Οι δικές σας ιστορίες: Τα για πάντα που δεν κράτησαν ...

 Ιστορία Αναγνώστριας

Ήξερε, όταν τον γνώρισε, πως ήταν γραφτό να είναι μαζί, όλα είχαν συνηγορήσει για να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους. Συναντήθηκαν τυχαία ξανά και ξανά μέχρι που σταμάτησε να είναι σύμπτωση και έγινε και για τους δύο η καθημερινότητά τους. Απο τις πρώτες στιγμές, απο τις πρώτες κουβέντες υπήρχε μια οικειότητα μεταξύ τους. Τόσο ταιριαστοί, τόσο συμβατοί σε όλα. Σχεδόν σε όλα.

Με εκείνον πρωτοτύπησε, στη μέχρι τώρα πορεία της, οι σχέσεις της ήταν όλες προσεγμένες και καθωσπρέπει και πάντα κοινωνικά αποδεκτές. Εκείνος ήταν μικρότερός της, αρκετά. Γνώριζε, πως μαζί του δεν έπρεπε να περιμένει πολλά, όμως το ΄θελε η μοίρα της, της το χε αποδείξει κι εκείνη το δέχτηκε και συμφώνησε. 

Η αρχή ήταν ονειρική, εκδρομές, ταξίδια, σχέδια, όνειρα. Μαζί στη σχολή, μαζί και στην καθημερινότητα. Φίλοι, παρέες , γνωριμίες όλα κοινά πάντα και παντού, δυο θέσεις κλεισμένες, ποτέ κανείς μόνος του κι ήταν εντάξει με αυτό. Απολάμβαναν ο ένας την παρέα του άλλου κι όλοι τους αντιμετώπιζαν σαν ένα. 

Τα χρόνια περνούσαν και μαζί τους παρασυρόταν και εκείνη. Η σχέση άντεχε, τα γεγονότα διαδέχονταν το ένα το άλλο κι εκείνος, πάντα δίπλα της, να της στέκεται σε όλα, βράχος να δέχεται την ορμητικότητα των κυμάτων της, να παίρνει ένα κομμάτι απο τις ανασφάλειές της και να την ησυχάζει.

Μαζί του δεν ανησυχούσε για τίποτα. Γινόταν και πάλι εκείνο το κοριτσάκι, που είχε αφήσει πίσω της μετά το χαμό του πατέρα της. Η ηλικιακή διαφορά τους ήταν πλέον μόνο στους τύπους και το μόνο που έμενε ήταν να ενώσουν τις ζωές τους για πάντα. 

Επίσημη πρόταση δεν είχε γίνει, όμως ήταν φυσικό να συμβεί. Κοίταζαν για σπίτι, μάζευαν χρήματα, έκαναν όνειρα κι ένα παιδί θα ολοκλήρωνε το κάδρο αλλά και την ίδια. Έτσι πίστευε.

Δεν ανέλυσε τίποτα, ίσως γιατί πρώτη φορά αφέθηκε πραγματικά στα χέρια ενός άντρα, το αμέλησε και  δε ρώτησε ποτέ ευθέως αν κι εκείνος το ήθελε. Είχε συνηθίσει τόσο καιρό να τον έχει δίπλα της υποστηρικτή και συνεργάτη της , που δεν της πέρασε απο το μυαλό μια άλλη πραγματικότητα χωρίς αυτόν και σίγουρα δεν την ήθελε , αν δεν ήταν μαζί του.

Κι όπως η μοίρα αποφάσισε για αυτούς στην ένωσή τους, έτσι έριξε τα φώτα της και στη διάλυση. Απο ένα μοιραία τυχαίο γεγονός, έμαθε όλα εκείνα που για καιρό αρνούνταν. Άλλη σχέση , διπλή ζωή, καινούρια πράγματα κι ένας γάμος που τελικά δεν ήθελαν και οι δύο να συμβεί. 

Τόσο κοντά στο δικό της όνειρο και τόσο μακριά απο το δικό του. Η σχέση διαλύθηκε, ο νέος έβαλε πλώρη για αλλού κι εκείνη έπρεπε να συνηθίσει σε έναν καινούριο κόσμο, χωρίς εκείνον μέσα.  Απο το «μαζί για πάντα» περάσαμε στο «ποτέ ξανά μαζί». 

Πόνεσε η απόρριψη, την πόνεσαν ίσως πιο πολύ τα ψέματα και η εξαπάτηση, αλλά το πιο δύσκολο κομμάτι που είχε μπροστά της ήταν να αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό. Όταν επι μια δεκαετία έχεις μάθει να συμπορεύεσαι, να συνυπολογίζεις και να εξαρτάσαι,  πως γίνεται ξαφνικά να περπατήσεις αυτό το μονοπάτι μόνος σου. 

