ΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΣ ΤΗΝ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΖΩΗ!!!!

...ΔΕΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΡΘΡΟ!! ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ...

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2015

Αυτή θα είναι η τυχερή μου η χρονιά....

   Τελευταίο άρθρο για το 2015 κι είναι τόσα που δεν πρόλαβα να γράψω και να μοιραστώ μαζί σας.

    Στην αρχή σκεφτόμουν να κάνω κι εγώ όπως όλοι και παντού μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε.  Ξέρετε , να γράψω ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συγκινησιακά άρθρο με το οποίο θα αποχαιρετούσα το παλιό το χρόνο (ή τον παλιόχρονο, όπως βολεύει τον καθένα). Δεν θα ταν δύσκολο να μιλήσω για τις ευκαιρίες που χάθηκαν, για τα αναπάντεχα, για τις πικραμένες ιστορίες κι όσα καλά συνέβησαν. Τι σημασία όμως θα είχε;

Ποιο το όφελος και για μένα αλλά και για σας, στο να θυμηθούμε , αναμουχλεύσουμε, αναφερθούμε στα περασμένα. Ας μείνει το παρελθόν εκεί που ανήκει, πίσω! Οι δρόμοι που χαράξαμε κι όσοι δεν καταφέραμε να διασχίσουμε βρίσκονται πίσω μας, κάποιοι μπορεί και χιλιόμετρα μακριά.
                           
                                 '' Ω γέγονε , γέγονε''

Αυτό επιλέγω να είναι το μότο μου για τη χρονιά που έρχεται , δεν θα σπαταλήσω άλλο χρόνο , δεν θα δώσω άλλες ευκαιρίες σ ότι επέλεξα ή επέλεξε να μείνει στο παρελθόν.

Ας μιλήσουμε καλύτερα για όσα θέλουμε να μας φέρει η νέα χρονιά.Αντί λίγες ώρες πριν λήξει η διορία για φέτος να προβληματιστούμε , καλύτερα να περάσουμε τις ώρες αυτές κάνοντας όνειρα!Κανείς μας δεν μπορεί να επέμβει και ν αλλάξει το παρελθόν , πόσοι όμως απο μας (αν όχι όλοι) μπορούν να αλλάξουν το μέλλον τους.

Επιλέγω λοιπόν να μην μιζεριάσω αλλά να σας δώσω όπως και στον εαυτό μου ενα κίνητρο να ονειρευτείτε, να ονειρευτείτε τους ανθρώπους που θα θελατε κοντά σας για την νέα χρονιά, το καινούργιο αμάξι, ενα καινούριο σπίτι , μια καινούρια δουλειά , ένα ταξίδι. Σκεφτείτε για λίγο που ρίσκετε ο εαυτός σας το 2016 , που τον τοποθετεί η φαντασία σας στο  μέλλον;

Η πρώτη εικόνα που θα σας έρθει,  οι πρώτοι άνθρωποι που θα βρίσκονται δίπλα σας, αυτοί να είναι οι στόχοι σας για τη καινούρια χρονιά. Καλύτερα λοιπόν για αναδρομή στο παρελθόν να κάνουμε μια περιπλάνηση στο μέλλον. Είμαστε πιο χαρούμενοι όλοι όσο σκεφτόμαστε το επόμενο βήμα , γιατί η ελπίδα μας για αυτό δεν έχει σβηστεί , γιατί τα λάθη μας δεν έχουν ακόμα το θάρρος να εμφανιστούν.

Καλή χρονιά σε όλους!!!!

Υ.γ 1 Ας φέρει η καινούρια χρονιά στον καθ΄ένα ότι ποθεί πιο πολυ.

Υ.γ 2 Να θυμάστε ότι«Οι δυσκολίες της ζωής αντιμετωπίζονται συνήθως με τρεις τρόπους: την ελπίδα, το όνειρο και το χιούμορ.» Ιmmanuel Kant
                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

Πες μου πως δεν ήσουν μια απλή γνωριμία ...

Σήμερα, λίγο πριν εκπνεύσει ο χρόνος , ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για τις γνωριμίες που κάναμε αλλά δεν εξελίχθηκαν ποτέ σε κάτι παραπάνω. Με την πιο πρόσφατη κάθε φορά να μας γεμίζει ανασφάλεια κι άγρυπνες νύχτες.

Όλα ξεκινάνε πάντα καλά, τι πιο απλό και πιο συνηθισμένο από το να γνωρίσεις ένα άτομο, να σου αρέσει και να αρχίσει η επικοινωνία μεταξύ σας. Η αρχή , όταν ακόμα όλα είναι αδιάφορα και δεν έχουν καμία σημασία ούτε οι λέξεις ,ούτε οι πράξεις ... απλά συμβαίνουν.

Κι η ιστορία εξελίσσεται καλά και φτύνεις τον κόρφο σου , ξαφνιάζεσαι γιατί βλέπεις την άλλη μεριά να είναι θετική και δεκτική. Η ώρα περνάει σαν ατμός κι έχεις τόσα που θες να πεις, τόσα που θες ν΄ακούσεις. Δεν φτάνουν οι στιγμές, αλλά δεν σε νοιάζει γιατί δεν ενδιαφέρεσαι για το αύριο. Το μέλλον δεν έχει καμία αξία , όσο το παρόν σου είναι γεμάτο!

Κάποια στιγμή , όμως αυτή η ταχέως αναπτυσσόμενη πορεία , κολλάει , το πράγμα σοβαρεύει και αποφάσεις πρέπει να παρθούν. Το χρονικό περιθώριο της απλής γνωριμίας έχει λήξει κι εσύ όπως και η άλλη πλευρά έχετε ανάγκη από ταμπέλες. Πρέπει να δοθεί ένα όνομα σ΄όλο αυτό, πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο...

Εκεί είναι που κολλάει το πράγμα. Κάτι αλλάζει, η συμπεριφορά από την άλλη μεριά δεν είναι πλέον ίδια, το ενδιαφέρον μειώνεται, οι συζητήσεις τυποποιούνται και η επαφή δεν είναι πλέον τόσο συχνή.

Έχεις κολλήσει και η σχέση δεν προχωράει, δεν αναβαθμίζεται. Τότε ξεκινάει ο φόβος. Άραγε τι να νιώθει η άλλη πλευρά; Έκανες μήπως εσύ κάτι που δεν έπρεπε, κάποιο λάθος; Μήπως παρεξήγησες τις προθέσεις , μήπως περίμενες περισσότερα απ όσα αυτή η γνωριμία μπορούσε να σου δώσει;(εδώ να αναφέρω πως δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης ως προς το αν άρεσες σε κάποιον. αν ένιωσες οτι του άρεσες  τότε ήταν αλήθεια)

Το πιο δύσκολο σημείο για μένα είναι οι αναπολήσεις , το σιχαίνομαι αυτό το σημείο , όμως για κάποιο λόγο είναι αναπόφευκτο. Οι ώρες που μένεις μόνος σου και σκέφτεσαι και αναλύεις και θυμάσαι. Θυμάσαι ''τις καλές εποχές'' έστω κι αν ήταν ένα μήνα πρίν , τότε που το ενδιαφέρον του ήταν στραμμένο πάνω σου κι εσύ δεν καταλάβαινες πόσο τυχερή ήσουν, αφού τώρα έχει εκλείψει.

Κι υπάρχουν μέρες που δεν σε νοιάζει, που όλα είναι καλά , που θες να προχωρήσεις παρακάτω , που κοιτάς αλλού κι αναζητάς κάτι νέο. Κι άλλες που θυμώνεις , που λυπάσαι , που θα ήθελες τόσο πολύ να πάρεις μια απάντηση, να μάθεις το λόγο που χάλασε, να μάθεις τι σκέφτεται η απέναντι πλευρά.
Είναι κάποιο είδος καψουρέματος; γιατί αν ναι θες να διαβεβαιώσεις τα πλήθη πως η παγίδα έχει πιάσει , ή απλά το ενδιαφέρον χάθηκε και δεν ένιωσε ποτέ το ίδιο μ έσένα. Να μπορούσες να μπεις στο μυαλό του για λίγο, να μάθεις , να πάρεις τις απαντήσεις σου, να ξέρεις.

Η πραγματική σου ερώτηση όμως είναι ''τι κάνω τώρα;'' , ''Τι πρέπει να κάνω;'' Αξίζει να περιμένω, αξίζει να περιμένεις για κάποιος που σ' έχει βάλει σε μια τέτοια κατάσταση; Μπορείς ή όχι να βρεις κάτι καλύτερο απ αυτό; Αν όμως το ίδιο σκέφτεται κι αυτός, πόσο άλλαξε η δική μου πλευρά, πόσο έκδηλα ήταν τα αισθήματά μου;

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω , θα τ άλλαζα όλα. όχι δεν θα επέλεγα να μην σε γνωρίσω. Απλά θα έκανα απο την αρχή τη γνωριμία μας να αξίζει.Θα ήξερα πως όσα μου έμοιαζαν δεδομένα , κάποια στιγμή δεν θα τα χα. Αυτό θα ήθελα να σε γνώριζα απο την αρχή , την επόμενη φορά που θα σ' έβλεπα να στεκόμουν μπροστά σου και να σου έλεγα τ΄ονομά μου, να γνωριζόμασταν ξανά , να διαγράφαμε τη λάθος διαδρομή μας και να επιλέγαμε καινούρια. Να ''πειράζαμε'' λίγο το παρελθόν για να άλλαζε το μέλλον.  Μπορεί και να τα καταφέρουμε...



Υ.γ1 Κι αν τίποτα απ όλα αυτά δεν συμβεί , ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη την επόμενη φορά.
 Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο!   Μην περιμένετε να χάσετε κάτι για να το εκτιμήσετε , εκτιμήστε το για να μην χαθεί ....
                                                                                                                Ματίνα Στυλίδου



Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2015

Να αγαπάς ή να ερωτεύεσαι;

Σάββατο βράδυ και βρίσκομαι στο αγαπημένο μου στέκι, πίνω το ποτό μου, διασκεδάζω, περνάω καλά, βρε παιδί μου.Ξάφνου η ηρεμία μου διαταράσσεται στο άκουσμα μιας και μόνο ερώτησης: «Προτιμάς στη ζωή σου έναν μεγάλο έρωτα ή μια μεγάλη αγάπη;»

Φίλε μου, καλέ κι αγαπημένε, περνούσαμε τόσο ωραία, γελάγαμε, χορεύαμε, κάναμε κέφι, ρε παιδί μου, τι ερωτήσεις είναι αυτές στη μια και μισή, δυο παρα κάτι, αξημέρωτα; Μα φυσικά και ...

Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πω « ένας μεγάλος έρωτας», απ' αυτούς του σινεμά, με τα όλα του. Να θέλουμε τρελά ο ένας τον άλλον και να τσακωνόμαστε για μικρο πράγματα. Εγώ να τρέχω αναμαλιασμένη στις παραλίες κι αυτός πίσω μου να προσπαθεί να με σταματήσει, εγώ να θέλω να ξεφύγω αλλά εκείνος να μ 'εμποδίζει. Ε μα, βέβαια κι ένα μεγάλο έρωτα!

 Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τον έρωτα; Πως μπορείς να λες ότι έζησες, ότι είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, αν δεν έχεις ερωτευτεί χωρίς όρια, χωρίς αύριο.

Αυτό όμως έχει μαζί του και πόνο, αυτή η δύναμη που νιώθεις να σου τσακίζει τα κόκαλα. Όταν ο έρωτας περάσει και αφήσει τα συντρίμμια του, τότε τι κάνεις; Πως αντιδράς, στον αργό και βασανιστικό θάνατο της ψυχής σου;

 Όχι, άσε καλύτερα δεν είναι για μας αυτά!

