, όχι, γιατί στα μάτια τους θα καλύπτει ανάγκες και κοινωνικές πεποιθήσεις, αλλά, γιατί δε θα μπορούν να διανοηθούν, πως από τη στιγμή που τον συνάντησαν κι έπειτα, θα υπάρξει λεπτό, το οποίο θα περάσει, χωρίς την παρουσία του, στη ζωή τους.

Την επόμενη φορά, που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και θα δεις μια σου ατέλεια, μην την αφήσεις να εισχωρήσει μέσα σου σαν «δαιμόνιο», που σε κατατρώει. Προσπέρασε την, κλείσε το μάτι στον εαυτό σου και γύρισε της την πλάτη, εάν εσύ δεν την τονίζεις με την πρώτη ευκαιρία, εάν δε ρίχνεις πάνω της τα φώτα σε κάθε αποτυχία ή επιτυχία σου, τότε θα ξεχαστεί κρυμμένη στην αφάνεια και κανείς πια, δε θα της δίνει σημασία. 

Βγάλε τον πραγματικό σου εαυτό προς τα έξω, χωρίς ψεύτικα λόγια, μαλλιά και φτιασίδια. Σταμάτα να φέρεσαι, όπως πιστεύεις, ότι οι άλλοι θέλουν να σε δουν, χόρεψε στους ρυθμούς του 'Despacito' αλλά για σένα και μόνο, χωρίς να σκέφτεσαι τους γύρω σου, ανέβα σε ροζ και μαύρα φλαμίνγκο για να κάνεις την πλάκα σου και να διασκεδάσεις με την παρέα σου και όχι για να ανεβάσεις instastory.

ΥΓ. «Μην προσπαθήσεις να αποδείξεις σε κανέναν τίποτα και τότε όλοι, (τουλάχιστον όσοι θα έχουν το μυαλό και την ικανότητα), θα αντιληφθούν, πως αυτή σου η μοναδικότητα είναι όλη σου η γοητεία.»

                                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Καλοκαίρια και χειμώνες περιμένω να φανείς.

Όσο ο καιρός περνάει τόσο πιο δύσκολο είναι να πραγματοποιηθεί το «μαζί», που τόσες φορές φαντάστηκα. Δεν ξέρω καν σε πια φάση χωρισμού βρίσκομαι, σε πιο επίπεδο. Μάλλον, αντίστοιχο του δεν υπάρχει κι εφευρίσκεται πρώτη φορά για μένα. Θυμό δεν έχω, ούτε στεναχώρια. Δεν κλαίω και δε χτυπιέμαι πια για το χαμό σου. Δεν πηγαίνω στα μέρη που συχνάζεις, ούτε βρίσκω δικαιολογίες για να σε δω. Κανονικά, ακολουθώντας τη φυσική ροή των πραγμάτων θα έπρεπε να σε έχω ξεχάσει. Θα έπρεπε να έχω προχωρήσει παρακάτω, να είσαι απλά μια μικρή παρένθεση στη μέχρι τώρα πορεία μου.

Για έναν ανεξήγητο, όμως, λόγο είσαι παρών στην καθημερινότητα μου. Σαν να περιμένω να σε δω, σαν να περιμένω να μου τηλεφωνήσεις, να με φωνάξεις. Κάποιες μάλιστα φορές είμαι σίγουρη πως θα το κάνεις.

Στέκομαι και περιμένω, βρίσκομαι εν αναμονή κάποιων εξελίξεων, τα οποία όμως, δεν έχουν ούτε λογική, ούτε αφορμή για να συμβούν. Νιώθω, λες και από τη στιγμή που σε γνώρισα βρίσκομαι σε έναν ατέρμονο κύκλο. Στο ανέβασμα μου είναι όσα θετικά πήρα ποτέ από σένα κι όσα σκαλίζω να βρώ ακόμα. Έπειτα, η ροή είναι τέτοια που με κάνει να κατηφορίζω γρήγορα. Απομυθοποιώ καταστάσεις, ίσως κι εσένα και βυθίζομαι στη στεναχώρια. Λίγο πριν την επόμενη ανηφόρα, παίρνω απόφαση πως πρέπει να σε ξεχάσω κι αρχίζω να βαδίζω με περισσότερο πείσμα. Μέχρι να βρεθώ στην κορυφή του κύκλου ξανά.

Ένας κύκλος, που δεν έχει έξοδο και επαναλαμβάνετε συνειδητά και ασυνείδητα.

Στο δικό μου καινούριο στάδιο υπάρχει έντονα η ανάγκη να παραμείνω αμετακίνητη. Έχω μάλλον  βολευτεί τόσο εδώ που μάχομαι καθημερινά με τη λογική μου, για να μην αφήσω κενό φεύγοντας. Συνειδητοποιώ σιγά-σιγά πως ο,τι κι αν μου κάνεις δεν προχωράω παρακάτω και πλέον, έχω αρχίσει να πιστεύω πως μ΄ αρέσει καταβάθος να βασανίζομαι.