Στην καθημερινότητά της, όλα έγινα πλέον κράτηση για έναν, την ίδια στιγμή που εκείνος ψώνιζε και πάλι στις 1+1 προσφορές. Αδικία, αγανάκτηση, θυμός, θλίψη κι όταν έφτασε στο δικό της πάτο αποφάσισε να σηκωθεί ξανά. Ναι πια ήταν μόνη της, αλλά προτιμούσε μια ζωή αληθινά μοναχική απο μια ψεύτικη συντροφικότητα. 

Και πράγματι. ο καιρός πέρασε, οι πληγές έκλεισαν και στάθηκε και πάλι στα πόδια της. Προσπάθησε και προσπαθεί για εκείνη, ανέλαβε ευθύνες, που μέχρι πρότινος απέφευγε κι έγινε η νέα της ζωή πιο ενδιαφέρουσα και πιο αξιόλογη. Πλέον το κύμα της έσκαγε με φόρα στην ακτή, δίχως κάτι να το σταματήσει. Κάποιοι προσπάθησαν να σταθούν στο δρόμο της, όμως έχαναν την ισορροπία τους κι έπεφταν. Ναι, κανένας τους δεν ήταν «εκείνος» και το ήξερε, δε μπορούσε να είναι γιατί δε θα άντεχε να την πληγώσει πάλι. .

Εξάλλου, όσοι σε πληγώνουν δε μετανιώνουν για αυτό. Ίσα ίσα, που τη δεύτερη φορά θα το κάνουν πιο εύκολα , αφού θα γνωρίζουν κινήσεις και λόγια. 

Κι  έπειτα άλλες αγκαλιές άνοιξαν για να την κρατήσουν. Όμως δεν ήταν αρκετές, τουλάχιστον όχι ακόμα. Τώρα μαθαίνει τον εαυτό της και μαθαίνει στον εαυτό της πως να νιώθει, πως να αγαπά, πως να απαιτεί και να διεκδικεί. Τώρα ξέρει πως καμία μοίρα και καμία τύχη δε θα βγουν να τη βοηθήσουν.

 Είναι εκείνη και μόνο που θα αποφασίσει, ποιος θα έρθει, ποιος θα φύγει, ποιος θα μείνει πίσω, ποιος θα είναι άξιος να κρατήσει τα κύματα της καρδιάς της.  

ΥΓ. Για την Α.Φ που απέδειξε ότι ακόμα κι αν το «για πάντα» καταρρεύσει εν μια νυκτί , όλοι μας έχουμε τη δύναμη να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε, με τους δικούς μας ρυθμούς, αλλά να συνεχίσουμε.                                                                                                 

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Δες κι εσύ την ιστορία σου να παίρνει μορφή και να δίνει έμπνευση. Επικοινώνησε μαζί μας και στείλε το μήνυμά σου: @fasariozes.blogspot σε facebook και Instagram

@fasariozes.blogspot  

Όταν όλα αρχίσουν...

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, 

 Την καλησπέρα μου. Νιώθοντας για ακόμα μια νύχτα Καρι Μπράτσο στην τοποθεσία Ελλάδα και με φόντο τα 30 και πλέον, γενέθλιά μου που πλησιάζουν, έχω μπει ξανά, σε μια φάση άκρας συνειδητοποίησης. Μέχρι τώρα προσπαθούσα, συγνώμη, πάλευα, να καταλάβω τον εαυτό μου, γιατί αντιδρά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τι λάθη κάνει και πως θα σταματήσει να τα κάνει και πολλά πολλά τέτοια ψυχολογικά τερτίπια προκειμένου να απαλλαχθώ επιτέλους απο τις κρίσεις άγχους και πανικού που για χρόνια πορεύονται μαζί μου. 

Φέτος λοιπόν, είναι η πρώτη χρονιά που δεν απασχόλησα το άμοιρο μυαλουδάκι μου στο «γιατί» και στο «αν νιώθω», αλλά επικεντρώθηκα στο πως θα διαχειριστώ τις συνέπειες όλου αυτού. Έπαψε πια να τρώει τον χρόνο μου η ρίζα του προβλήματος και σαν το μυξιάρικο που τσιρίζει, άρχισα να φωνάζω για να απαλλαχθώ απο αυτήν με κάθε κόστος , αφού νιώθω πλέον έτοιμη να ριζώσω καινούρια πράγματα μέσα μου. Αν τα έχω καταφέρει; Θα σου πω του χρόνου στην αντίστοιχη προγενεθλιακή ανάρτηση. 