Αγάπη θέλω, αγάπη, ναι, μια μεγάλη αγάπη. Να ξέρω πως  έχω δίπλα μου κάποιον. ολοδικό μου, χωρίς δράματα και κυνηγητά. Εκεί,να στέκει δίπλα μου, στήριγμά μου και συνοδοιπόρος μου. Να μην μου υποσχεθεί παθιασμένα φιλιά στην παραλία, αλλά μια αγκαλιά ανοιχτή συνέχεια μόνο για μένα, δικιά μου, όλο δικιά μου. Έναν άνθρωπο για μένα που θα μ' αγαπάει και θα με σέβεται, που θα με θαυμάζει,κάποιον που οι ώρες μαζί του θα γεμίζουν τα κενά της ψυχής μου.

 Ο έρωτας σου δίνει πολλά, γρήγορα, απλόχερα.Αρκεί όμως, μια στιγμή για να στα πάρει πίσω και να σε αφήσει μόνο, γυμνό. Η αγάπη, από την άλλη μεριά, μπορεί να αργήσει, αλλά όταν φτάσει θα σου προσφέρει κάτι πολύτιμο, τον άνθρωπό σου.

Μα φυσικά, μια μεγάλη αγάπη φίλε μου, αυτό θέλω. Με απόλυτη συνείδηση των λεγομένων μου και ειλικρίνεια. Αυτό θέλω στη ζωή μου, στέκομαι εδώ δίπλα σου πίνω άλλη μια γουλιά από το ποτό μου και χαμογελάω που μια τόσο  απλή ερώτηση μ΄ έκανε να δω, ν ακούσω και να αισθανθώ. Εις υγείαν!!!

ΥΓ.  Ότι κι αν επιλέξετε εσείς να έχετε στη ζωή σας, μην το φοβηθείτε, να επιθυμείτε να σας συμβεί ακόμα κι αν κρατήσει για λίγο. Αν ορίσουμε τη ζωή ως καρδιογράφημα, τότε αυτή, χωρίς τις ανηφόρες και τις κατηφόρες της δεν θα επιβίωνε.

                                                                                                                       
                                                                                                                                Ματίνα Στυλίδου

Να αγαπάς ή να ερωτεύεσαι;

Σάββατο βράδυ και βρίσκομαι στο αγαπημένο μου στέκι, πίνω το ποτό μου, διασκεδάζω, περνάω καλά, βρε παιδί μου.Ξάφνου η ηρεμία μου διαταράσσεται στο άκουσμα μιας και μόνο ερώτησης: «Προτιμάς στη ζωή σου έναν μεγάλο έρωτα ή μια μεγάλη αγάπη;»

Φίλε μου, καλέ κι αγαπημένε, περνούσαμε τόσο ωραία, γελάγαμε, χορεύαμε, κάναμε κέφι, ρε παιδί μου, τι ερωτήσεις είναι αυτές στη μια και μισή, δυο παρα κάτι, αξημέρωτα; Μα φυσικά και ...

Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πω « ένας μεγάλος έρωτας», απ' αυτούς του σινεμά, με τα όλα του. Να θέλουμε τρελά ο ένας τον άλλον και να τσακωνόμαστε για μικρο πράγματα. Εγώ να τρέχω αναμαλιασμένη στις παραλίες κι αυτός πίσω μου να προσπαθεί να με σταματήσει, εγώ να θέλω να ξεφύγω αλλά εκείνος να μ 'εμποδίζει. Ε μα, βέβαια κι ένα μεγάλο έρωτα!

 Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τον έρωτα; Πως μπορείς να λες ότι έζησες, ότι είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, αν δεν έχεις ερωτευτεί χωρίς όρια, χωρίς αύριο.

Αυτό όμως έχει μαζί του και πόνο, αυτή η δύναμη που νιώθεις να σου τσακίζει τα κόκαλα. Όταν ο έρωτας περάσει και αφήσει τα συντρίμμια του, τότε τι κάνεις; Πως αντιδράς, στον αργό και βασανιστικό θάνατο της ψυχής σου;

 Όχι, άσε καλύτερα δεν είναι για μας αυτά!

Αγάπη θέλω, αγάπη, ναι, μια μεγάλη αγάπη. Να ξέρω πως  έχω δίπλα μου κάποιον. ολοδικό μου, χωρίς δράματα και κυνηγητά. Εκεί,να στέκει δίπλα μου, στήριγμά μου και συνοδοιπόρος μου. Να μην μου υποσχεθεί παθιασμένα φιλιά στην παραλία, αλλά μια αγκαλιά ανοιχτή συνέχεια μόνο για μένα, δικιά μου, όλο δικιά μου. Έναν άνθρωπο για μένα που θα μ' αγαπάει και θα με σέβεται, που θα με θαυμάζει,κάποιον που οι ώρες μαζί του θα γεμίζουν τα κενά της ψυχής μου.

 Ο έρωτας σου δίνει πολλά, γρήγορα, απλόχερα.Αρκεί όμως, μια στιγμή για να στα πάρει πίσω και να σε αφήσει μόνο, γυμνό. Η αγάπη, από την άλλη μεριά, μπορεί να αργήσει, αλλά όταν φτάσει θα σου προσφέρει κάτι πολύτιμο, τον άνθρωπό σου.

Μα φυσικά, μια μεγάλη αγάπη φίλε μου, αυτό θέλω. Με απόλυτη συνείδηση των λεγομένων μου και ειλικρίνεια. Αυτό θέλω στη ζωή μου, στέκομαι εδώ δίπλα σου πίνω άλλη μια γουλιά από το ποτό μου και χαμογελάω που μια τόσο  απλή ερώτηση μ΄ έκανε να δω, ν ακούσω και να αισθανθώ. Εις υγείαν!!!

ΥΓ.  Ότι κι αν επιλέξετε εσείς να έχετε στη ζωή σας, μην το φοβηθείτε, να επιθυμείτε να σας συμβεί ακόμα κι αν κρατήσει για λίγο. Αν ορίσουμε τη ζωή ως καρδιογράφημα, τότε αυτή, χωρίς τις ανηφόρες και τις κατηφόρες της δεν θα επιβίωνε.

                                                                                                                       
                                                                                                                                Ματίνα Στυλίδου

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

Άκουσε τις σιωπές μου...


Όλο και πιο συχνά πέφτουμε στην ίδια παγίδα και κάνουμε το ίδιο λάθος. Ξανά και ξανά και ξανά...
Πιστεύουμε πως μόνο ότι ακούμε είναι αληθινό, πως μόνο ό,τι βλέπουμε υπάρχει. Ξαφνικά έχουμε γίνει τόσο ρεαλιστές και υλιστές ωθώντας τους εαυτούς μας σε μια μονότονη και βαρετή πορεία.

Μπορεί να είναι και ο φόβος μας να μην εξαπατηθούμε , να μην μας κοροϊδέψουν, να μην πληγωθούμε που το μόνο που ζητάμε είναι επιβεβαίωση, φανερή , ξεκάθαρη , να κάνει θόρυβο για να την αντιληφθούμε όχι μόνο εμείς αλλά και οι γύρω μας.

Μπορεί πάλι να ζούμε μόνο για τους γύρω , που τα δικά μας μάτια, τα δικά μας αυτιά, τα δικά μας συναισθήματα να έχουν χάσει το κριτήριό τους. Θέλουμε τα δικά μας μάτια να γίνουν οι άλλοι, να αποδείξουμε πως αξίζουμε, κι αυτό πως είναι κάτι τόσο φανερό που δεν φέρει περιθώρια αμφιβολίας.
''Βουλώνουμε'' έτσι τα στόματα των άλλων , ''βουλώνουμε '' όμως και τα μάτια και τ αυτιά της ψυχής μας.

Πέφτουμε στην παγίδα να πιστεύουμε πως τα συναισθήματα μπορούν να γίνουν κοινόβιο. Ο έρωτας όμως αφορά δυο ανθρώπους, τα αισθήματα είναι μοναδικά και διαφέρουν και κανένας δεν μπορεί να αισθανθεί ούτε ένα ψήγμα αισθήματος αν δεν τον αφορά άμεσα.

Πως λοιπόν να εμπιστευτώ τους άλλους , όταν κάθε φορά που βρίσκομαι δίπλα σου , νιώθω σαν έχω βρεί το μέρος που ανήκω; Πως να κάνω ότι δεν ακούω όσα μου λές με τη σιωπή σου, όταν τα μάτια σου φτιάχνουν έναν ολόκληρο κόσμο για μας;

Πως κι εσύ μπορεί να μην πιστεύεις στη σιωπή μου, όταν μ αυτή σου μιλάω για όσα νιώθει η καρδιά μου; Πως γίνεται να αμφιβάλλεις για μένα , όταν κάθε δευτερόλεπτο δίπλα σου αξίζει για όσα χρόνια πέρασα μακριά σου;

Γιατί να ψάχνουμε στα μάτια των ξένων την επιβεβαίωση που απλόχερα δίνουμε ο ένας στον άλλον; Γιατί να μην εμπιστευτούμε εμάς!! Εσύ κι Εγώ ξέρουμε!!! Οι σιωπές μας κάνουν μεγαλύτερο θόρυβο όταν είναι μαζί απο κάθε ήχο που ακούγεται όταν είμαστε χώρια!!!

Υ.γ 1 Δεν με νοιάζει πια τι λένε οι άλλοι , κουράστηκα να επιβάλλω τα αισθήματα των άλλων στη δική μου ψυχή.
Υ.γ 2 ό,τι ζεις, ό,τι πιστεύεις, ό,τι αισθάνεσαι είναι πραγματικό, το άν ο φόβος θα σ αφήσει να το υλοποιήσεις απο σένα εξαρτάται!

                                                                     
                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου

Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015

Μια χυλόπιτα και μια σόδα.


Η απόρριψη είναι κάτι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε δηλαδή ως θύτες, είτε ως θύματα, έχουμε βιώσει. Δεν πρόκειται εδώ να διαβάσετε την άποψη, πως όσο πονάει το να δέχεσαι την απόρριψη άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο πονάει να απορρίπτεις εσύ κάποιον, γιατί πολύ απλά, δεν πιστεύω ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Όσο φιλάνθρωπος και φιλεύσπλαχνος κι αν είσαι ή θέλεις να δείχνεις, δεν πονάς και δε σε πειράζει το ίδιο, να διώχνεις κάποιον από τη ζωή σου ή να μην τον αφήνεις να γίνει μέρος της.

Από τη στιγμή όμως, που δέχεσαι την απόρριψη, το σοκ είναι μεγάλο. Δεν παίζει ρόλο το ποιος είναι αυτός που σε απορρίπτει, δε σε νοιάζει, γιατί στην αρχή τουλάχιστον, δε θα του επιρρίψεις ευθύνες.

Λαθεμένα ή μη, αυτομάτως, θα θεωρήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο,ένοχο, φταίχτη. Θα αναζητήσεις πρώτα σ΄εσένα την αιτία που σ' έκανε να αποτύχεις. Που εσύ δεν ήσουν σωστός; Που ήσουν πολλής; Που αποδείχτηκες λίγος; Τι δεν είχες ή τι δεν μπόρεσε να βρεθεί σ΄εσένα και το αναζητούν πλέον αλλού.

Και το πιο σημαντικό απ΄όλα και μάλλον αυτό που σε στοιχειώνει, είναι τι απο όλα αυτά που έζησες, τα παρεξήγησες; Γιατί κατάλαβες άλλα απ αυτά που συνέβαιναν; Γιατί δεν είδες, όσα τώρα παραδεχονται πως έβλεπαν άλλοι, γιατί δεν πρόλαβες το «μοιραίο»;

Ερωτήματα πολλά κι ανούσια στα οποία απαντήσεις δε θα πάρεις, εκτός, αν έχεις τα κότσια, το θράσος και τις αντοχές, να ρωτήσεις την απέναντι πλευρά στα ίσια. Δεν ξέρω, αν θα πάρεις απάντηση, ή αν η απάντηση που θα σου δώσουν, θα σε ικανοποιήσει.

 Για αυτό κι οι πιο πολλοί δε ρωτούν. Απλά φεύγουν, παίρνουν πακέτο τη χυλόπιτα τους για το σπίτι, παραγγέλνουν και μια σόδα για τη χώνεψη κι απομακρύνονται. Φεύγουν μακριά για να κρυφτούν, να χωθούν σ ΄ένα σκοτεινό μέρος και να μείνουν εκεί, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου, αγκαλιά με τη ντροπή τους.

Εκεί στα σκοτεινά,μεταξύ των αναφιλητών, αναλύεις κάθε στιγμή, κάθε φράση, κάθε δευτερόλεπτο από όσα έζησες. Σαν ένας προπονητής  που μόλις έχασε η ομάδα του. ψάχνεις να βρεις το λάθος, αλλά δεν το βρίσκεις. Σου φαίνονται πιο πολλά τώρα αυτά που δεν είπες απ όσα κατάφεραν να ειπωθούν.  Ξαφνικά είναι δεκάδες αυτά που δεν έκανες από τα πεπραγμένα σου.Χτυπάς με το χέρι το κεφάλι σου, γιατί δεν τα σκέφτηκες τότε;

Γιατί δε μπορούσες, γιατί δε γινόταν, γιατί δεν άξιζε. Δε θέλω να χρυσώσω το χάπι σε κανέναν, ούτε να δείξω ανωτερότητα που στη συγκεκριμένη περίπτωση δε χρειάζεται, αλλά αν το σκεφτείς καλύτερα, θα δεις πως όλα όσα, κατάφερες να πεις ήταν εσύ, όλα όσα έκανες, ήταν ο εαυτός σου. Ακόμα κι αν δεν έπιασαν, ακόμα κι αν δεν πέτυχαν το στόχο για αυτή τη φορά.

Ακόμα κι αν δεν άξιζε, λέω εγώ. Αφού δε σε εκτίμησαν, δε σε θαύμασαν, δε σε διεκδίκησαν και δε σε αγάπησαν για αυτό που είσαι, τότε τι τους θέλεις; Αυτοί πόθησαν άλλα, έψαξαν άλλα και θα διεκδικούσαν άλλα, είτε σε απέρριπταν είτε όχι.

Τι να τους κάνεις, λοιπόν; Γιατί να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε μίσο-θέλουν , που σε μίσο-αποδέχονται, που σε μίσο-εκτιμούν;  Να ψάχνεις για εκείνους που σε θέλουν για το όλον σου, που δε θα βάλουν όρους και προϋποθέσεις και δε θα θεωρήσουν ότι σου κάνουν κάποιου είδους χάρη.

Δύσκολο να βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι, θέλει συνεχές ψάξιμο και γερό στομάχι, θέλει αναζήτηση και έκθεση. Ίσως, να θέλει και λίγο τύχη.

ΥΓ. Κάθε άνθρωπος έχει λόγο να γίνεται κομμάτι της διαδρομής μας, άλλοι της αλλάζουν πορεία και σκοπό κι άλλοι δε δέχονται να την περπατήσουν. Άλλοι μας οδηγούν σε καινούριους δρόμους κι άλλοι μας βοηθούν να γνωρίσουμε από την αρχή τον εαυτό μας.

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2015

Εγώ μαζί μ εμένα....

Κάποια στιγμή στη ζωή μας συνειδητοποιούμε πως όσους ανθρώπους κι αν έχουμε γύρω μας , τελικά είμαστε μόνοι μας.Για κάποιους απο μας αυτό μαθαίνετε με τα πρώτα χαστούκια στον έρωτα , στη φιλία, στον κόσμο. Σε άλλους γίνεται μετά απο χρόνια ώριμης σκέψης και παρατήρησης και δυστυχώς υπάρχουν κι αυτοί που δεν το μαθαίνουν ποτέ.

Το πιο δύσκολο ν αντιμετωπίσεις δεν είναι οι άνθρωποι , είναι η μοναξιά σου. Κανείς δεν θέλει να μείνει μόνος του, για αυτό και οι ώρες αυτές περιορίζονται στο ελάχιστο κι αφορούν κυρίως την εξυπηρέτηση των καθημερινών μας αναγκών.

Όταν οι συνθήκες θα το φέρουν έτσι κι ενω ο εγκέφαλος θα λειτουργεί κανονικά , τριγύρω δεν θα υπάρχουν άνθρωποι για συναναστροφή , ο διάλογος ξεκινά με δέκτη και πομπό τον εαυτό μας.Τότε είναι που ξεκινά κάτι μοναδικό μέσα μας. Στην αρχή το φοβάσαι, ίσως υπάρχουν πράγματα που δεν θες να θυμάσαι ή δεν θες να συζητάς με κανέναν, ούτε καν μ εσένα.έπειτα θα πρέπει να περάσεις στη διαδικασία αναγνώρισης , ανακαλύπτεις τις πραγματικές σου σκέψεις, τις πραγματικές σου επιθυμίες. Σοκάρεσαι....., υπάρχουν πράγματα που ένιωθες ή που σκεφτόσουν υποσυνείδητα τα οποία δεν φανταζόσουν.

Όλοι όσοι έχον κάνει ψυχοθεραπεία θα γνωρίζουν πως για να γιατρέψεις τις πληγές της ψυχής σου , θα πρέπει να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, θα πρέπει να τον φτιάξεις ξανά απο την αρχή , να γκρεμίσεις ότι παλιό και λαθεμένο έχεις μέσα σου και να βάλεις πάλι θεμέλια για κάτι καινούριο , κάτι που θα σ ευχαριστεί πλέον ως ενήλικα.

Το γλυπτό του εαυτού μας όμως δεν το σκαλίζουμε μόνοι μας μόνο, βοηθούν κι οι άλλοι σ αυτό , ό,τι είμαστε , είναι ό,τι έχουμε περάσει, όλες μας οι εμπειρίες απο τις πιο σημαντικές μέχρι τις πιο ασήμαντες έχουν δημιουργήσει μικρές χαρακιές μέσα μας. Είναι τα σημάδια που μας θυμίζουν τι περάσαμε, ποιος  μας  σημάδεψε και για ποιο λόγο και τέλος τα σημάδια αυτά μας έχουν δώσει τη σημερινή μας μορφή.

Στην απόλυτη ησυχία της μοναξιάς μας , ο εαυτός μας είναι ένα αγρίμι που μας επιτίθεται, θέλει πολύ δύναμη ν αντέξεις το πρώτο σοκ της γνωριμίας και θέλει ακόμη περισσότερο κουράγιο να το τιθασεύσεις και να το αλλάξεις. Για αυτό ας μην θεωρούμε τους μοναχικούς ανθρώπους έρμεα των φόβων τους, Αντίθετα , οι άνθρωποι αυτοί πάλεψαν τόσο να τα βρούν με τους εαυτούς τους και τώρα η ασφάλεια που νιώθουν είναι μεγαλύτερη απο αυτή της έκθεσης στον έξω κόσμο.

Τη στιγμή που περνάς στο safe mode του εαυτού σου , σταματάς αυτόματα να γίνεσαι κριτής των πάντων. Τα χεις καλά μ εσένα και δεν σ ενδιαφέρει πλέον να βρείς κανένα ψεγάδι στις συμπεριφορές των άλλων που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δεν το χρειάζεσαι , δεν το χεις ανάγκη. Προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον , να τον ακούσεις , να του συμπαρασταθείς όπως έκανες κάποτε και με τον ίδιο σου τον εαυτό.Δεν κατηγορείς τις πράξεις του αλλά προσπαθείς να τις δικαιολογήσεις.

Πολύ ίσως δεν σε καταλάβουν και κάποιοι ίσως να σε θεωρήσουν θύμα των περιστάσεων.Δεν σε νοιάζει , ξέρεις ποιος είσαι, εσύ έχτισες τον εαυτό σου κι όχι οι άλλοι για σένα,Ο καινούριος σου εαυτός το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι μια αγκαλιά κι ένα γλυκό βλέμμα , αυτά χρειάζεται ο άνθρωπος όλα τ άλλα είναι περιττά κι ανούσια.

Υ.γ Ο κριτής έχει χάσει κάτι σπουδαιότερο  απο την υποκειμενικότητα ή την αντικειμενικότητά του, έχει χάσει τον ίδιο του τον εαυτό .


                                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2015

Όχι άλλα ''ίσως''...

Ήρθες, μου έδωσες κάτι , πήρες κάτι κι έφυγες!!! Όπως όλοι οι άνθρωποι στη ζωή μου, όπως όλοι οι άνθρωποι στη ζωή όλων μας.... Γιατί να στεναχωρηθώ για σένα , γιατί να πληγωθώ παραπάνω απο τις άλλες φορές;;; Τι είναι αυτό που πιστεύεις πως θα σε κάνει ξεχωριστό;;; Αν ήσουν ξεχωριστός, Άν ήσουν διαφορετικός δεν θα είχαμε αυτή την κατάληξη....

 Θα ήσουν εδώ δίπλα μου τώρα και θα μου κράταγες το χέρι... Στο λευκό αυτό χαρτί θα έγραφα για τον ερωτά μας, για τις στιγμές που περνάμε μαζί, για την ευτυχία μας... Ίσως να μην το μοιραζόμουν με κανέναν άλλον παρά με σένα, ίσως να μην ήθελα να μάθει κανείς τι νιώθουμε, να ταν κάτι προσωπικό , κάτι ολοδικό μου.

Με το ίσως όμως κανένας έρωτας δεν στάθηκε, καμία σχέση δεν στήθηκε...το ίσως δεν αγαπάει, το ίσως δεν αγκαλιάζει , δεν ερωτεύεται , δεν συγχωρεί... Το ίσως είναι αβέβαιο, είναι ύπουλο, σου δίνει μια ελπίδα και αμέσως σου την παίρνει πίσω...όχι , το ίσως δεν είναι για μένα.

 Εμένα μ αρέσουν  τα παραμύθια, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, γιατί στις ιστορίες αυτές είσαι σίγουρος πως η κατάληξη θα είναι καλή, πως οι μεγάλοι έρωτες θα επιβιώσουν. ξέρεις οτι στα παραμύθια ''ίσως'' δεν υπάρχει!!! Μόνο ''Ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα''

Για αυτό το ''εμείς'' πάλεψα και θα συνεχίσω να το κάνω. Ποιος θα συμπληρώνει το άλλο μισό της εικόνας, μου είναι αδιάφορο πλέον. Εσύ ίσως να μην   είσαι και τώρα το πήρα απόφαση. Ε καί;;
Οι δρόμοι μας, διαφορετικοί , ο χρόνος μας άδειος! Καλύτερα αφού δεν ήσουν σίγουρος για μας δεν είχες θέση στη δική μου ζωή.

Πες το ανασφάλεια, πες το υπερβολική αυτοπεποίθηση ή απλά θεώρησε το μέρος της εκδίκησής μου σε σένα. Να φύγω, να σε αφήσω πίσω χωρίς να γυρίσω το κεφάλι να σε δω!!! όπως έκανες κι εσύ ξαφνικά , μου γύρισες την πλάτη κι έφυγες, ωραία η έξοδος σου , θεαματική, θύμιζε κάτι απο ρομάτζο!!

Πλέον ψάχνω τα σίγουρα, τα βέβαια, δεν αντέχω άλλη αβεβαιότητα, δεν θα αναρωτηθώ ξανά τι συνέβη , δεν θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά σου. Οι συμπεριφορές μας , μας καθορίζουν , δίνουν την εικόνα μας στους γύρω μας κι εσύ τσαλάκωσες τη δική σου.

Παίξαμε . χάσαμε θα ξαναπροσπαθήσουμε όμως, μαζί ή χώρια δεν ξέρω αυτό θα το δείξει η ζωή...

Υ.γ ''ίσως μια μέρα να υπάρχεις μόνο για να σ΄αγαπώ''






Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

Νύχτες στη Ροδάνθη....

Σήμερα βρέθηκα αντιμέτωπη μ ένα τραγικό γεγονός (αφού απορώ πως άντεξα)!!!!! (και πως αντέχω ακόμα).Εκεί που ανυποψίαστη επιλέγεις να εμπιστευτείς την ιδιωτική τηλεόραση (25 χρόνια είναι αυτά εξάλλου) και να δεις μια ταινία περνώντας έτσι ανάλαφρα το κυριακάτικο μεσημέρι σου,τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά. (γιατί η τηλεόραση είναι ύπουλο μέσο)

΄΄Νύχτες στη Ροδάνθη''αυτοί,'' Κυριακή μεσημέρι στο σπίτι μου εγώ'' κι όλα πήγαιναν μια χαρά, (να πω εδω πως αν δεν έχετε δει την ταινία σταματήστε να διαβάζετε)!!! (Σας προειδοποιώ)

Το στόρυ κάτι παραπάνω απο κλασικό, μια γυναίκα που την έχει χτυπήσει αλύπητα η μοίρα, ο άντρας της την απάτησε με άλλη , προφανώς  μικρότερη, προφανώς ωραιότερη , ο πατέρας της μόλις έχει πεθάνει (όλα τα αντρικά πρότυπα του έργου περνάνε απο κρίση) και για αποκορύφωμα τα δυο της παιδιά αντιμετωπίζουν τον χωρισμό των γονιών τους.

Όλα της πηγαίνουν χάλια, με κερασάκι στην τούρτα τον πρώην που θέλει να γίνει πάλι νυν, γιατί έτσι είναι οι άντρες αλλάζουν γνώμη εύκολα. (μεταξύ μας στην ελληνική εκδοχή και σύμφωνα με τη μάνα μου, μάλλον η γκόμενα, εμ συγνώμη η  καινούρια γυναίκα, δεν ήξερε να μαγειρεύει...)

Εκείνη η βαριόμοιρη λοιπόν, πάει σ ενα υπέροχο κατά τ άλλα σπίτι δίπλα στη θάλασσα για να δουλέψει στη πανσιόν, στη θέση της φίλης της .( α ναι ξέχασα  να αναφέρω πως πέρα απο καλή σύζυγος και  καλή μητέρα ,είναι και καλή φίλη)..

Όμως επειδή Θεός υπάρχει κι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, πελάτης είναι ένας γοητευτικός γιατρός με τα δικά του προβλήματα, που την ερωτεύεται και την εκτιμάει για όσα εκείνη πραγματικά είναι ( έτσι ρε παιδί μου, όπως πρέπει να συμβαίνει σε κάθε ταινία που σέβεται τον εαυτό της). Μάλιστα, επειδή αυτός είναι και ανθρωπιστής, μετά τη νύχτα πάθους που περνάνε, πάει στην Αφρική να βοηθήσει τα παιδάκια... αλληλογραφούν όσο είναι χώρια και καταλαβαίνουν πόσο ταιριάζουν και πόσο ερωτευμένοι είναι!!!!

Όλα τέλεια μέχρι στιγμής κι ένας αναστεναγμός ένα δάκρυ έχει ήδη τρέξει!!!!Τώρα λοιπόν είναι που αναφωνείς πως τελικά όλα φτιάχνουν κι αυτή η βαριόμοιρα γυναίκα, βρήκε επιτέλους τον άνθρωπό της εκείνος  τη στήνει στο ραντεβού και δεν εμφανίζεται!! (όχι μην βιαστείτε να τον βρίσετε).

Ξαφνικά , το κουδούνι χτυπάει κι εκείνη μαθαίνει πως πέθανε!!! Το ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;;;;;; Π-Ε-Θ-Α-Ν-Ε!!!!

Δηλαδή πείτε μου ποιο ακριβώς είναι το συμπέρασμα της ταινίας;;;; Θές να βρείς το μεγάλο έρωτα;;;; Θές να είσαι ευτυχισμένη;;;; Θές να την μπέις στο μάτι του πρώην σου, που σε παράτησε;;;;
χα χα χα χα  Νομίζεις!!!!! Θα κάτσεις εκεί μόνη σου με τις γάτες σου!!!Σιγά μην σ αφήσουμε να ευτυχίσεις!!!!
Πόσο τη μίσησα αυτή την ταινία!!! Τα ξέρουμε αυτά γίνονται και στη ζωή , ναι δεν έχεις πάντα αυτό που θέλεις, ίσως και ποτέ!!! Αλλά τώρα μιλάμε για ταινία!!!! Αφήστε μας τουλάχιστον να ζούμε με την ψευδαίσθηση , οτι εκεί στο μακρινό και κρύο στούντιο του Χόλιγουντ ένα ζευγάρι θα ευτυχήσει!!!
 Υ.γ1 Υπάρχουν πολλά ακόμη που θέλω να αναλύσω αλλά ένα και μόνο άρθρο δεν αρκεί.
Υ.γ 2 Εγώ ένα έχω να πω ( αν και η Κυριακή μου , πάει χάλασε) στο Τέλος όλα θα πάνε καλά, κι αν δεν πάνε, τότε δεν είναι το Τέλος!!!
Υ.γ 3 Επειδή το υγ2 είναι φοβερή ατάκα θα επιστρέψω μ ενα ολόκληρο άρθρο επ αυτού!!!

                                                                                                                            Ματίνα Στυλίδου

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015

Τι λάθος κάνω ;;;;

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω μ εσένα, τα έχω χάσει. Πίστεψα αυτή τη φορά ότι τα έκανα όλα σωστά. Σε άφησα να οδηγήσεις τη διαδρομή μας κι εγκατέλειψες λίγο πριν το τέρμα... Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί, εξήγηση καμία. Έτσι απλά το έκανες πιο δύσκολο... πιο δύσκολο να δεχτώ το αποτέλεσμα, πιο δύσκολο να σε ξεχάσω, πιο δύσκολο να φύγω...

 Κι εγώ έμεινα εκεί που με άφησες, δεν κουνήθηκα, δεν κοίταξα πίσω , ούτε μπροστά.Βήματα δεν έκανα άλλα δεν ήθελα. Δεν θα σου πω ότι με πλήγωσες και δεν μπόρεσα,ούτε θα κλάψω για όσα τελικά αρνήθηκες. Για έναν ανεξήγητο λόγο απλά μένω εδώ. Δεν θέλω να προχωρήσω, δεν θέλω να αλλάξω κατεύθυνση.

Θέλω απλά να ξέρω τι σ έκανε ν αλλάξεις γνώμη, τι σ έκανε να μ αντιμετωπίζεις σαν ξένη, σαν μια απλή γνωστή. Δεν ήμουν αυτό για σένα και το ξέρεις. Το είδα στα μάτια σου... το βλέπω ακόμα.
Το περίεργο είναι πως πίστεψα ότι τα έκανα όλα σωστά αυτή τη φορά. Έδειχνες το δρόμο και σ ακολουθούσα, άρχιζες κάτι και το συνέχιζα. Κι όμως με κάνεις να νιώθω τόσο χαζή. (πήγα να το παίξω αλεπού κι αποδείχθηκα μπούφος) Αλλά έτσι δε λένε το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.


Για σένα δεν ξέρω τι να πιστέψω...η συμπεριφορά σου άλλαξε σαν τη νύχτα με τη μέρα. Είσαι απλά τρελός ή έγινε κάτι άλλο; Κανείς δεν ξέρει κ απάντηση δεν θα πάρω ποτέ.όμως κάθε φορά που σε βλέπω, είναι σαν να μου μιλάς.Σαν να ξέρω τι νιώθεις και τι σκέφτεσαι, που όμως δεν το δείχνεις, δεν το λες και βγαίνω πάντα ψεύτρα!

Καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως εγώ έκανα κάτι λάθος, εκμεταλευτικά ίσως παραπάνω όσα μου έδειξες ή δεν εκμεταλεύτηκα αυτά που έπρεπε.Όμως όχι δεν θα σου κάνω τη χάρη να τα ρίξω σ εμένα, εγώ θύμα δεν γίνομαι.!!!! 

Το πρόβλημα είναι καθαρά δικό σου, εγώ είμαι εδώ με βλέπεις.....με ξέρεις.... Όταν σου είπα πως η αρχή του καλού και του κακού στη ζωή σου από δω και πέρα θα είμαι εγώ το εννοούσα!!!


υγ1 Επειδή πολλές από σας μας ζητάτε συμβουλές για τέτοιες καταστάσεις, να ξέρετε πως δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Αν νιώσατε πως κάποιος σας ήθελε ή σας γούσταρε, τότε ναι το έκανε. Αν πάλι δεν προχώρησε το πράγμα δεν φταίτε εσείς.Κανείς δεν μπορεί να σας επιβάλλει ,ούτε ακόμα κι ο ίδιος σας ο εαυτός να βγάλετε από τη ζωή σας ανθρώπους που σας ενδιαφέρουν. Αυτό παίρνει το χρόνο του και θέλει υπομονή. 

υγ2 Μερικές φορές αρνούμαστε να προχωρήσουμε σε άλλη κατάσταση ακόμα κι αν το παιχνίδι είναι χαμένο!!!  ίσως η καρδιά μας κάτι να ξέρει...

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2015

To άλλο μου μισό... δεν είσαι!!!

Δεν το λέω προσωπικά για σένα... ΄Όχι , δεν θέλω παρεξηγήσεις, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το να ψάχνεις το άλλο σου μισό είναι μύθος , είναι ένα κατασκεύασμενα για να σπάμε καρδούλες στη μέση και για να δικαιολογούμε τα γοβάκια που χάσαμε.

Εξάλλου σκεφτείτε πόσο υποτιμητικό είναι να θεωρούμε εμείς , από μόνοι μας τους εαυτούς μας μισούς και ακόμα χειρότερα να περιμένουμε άλλους να έρθουν να μας σώσουν. Όχι αγάπη μου αυτή τη χάρη δεν θα στην κάνω. Δεν σε λέω άλλο μου μισό , όχι γιατί δεν σε εκτιμάω , όχι γιατί δεν σε υπολογίζω, ίσως γιατί σε γουστάρω πολύ περισσότερο για να σε θεωρήσω μισό κομμάτι μιας χαμένης μου ταυτότητας.

Εγώ είμαι εδώ δίπλα σου , ολόκληρη αλλά το πιο σημαντικό ολοκληρωμένη , ξέρω τα ελαττώματα , ξέρω και τα προτερήματά μου.Τα έμαθα τότε που είχα πιστέψει οτι βρήκα το άλλο μου μισό. (Ναι ακόμα κι οι σοφοί κάνουν λάθη!!). Το χειρότερο πράγμα της αυταπάτης αυτής είναι  πως όταν η μισή σου πλευρά χάνεται το σοκ που παθαίνεις είναι πολύ μεγαλύτερο από τη πρώτη χαρά της ολοκλήρωσής σου.

 Πως μπορείς να ζήσεις μισός;  Πάντα κάτι θα σου λείπει!!  (μεταξύ μας απλά πάντα θα χεις κάτι για να κλαίγεσαι στους γύρω σου).

Για αυτό σας λέω γίνεται πρώτα ολόκληροι, αποδεχτείτε τον εαυτό σας , μάθετέ τον , ζήστε μαζί του και μετά , αναζητήστε... όχι το άλλο σας μισό, όχι μην μπερδεύεστε!!! Ψάξτε για τον άνθρωπο που θα θαυμάσει, θα εκτιμήσει θα θελήσει το ΟΛΟΚΛΗΡΟ σας.

Αυτόν τον άνθρωπο που δεν θα ρθει για να καλύψει κάποιο κενό, αλλά για να προχωρήσει δίπλα σας, ισότιμα, που θα μοιραστεί μαζί σας τις δικές του ολόκληρες εμπειρίες. Τότε θα είναι που όχι μόνο δεν θα σας λείπει κάτι, αλλά θα έχετε και περίσσευμα να μοιράσετε στους γύρω σας.

Υ.γ1 Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που μοιάζουν μ εμάς ή που μας κάνουν να νιώθουμε οικεία και ζεστά, να μιλάμε μαζί τους και να νιώθουμε οτι μιλάμε στον εαυτό μας. Δεν χρειάζεται να καλύψουν κάποιο κενό μαζί τους , μπορούμε απλά να τους δώσουμε την ευκαιρία να μας πάρουν μαζί τους σε καινούριους δρόμου.

Υ.γ2 Ευτυχισμένος δεν είναι ο άνθρωπος που έχει ό,τι θέλει, αλλά αυτός που θέλει ό,τι έχει.


                                                                                                                              Ματίνα Στυλίδου

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2015

Τα ''οχι'' που δεν είπα ακόμη...

Μια φίλη πρόσφατα σε μια συζήτηση μας ,  μου είπε, '' Τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους, άστα να κυλήσουν, αν είναι κάτι να εξελιχθεί και να γίνει τίποτα δεν θα το εμποδίσει''.

Απογοητευμένη από  την εξέλιξη των πραγμάτων της απάντησα πως για μένα αν κάτι δεν γίνει αμέσως τότε δεν θα γίνει ποτέ...

 Δεν ξέρω αν όντως το πιστεύω, εξάλλου δεν με συμφέρει τώρα που το σκέφτομαι. Πόσο χρόνο μπορείς να δώσεις σε κάποιον και πόσο πρέπει ή μπορείς να περιμένεις;

Η παγίδα της αναμονής είναι οτι ο χρόνος σου μετατρέπει μια ιδέα σε εμμονή , σε καθημερινή αγγαρεία. Ένα άγχος συνεχόμενο να προλάβεις, να αισθανθείς , να προβλέψεις , να τα κάνεις όλα σωστά για να μην μετανιώσεις αργότερα για τίποτα.

Ένας ατέλειωτος και συνεχόμενος γρίφος με πολλές πιθανές απαντήσεις , χωρίς επιβεβαίωση. Αυτή εξάλλου είναι κι η παγίδα στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν μπορείς να ελέγξεις τον άλλον , να τον οριοθετήσεις. Οι αντιδράσεις του , οι κινήσεις , οι σκέψεις του είναι αβέβαιες , ακαθόριστες. Σε παραπλανούν ή σε απογοητεύουν.

Μέσα σε όλη αυτή την ανασφάλεια , που πρέπει εσύ να βάλεις τα όρια σου;

 Ποιο είναι αυτό το σημείο που ο εγωισμός σου θα φωνάξει ''ΑΡΚΕΤΑ'' και μετά απο πόσες ώρες εσυ θα τον ακούσεις;

Γιατί το πιο δύσκολο πράγμα είναι να πείσεις τον εαυτό σου να προχωρήσει, έτσι χωρίς να πάρει αυτό που θέλει, χωρίς λάφυρα. Να μαζέψεις τον θιγμένο σου εγωισμό και να κάνεις ένα βήμα παρακάτω , μόνος κι οχι με παρέα όπως περίμενες.

Κι αν κάνεις λάθος , αν ο άλλος απλά χρειάζεται χρόνο , αν το αντικείμενο του πόθου σου σκέφτεται ακριβώς όπως εσύ; Αν κι η δική του ανασφάλεια του ''τρώει'' το μυαλό;

Τι είναι πιο δύσκολο να πάμε παρακάτω αναζητώντας άλλον να καλύψει τα κενά μας ή να πείσουμε τον εαυτό μας οτι απέτυχε, ότι έπαιξε κι έχασε.

 Καμιά φορά θεωρούμε οτι οι άνθρωποι που επιμένουν σε καταστάσεις αβέβαιες δεν έχουν εγωισμό , τα δίνουν όλα και δεν σέβονται τους εαυτούς τους,

Εγώ πιστεύω το αντίθετο , εκείνοι οι άνθρωποι είναι οι πιο εγωιστές απο όλους, είναι αυτοί που δεν μπορούν να δεχτούν την ήττα τους, δεν αποδέχονται την απόρριψη και προσπαθούν να αποδείξουν οτι θα βγούν νικητές ακόμα κι αν το παιχνίδι έχει τελειώσει.


Υ.γ Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αντίληψη περί ανοχής και χρειάζεται συγκεκριμένο χρόνο χώνεψης. Κάθε συναισθηματική δαπάνη μας φέρνει πιο κοντά στην Ιθάκη μας.

                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2015

Ένα τσιγάρο ακόμα....

Πόσο θέλω να ανάψω ένα τσιγάρο , έτσι κινηματογραφικά , να καθίσω στο σκοτάδι , να πιάσω τη φωτιά και να κάνω μια τζούρα , να ρουφήξω μαζί με τον καπνό όλες μου τις σκέψεις και στην εκπνοή να καθαρίσει η ψυχή , το μυαλό....
 ''Μα εσύ δεν καπνίζεις'' ,
''Το ξέρω, για αυτό δεν μπορώ ν απαλλαγώ από τις σκέψεις μου... για αυτό δεν μπορώ να απαλλαγώ από σένα... ''

 Πόσο θα θελα να φωνάξω δυνατά όσα σκέφτομαι, πόσο θα θελα να διεκδικήσω αυτό που θέλω , να μην ακούσω τους φόβους μου , να σε διεκδικήσω.

Φοβάμαι όμως , δεν ξέρω αν φοβάμαι να εκτεθώ σ εσένα ή στους γύρω μου, δεν με φοβίζει αυτό το έχω ζήσει , το ξέρω . Κάποιες φορές ρίσκαρα και κέρδισα ...κάποιες οχι... έτσι είναι το παιχνίδι.

 Μάλλον φοβάμαι το μετά , το άγνωστο, δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει μετά , δεν μπορώ να το υπολογίσω , δεν το ελέγχω.... είναι άγνωστα τα νερά αυτά για μένα.

 Κι αν δεν ξέρω κολύμπι, κι αν βουλιάζω , αν παρασυρθώ απο τα ρεύματα θα είσαι εκεί; θα με σώσεις;

 Αυτό φοβάμαι , τη δική σου αντίδραση, κι αν δεν έρθεις; εγω τι θ απογίνω; Με σκέφτηκες καθόλου;
Ίσως αν νοιαζόσουν να μην ήμουν εδώ τώρα , ίσως αν ενδιαφερόσουν να μην ήταν όλα τόσο δύσκολα.

Ένα τσιγάρο να πάρει μακριά όλες μου τις ανασφάλειες , να περνάω το χρόνο που θέλω μαζί σου , όχι κάποιες ώρες  ένός απογεύματος  , να κάνω αυτό που εγω γουστάρω χωρίς να στηρίζομαι στις διαθέσεις των άλλων. Να βλεπόμαστε , να αγγιζόμαστε , να γελάμε επειδή εμείς το θέλουμε, επειδή το διαλέξαμε κι οχι επειδή έτυχε.

Δεν θέλω άλλη τύχη , δεν είναι φίλη μου . Να φωνάξω θέλω να μ ακούσεις , αλλά δεν μπορώ...

 Δεν έχω φωνή ή εσύ δεν μ ακούς; Τι απο τα δυο συμβαίνει; Να επιμείνω ή είναι μάταιο;

Υ.γ Λένε πως αν βρίσκεσαι σε δίλημμα αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να ρίξεις ένα νόμισμα ψηλά  όταν θα πέσει θα ξέρεις τι θες , τι ευχήθηκες ...  Το δικό μας νόμισμα είναι ακόμα στον αέρα...!!!


                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015

Έναν πρίγκηπα στο ...24

''Ναι καλησπέρα!!! Μια παραγγελία θα ήθελα να κάνω... Ναι ναι να έχει όλο το πακέτο, να μην του λέιπει τίποτα!! Να λέει και παραμύθια; Εννοείτε, τα καλύτερα παρακαλώ!! Τυλίξτε τον θα τον πάρω πακέτο για  το σπίτι!! ''
 Μια απλή συνομιλία με το σύμπαν , με τις μοίρες ή ό,τι άλλο υπάρχει εκεί έξω! Κάπως έτσι θα έπρεπε να ήταν.Αφού όλες θέλουμε το παραμύθι μας, όλες έχουμε ανάγκη να αισθανθούμε μοναδικές κι ανεπανάληπτες, όλες έχουμε ανάγκη τον πρίγκηπα!

 Και μην μπερδεύεστε δεν έχει να κάνει με ρομαντισμό , ρόζ συννεφάκια ή πλάνη. Έτσι μεγαλώνουμε, αυτά τα παραμύθια μας λένε, αυτές τις ταινίες βλέπουμε, αυτού τους ήρωες ερωτευόμαστε, Αυτούς ξέρετε τους αλήτες, που φέρονται άσχημα που έχουν χάσει το δρόμο τους , που πάνε κάθε μέρα με άλλη, αλλά όλα αυτά γιατί δεν γνώρισαν την γυναίκα τη σωστή , την έξυπνη , την όμορφη ,την αφοσιωμένη. 

  Έχουμε αυτή την ανάγκη να πιστεύουμε πως όλοι οι άντρες φέρονται έτσι όπως φέρονται γιατί δεν μας έχουν γνωρίσει ακόμα.Γιατί δεν τους έχει δοθεί ακόμα η ευκαιρία να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό , γιατί δεν γνώρισαν ακόμα αυτή που θα τους φερθεί τέλεια και θα της το ανταποδώσουν, γιατί δεν ερωτεύτηκαν όπως ο Λίο την Κέιτ στον Τιτανικό.

  Συγκεντρωθείτε κι αλλάξτε πλευρό!!! Έχετε πάει ποτέ σε μπάρ μέρες που παίζει αγώνα; Αναρρωτηθείτε τώρα πόσες γυναίκες κάθονται στη μπάρα περιμένοντας κάτι; Πόσες απο αυτές βγήκανε με σκοπό να νιώσουν μοναδικές;Πόσες πιστεύουν πως θα αλλάξουν τη ζωή ένός άντρα;

Κι ίσως να το πετύχουν δεν λέω συμβαίνουν κι αυτά , όμως όλες πιστεύουν πως ο πρίγκηπας τους θα παραμείνει πρίγκηπας και δεν θα μεταμορφωθεί αργότερα σε βάτραχο! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση , δεν μπορούμε να αλλάξουμε κανένα και γιατί να το κάνουμε; Γνωρίζουμε κάποιον και μας αρέσει για αυτό που είναι ή για αυτό που δείχνει. Κι αν έχετε αμφιβολίες σταθείτε και παρατηρήστε το πρόσωπο όταν βρίσκετε μακριά σας, πως φέρετε, πως εκφράζετε; 
  
  Όλες έχουμε την ανάγκη να νιώσουμε μοναδικές , να αποδείξουμε στον εαυτό μας και στους άλλους πως μπορούμε να έχουμε κάποιον που φαντάζει πρίγκηπας στα μάτια μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό για την κάθε μια) , το πρόβλημα είναι πως το άτιμο αυτό μυαλό τρέχει πάντα ένα βήμα παρακάτω , βιάζεται, γοητεύεται, φαντασιώνεται ,ονειρεύεται κι απο κει και πέρα είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στην επίτευξη του στόχου και την απογοήτευση!
  
  Απο την άλλη ακόμα κι αν δεν έρθει η παραγγελία σου, ακόμα κι αν δεν γίνουν όλα αυτά που φαντάζεσαι , δεν μπορείς να σταματήσεις να ονειρεύεσαι. Ίσως πολυ σε κατηγορήσουν  οτι ζείς στο ρόζ συννεφάκι σου, οτι ζεις σ εναν δικό σου κόσμο πιο ρομαντικό , πιο ρόζ απο το δικό τους. Αλλά έτσι είσαι και πως να τ αλλάξεις; Ελπίζεις... Κι αν αυτή τη φορά γίνει; Αν αυτή τη φορά έρθει; Αν αυτή τη φορά το ζήσεις;

Υ,γ Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε, δεν λέμε πως δεν υπάρχουν πρίγκιπες εκεί εξω ....απλά αναφερόμαστε στην ανάγκη που έχουμε να πιστέψουμε πως υπάρχουν!!! ίσως εδώ να ταιριάζει το πίστευε και μη, ερεύνα'' Οψόμεθα...!!
                                                                                                         Ματίνα Στυλίδου

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015

Αυτό σου αξίζει...

Είναι εκείνες οι βραδιές που σκέφτεσαι, που προσπαθείς να βάλεις μια τάξη στη σκέψεις σου.

 Ναι, εκείνα τα βράδια που αναρωτιέσαι τι πήγε στραβά , τι για ακόμη μια φορά δεν έκανες καλά. Που έφταιξες; Που λύγισες: Σε ποιό σημείο χάθηκε το παιχνίδι και δεν το κατάλαβες...

 Αλλά αλήθεια όσο και να σπάω το κεφάλι μου δεν βγάζω άκρη , προσπαθώ να εξηγήσω τη συμπεριφορά σου και δεν μπορώ , προσπαθώ να σε δικαιολογήσω , προσπαθώ να ρίξω την ευθύνη σ΄εμένα αλλά δεν βγαίνει... μετρημένα τα κουκιά!!!!

 Ίσως δεν θέλω να το κάνω , ίσως δεν μπορώ. Όλο αυτό είναι ανώφελο και το ξέρω , δεν μπορώ να σε δικαιολογήσω και δεν θα προσπαθήσω άλλο.

 Δεν ξέρω κι εγώ ακόμα τι θέλω από σένα... το ψάχνω!!!  Πίστευα πως εσύ θα με βοηθήσεις να το βρώ αλλά δεν το κανες. Θα έχεις τους λόγους σου... Η συμπεριφορά σου αλλόκοτη, τρελή ... αλήθεια έτσι είσαι και στη ζωή σου;

  Ο χρόνος μας μαζί λίγος και τον κάνεις να φαίνεται μια στάλα με τη στάση σου , αναλώνεσαι σε άλλες καταστάσεις κι αδιαφορείς.

  Δίνεις μέρος του εαυτού σου αλλού και πραγματικά αναρωτιέμαι αν όντως σε ευχαριστεί αυτό...  Νιώθεις γεμάτος; Δυνατός;

 Μου γυρνάς την πλάτη και στέφεις την προσοχή σου απο δω κι απο κει... παιχνίδι εγωισμού; ή  ένας πόλεμος υπεροχής μεταξύ μας;

  Όμως εγώ δεν θα παίξω το παιχνίδι αυτό, δεν μου πάει , δεν το μπορώ...αυτά είναι για τις τύπισσες που σε βλέπουν σαν θεό τους και σε θαυμάζουν... αυτές που σε συναντάνε για έναν και μόνο σκοπό..κι αφού  επιλέγεις να σταθείς δίπλα τους πάω πάσο...Ίσως αυτό σου αξίζει...

   Εμένα μ αρέσουν τα ξεκάθαρα πράγματα... δεν μπορώ να μπω σε μπερδεμένες ιστορίες και καταστάσεις,δεν θέλω!!! Εγώ τα έχω ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου , τα έχω βρει μαζί του, Εσύ;

 Έφαγα όλη τη μέρα ψάχνοντας να βρώ επιχειρήματα να καλύψω τα κενά σου... δεν τα κατάφερα!

 Δεν θα το συνεχίσω όμως άλλο , δεν θέλω , ίσως να μην με νοιάζει πλέον... Παίξε το παιχνίδι σου και κέρδισε το μόνος, ο ανταγωνισμός μειώθηκε , ο αντίπαλος αποχώρησε...

Υ.γ Προς όλες εσάς εκεί έξω που προσπαθείτε να απαντήσετε σε ερωτηματικά ή να ακόμα χειρότερα, ετοιμάζεστε να πάρετε την ευθύνη πάνω σας  ... μην το κάνετε δεν έχει νόημα!!! χρόνο από τη ζωή σας χάνετε και τίποτα άλλο, φύγετε προχωρήστε κι αν αξίζει θα μείνει. Ο καθένας από μας στο τέλος παίρνει αυτό που του αξίζει...

                                                                                                       Ματίνα Στυλίδου

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015

Θέλω να μπορώ....

     


















Θέλω να μπορώ να σε έχω , χωρίς δεύτερες σκέψεις , χωρίς αμφιβολίες, χωρίς να βασανίζομαι. Θέλω να με χρειάζεσαι όπως εγώ τώρα , να βρίσκεσαι στο παρόν μου κι όχι να είσαι η ελπίδα μου για το μέλλον.  Εσένα θέλω  όπως είσαι , δεν θέλω να αλλάξεις, δεν θέλω να γίνεις κάτι που δεν είσαι.  Εσένα θέλω να με διεκδικείς, να βρίσκεσαι εκεί , να σε βλέπω , να σου μιλάω , να νιώθω κοντά σου. 

   Θέλω κι εσύ να νιώθεις τα ίδια με εμένα, θέλω να είμαι στη σκέψη σου, να με έχεις ανάγκη, να με χρειάζεσαι. Θέλω να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο από μένα , να γίνω μέρος της ρουτίνας, της καθημερινοτητάς σου.  Θέλω να χαθούν οι αμφιβολίες από μέσα μου, να μην αναρωτιέμαι τι νιώθεις αλλά να είμαι σίγουρη για τα αισθήματά σου.   Θέλω να μου αποδείξεις ότι όσα βλέπω και νιώθω ισχύουν , ότι δεν είσαι κάτι περαστικό στη ζωή μου.   Θέλω να μάθω τις προθέσεις σου , να γνωρίζω τι σκέφτεσαι κάθε φορά που με βλέπεις, πόσο δυνατά χτυπά η καρδιά σου όταν σε πλησιάζω. 

   Δεν θέλω πια να μένω μόνη μου , δεν θέλω να μετράω τις μέρες μέχρι να σε ξαναδώ ή να βασανίζομαι με τη σκέψη ότι κάποια άλλη βρίσκεται δίπλα σου όσο εγώ είμαι μακριά.   Θέλω να σου λείπω , να επιθυμείς να με βλέπεις  και να αγωνιάς για το αν θα βρεθώ κοντά σου.   Θέλω να μην νιώθω ανασφάλεια, να μην με κατακλύζουν ερωτηματικά για τις προθέσεις σου.  Θέλω να με διεκδικείς να μην τα παρατήσεις, να με φέρεις κοντά σου , θέλω να νιώσω ασφάλεια μαζί σου.  Θέλω να γίνεις για μένα όλα αυτά που περίμενα καιρό!!!!

   Μα πιο πολύ απ όλα , θέλω όσα σου λέω να μπορώ να τα κάνω... Να μην είναι όλα αυτά μια επιθυμία, να μην καταλήξουμε μια ιστορία κλεισμένη στο συρτάρι.  Να μπορώ να πω ότι η γνωριμία μας είχε νόημα , να μπορώ να πραγματοποιήσω όλα όσα ονειρεύομαι μ΄εσένα , δίπλα σ ΄εσένα.   Να μπορώ να πω ότι είσαι ο λόγος που χαμογελάω το πρωί , να μπορώ να στέκομαι δίπλα σου χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις, να μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια για ώρα χωρίς να χρειάζεται να πάρω το βλέμμα μου από πάνω σου. 

Υ.γ  Θέλω να σ΄ερωτευτώ χωρίς άμυνες , να μου δείξεις τον καλύτερο σου εαυτό κι εγώ να σταθώ δίπλα σου για σένα και μόνο.   Να μπορώ να ξεχνώ τον κόσμο, να μπορώ να χάνω τον έλεγχο , να μπορώ να είμαι με εσένα.  Εσύ:;;;
 
                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου

Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2015

Ο αληθινός μου εαυτός....

   Έχετε σκεφτεί ποτέ, πόσες φορές και σε πόσες περιστάσεις υπήρξατε πραγματικά ο εαυτός σας; Πόσες φορές προσποιηθήκατε κάποιον άλλον, προσαρμόσατε τις ανάγκες σας και τα θέλω σας, απλά για να μην ταράξετε τα νερά στις σχέσεις σας;



    Κι όχι δεν μιλάω για τις ερωτικές σχέσεις εκεί ίσως να χρειάζεται και λίγη προσποίηση (λίγη το τονίζω!!)  πιο πολύ για να πλανάται ένα μυστήριο. Αναφέρομαι στις άλλες σχέσεις τις διαπροσωπικές , τις στιγμές που βγαίνεις για να διασκεδάσεις , για να συμβουλεύσεις , για να συμβουλευτείς. Σε εκείνες τις φιλικές σχέσεις αναφέρομαι , στις οποίες θεωρητικά πάντα , όλοι είμαστε  ο εαυτός μας,'' γιατί είμαστε με φίλους και δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε'' ,΄΄ γιατί οι φίλοι μας μας ξέρουν και βλέπουν το πραγματικό μας πρόσωπο''.   Αλήθεια;;;


    Όλα αυτά τα πιστεύεις μέχρι ενός σημείου , εξειδανικεύεις τους φίλους σου στην εφηβεία , χρειάζεσαι τους φίλους  μεγαλώνοντας. Πόσο καλά όμως τους ξέρεις και σε ξέρουν; Πόσο σίγουρος είσαι ότι  σε όλες τις στιγμές , σε όλες τις πτυχές της φιλίας σας ήταν αληθινοί; Πόσο σίγουροι είμαστε  ότι κάθε στιγμή δείχνουμε κι εμείς οι ίδιοι τον πραγματικό μας εαυτό;

   Όταν η σχέση μετράει εποχές και χρόνους, αρχίζει να φθείρεται και περνάει από κύματα , τότε απαιτεί την αλήθεια κι είναι επιλογή του καθενός από μας να δείξει την αληθινή του πλευρά , αλλά να απαιτήσει  και το αληθινό πρόσωπο  του φίλου του.

    Και για σένα που σκέφτεσαι ότι όλο θεωρίες και ηθικολογίες είμαστε , θα σου πω πως ναι έχεις δίκιο. ίσως όλα αυτά περί αληθείας να είναι ουτοπικά , υπάρχουν όμως άνθρωποι εκεί έξω που ζητάνε τον πραγματικό μας εαυτό και είναι διατεθειμένοι να δείξουν κι εκείνοι τη δική τους αλήθεια. Κι αν το ζήσεις αυτό , τότε θα καταλάβεις τη σημασία του. Τότε και μόνο  θα  νιώσεις μια φοβερή ανακούφιση,  όταν θα στέκεσαι εκεί και θα σαι ο εαυτός σου ,  να σκέφτεσαι και να το λες ,να νιώθεις και να το δείχνεις χωρίς επικρίσεις και κομπλεξισμούς .

    Αυτός είναι και ο πραγματικός φίλος, ο συνοδοιπόρος κι η οικογένειά σου , εκείνος που θα εμπιστευτείς τόσο, ώστε να είσαι και να φέρεσαι όπως νιώθεις, να τολμάς να πεις και την πιο κρυφή σου επιθυμία , τον μεγαλύτερο σου φόβο γιατί θα ξέρεις πως δεν θα  κριθείς για αυτά.

     Προσοχή όμως μην πέσεις στην  παγίδα , χωρίς ανταπόκριση, θα πρέπει κι εσύ να απαιτήσεις την αλήθεια , μόνος του κανείς δεν κατάφερε τίποτα. Και φυσικά μην έχεις ουτοπίες και μη σκεφτείς πως έτσι μπορείς να είσαι με όλους.  ΌΧΙ δεν μπορείς. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου ικανοί ή δυνατοί να αντέξουν το βάρος της πραγματικότητας. Δοκίμασε και κάνε τη σωστή επιλογή , ίσως να μην βρεις τον πραγματικό σου φίλο εύκολα,θέλει δουλειά και προσπάθεια! Θέλει ψάξιμο!

     Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη ευλογία από την αληθινή φιλία. Ο αληθινός σου εαυτός , δεν θα χει πια ανασφάλειες , θα τον αποδέχονται και θα τον εκτιμούν χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις , χωρίς προσπάθεια απλά και μόνο για αυτό που είναι.


υ.γ Η εκτίμηση , ο θαυμασμός , η αγάπη κερδίζονται! όχι εύκολα πρέπει να δώσεις μάχη για αυτά κάτι να θυσιάσεις, κάτι να χάσεις απο σένα. Τα δώρα της ασφάλειας και της σιγουριάς  που σου προσφέρουν , κάνουν να αξίζει την  κάθε θυσία σου!!!!

                                                                                                              Ματίνα Στυλίδου

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2015

Για ενα ''Γιατι;''


Αποτέλεσμα εικόνας για φλερτ ανδρων ''Εμένα στην αρχή δεν μου άρεσε , μάλιστα μπορώ να πω δεν ήταν καν ο τύπος μου.Για να καταλάβεις αν τον έβλεπα έξω ούτε που θα το κοίταζα... Είχε κάτι όμως ρε παιδί μου είχε τον τρόπο του. Στην τελική εκείνος με πλησίασε, εκείνος έδειξε ενδιαφέρον εγώ απλά το συνέχισα , εκείνος είπε μεγάλα λόγια, εγώ απλά τα πίστεψα , εκείνος μιλούσε για σχέση όταν εγώ ούτε καν ήξερα αν μου αρέσει....Δέχτηκα να παρασυρθώ σε όσα μου πρόσφερε , ήθελα να πιστέψω στα λόγια του να κάνω αποδείξεις τις πράξεις του. Κι όταν μπήκα στο παιχνίδι , όταν έριξα τα ζάρια εκείνος χάθηκε χωρίς μια εξήγηση χωρίς ένα .... ''Γιατί;''
   Μεγάλος ο πρόλογος σήμερα αλλά αναγκαίος. Άκουσα πρόσφατα αυτά τα λόγια , παρηγόρησα φίλους αλλά και τον εαυτό μου όταν χρειάστηκε  και ξέρω οτι στη ζωή όλων μας θα υπάρχει τουλάχιστον ενα άτομο που μας άφησε μ ένα ''Γιατί;''
 Η παγίδα είναι ότι για τον εν λόγω ''εραστή'' (της κακιάς ώρας αλλά ακόμα δεν θα μιλήσω) δεν ενδιαφερόσουν στην αρχή, σ΄έκανε όμως με τον τρόπο του να πέσεις , ήξερε τι έπρεπε να σου πεί και πότε ,καταλάβαινε όσα είχες ανάγκη ν΄ ακούσεις και στα έλεγε... απλόχερα! (ηταν ανοιχτοχέρης) . Σου πούλησε κι αγόρασες , σου τονωσε το ηθικό και σ΄άρεσε και τότε ήταν που σκέφτηκες ''Γιατί όχι;''  εξάλλου σε πόσους έδωσες ευκαιρίες και δεν έπιασε ; Κι όταν εσύ άρχισες να δίνεις, άρχισες να ενδίδεις σε όσα όμορφα άκουγες , όταν ζήτησες κάτι παραπάνω... αυτός άλλαξε, στην αρχή δεν απαντούσε αμέσως σε μηνύματα και τηλέφωνα , έπειτα ακύρωνε ραντεβού και συναντήσεις και στο τέλος απλά εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις, χωρίς αιτία. Κι έμεινες πίσω, να αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που τον έδιωξε , τι έκανες και ο έρωτας που σου πουλούσε έσβησε , έμεινες πίσω να ψελλίζεις ''Γιατί;''
Αν κάποιο από τα παραπάνω χαρακτηριστικά ταιριάζουν με την ιστορία σου τότε σταμάτα να περιπλανιέσαι στους δρόμους παραπατώντας σαν χαμένη , πέφτοντας πάνω σε περαστικούς (εντάξει το σκηνικό είναι λίγο τραβηγμένο αλλά το έπιασες το νόημα) ΔΕΝ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ!!!! Κι όχι αυτή μου η άποψη δεν έχει να κάνει με κάποιο φεμινιστικό μανιφέστο , ούτε δείχνει το τρομερό μου μίσος προς το αντίθετο φύλο. Όλα είναι ένα παιχνίδι διεκδίκησης , σκέψου τους πρώτους ανθρώπους , και τα ζωώδη ένστικτά τους , έπρεπε να κυνηγήσουν το θήραμα να το πιάσουν και να το σκοτώσουν μετά απλά έσερναν το κουφάρι πίσω στη σπηλιά για να φάει η οικογένεια.. η δουλειά τον αρσενικών τελείωνε μόλις το θήραμά τους κείτονταν νεκρό!
 Ας δεχτούμε πως τα πράγματα έχουν εξελιχθεί ( μην το πάρουμε ως δεδομένο γιατί κυκλοφορούν πολλοί πρωτόπλαστοι εδώ γύρω) . Πλέον το κυνήγι αφορά το αντίθετο φύλο. Εσύ λοιπόν είσαι το θήραμα που ένας έμπειρος κυνηγός ακόμα και χωρίς όπλα πρέπει να κυνηγήσει. Από τη στιγμή που θα  σε δεί το κυνήγι αρχίζει, τα όπλα του ωραία λόγια κι ονειρική ζωή , μεγάλες κουβέντες για μεγάλα θηράματα κι όταν αρχίσεις να ενδίδεις κι έρχεσαι πιο κοντά τότε , σου δίνει τη χαριστική βολή , το καίριο χτύπημα μιλώντας σου για σχέση και ρομάντζο  και έρωτα και τρυφερότητα κι εσύ πέφτεις λαβωμένη από τα λόγια του. Το δικό του παιχνίδι σταματά εδώ , το θήραμα κυνηγήθηκε και νικήθηκε , άρα το ενδιαφέρον έπαψε να υπάρχει πέτυχε ότι ήθελε και τώρα ένα άλλο θήραμα τρέχει από μπροστά του κι αυτός σαν καλός κυνηγός τρέχει να το προλάβει.
Θα σκέφτεσαι τώρα και με το δίκιο σου , ωραία και τι πρέπει να κάνω τώρα να μη μιλάω σε κανέναν ; να κλειστώ σε μοναστήρι; να μην εμπιστευτώ κανέναν άντρα; (αν και το τελευταίο δεν θα ταν κακή ιδέα) δεν σε συμβουλεύω τίποτα από τα παραπάνω. Απλά αποδέξου το ρόλο σου , δέξου ότι είσαι θήραμα στα μάτια των ανδρών και παίξε σωστά το παιχνίδι , δέξου να σε κυνηγήσουν , αποδέξου το φλερτ και τα ωραία λόγια , πάρε όση περισσότερη ώθηση μπορείς από αυτά , εκμεταλεύσουτα κι όταν έρθει το τέλος μην αναρρωτηθείς ΄΄Γιατί;΄΄ απλά σήκω και προχώρα.
 Υ.γ1 Οι λαβωματιές σου δεν σε κάνουν πιο ευάλωτη , σου δίνουν εμπειρίες και σου θυμίζουν τα λάθη που έκανες για να τ αποφύγεις την επόμενη φορά.
 Υγ 2 Άσε τους άντρες να νομίζουν πως σε κυνηγάνε , ενώ στην πραγματικότητα εσύ θα διαμορφώνεις τις συνθήκες και τους όρους του παιχνιδιού...

                                                                                                                     Ματίνα Στυλίδου

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

Μίλα του ... Ναι.. Μίλα του..!!!

Αυτό το καλοκαίρι ίσως είναι απο τα πιο περίεργα... με τόσες εξελίξεις και γεγονότα πέρασε πριν καν αρχίσει...βέβαια είστε κι εσείς που ακόμα δεν έχετε πάει διακοπές ή δεν θα πάτε... εντάξει αυτά έχει η ζωή... αφήστε εμάς τους υπόλοιπους να διηγηθούμε τις ιστορίες μας!!!

Οι φετινές διακοπές , προέκυψαν πολύ διδακτικές για μένα. Κατάλαβα, ακολούθησα κι εφάρμοσα έναν και μόνο κανόνα... να διεκδικώ αυτό που θέλω και πιο συγκεκριμένα αυτόν που θέλω χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις, χωρίς μιζέρια , χωρίς ντροπές. Το ξέρω δεν είναι εύκολο , άμα ήταν θα το κάναμε όλοι  από την αρχή , όταν όμως γυρίσει το μυαλό κι αποφασίσεις να μιλήσεις όλα αυτομάτως γίνονται πολύ απλά.


 Πόσες βραδιές σε μπαρ και καφετέριες τρώμε όλοι κοιτάζοντας το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει;; Στις διακοπές τα πράγματα είναι πιο εύκολα! Το πρόσωπο που από την πρώτη βραδιά σου τραβάει την προσοχή παραμένει εκεί και για τις υπόλοιπες κι αν ακολουθήσεις το πρώτο σενάριο της ντροπής το μόνο που καταφέρνεις είναι να κάνεις σενάρια και ν απολαμβάνεις στιγμιαία την ικανοποίηση της προσοχής. Δεν είναι κακό όχι , είναι λίγο όμως!! Τα ερωτήματα βομβαρδίζουν το μυαλό σου για τις προθέσεις του κι εσύ όσο περνάει η ώρα θες κι άλλα από ένα απλό βλέμμα ή ένα έντονο παιχνίδι με τα μάτια. Κι αν την πρώτη βραδιά σου αρκεί τη δεύτερη αλλάζεις γνώμη...( αν κι η δεύτερη βραδιά κυλίσει έτσι.. άστο το χάσες το παιχνίδι στρέψε απλά αλλού το ενδιαφέρον σου).

 Αν ο τύπος που σε κοιτάζει σαν ξερολούκουμο δεν κάνει την κίνησή του την πρώτη ή τη δεύτερη φορά που θα σε δει , μην περιμένεις να την κάνει ποτέ! Όχι μην απελπιστείς ακόμα , μην απογοητευτείς και μην χάσεις το κουράγιο σου, τίποτα δεν τελείωσε. Σ αυτό το παιχνίδι που έχει αρχίσει δεν υπάρχει μόνο ένας παίχτης αλλά δύο , διότι ναι , όσο σοκαριστικό κι αν ακούγεται  παίζεις κι εσύ κι ίσως η συνέχεια  να εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από σένα!!Το πιο απλό λοιπόν είναι να κάνεις εσύ την κίνησή σου κι αν το να πιάσεις κουβέντα ή να μιλήσεις είναι απαγορευτικό για σένα , υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Μπορείς να  τον πλησιάσεις με την παρέα σου και σε κάποιο τραγούδι να του ζητήσεις να χορέψετε. (δεν χρειάζεται να κολλήσετε σαν τα στρείδια ούτε το τραγούδι να μιλάει για αγάπες και λουλούδια κι ένα απλό συρτό απο το live της Βανδή μας κάνει..!!) τίποτα  δεν είναι παρεξηγήσιμο στις διακοπές γιατί απλά όλοι είναι πολύ πιο χαλαροί και με μεγαλύτερη διάθεση για κοινωνικοποίηση!!!
 Αν είσαι από τις τυχερές που το ενδιαφέρον των διακοπών σου βρίσκεται σε κοινή παρέα τότε τα πράγματα αλλάζουν. Μην περιμένεις καθόλου και μην σπαταλάς χρόνο από τις διακοπές σου!!! Διεκδίκησε αυτό που θέλεις , ζήτα του να περπατήσετε λίγο οι δυο σας ή να πάτε μαζί για μπάνιο πριν τους άλλους δείξε του οτι σ ενδιαφέρει να περάσεις χρόνο μόνη μαζί του κι όσο κι αν θεωρούμε τ αγόρια χαζά , πίστεψέ με δεν είναι!!! Αυτός θα το πιάσει το υπονοούμενο κι αν θέλει θα σ ακολουθήσει , αν πάλι αρνηθεί τότε μην στεναχωρηθείς γιατί γλίτωσες.. Ναι ναι γλίτωσες!!! γλίτωσες χρόνο, σκέψεις, συναισθήματα. Δεν θα σπαταλήσεις τις διακοπές σου για κάποιον που δεν σε θέλει, αντιθέτως , με ανεβασμένη τη ψυχολογία για τη θαρραλέα κίνηση που μόλις έκανες ( και μπράβο σου!!!) θα κοιτάξεις αλλού ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που ενδιαφέρονται κι απλά εμείς βάζουμε παρωπίδες και δεν τους βλέπουμε!!!
Έχοντας φάει και τα μούτρα μου , αλλά έχοντας κερδίσει  κι όλας απ αυτό, σου λέω με απόλυτη ειλικρίνεια Μίλα... Διεκδίκησε,... δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Κάνουμε όλοι το λάθος να πιστεύουμε πως είμαστε ασφαλείς όταν κρυβόμαστε . όταν δεν ανοίγουμε τα χαρτιά μας. Αυτό δεν ισχύει!!! τότε είναι που είμαστε ευάλωτοι γιατί ζούμε μέσα στην άγνοια και την ανασφάλεια. Όταν βγαίνεις προς τα έξω και διεκδικείς αυτό που θέλεις νιώθεις μια τεράστια ανακούφιση , μια σιγουριά γιατί δεν αφήνεις τίποτα στην τύχη εσυ καθορίζεις τη ζωή σου , τη ζεις χωρίς να περιμένεις άλλους να στη γεμίσουν.
 Ναι ,η χυλόπιτα πονάει κι ο εγωισμός θίγεται αλλά δεν μπορούμε να αρέσουμε σ όλους γούστα είναι αυτά και στην τελική να προτιμάς να έχεις μια συλλογή από χυλόπιτες παρά έναν πάγο απο ίσως κι αν... τα πρώτα σε μαθαίνουν  να προχωράς , τα δεύτερα απλά σε κρατάνε πίσω σαν στάσιμα νερά τα οποία πρέπει να προσέχεις μην γίνουν βούρκος!!!

                                                                                                                            Ματίνα Στυλίδου

Πέμπτη 2 Ιουλίου 2015

Του το κρατάω αυτού του κόσμου που δεν μ ανήκει ο εαυτός μου...

Τι είναι άραγε αγάπη , ξέρει κανένας να μας πει; Τι είναι αυτό που μας κάνει ν αγαπάμε; Τι είναι αυτό που μας κάνει να έχουμε αυτοπεποίθηση; Πόσο άραγε συνυφασμένα είναι αυτά τα δυο η αγάπη κι η αυτοπεποίθηση; Μερικές φορές σκέφτομαι τι είναι αυτό που μας κάνει να αγαπάμε ανθρώπους που μας πληγώνουν; Τι είδος μαζοχισμού είναι αυτό που επιλέγεις ν αγαπάς και να πληγώνεσαι; Το κάνεις ηθελημένα ή υποσυνείδητα; Κι αν , λέω αν πιστεύουμε ότι αυτό μας αξίζει; Μας πληγώνει κάποιος ξανά και ξανά , μας κάνει να πέφτουμε χάμω και μας παίρνει όποια δύναμη έχουμε για να σηκωθούμε πάλι.. Αλλά δεν το μισούμε, δεν τον διώχνουμε βρόντο φωνάζουμε ότι τον αγαπάμε , ότι τον θέλουμε.Πως γίνεται να θέλεις κάποιον που σε πληγώνει; Μήπως πιστεύεις ότι σου αξίζει; Μήπως δεν είμαστε μαζόχες ή περίεργες ή ότι άλλο παρά απλά έχουμε πιστέψει ότι αυτή η συμπεριφορά μας αξίζει; Κι όταν κάποιος μας φερθεί καλά τον προσπερνάμε, τον βάζουμε στην άκρη του δίνουμε το σκήπτρο του φίλου γιατί αυτός δεν μας πληγώνει δεν είναι ένας μεγάλος μ...ς άρα δεν αξίζει για γκόμενος μας.Κι όταν ακόμα μια νέα ευκαιρία σου παρουσιάζεται , τότε που έχεις σηκωθεί κι έχεις μαζέψει τα κομμάτια σου , όταν αυτός ο καινούριος είναι όσα απεγνωσμένα ζητούσαμε από τον μεγάλο μας έρωτα , γιατί τον διώχνουμε; γιατί τον θεωρούμε λίγο; Κάτι μας ξενίζει έτσι; κάτι άγνωστο μας περικυκλώνει γιατί αυτό που απεγνωσμένα ζητούσαμε τώρα γίνεται φόβος, γίνεται πολύ , μας ξεπερνά , είναι άγνωστο και στο άγνωστο ο άνθρωπος γίνεται ρατσιστής , το φοβάται και το διώχνει. Δεν πιστεύουμε στους εαυτούς μας , δεν πιστεύουμε σ αυτό που ζούμε ξαφνικά μας πλημμυρίζει ανασφάλεια, φοβόμαστε  και γυρνάμε πίσω εκεί που πονάει εκεί που ξέρουμε ότι θα μας πληγώσει αλλά δεν μας νοιάζει προτιμάμε να πονέσουμε πάλι παρά να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να είναι χαρούμενος.Κι εδώ κολλάει η αυτοπεποίθηση ή μάλλον η αυτοεκτίμηση, αν από την αρχή αγαπούσαμε τον εαυτό μας τι λόγο θα χαμε να γυρίσουμε σε κάτι που μας πλήγωσε ; Πως ξεχνάει κάποιος τόσο εύκολα τα βράδια που έκλαψε σε μια γωνιά του δωματίου του; τις μέρες που αρνήθηκε να βγεί απο το σπίτι γιατί δεν είχε τη δύναμη να ανοίξει την πόρτα , ή όλα αυτά τα σιωπηλά γιατί που όμως μέσα του γίνονταν εμμονές που τον έπνιγαν; Πόσο εύκολα τα ξεχνά και γυρίζει; Αν αγαπούσαμε έστω και 1 % σε σχέση με την αγάπη που επιλέγουμε να δώσουμε στους άλλους , τότε αυτή κοντόφθαλμη και ξελογιάστρα μνήμη δεν θα σβήνονταν απο μέσα μας , θα ήταν εκεί να μας πονάει, να μας δίνει ένα μίνι ηλεκτροσόκ κάθε φορά που στρεφόμαστε προς τον δεσμώτη μας , να μας υπενθυμίζει οτι η αγάπη είναι κάτι καλό , πρέπει να μας δίνει χαρά κι όχι πόνο , να μας γεμίζει φιλιά κι οχι δάκρυα , το σώμα μας να χει σημάδια απο αγκαλιές κι όχι απο προσπάθειες αυτοκαταστροφής ... Να μας κάνει να επιλέγουμε ανθρώπους που απλόχερα μας δίνουν αγάπη και γέλια , υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι εκει έξω , δίπλα μας κοντά μας , απλά πρέπει να τους βγάλουμε τις ταμπέλες και να τους δώσουμε την ευκαιρία να μας πλησιάσουν , να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας ν αγαπηθεί χωρίς φόβο , χωρίς να παρακαλάει  , ΑΠΛΑ ... ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ!

                                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015

Όνειρο ήσουν μα ξημέρωσε...

Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για τα όνειρα!Ξέρετε εκείνα τα όνειρα που σου χαλάνε τη μέρα , μόνο και μόνο επειδή ήταν απλά... όνειρα!!!

Κάπως έτσι ξεκίνησε η βδομάδα μου, χάλια δηλαδή.Το όνειρο που είδα ήταν κατηγορίας ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα (για σας που είστε ξενόφερτοι αρκεστείτε στο happily ever after) . Διότι κορίτσια μου , αυτά είναι τα ύπουλα όνειρα , τα όμορφα , τα ξεχωριστά , αυτά που εμφανίζεσαι ντυμένη βασίλισσα με αψεγάδιαστο πρόσωπο και κουάφ μοντέλου για σαμπουάν και στέκεις εκεί αγέρωχη και περήφανη ώσπου εμφανίζεται ο ιππότης σου, ( ναι τον λέμε ιππότη τώρα αλλά μιλάμε για το γνωστό ρεμάλι που σε παράτησε , σε έφτυσε , σου τσαλαπάτησε τη ψυχολογία) και σε διεκδικεί και σε κερδίζει και φεύγετε μαζί ιππεύοντας αγκαλιασμένοι στο σεληνόφως.
Κι όλα πάνε τέλεια κι εσύ έχεις αισθανθεί την ασφάλεια που έψαχνες,τίποτα δεν σε αγχώνει πια όλα πάνε έτσι όπως τα ήθελες και λίγο πριν το κοντινό σου στο πλάνο της ονειρικής ζωής , ξυπνάς κι είσαι μόνη στο άδειο σου κρεβάτι , στο σκοτεινό σου δωμάτιο με εμφάνιση κουναβιού που πάλεψε με αρκούδα κι έχασε και τίποτα απ όσα έζησες δεν έγιναν , και τίποτα απ όσα ένιωσες δεν πραγματοποιούνται. Πώς λοιπόν μετά , σε ρωτάω με πόνο ψυχής να σηκωθείς με κέφι και με όρεξη , πως να αδράξεις τη μέρα;;;

Κάπου διάβασα πρόσφατα πως αρχή όλων των παραμυθιών είναι τα όνειρα, όσα έβλεπαν οι άνθρωποι στον ύπνο τους τα διηγούνταν αργότερα σαν μικρές ιστορίες , παραμύθια που ήταν μεν ψεύτικα , έκρυβαν έναν αληθινό πόθο όμως, Σκέψου να ήσουν η σταχτοπούτα , να έμενες ορφανή , να ζούσε με την απαίσια μητριά σου και τις ψηλομύτες κόρες της , να καθάριζες όλη μέρα κι όλη νύχτα και γενιά να ήσουν ένα βήμα πριν τα χάπια. Στον ύπνο σου λοιπόν θα έβλεπες την καλή σου νεράιδα που βρήκε πρόχειρη μια κολοκύθα την έκανε άμαξα , σ έκανε κι εσένα κούκλα και σ έστειλε στο χορό όπου απ όλες τις τύπισσες ο πρίγκηπας ξεχώρισε εσένα γιατί είχες αυτό το αθώο βλέμμα αυτή την ταπεινή ομορφιά. Κι όχι μόνο σε ερωτεύτηκε αμέσως , εσύ το έπαιξες και δύσκολη και μετά αυτός έφαγε γη και ουρανό να σε βρει μ ένα γοβάκι στα χέρια να δοκιμάζει πόδια σε παπούτσι.
Ελάτε πείτε την αλήθεια πως θα νιώθατε αν πριν το ''ζήσανε αυτοί καλά'' , μαθαίναμε οτι άλλη μια μέρα ξημέρωσε και η σταχτοπούτα ξύπνησε έχοντας δει ένα υπέροχο όνειρο που θα θυμάται για όλη της τη ζωή...Τώρα όμως πρέπει να καθαρίσει το τζάκι...!!!

Έτσι είναι τα όνειρα λοιπόν , παραμύθια που όταν κλείνεις το βιβλίο και ξυπνάς απογοητεύεσαι γιατί ξέρεις πως η πραγματικότητα δεν τροποποιείται απλά μαθαίνεις να συμβαδίζεις μ αυτήν.

υ.γ, Υπομονή μέχρι να ρθει το βράδυ , εξάλλου να θυμάστε πως τα όνειρα είναι το μόνο πράγμα που μας ανήκει ολοκληρωτικά.
                                             
                                                                                                                            Ματίνα Στυλίδου