Συχνά με αέρα χολυγουντιανής σταρ βγαίνω έξω και διασκεδάζω. Ψάχνω παντού να βρω τον αντικαταστάτη σου. Κάποιον, ο οποίος θα με σώσει από αυτό το βούρκο με νερά, που παραμένουν στάσιμα και βρομίζουν. Κάθε φορά, λοιπόν, οι κεραίες μου είναι ανοιχτές. Πιάνω σήμα και δείχνω τον καλύτερό μου εαυτό. όμως στο τέλος, στην ώρα της τελικής βαθμολογίας, οι περισσότεροι δεν περνάνε τη βάση. Κάτι θα τους λείπει ή κάτι θα έχουν περισσότερο. 'Ύστερα, επιστρέφω πάλι πίσω σε εσένα.

Θέλω να σωθώ αλλά αρνούμαι τη βοήθεια και νιώθω πάλι να πνίγομαι. Φαίνεται μ΄ αρέσει να ταλαιπωρούμε, να θυσιάζω κάτι από τον εαυτό μου για σένα κι ας μην το μάθεις εσύ ποτέ.
Διχασμένη ανάμεσα στη λογική και αυτό το ηλίθιο αίσθημα ότι εγώ ανήκω εδώ και πουθενά αλλού.

Μακάρι να μη σε γνώριζα ποτέ. Να μη με έβγαζε ο δρόμος μου ποτέ μπροστά από το δικό σου. Να μη σε κοίταζα, να μη σου μίλαγα. Να μη γνώριζα ποτέ τον καλύτερο εαυτό σου, να μην τον ερωτευόμουν. Να μην ένιωθα εθισμένη στην παρουσία σου. Να μη μου έδειχνες πόσο κακός μπορείς να γίνεις και πόσο σκληρά μπορείς να φερθείς. Πόσες μάσκες μπορείς να φορέσεις και πόσο εύκολα μπορείς να με πληγώσεις χωρίς τύψεις.

 Μακάρι να είχα μείνει στους έρωτες μου τους παλιούς. Τις απλές καψούρες, με τα ηλίθια ερωτήματα και τα μέτρια αισθήματα. Να θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχισμένο και τυχερό απλά, επειδή είμαι με κάποιον. Να μπορώ να φύγω από αυτόν για να προχωρήσω στον επόμενο χωρίς τύψεις και το κρεβάτι μου να γεμίζει με κορμιά κι όχι με σκέψεις, δάκρυα και άπιαστα όνειρα.

Ένα άβουλο και χαζό πλάσμα, το οποίο δεν έχει το θάρρος να προχωρήσει παρακάτω. Ονειροπαρμένο και γεμάτο ψευδαισθήσεις,τις οποίες αν τολμήσει να  εξομολογηθεί θα την κοροϊδέψουν και θα την χλευάσουν. Συνειδητά λοιπόν, σου λέω ότι περιμένω ακόμα να έρθεις με τον ίδιο ακριβώς ζήλο που ποθώ να φύγω από μόνη μου.

                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου

Έλα γρήγορα γιατί οι ελπίδες μου τελειώνουν

Έχουν περάσει πια τέσσερις μήνες από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε.Μέρες πριν θα σου έλεγα, ότι τους μετράω αυτούς τους άτιμους μήνες σαν τον κατάδικο που περιμένει να περάσει ο καιρός για να ελευθερωθεί. Τώρα, όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει, ο χρόνος για μας δεν κυλάει αντίστροφα, απλά προχωράει. Κάθε του λεπτό, κάθε μέρα απλά μας μεγαλώνει την απόσταση μεταξύ μας.

Τόσους μήνες μετά δεν έχω παρά μετρημένες ελπίδες μέσα μου, για εσένα, για εμάς. Εξάλλου, τι άλλο πια να περιμένω να συμβεί; Σε ποιο θαύμα να πιστέψω, αφού τόσο καιρό δε γίνεται τίποτα, σαν να μην άκουσε τις προσευχές μου κανείς, σαν να μην έχει καμία σημασία πια.

Οι ελπίδες γλιστράνε από τα χέρια μου, τελειώνουν κι αν μια μόνο έχει μείνει να με τυραννά ακόμα κι αυτήν,απέχω δευτερόλεπτα πριν την ξοδέψω, πριν την αφήσω να γλιστρήσει και να φύγει μακριά μου. Προσπαθώ, όμως και στο λέω ειλικρινά, κάνω ο,τι μπορώ για να αντέξει λίγο ακόμα. Κάθε μέρα ακολουθώ την ίδια ρουτίνα, παρατηρώ τη ζωή σου από την οθόνη ενός υπολογιστή κι ενώ μέχρι πρότινος θα σκότωνα για να βρίσκομαι μέσα σε αυτήν, πλέον, τόσο βαριά κουβέντα δε θα βγει από το δικό μου στόμα.

Βλέπεις, ο καιρός όντως είναι γιατρός ή καλύτερα μια καλή γόμα, η οποία ξεθωριάζει και σιγά- σιγά σβήνει, όποια ανάμνηση σου.

Μήνα Ιανουάριο και πια δε θυμάμαι, ούτε τη φωνή σου, ούτε το άρωμά σου. Το χειρότερο, βέβαια, ξέρεις ποιο είναι; Σχεδόν, κοντεύω να ξεχάσω κι όλα αυτά που ερωτεύτηκα σ΄ εσένα. Σαν μια ταινία, που κάποτε συνήθιζα να βλέπω σε επανάληψη, είναι πια οι αναμνήσεις μου, μαζί σου.

Μέχρι τώρα, ήλπιζα να γυρίσεις πίσω, να καταλάβεις, να παραδεχθείς, όσα νιώθεις και να με αναζητήσεις, αν και δε ξέρω ποιο το νόημα πια. Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου, μα πάνω απ όλα προσπαθώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Δυστυχώς, δεν έχω πια άλλα επιχειρήματα να σε πείσω, ίσως τώρα να συνειδητοποίησα πως, αφού δε με επέλεξες μόνο σου εκείνη την πρώτη φορά που είχες τη δυνατότητα να το κάνεις, τότε, αυτό δε θα συμβεί, την όποια δεύτερη ή τρίτη φορά.

Μου έχεις λείψει, ναι, αυτό το παραδέχομαι κι αν όχι εσύ σαν σώμα, μου έχουν λείψει σίγουρα όλα αυτά που ένιωθα κάθε φορά που βρισκόμουν κοντά σου. Εκείνη η αγωνία που μου έδενε κόμπο το στομάχι λίγο πριν σε συναντήσω, το τεράστιο χαμόγελο που σχηματιζόταν στο πρόσωπό μου κι αυτή η σιγουριά, πως εγώ τώρα ανήκω εδώ και δε χρειάζεται να ανησυχώ πια.

Κουράστηκα να προσπαθώ λοιπόν, για κάτι που όπως φαίνεται δεν πρόκειται να αισθανθώ ξανά. Αν ήσουν ο άνθρωπός μου όπως, νόμιζα θα ήμουν η πρώτη σου επιλογή, δε θα υπολόγιζες τον κόσμο, τους φίλους ή τους συγγενείς, δε θα σ ένοιαζε τίποτα άλλο πέρα από το δικό μας «μαζί». Αυτό, που τόσο εύκολα απαρνήθηκες και που ποτέ δε διεκδίκησες,

Ακόμα, λοιπόν κι αν γίνει το θαύμα που τόσο περιμένω, ακόμα κι αν ελευθερώνοντας και την τελευταία μου ελπίδα για εσένα, αυτή κάνει τη δουλειά της και πετύχει το σκοπό της, τι μπορεί να συμβεί μετά; Να θυμηθώ από την αρχή τον έρωτά μου για σένα, να γίνω πάλι η κοπέλα που σ΄ άρεσε κι εσύ εκείνος ο άντρας, με το έντονο βλέμμα και το ωραίο χαμόγελο; Άραγε, θα σε δω πάλι με εκείνα τα μάτια ή πια θα είσαι κάποιος που μ΄ απογοήτευσε;

 Οι μήνες αυτοί πέρασαν και μας έκαναν κακό τελικά, δε σου έδειξα όλο αυτό τον καιρό ότι σε σκέφτομαι ακόμα, ότι περιμένω κάτι, πως περιμένω εσένα, εδώ, στο ίδιο σημείο, εδώ που οι δρόμοι μας χώρισαν. Εσύ όμως, έκανες κάτι χειρότερο, μου έδειχνες με κάθε ευκαιρία, έμμεσα πάντα, ότι η ζωή σου προχώρησε, πως εσύ προχώρησες παρακάτω, πως περνάς καλά εκεί κι ότι μάλλον, δε θες να γυρίσεις πίσω.

Κρατάω, λοιπόν, ακόμα την τελευταία μου ελπίδα στο χέρι, αλλά ξέρεις κάτι δε θα την αφήσω ακόμα ελεύθερη, θα την κρατήσω λίγο ακόμα κι ίσως βρεθεί μπροστά μου κάποιος, που πραγματικά θα την αξίζει.