Στα πλαίσια αυτής, της ας την ονομάσω «εξέλιξη» του εαυτού μου, παρατήρησα ότι γίνομαι πιο ευαίσθητη. Οι αισθήσεις μου είναι εκεί ανοιχτές και παρακολουθούν. Λέξεις , απλές, μικρές καθημερινές κι ασήμαντες λέξεις, που είτε χρησιμοποιούσα καθ΄ ολοκληρίαν είτε απλά άκουγα ώρες ατελείωτες και σε διάφορες στιγμές , τώρα έχουν αρχίσει να αποκτούν ένα άλλο νόημα. Σαν να γίνονται πιο σημαντικές μέσα στην τόση τους απλότητά. Παρατήρησα ότι μετά τα τόσα που περάσαμε και περνάμε η λέξη «δεδομένο», δεν είναι πια. Πράγματα, αισθήματα, ευχές και άνθρωποι δεν είναι πια δεδομένα και ίσως κάποια ή κάποιοι να μην ξανα είναι ποτέ. 

Δεν υπάρχουν δεδομένα άρα δεν υπάρχει και σιγουριά. 'Οχι οτι είναι πάντα για κακό. Τώρα αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μπορεί να έχεις τα πάντα και να γελάς κοιτάζοντας τους ποταπούς αυτού του κόσμου ή να μην έχεις τίποτα και να ζηλεύεις θανάσιμα το αλαζονικό γέλιο, θα σκότωνες για λίγο αλαζονικό γέλιο κι αυτό είναι το καλό. Όσα έχουμε τώρα, μπορεί την επόμενη στιγμή να τα χάσουμε , άρα, τι περισσότερο απο το να διεκδικούμε, ότι δε θέλουμε με τίποτα να χάσουμε και να σταματήσουμε την πάλη, για ότι τώρα μας ταλαιπωρεί. 

Υπάρχει μέσα σ΄όλα αυτά, μια φράση που άκουσα πριν μέρες και ίσως επειδή είμαι σε τεταμένη σύγχυση ή επειδή είναι η στιγμή που η ψυχή μου διψά για συναίσθημα, ήχησε δυνατά μέσα μου.

 «Καλά που υπάρχεις!» είπε η κοπέλα στον νεαρό άνδρα, «Καλά που υπάρχεις!» της ανταπάντησε και μεταξύ τους υπήρχε μια έλξη , ερωτική , φιλική δε μπορούσα να προσδιορίσω και δεν είχε και σημασία. Μέσα σε αυτή τη φράση με τα πιο απλά λόγια εκτίμησαν ό ένας για τον άλλον την ίδια τους την ύπαρξη. Πιο πολύ απο το «σ΄αγαπώ» ή το «σε θέλω». Πέρα και πάνω απο κάθε βαρύγδουπη και σημαντική φράση της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας μας. 

Μια φράση απλής εκτίμησης, που κρύβει πίσω της τόσα και γίνεται απαλό σεντόνι, που έρχεται να σκεπάσει την ψυχή σου. Για την οικογένεια, την κολλητή ή τον κολλητό, για τον μεγάλο ή μικρό έρωτα (αν έχει υπάρξει ποτέ τέτοιος).

 «Καλά που υπάρχεις» και σε βλέπω να κινείσαι στο χώρο, να περνάς απο δίπλα μου, να στέκεσαι στο πλάι μου, να γελάς μαζί μου και να κλαις απο τα μύρια κακά που έπαθα ή να μου φωνάζεις που δε σε άκουσα όταν έπρεπε. Να μου δίνεις δύναμη να αντέξω, να συνεχίσω, να παλέψω γιατί έχω κι εγώ τις αντοχές μου. Για όλα όσα μου δίνεις συνειδητά ή ασυνείδητα. Ακόμα κι αν δεν το θες ή εγώ τα απαιτώ απο εσένα. «Καλά που υπάρχεις» γιατί τίποτα εδώ που βρισκόμαστε δεν είναι δεδομένο και σίγουρο και δε ξέρω αν αύριο θα είσαι δίπλα μου, αλλά για τώρα, για το τόσο σημαντικό και σπουδαίο τώρα, «καλά που υπάρχεις!».

Υ Γ. Περνάει πιο εύκολα ο πόνος, ο χαμός, η απώλεια, η απόρριψη κι ότι άλλο σε ή με ή μας βασανίζει αν δεν ρίχνουμε τους προβολείς στο τι χάθηκε και στο πως θα ναι το μέλλον, αλλά φωτίσουμε το τώρα. Αν ρίξουμε το φως στο εδώ και τώρα και χαρούμε με όσους έμειναν .

                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου