Απλά σε ερωτεύτηκα.

 Ποιο είναι άραγε αυτό, το ένα πράγμα, που ξεχωρίζεις σε κάποιον και σε κάνει να τον ερωτευτείς. Ποια κίνηση, ποιες λέξεις ή φράσεις πρέπει να βγουν από το στόμα για να προσκαλέσουν την απέναντι πλευρά στον έρωτα; Τότε σκέφτομαι εσένα. 

 Την πρώτη φορά που σε είδα, τις πρώτες στιγμές που μιλήσαμε. Προσπαθώ όλο αυτό που ένιωσα να το μετατρέψω σε λέξεις. Με μαγνήτισε αμέσως το βλέμμα σου, ήταν τόσο έντονος ο τρόπος που με κοίταζες, σαν να απαιτούσες να σε προσέξω με έναν αυταρχικό, καθολικό τρόπο, ο οποίος δε σήκωνε περιθώρια αντίδρασης. Είχες μόλις κερδίσει την πρώτη μάχη, δεν ήσουν ένας περαστικός ή κάποιος που τύχαινε να σταθεί κοντά μου, αλλά εκείνος που διεκδικούσε την προσοχή μου.

 Τότε ήταν που άρχισα κι εγώ να σε περιεργάζομαι, παρατήρησα το σχήμα του προσώπου σου, τα μαλλιά και τα ρούχα σου, τον τρόπο που στέκεσαι και αναρωτήθηκα τι είδους  τύπος είσαι. Έπειτα, επανήλθα στο βλέμμα σου, είχα πια αποκτήσει οικειότητα με αυτό κι ύστερα, μου χαμογέλασες. Τα χαρακτηριστικά σου άλλαξαν με μιας, έγιναν πιο φωτεινά και με έκαναν να θέλω να σε γνωρίσω.

Στις πρώτες μας κουβέντες δεν υπήρχε ίχνος αμηχανίας. Ξέραμε πολύ καλά τι θέλαμε και πως θα το διεκδικούσαμε. Σίγουρα, δε θα ήταν μια απλή γνωριμία.

 Με μπόλικη δόση χιούμορ και ατάκες, που μας προχωρούσαν σε άλλα θέματα, η ώρα περνούσε. Κυλούσε τόσο γρήγορα και μέσα μου ευχόμουν να σταματήσει. Δεν ήθελα να απομακρυνθώ από εσένα κι όταν αυτό συνέβη, μετρούσα τις ώρες για να σε ξαναδώ. Ήθελα να ξημερώσει και να βρεθούμε πάλι μαζί.

 Ένιωθα πως ανήκα δίπλα σου κι ας μην είχε συμβεί τίποτα ερωτικό μεταξύ μας, μόνο μικρά αγγίγματα και βιαστικές ενδείξεις τρυφερότητας, οι οποίες σταμάταγαν απότομα από το φόβο της έκθεσης. Όταν ερχόταν η στιγμή κι οι δρόμοι μας ενώνονταν πάλι βλέμματα και χαμόγελα έπαιρναν φωτιά, γέμιζαν από συναισθήματα κι έφτιαχναν ένα δικό τους διάλογο, μυστικό, βουβό. Μπορεί να κάναμε ώρες να βρεθούμε ή λίγες μόνο μέρες κι έμοιαζε αιώνας. Ο ένας δεν άντεχε μακριά από τον άλλον και έψαχνε αφορμή για να τον πλησιάσει.

 Μέχρι να σε αποκαλέσω «αγόρι μου», «δικό μου», πέρασε καιρός, αν κι εγώ έτσι σε έβλεπα από την πρώτη στιγμή, ήσουν όλα τα υποκοριστικά του κόσμου, αρκεί να συνοδεύονταν από ένα «μου». Μια τόσο μικρή λέξη, με τόσο μεγάλη δύναμη.

 Πιο πολύ απ’ όλα, όμως ερωτεύτηκα τον τρόπο και τη στάση σου, το πώς επέλεγες  να ζεις, να φέρεσαι, να μιλάς. Είχες μέσα σου καλοσύνη, τα αντιμετώπιζες όλα με ψυχραιμία και χαμόγελο και με έκανες να σε θαυμάζω για αυτό. Ένα από τα πιο όμορφα συναισθήματα είναι ο θαυμασμός, να βλέπεις στον άλλον όσα ελπίζεις για εσένα και να χαίρεσαι που στέκεις δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο, που τον διεκδίκησες και τον κέρδισες.

Θαύμασα, λοιπόν, τη συμπεριφορά σου, πως φερόσουν στους φίλους μου, με πόση άνεση γινόσουν ένα με την παρέα και λίγο αργότερα την οδηγούσες με τις πλάκες και τα αστεία σου. Με έκανες να γελάω με την ψυχή μου και να καμαρώνω δίπλα σου. Στεκόμουν ένα βήμα πίσω και σε άφηνα να ηγηθείς. Όμως, δε με πείραζε.

 Αυτά κι άλλα τόσο ερωτεύεσαι σε κάποιον, αυτά και περισσότερα ερωτεύτηκα εγώ σε εσένα. Δεν ένιωσα ποτέ ανασφάλεια δίπλα σου, ούτε κατακλύστηκα από ερωτηματικά για τις προθέσεις σου. Με διεκδίκησες, χωρίς να τα παρατήσεις, με έφερες κοντά σου. Έγινες για μένα όλα όσα περίμενα καιρό. Εσύ είσαι ο λόγος που χαμογελάω το πρωί και τα δικά σου μάτια επιλέγω να κοιτάζω για ώρες. Στέκομαι δίπλα σου χωρίς δεύτερες ή τρίτες σκέψεις κι εσύ μου δείχνεις τον καλύτερο σου εαυτό, χωρίς άμυνες κι εγωισμούς.

Ο εγωισμός μου, το εμπόδιο μας.

Άτιμο πράγμα ο εγωισμός, πληγώνει και πονάει, όμως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν. Τον έχω συνηθίσει, τον κουβαλάω πια μαζί μου, έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι μου. Το ξέρω, ποτέ δε σου έδειξα όσα ένιωσα ή νιώθω για σένα κι ούτε θα το κάνω. Δε μ ΄αφήνει. Μου φωνάζει, με κρατάει μακριά, μπορεί να βρίσκομαι δίπλα σου, όμως ματιά δε σου ρίχνω.

Ξέρω πως είναι άδικο όλο αυτό, πως έστω και μια ελπίδα να είχαμε εμείς,αυτή γκρεμίζετε και χάνετε, γλιστράει από τα χέρια μου και σπάει. Τη χάνουμε την ελπίδα μας, τη χάσαμε, γιατί ποτέ κανείς μας δεν είπε ξεκάθαρα όσα ένιωσε, γιατί κρυφτήκαμε πίσω από τον εγωισμό μας και δειλιάσαμε.

Για μένα εσύ είχες όλα τα χαρακτηριστικά που με φόβιζαν, που με φρίκαραν, ένιωσα μαζί σου σε μια στιγμή, όσα με άλλους χρειάστηκαν χρόνια ή δεν αισθάνθηκα ποτέ. Κι όμως δε στο είπα, ήμουν για σένα μια περαστική γνωριμία, ένα γνωστός που ίσως, αν δεις ξανά στο δρόμο να μη γυρίσεις το κεφάλι να χαιρετήσεις.

Δε σε κατηγορώ και δε σε κακίζω. Όσες φορές προσπάθησα να σταθώ στο πλάι σου άλλαξα, έγινα μια άλλη, μέσα μου μπορεί να έλιωνα από ζήλια, από θυμό, από έρωτα, απέξω όμως, το απόλυτο τίποτα. Χαμογελούσα αδιάφορα, έλεγα αστεία, γελούσα δυνατά , έκανα σοβαρές συζητήσεις, ανέλυα πολιτικές και μιλούσα για τον καιρό. Βλέπεις, ο εγωισμός μου δε μ΄ άφησε να εκτεθώ στα μάτια σου, να σου αποκαλύψω ούτε ψίχουλο από τα αισθήματά μου.

Αποδείξεις ήθελα από σένα, αποδείξεις που θα έπιθαν τον εγωισμό μου για τις προθέσεις σου. Δεν άνοιξες όμως ποτέ τα χαρτιά σου και δε σε κατηγορώ για αυτό. Καταλαβαίνω πως κι εσύ ήθελες κάτι χειροπιαστό στα χέρια σου πριν εκτεθείς, όλες οι σχέσεις είναι εξάλλου « δουναι και λαβείν»  κι εγώ ήθελα πρώτα να πάρω κι έπειτα να επιστρέψω κάτι πίσω.

 Όμως, αγάπη μου, ο έρωτας δε θα πρεπε να είναι έτσι. Που είναι η ανιδιοτέλεια που θα μας μάθαινε, που είναι η αγάπη άνευ όρων, που σε κάνει να παραδίνεσαι χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα;  Άν κάποια στιγμή σε ερωτεύτηκα ή αν αυτό που νιώθω και στο περιγράφω εδώ είναι έρωτας για σένα, τότε είναι απόλυτα εγωιστής και ζηλόφθων. Σε διεκδικεί με όλο του το είναι, σε θέλει δίχως να σε μοιράζεται με κανέναν, σε αναζητά σαν διψασμένος που ψάχνει για όαση, όταν λείπεις από κοντά του. Δεν ανέχεται την παραμικρή υπόνοια ή υποψία.

 Κι ίσως πάλι, όλα αυτά για τα οποία σου μιλάω τώρα, να τα νιώθω και σε υπερβολικό βαθμό μέσα μου και να με τρελαίνει που βρίσκεσαι μακριά ή δε ξέρω τι κάνεις. Να τρελαίνομαι στην ιδέα πως κάποια σε διεκδίκησε με περισσότερο σθένος και λιγότερο εγωισμό, μήπως κάποια σου είπε όλα αυτά που εγώ μόνο σκεφτόμουνα και ποτέ δεν τα άκουσες, αν κάποια τώρα σου κάνει όλα τα χατίρια και σε παρηγορεί.Αν βρίσκεται κοντά σου και σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός,έτσι όπως εγώ ποτέ δε θα κατάφερνα να το κάνω.

Δε ξέρω τι θα μπορούσα να σου είχα προσφέρει κι ούτε μου ταιριάζει να συναγωνιστώ καμία κατάκτησή σου. Όπως σου είπα, είμαι πολύ εγωίστρια για να ρίξω τη μούρη μου ή να ζητιανέψω ένα ψίχουλο από εσένα. Προτιμώ να παραμείνω στη θέση μου, αγέρωχη και με το κεφάλι ψηλά, να κρατάω κρυφά όσα νιώθω, να μην προδώσω τίποτα, να μην προδοθώ για κάτι. Κι αν ποτέ με ψάξεις, αν κάνεις το πρώτο βήμα και γυρέψεις κάτι από εμένα, τότε, ίσως σου δείξω τι αισθάνομαι. Μέχρι τότε, όμως, θα ζούμε μακριά ο ένας από τον άλλον, σκορπώντας το χρόνο μας σε ανούσια πράγματα και χλιαρές καταστάσεις.

ΥΓ.  Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να πιστέψουμε πως τα ωραία κρατάνε για πάντα και πως εμείς δε χρειάζεται να τα επηρεάσουμε παρα μόνο τα αφήνουμε να μας αγγίξουν γλυκά. Ο χρόνος όμως, άλλοτε τρέχει κι άλλοτε βαδίζει αργά κι αλίμονο μας αν προσπαθήσουμε να τον ξεγελάσουμε.

                                   
                                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Κλέφτης έρωτας.

Υπάρχει ένας κόσμος, στον οποίο αν αποφασίσεις να εισέλθεις, δύσκολα μετά βρίσκεις την έξοδο. Ένα κομβικό σημείο, την ώρα που διασχίζεις το δρόμο, μια λάθος στροφή, στην κατά τα άλλα ορθή πορεία σου. Ο κόσμος αυτός θα σου ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του και θα σε θαμπώσει με τις ελπίδες που θα σου δώσει.

Την ώρα που μια αισθηματική ιστορία ξεκινάει για σένα και τα πράγματα δεν προχωρούν όσο γρήγορα θα ήθελες, διάφορα ερωτήματα έρχονται να ταράξουν τη χαρούμενη διάθεσή σου. «Ενδιαφέρεται αυτός ο άνθρωπος όντως για εμένα;» « Μήπως κάπου έχασα το παιχνίδι;», « Μήπως παρεξήγησα τις προθέσεις του και τη φιλική του συμπεριφορά;»

 Στο κομβικό αυτό σημείο που η ανασφάλειά σου κάνει την εμφάνισή της, πρέπει να επιλέξεις τι θες εσύ να πιστέψεις και πόσο χρόνο θα δώσεις σε μια υπόθεση που μπορεί να αποδειχτεί και χαμένη.

Πολλοί θα επιλέξουν να σταματήσουν τη διαδρομή εδώ, θα παραδεχτούν ότι έχασαν και δε θα διεκδικήσουν τίποτα περισσότερο από αυτό που ο απέναντι θέλει να δώσει. Η κατηγορία αυτή είναι της άποψης, « όποιος θέλει διεκδικεί και έχει», δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να πληγωθεί και προτιμούν ένα θιγμένο εγωισμό από μια τραυματισμένη καρδιά. Με τον τρόπο αυτό γλυτώνουν χρόνο και με ευκολία προχωράνε στην επόμενη περίπτωση που θα τους συγκινήσει.

Κάποιοι, όμως, θα θελήσουν να ρισκάρουν, ίσως, γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν ή ακόμη γιατί μπορεί να γοητεύτηκαν τόσο από τον καινούριο αυτό άνθρωπο και τον θέλουν δικός τους. Διαβαίνουν το δρόμο κι ανακαλύπτουν ένα κόσμο γεμάτο ελπίδες κι υποθέσεις. Δεν το ξέρουν αλλά από εδώ δε θα φύγουν αλώβητοι.

 Στα μέχρι πρότινος, αναπάντητα ερωτήματά τους, δίνουν τώρα με ευκολία απαντήσεις. Δικαιολογούν όσα συμβαίνουν, παραβλέπουν λάθη ή άσχημες συμπεριφορές, δέχονται να αλλάξουν τους εαυτούς τους και να προσαρμοστούν, να γίνουν κάτι άλλο, κάτι που να ταιριάζει καλύτερα στον άνθρωπο που επιθυμούν. Αποκτούν αισθήματα για αυτόν και κάνουν όνειρα για μια κοινή ζωή μαζί του. Μπορεί στο παρόν τους ο άνθρωπος αυτός να μην έχει θέση, αλλά του έχουν δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέλλον.

Ύστερα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο η επιθυμία τους κι η ανάγκη τους να τον συναντήσουν, να τον δουν, να περάσουν λίγο χρόνο μαζί του, να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς του και να αποκτήσουν μια θέση δίπλα του. Άλλοτε παίρνουν ότι επιθυμούν κι άλλοτε όχι, δεν τους πειράζει όμως, γιατί αύριο θα είναι πάλι εκεί να το ζητήσουν ξανά.

Στον καινούριο τους κόσμο όλα γυρίζουν γύρω από το πρόσωπο αυτό, οι ανάγκες τους περιορίζονται, τα θέλω τους προσαρμόζονται κι αλλάζουν. Δεν έχουν τον ίδιο τον άνθρωπο δίπλα τους, όμως, στο δικό τους μυαλό έχουν όλες τις ενδείξεις πως αυτό είναι θέμα χρόνου να συμβεί.

 Δεν είναι τρελοί ή αλλοπαρμένοι, έχουν λογική κι επικοινωνούν με το περιβάλλον τους. 'Ομως έκαναν το λάθος να πιστέψουν λίγο παραπάνω σε μια ιστορία αγάπης, η οποία εξ αρχής χάνει σε ρεαλισμό κι αμοιβαιότητα. Πίστεψαν πως βρήκαν τον άνθρωπό τους, ό,τι μέχρι σήμερα τους έλειπε κι ότι αυτό τους κάνει τώρα να νιώθουν ολόκληροι, ολοκληρωμένοι.

 Πίστεψαν πως επιλέχτηκαν για να ζήσουν μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης. Ένα σενάριο που μέσα από τις δυσκολίες και τις ατυχίες του θα τους ένωνε στο τέλος. Πίστεψαν απόλυτα στο ευτυχισμένο τέλος και παρέλειψαν τη αρχή και τη μέση του, έγινε η Ιθάκη ο σκοπός τους κι όχι το ταξίδι.

Οι άνθρωποι αυτοί έδωσαν ό,τι είχαν για ένα «όταν», βρέθηκαν ξεκρέμαστοι στο πουθενά και τώρα κατηγορούνται για τα αισθήματά που δε θα έπρεπε να είχαν νιώσει, αφού ποτέ δεν τους τα ζήτησαν.

ΥΓ. Ίσως να μην μπορούμε σε όλες τις στιγμές της ζωής μας να δρούμε με αντικειμενικότητα, σθένος και λογική. Ίσως να πιστεύουμε λίγο περισσότερο στα παραμύθια από ότι στην πραγματικότητα. Ίσως πάλι όσοι μας κρίνουν, να μην έχουν μάθει ακόμα, πως ο πρίγκηπας πάντα έρχεται στο τέλος να μας σώσει.

                               
                                                                                                                           Ματίνα Στυλίδου

Πέρασε ένας χρόνος και κάτι για μας αγάπη μου.

  

Ένας χρόνος έχει περάσει σχεδόν από τότε που σε γνώρισα, ένας χρόνος από τότε που μπήκες στη ζωή μου. Χωρίς να το θες , χωρίς να το επιδιώξω, έγινες κομμάτι της καθημερινότητας μου. Θυμάμαι ακόμα τη γνωριμία μας, είχες όλα τα φώτα πάνω σου κι εγώ ένα μικρό φως, αυτόφωτο, να στέκομαι δίπλα σου. Στεκόμουν και σε παρατηρούσα τις πρώτες εκείνες φορές και ξαφνιαζόμουν που ανταπέδιδες ματιές και χαμόγελα. 

Όχι δεν ένιωθα ανασφάλεια, ούτε θεωρούσα τον εαυτό μου κατώτερο σου, κατώτερο των περιστάσεων. Απλά από την αρχή έβλεπα σ εσένα κάτι που με φόβιζε.

Δεν μπορούσα να  εξηγήσω το γιατί, ακόμη δεν μπορώ να το κάνω. Ίσως, ήταν το επάγγελμα σου, γεμάτο ταμπού και προκαταλήψεις, που πάντα με προϊδέαζε και μ΄ έκανε να σχηματίζω γνώμη, άσχημη, κακόφημη. Ίσως πάλι να έβλεπα σ΄ εσένα ως εμπόδιο την ηλικία σου, δεν ήταν μόνο οι γκρίζες τρίχες στο κεφάλι σου ή το βλέμμα σου που είχε δει πολλά κι είχε βρει τρόπο να βλέπει ακόμα περισσότερα στο σκοτάδι.

 Μάλλον ήταν τα χρόνια που κουβαλούσες στην πλάτη σου κι η ωριμότητα που πίστευα ότι θα έχεις. Όλα όσα θα έχεις δει, όλα όσα θα έχεις περάσει. Όλες εκείνες τις καταστάσεις που σ΄ έκαναν να φαντάζεις - ώριμος άντρας- στα μάτια μου κι εγώ ένα πιτσιρίκι που τώρα γνώριζε τη ζωή, που είχε γευτεί μόνο ένα μέρος της, γιατί πάντα πρόσεχε τα βήματά του και ποτέ δε ρίσκαρε.

Όλα αυτά κι άλλα τόσα που μ΄ έσπρωχναν μακριά σου, χίλιες και μια δικαιολογίες για να μην πέσω στην παγίδα, για να μην ακολουθήσω τη ροή των γεγονότων και την πατήσω, έτσι όπως έβλεπα να την πατάνε άλλες γυναίκες πριν και μετά από μένα. Προσπαθούσα από τις πρώτες κ΄ όλας φορές να πείσω τον εαυτό μου πως όλα αυτά είναι ένα καλοστημένο παιχνίδι. Ένα κοινά αποδεκτό θέαμα, ένα αλισβερίσι με ένα και μόνο σκοπό. Ο μαγνήτης σου όμως, ήταν τόσο δυνατός, που δε μ΄ άφηνε να απομακρυνθώ από σένα.

Με τράβαγε δίπλα σου με τόση δύναμη και για εκείνες τις ώρες, τις εβδομάδες αισθανόμουν βασίλισσα δίπλα σου. Γέμιζα από περηφάνια, έπαιρνα το λάγνο βλέμμα μου και καμάρωνα για τη ξεχωριστή θέση που τόσο γενναιόδωρα μου παραχωρούσες. Άλλες πάλι φορές δεν ήμουν τόσο τυχερή κι έχανα κάτι από την προσοχή σου, βλέπεις μεγάλωνε η πίτα και μίκραιναν  τα κομμάτια.

Δε σου κρύβω πως κάποια στιγμή το πίστεψα, πίστεψα, παρά τις αρχικές μου αντιρρήσεις και τις ανασφάλειες ότι δεν ήσουν όλα όσα φοβόμουν, πως ήσουν απλά ένας φυσιολογικός άνθρωπος, που βρέθηκε την κατάλληλη ώρα και στιγμή στο δρόμο μου και θέλησε να διεκδικήσει μια θέση στη ζωή μου, με την ίδια ακριβώς λαχτάρα που κι εγώ διεκδικούσα κάτι από σένα. Κι υπήρχαν φορές που συνέβαινε, υπήρχαν φορές που όλα έβγαζαν ένα νόημα που όλα αποκτούσαν σκοπό.

Άλλες πάλι, η ανασφάλεια με πλημμύριζε και σε συνδυασμό με τη δική σου περίεργη στάση, έδινε τροφή στους φόβους μου και τους μεγάλωνε. Τους φώναζα, όμως, όσο πιο δυνατά μπορούσα , να κάνουν ησυχία, γιατί έστω κι έτσι, εγώ βρισκόμουν εκεί κοντά σου. Ένιωθα μια περίεργη ασφάλεια δίπλα σου, σαν να γαλήνευε για λίγο η ψυχή μου κι ας άλλαζε η συμπεριφορά σου συνέχεια ρόλους.

Δεχόμουν πράγματα, ανέλυα καταστάσεις, ποδοπάταγα εγωισμούς κι άμυνες και κάθε φορά ερχόμουν να σε βρω στο ίδιο μέρος, με τα ίδια σκηνικά και κοστούμια. Είχα γίνει ένας άλλος άνθρωπος, έπραττα χωρίς να σκέφτομαι, ένιωθα χωρίς εγγυήσεις . Έκανα όσα κορόιδευα κι ακόμα περισσότερα. Κι εσύ μια στα πάνω μια στα κάτω. Να μ΄ ανεβάζεις ψηλά κι ύστερα να με σπρώχνεις στη Γη κι ας έσπαγα τα μούτρα μου, μάλλον σε διασκέδαζε το θέαμα.

Έτσι φτάσαμε εδώ, στο ίδιο σημείο, ένα χρόνο μετά, να επιβεβαιώνεις όλα όσα πίστευα για σένα από την πρώτη μας γνωριμία και να διαψεύδεις, κάνοντας θόρυβο, ό,τι θετικό είχα μέσα μου για σένα. Στα μάτια μου πια είσαι ένας ακόμα επαγγελματίας που διεκπεραίωσε σωστά τη δουλειά του και κέρδισε το φιλοδώρημα και στα κομμάτια η όποια ωριμότητα σου, η όποια εμπειρία σου και το όποιο λάγνο σου βλέμμα.

                                                                                                                        

Ποιήματα: Κατάθεση Ψυχής

Κατάθεση Ψυχής

Εσύ κι εγώ

περιπλανώμενοι στο σκοτάδι.

Στοιχεία ανταλλαγμένα,

Λόγια ποτέ ειπωμένα,

Σκέψεις κρυφές,

Πάντα μυστικές.

Τα σώματα κοντά

αλλά οι ψυχές μακριά.

Συναντήσεις τελειωμένες

Πάντα νικημένες.

Αισθήματα μονομερή

Επιθυμίες ανεκπλήρωτες.

Ευκαιρίες στερημένες

Δάκρυα πνιγμένα

Σπασμένα κομμάτια μαζεμένα

Κουράγιο εξαντλημένο

Υπερηφάνεια κατακερματισμένη

Αξιοπρέπεια επιβεβλημένη

Κρύο στην καρδιά

Στάχτη τα όνειρα

Αντοχή μηδενική

Σιωπή εκκωφαντική

Ζωή χωριστή.

Όμως όσο κι αν προσπαθώ

δε μπορώ να φύγω.

Κάτι στη ματιά σου

φυλάκισε την καρδιά μου.

Θυσιάζω το αύριο

αρκεί να σε έχω σήμερα εδώ!

Σε εκλιπαρώ!

Πάψε να κρύβεσαι στο χρώμα της νύχτας

Φανερώσου με το φως της μέρας

Το ξέρω πολύ καλά εγώ αυτό

Ανώφελο κι ουτοπικό.

Σε ευχαριστώ.

Ν.Π.

Επιμέλεια: Ματίνα Στυλίδου

Η αρχή των Πάντων.

  Για αρχή Εγώ η δυνατή, που όλα τα μπορώ κι ας στέκομαι με το κεφάλι σκυμμένο μπροστά σου. Εγώ που πίστευα πως έμαθα, πως έπαθα, πως πόνεσα αρκετά κι όλα αυτά μαζί με άλλαξαν. Εγώ που τώρα φοβάμαι, φοβάμαι ότι θα σε χάσω, φοβάμαι ότι θα τελειώσει το Εμείς πριν καν προλάβει να αρχίσει. Εγώ λοιπόν ναι, που κανείς δεν πιστεύει για μένα την αλήθεια, που κανείς δε με γνωρίζει πραγματικά, όχι γιατί δεν τους άφησα αντιθέτως, σε κάποιους έδωσα παραπάνω χώρο και χρόνο απ’ αυτό που άντεχαν. Εγώ που φαίνομαι να αντέχω όλα τα βάρη του κόσμου, που χαμογελώ και περπατάω μπροστά γιατί είναι ο μόνος  τρόπος να αντέξω. Είμαι εγώ που σε ερωτεύτηκα και δεν το παραδέχτηκα ποτέ, μόνο τώρα σ’ αυτή τη στιγμή αδυναμίας. Εγώ που δε θέλω να ξέρεις όσα νιώθω, που κρύβομαι από σένα και τους άλλους, που προσπαθώ να ξεφύγω από σένα κι όλα πάνω σου πέφτω. Εγώ η ανεξάρτητη, η δυναμική που όλα τα καταφέρνω και τα μπορώ, που όλα τα έχω οργανωμένα στο μυαλό μου, σχεδιασμένα τέλεια έως και την παραμικρή λεπτομέρεια. Στοιβαγμένα σε κουτάκια, όμορφα και τακτοποιημένα, για να μη χάσω λεπτό από το στόχο μου. Για όλα αυτά που είμαι κι άλλα τόσα που δείχνω, για όσα προσποιούμαι κι όσα φανερώνω για μένα. Εγώ που κρέμομαι από τα χείλη, τα μάτια, τα λόγια ή τις πράξεις σου, απ’ όσα λες κι όσα αποφεύγεις να πεις, σαν πεινασμένο παιδί ζητιανεύω κάτι από σένα κι ας μη θέλω να το μάθει κανείς κι ας μη θέλω να το δουν και να το καταλάβουν κι ας ντρέπομαι μήπως αντιληφθείς κάτι και προδοθώ.

 Έπειτα, Εσύ, πόσο τέλειος φαντάζεις στα μάτια μου κι ας κάνεις χίλια λάθη τη φορά κι ας με πληγώνεις με τη συμπεριφορά και τον τρόπο σου. Εσένα που αθωώνω σε κάθε απόφαση που παίρνω. Εσύ που με ένα μαγικό τρόπο καταφέρνεις να ξεγλιστράς και να μπαίνεις πάλι στη ζωή μου κι ας έχω κλείσει πόρτες και παράθυρα κι ας έχω βάλει λουκέτα και κλειδαριές. Για σένα που ερωτεύτηκα το χαμόγελό, τα μάτια σου,  εκείνα τα μάτια που φωτίζονταν κάθε φορά που μιλούσες για ότι αγαπούσες. Εσύ που κατεβάζεις το βλέμμα κάθε φορά που προσπαθώ να το συναντήσω, κάθε φορά  που προσπαθώ να καταλάβω τι σκέφτεσαι και τι νιώθεις. Εσύ κι ο μοναδικός σου τρόπος να μου παρέχεις ασφάλεια όταν είμαι δίπλα σου κι ας μη μου μιλάς κι ας χαραμίζεις την προσοχή σου αλλού. Εσένα που με νευριάζεις τόσο και άλλο τόσο μου δίνεις χαρά, χωρίς η λογική μου να μπορεί να εξηγήσει την τρέλα αυτή.

 Τέλος, το Εμείς. Αυτό που σαν θαύμα μοιάζει πια στα μάτια μου. Το Εμείς που όλο μου το είναι ποθεί και ζητά. Ένα όνειρο, το οποίο μάταια προσπαθώ να φτιάξω. χτισμένο σε σύννεφα και ουρανούς, που ακόμα δεν επισκέφτηκες. Το Εμείς που διαλύεται με τις συμπεριφορές μας, που θρυμματίζεται και ραγίζει από τα χτυπήματα του εγωισμού μας κι ύστερα ενώνεται πάλι και φαίνεται άθικτο μπροστά στα μάτια μας. Το Εμείς που βιάζομαι να ζήσω από φόβο μήπως δε γίνει ποτέ, μήπως το Εγώ και το Εσύ χάσουν το δρόμο τους και τραβήξουν για άλλους κόσμους κι ενωθούν με άλλα πρόσωπα και τότε, το δικό μου Εγώ δε θα μπορέσει να τα εμποδίσει μόνο θα κοιτά. Εμείς, που κάποια στιγμή επιθυμήσαμε να έχουμε παραπάνω από όσα άντεχαν οι φόβοι μας και προδοθήκαμε. Εγώ κι Εσύ που συνεχίζουμε ακόμα, που προσπαθούμε, που πάμε κόντρα σε καιρούς, σε εποχές, σε ανθρώπους, που αρμενίζουμε στο πέλαγος δεμένοι σε κατάρτια εμποδίζοντας τους εαυτούς μας να παρασυρθούν από τις Σειρήνες.

Παιχνίδια εξουσίας.

Βρίσκομαι πάλι σ΄ εκείνες τις  βραδιές που σκέφτεσαι, που προσπαθείς να βάλεις σε μια τάξη στη σκέψεις σου. Αναφέρομαι σ΄ εκείνα τα βράδια που αναρωτιέσαι τι πήγε στραβά, τι για ακόμη μια φορά, δεν έκανες καλά. Που έφταιξες; Που λύγισες: Σε ποιο σημείο χάθηκε το παιχνίδι και δεν το κατάλαβες. 

 Αλλά αλήθεια, με όλη μου την ειλικρίνεια, όσο και να σπάω το κεφάλι μου δε βγάζω άκρη. Προσπαθώ να εξηγήσω τη συμπεριφορά σου και δε μπορώ, προσπαθώ να σε δικαιολογήσω, προσπαθώ να σ΄ απαλλάξω απ’ όλο αυτό, να ρίξω για ακόμη μια φορά την ευθύνη σ΄ εμένα αλλά δε μου βγαίνει, είναι βλέπεις μετρημένα τα κουκιά!

 Ίσως από την άλλη μεριά να μη θέλω και  να το κάνω. Όλο αυτό είναι ανώφελο και το ξέρω, δεν έχω πια τις αντοχές να σε δικαιολογήσω και δε θα προσπαθήσω άλλο. Δε ξέρω κι εγώ ακόμα τι θέλω από σένα, το ψάχνω! Πίστευα πως εσύ θα με βοηθήσεις να το βρω, πως θα μου έδειχνες ένα δρόμο να διασχίσω, αλλά δεν το έκανες. Πιθανόν να έχεις τους λόγους σου, μάλλον το δικό σου ένστικτο λειτουργεί καλύτερα.

Η συμπεριφορά σου απέναντι μου αλλόκοτη, σχεδόν τρελή. Αλήθεια έτσι είσαι και στη ζωή σου; Ο χρόνος μας μαζί λίγος και τον κάνεις να φαίνεται μια στάλα με τη στάση σου, αναλώνεσαι σε άλλες καταστάσεις κι αδιαφορείς. Δίνεις μέρος του εαυτού σου αλλού και πραγματικά αναρωτιέμαι αν όντως σε ευχαριστεί αυτό. Νιώθεις γεμάτος;  Δυνατός; Μου γυρνάς την πλάτη και στέφεις την προσοχή σου από δω κι από κει. Γεμίζεις περηφάνια και γελάς με κάθε λέξη. Ύστερα με κοιτάζεις για μια στιγμή. Παιχνίδι εγωισμού ή ένας πόλεμος υπεροχής μεταξύ μας;

  Όμως εγώ δε θα παίξω το παιχνίδι αυτό άλλο, δε μου πάει, δεν το μπορώ. Αυτά είναι για τις τύπισσες που σε βλέπουν σαν θεό τους και σε θαυμάζουν. Για όσες σε πλησιάζουν με έναν και μόνο σκοπό κι αφού επιλέγεις να σταθείς δίπλα τους πάω πάσο. Δική σου η ζωή, δικές σου κι οι επιλογές της. Ίσως αυτό σου αξίζει.

Όσο για εμένα, μ΄ αρέσουν τα ξεκάθαρα πράγματα. Δε μπορώ να μπω σε μπερδεμένες ιστορίες και καταστάσεις. Εγώ τα έχω ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου, τα έχω βρει μαζί του. Δε ψάχνω τα άλλο μου μισό, αλλά έναν άνθρωπο ολόκληρο να μοιραστώ στιγμές μαζί του. Έφαγα όλη τη μέρα ψάχνοντας να βρω τα σωστά επιχειρήματα που θα κάλυπταν τα κενά σου. Δεν τα κατάφερα! Παίξε, λοιπόν, το παιχνίδι σου και κέρδισε το μόνος, ανακάτεψε την τράπουλα ξανά και μοίρασε, δε θα έχει πια καμία σημασία για μένα. Ο ανταγωνισμός μειώθηκε, ο αντίπαλος αποχώρησε. Μπορείς να νιώσεις περήφανος. Κέρδισες!

                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου

Καλοκαιρινά βράδια που δε ξημέρωσαν ακόμα...

Σ’ ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που σε είδα ακουμπισμένο στη γωνία του μπαρ παρέα με δυο φίλους σου. Εγώ στεκόμουν απέναντι, σε κοίταξα φευγαλέα κι ύστερα χαμήλωσα το βλέμμα μου, βλέπεις δεν είχα καταλάβει τι είχε συμβεί!

Ήταν καλοκαίρι, Αύγουστος κι οι καλοκαιρινές διακοπές με τις κολλητές μου είχαν μόλις ξεκινήσει. Ήμουν αποφασισμένη το καλοκαίρι αυτό να γίνω μια άλλη, να διεκδικήσω ότι ήθελα χωρίς δεύτερες ή τρίτες σκέψεις, χωρίς αναστολές.

Γύρισα και σε κοίταξα ξανά, το βλέμμα σου έμενε στραμμένο πάνω μου αλλά ξέραμε κι οι δύο πως δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα. Οι  επόμενες μέρες κι ώρες θα ήταν δικές μας.

 Το πρωί έφερε το απόγευμα και το απόγευμα το βράδυ. Η παρέα είχε μεγαλώσει και διασκέδαζε, μαζί της κι εγώ. Λίγο αργότερα βρισκόσουν απέναντί μου ξανά, κρατούσες το ποτό σου στο χέρι και με κοίταζες. Το βλέμμα σου αλλιώτικο από χθες πιο επίμονο, πιο διεκδικητικό. Όσο πέρναγε η ώρα πλησίαζες όλο και πιο κοντά μου, σε ρώτησα αν θέλεις να χορέψουμε, εσύ  δέχτηκες κι η ιστορία μας ξεκινούσε.

Οι  δυο παρέες μας έγιναν μια και το ξημέρωμα μας βρήκε στην παραλία με γέλια και τραγούδια, άλλοτε να κοιτάμε τον ουρανό κι άλλοτε τον σκοτεινό ορίζοντα, να μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον, να διηγούμαστε ιστορίες και μέσα στο μεθύσι μας ν΄ ανοίγουμε τις πιο βαθιές πόρτες της ψυχής.

Το ξημέρωμα εκείνο ένιωσα κάτι μοναδικό, είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο που όχι μόνο ήταν όμορφος εξωτερικά αλλά και εσωτερικά. Μιλούσες κι εγώ έμενα να σε κοιτάζω, άκουγα με προσοχή όλα όσα έλεγες , δεν ήθελα να χάσω λέξη, ήθελα να σ ΄ακούσω να σε μάθω.

 Σ΄ ερωτεύτηκα εκείνες ακριβώς  τις στιγμές. Λίγο πριν ο ήλιος ανατείλει, ένα φως αναδυόταν μέσα μου. Μη με ρωτήσεις τι ξεχώρισα σ ΄εσένα, ειλικρινά, δεν ξέρω.  Ήταν το χαμόγελό σου, ήταν τα λόγια ή το μυαλό, αυτή η ταξιδιάρα και γεμάτη ζωή σκέψη σου;  Ίσως έμεινα στον τρόπο που με κοίταζες την ώρα που προσπαθούσες  να με μάθεις.

 Ήταν η πιο όμορφη Ανατολή που είχα δει , ήταν το πιο όμορφο συναίσθημα που είχα νιώσει. Δεν κοίταξα ούτε μια στιγμή γύρω μου, για μένα, εκείνη τη μαγική στιγμή υπήρχαμε μόνο εγώ κι εσύ. Τελευταίο βράδυ μαζί κι έπειτα θα χανόμασταν, εγώ στο Νότο εσύ στο Βορρά! Μα ποιο ύπουλο σχέδιο ήταν αυτό που όριζε να βρεθούμε για μια στιγμή κι ύστερα να χωρίσουμε και πάλι;

Θα τα ξεπερνούσα όμως όλα για χάρη σου το είχα αποφασίσει, από την πρώτη εκείνη στιγμή που σε είδα να στέκεσαι στην άκρη του μπαρ, αρκούσε μια σου λέξη την τελευταία μας βραδιά κι όλα θα μπορούσαμε να τα ξεπεράσουμε. Αυτή και μόνο, τη μια κουβέντα περίμενα.

Γλεντήσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε, γελάσαμε όμως ούτε λέξη δεν είπες. Κάτι δεν πήγαινε καλά, μετά από εκείνη τη νύχτα πως μπορούσες να μένεις σιωπηλός, πως άντεχες; Όλο το βράδυ περίμενα ένα δικό σου ¨κάτι¨, τα νεύρα μου είχαν σπάσει αλλά εσύ εκεί να στέκεσαι  ατάραχος με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό σου, να αφήνεις τις τελευταίες στιγμές μας  να περνούν αργά και βασανιστικά.

Το άντεξα , το πάλεψα, ήπια όσα ποτά άντεχε το στομάχι, χόρεψα όσα τραγούδια άκουσα και νά, είμαι πάλι δίπλα σου καθισμένη σε μια καρέκλα στην απόλυτη ησυχία της σιωπής σου. Ζήτησες να δανειστείς τον αναπτήρα μου κι άναψες τσιγάρο, κοιταζόμασταν τώρα βαθιά μέσα στα μάτια, ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου στ΄ αλήθεια ένιωθες όσα κι εγώ, ένιωθες το ίδιο; Μου χαμογέλασες, πήγες κάτι να πεις κι ύστερα δίστασες, σε ρώτησα τι είναι αυτό που δεν τολμάς να πεις και η απάντησή σου:  «τίποτα». Μια φωνή από μακριά διέκοπτε τη στιγμή που είχαμε για μας. 

Τρεις ώρες αργότερα επέστρεφα στο Νότο μου, οδηγούσα σε άδειους δρόμους και από  τα μάτια μου έτρεχαν ποτάμια. Ευτυχώς οι φίλες μου είχαν από ώρα κοιμηθεί και δεν χρειαζόταν να εξηγήσω ούτε τι είχε συμβεί ούτε όσα ένιωθα.

Η απάντηση σου αφοπλιστική δεν άφηνε περιθώριο για αντιρρήσεις, δεν θα σ΄ έβλεπα ξανά, αυτά τα τέσσερα βράδια ήταν όλα όσα είχα μαζί σου, ένα μικρό κεφάλαιο για τη δική μου ζωή, μια μικρή παρένθεση στη δική σου κι ύστερα, τίποτα, όπως το θέλησες.

ΥΓ. Δυστυχισμένος ο άνθρωπος που δεν μπορεί να αναγνωρίσει την ευτυχία και τη βαφτίζει «τίποτα» από φόβο μήπως αυτό το τίποτα εξελιχθεί σε κάτι.

Ένας έρωτας να μας σώσει

Κι εκεί που ζεις αναίτια, χωρίς ουσία ή σκοπό συμβαίνει κάτι μοναδικό, κάποιος χτυπά την πόρτα της καρδιά σου. Έπειτα από μήνες απόλυτης ησυχίας, ένας δυνατός θόρυβος σε ρίχνει από την καρέκλα σου.

Στην αρχή ταράζεσαι, αρχίζεις να κοιτάς δεξιά κι αριστερά σαν χαμένος μέχρι το βλέμμα σου να σταματήσει  να εστιάσει σε αυτόν τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που σου χτυπά την πόρτα.

Μια σκιά ίσια και ευθυτενής, με αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση στέκεται μπροστά σου. Εσύ, δειλά, σηκώνεσαι από τη θέση σου, διστάζεις γιατί μόλις που έκλεισες τις πληγές σου, μόλις που πρόλαβες να ξεχάσεις και να ξεχαστείς.

Τα βήματά σου αργά σε τραβούν κοντά του, όσο κι αν φοβάσαι κάτι υπάρχει στο βλέμμα του ανθρώπου αυτού που σε τραβάει, ένα μυστήριο πλανάται γύρω του και σε καλεί να το ανακαλύψεις -πάντα ήσουν επιρρεπής στα μυστήρια- πλησιάζεις, έχεις φτάσει τόσο κοντά που τώρα ακούς την ανάσα του στα αυτιά σου, αναπνέει γρήγορα, αγωνιά, ανυπομονεί.

Το χέρι σου αγγίζει τώρα το χερούλι της πόρτας, λίγο πριν το λυγίσεις η καρδιά σου ξεπηδά από το στήθος σου, μια ταραχή σε κυριεύει, άραγε, θα είναι όλα αυτά που περίμενες καιρό, άραγε, θα σε σώσει απ’ όσα σε κρατούν στην γη, θα είναι αυτός που θα σπάσει τα δικά σου δεσμά;

Ανοίγεις την πόρτα σιγά σιγά λίγο φως μπαίνει από το κενό, μια σκιά σχηματίζεται η οποία δευτερόλεπτα μετά παίρνει σάρκα και οστά μπροστά σου, σηκώνεις το βλέμμα και ψάχνεις τα μάτια.

Δε σε ενδιαφέρει, το ύψος, το σώμα, τα χαρακτηριστικά, αν είναι ξανθός ή μελαχρινός, αν είναι ψηλός ή κοντός, γυμνασμένος ή όχι, εσύ τα μάτια ψάχνεις να βρεις. Μέσα τους θα δεις την αλήθεια, στο βλέμμα αυτό θα αναζητήσεις καλοκαίρια και χειμώνες ξεχασμένα. Μάτια καστανά, μπλε ή μαύρα.

Τα βλέμματά σας συναντιούνται κι είναι σαν να μιλούν, μέσα σε λίγες στιγμές μοιράζονται τα πάντα, αναγνωρίζουν το ένα το άλλο σαν να είχαν ιδωθεί ξανά, σαν να περπάτησαν μαζί και σ’ άλλα μονοπάτια, σε άλλες εποχές και σ΄ άλλα σώματα. Γνωρίζονται!

Οι χτύποι της καρδιά σου πέφτουν, η ανάσα που άκουγες στιγμές πριν να αγωνιά, σιωπά. Η στιγμή της αναγνώρισης έχει πια τελειώσει. Τώρα περιμένεις, περιμένεις τον άνθρωπο αυτό με το καθάριο βλέμμα να σου απλώσει το χέρι και να φύγετε. Να προχωρήσεις μπροστά, να φύγεις, να κλειδώσεις πόρτες και παράθυρα να μην αφήσεις περιθώρια για επιστροφή. Νιώθεις έτοιμος πια να ακολουθήσεις το μονοπάτι που θα σου δείξει.

Μα πρόσεχε, μην δώσεις σημασία στο δρόμο, ψηλά να έχεις το βλέμμα, ο νους σου να μένει μόνο στη διαδρομή. Μην κοιτάς το δρόμο για να μη μάθεις, για να μη θυμάσαι το πώς να  γυρίσεις πίσω, για μια φορά  να μη σε νοιάζει. Άσε τον εαυτό σου να πιστέψει πως αυτή τη φορά, κάτι θα αλλάξει.

ΥΓ. << Κι αν ο ήλιος κι η βροχή μου άφησαν σημάδια, που είναι αυτός ο ένας , ο μοναδικός έρωτας να με σώσει από τα σκοτάδια;>>

                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

                                                                            

Μοναξιά, εγωισμός σημειώσατε Χ!

Σε μια απ΄αυτές τις εξομολογητικές συζητήσεις με την κολλητή, ξέρετε απ΄ αυτές που ξεκινάνε
μ ΄ένα χαζό νέο και καταλήγουν μετά από μερικά ποτά να αναλύουν την διαφορικότητα του σύμπαντος, ''χτυπήθηκα'' από την πιο σοφή ερώτηση!

Μ ' ένα μεθυσμένο και γεμάτο απορία βλέμμα ,στράφηκε προς το μέρος μου και είπε ΄΄Γιατί ρε γαμώτο, αυτός που γουστάρουμε πιο πολύ , που θα κάναμε τα πάντα για αυτόν ,να μην μας θέλει;΄΄ . 

Δεν της απάντησα ποτέ, προχώρησα την κουβέντα παρακάτω,ήθελα να ξεχαστεί και να ξεχάσει, όχι ότι δεν ήμουν σε θέση ή δεν μπορούσα να απαντήσω, αλλά ειλικρινά δεν ήξερα τι έπρεπε ή τι ήθελα να της πω ή πιο πολύ πια απάντηση θα ήταν αυτή που θα  την κάλυπτε .

Πάντα όταν βρίσκεσαι έξω από τα πράγματα έχεις την τάση να δίνεις συμβουλές σαν πιστοποιημένος ψυχίατρος με πτυχίο και συνταγές για όλων των ειδών τα πάθη. 

Αν όμως βρεθείς, συμβαίνει μια φορά στις τόσες, να μοιράζεσαι τον ίδιο νταλκά , το ίδιο σεκλέτι , τότε το πράγμα δυσκολεύει , πολύ!

Αν δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου από το λάθος, πώς μπορώ να εμποδίσω εσένα να το κάνεις; Αν δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να βάλει τελεία, παύλα κι όλα τα συναφή , πώς μπορώ να έρθω με ανώτερο ύφος μπροστά σου και να σε νουθετήσω;

Δύσκολο ερώτημα, για δυνατούς λύτες.

 Γιατί με όλη τη λογική και τα συναισθήματα του κόσμου, πώς μπορεί να μην θέλεις να έχεις δίπλα σου κάποιον που τρελαίνεται για σένα, που λιώνει σε  ένα και μόνο βλέμμα σου.  Γιατί επιλέγεις να διώξεις έναν τέτοιο άνθρωπο που σ΄ έχει σαν θεό του και κυνηγάς όποιον με ψίχουλα προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα σου.  Τι βίτσιο είναι αυτό; Ή μήπως είναι ο φοβερός εγωισμός σου, αυτός ο ατρόμητος , μικρός ανθρωπάκος  που του αρέσει να κυνηγάει τα θηράματα του και αφού τα σκοτώσει να το βάζει στα πόδια;

Πόσο πονάμε εμείς που πιστέψαμε στο τίποτα σου και θέσαμε ως προτεραιότητα μας την κατάκτησή σου!!! Ή  μήπως κι  εμείς έχουμε ένα μικρό κυνηγό μέσα μας που σαν τρελός κυνηγά το άπιαστο σου όνειρο;

Σε θέλω, εγώ , με όλο μου το είναι και την καρδιά μου; Σε ποθεί όντως η ψυχή και το σώμα μου;  Είναι αληθινά όλα αυτά ή είσαι μια φούσκα που δημιούργησε ο εγωισμός μου για να διασκεδάσει;

Μάλλον το δεύτερο, μάλλον τον εγωισμό μου προσπαθώ να κερδίσω κι όχι εσένα.

 Δεν μπορώ να πιστέψω, πως μου φέρεσαι έτσι  άσχημα κι εγώ σε θέλω, δεν μπορώ να δεχτώ, πως μου μιλάς απότομα κι εγώ περιμένω την επόμενη λέξη σου. 

Δεν γίνεται να έχω χάσει κάθε αυτοσεβασμό ,να έχω τσαλαπατήσει όλα αυτά που πιστεύω, πέφτοντας απλά στα δίχτυα του έρωτά σου!

Στην αφόρητη πλήξη της μοναχικότητάς μου, ήσουν ένας βράχος να πιαστώ και να ξεχάσω όσα δεν μπορώ να αντιμετωπίσω , όσα με πλήγωσαν και το φόβο...το φόβο για το μέλλον, για το άγνωστο, τη μοναξιά μου! 

Η νηφάλια απάντηση φίλη μου είναι ότι κι οι δυο βρήκαμε μια καλή δικαιολογία να καθυστερήσουμε, να παγώσουμε για λίγο , όσα αναπόφευκτα θα ' ρθούν. Γιατί το πόνο που νιώθουμε τώρα τον επιλέξαμε, τον αγαπήσαμε τον κάναμε δικό μας.Κι έστω κι έτσι νιώθουμε πως έχουμε ένα σκοπό, κάποιον να μας βγάζει από τη ρουτίνα μας.

Υ.γ Θα φύγω από σένα , θα γλιτώσω, θα λυτρωθώ , δεν βιάζομαι πια, δεν το πιέζω. Θα το κάνω,αλλά, όταν νιώσω πως μπορώ να ανοίξω την ψυχή μου στο καινούριο, στο άγνωστο.

                                                                                Ματίνα Στυλίδου

Κανε ένα βήμα να κάνω εγώ το επόμενο.

Δυστυχώς, όσο κι αν το θέλω θα ήταν άδικο κι ανώφελο να σου υποσχεθώ πράγματα, που. ίσως δε θα κρατήσω.
Θα ήταν επίσης άδικο να σπαταλήσω τον χρόνο μας μαζί, μιλώντας για παλιούς μου έρωτες, για όσα με στεναχώρησαν ή όσα μου χάρισαν απλόχερα τη ζωή.
 Πίστεψέ με, δεν έχεις ανάγκη τέτοιες πληροφορίες. Όλα αυτά, εξάλλου, θα τα δεις πάνω μου, στα μάτια ή στο κορμί μου, θα τ΄ αναγνωρίσεις, αν με κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, αν αφιερώσεις χρόνο να με μάθεις, αν όντως το θες, αν όντως με θες, πολύ!

Εγώ δεν πρόκειται να σου πω τίποτα για το παρελθόν μου, όχι, γιατί ντρέπομαι για όσα μου συνέβησαν ή γιατί με πονάνε ακόμα, το αντίθετο, τα πόνεσα, με δίδαξαν και τώρα προχωράω παρακάτω.

Τα έχω αφήσει στο παρελθόν μαζί με τα δάκρυα και τα γέλια μου. Ό,τι μου άφησαν είναι αυτό που βλέπεις τώρα μπροστά σου, αυτό που σε κέντρισε, αυτό που σ΄ έκανε να με πλησιάσεις και να μ΄ επιλέξεις ανάμεσα σε πολλές.

Το ίδιο ισχύει και για σένα είμαι σίγουρη. Όλοι οι άνθρωποι έχουν το παρελθόν τους και για μένα καλό είναι να μένει εκεί, πίσω.

Δε μ΄ ενδιαφέρει να μάθω, αν πληγώθηκες ή αν στάθηκες τυχερός. Θα τα δω όλα, όταν θα σε κοιτάζω στα μάτια, θα τα αισθανθώ από τον τρόπο που τα χέρια σου θα τυλίγονται γύρω μου, όταν θα με αγκαλιάζεις. Τις στιγμές που θα περνάμε οι δυο μας και κανείς γύρω, δε θα μας νοιάζει.

Θα μάθω τα πάντα για σένα από τον τρόπο που θα μου χαμογελάς, θα αναγνωρίσω τον πόνο ή τη χαρά σου  στις μέρες που  μαζί θα ταξιδεύουμε για καινούριες περιπέτειες και προορισμούς.
Δεν έχω καμία απαίτηση από εσένα, αν κάτι με έχει διδάξει αυτή η ζωή μέχρι στιγμής είναι ότι οι άνθρωποι πάντα θα σου δίνουν μόνο όσα μπορούν, όσα αντέχουν κι όσα νιώθουν. Αν απαιτήσεις από αυτούς κάτι περισσότερο, τότε, απλά θα απογοητευτείς από το αποτέλεσμα.

Η ανασφάλεια του καθενός από εμάς δε φαίνεται στον τρόπο που φλερτάρει, που προσεγγίζει τον άλλον ή από τη διαφήμιση που κάνει στον εαυτό του. Ανασφαλής είναι αυτός που δεν αφήνει χώρο και χρόνο στον άλλον να ενεργήσει ελεύθερα.
Δε θέλω να αναγκαστείς να με επιλέξεις, δε θέλω να είμαι μια από τις πολλές επιλογές σου. Θέλω να είμαι για σένα η μια και μόνη επιλογή, γιατί απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. 

Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πολλά, δεν είμαι σε θέση, ξέρω ότι έχω πολλά μέσα μου να δώσω και την επιθυμία να τα μοιραστώ μαζί σου. Δική σου επιλογή είναι το πόσο θα τα εκτιμήσεις. Δε θα ακούσεις από εμένα λέξεις, όπως: «για πάντα» ή «ποτέ», γιατί δεν πιστεύω ότι ισχύουν. Στη δική μου ζωή ταιριάζει το: «για όσο». Για όσο αντέξω, για όσο πάει, για όσο κι οι δυο θα γουστάρουμε.

Μπορώ όμως, να σου υποσχεθώ πως η ζωή μαζί μου, θα είναι σαν βόλτα με roller coaster!!!

Μια βόλτα γεμάτη ενθουσιασμό και χαρά. Ίσως σε κάποιες απότομες στροφές και κατηφόρες να νιώσουμε φόβο ή να κινδυνεύσουμε, έχω κι εγώ τον κλειστό κι απόμακρο εαυτό μου. Τίποτα απ΄ αυτά δε θα θυμόμαστε όμως, τις στιγμές που το βαγόνι μας θα πέφτει με φόρα κι η ευτυχία θα μας κόβει την ανάσα, τις στιγμές που θα πειράζουμε ο ένας τον άλλον, που θα λέμε αστεία, τα οποία κανείς άλλος δε θα καταλαβαίνει. Τις στιγμές που θα γελάμε δυνατά σαν δυο μικρά παιδιά.

Δεν είμαι τέλεια και το ξέρω, όπως, επίσης, γνωρίζω καλά πως, ούτε κι εσύ δεν έχεις τίποτα το τέλειο πάνω σου. Κι ίσως, αυτό να είναι ό,τι πιο γοητευτικό σε εσένα. Δεν περιμένω από σένα, να μου τάξεις τίποτα ή να υποσχεθείς και καλύτερα να μην το κάνεις.

Δε θέλω κάποιον να συζητάμε, όσα ιδανικά θα μπορούσαμε να έχουμε, ζώντας μια μέτρια ζωή, ζώντας το φυσιολογικό. Θέλω κάποιον να βγαίνουμε εκεί έξω και να ζούμε όσα οι άλλοι φοβούνται, να βλέπουμε την ανατολή και να καταστρώνουμε καινούρια σχέδια με κάθε δύση.

Αντέχεις;

                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Η Κυριακή αυτή...

Τις σκοτεινές Κυριακές που η βροχή εμποδίζει τη σκέψη ,τότε σ΄αναζητώ πιο πολύ. Τα πρωινά δίχως νόημα που ξυπνάς αλλά εύχεσαι να κοιμόσουν. Όταν τίποτα δεν σε κάνει να σηκωθείς, δεν παρακινήσε, δεν το επιθυμείς.

 Μοναδική σου επιθυμία ο χρόνος να κυλίσει, να μην σ αναγκάσει να μετρήσεις κάθε δευτερόλεπτο της μέρας. Να κυλίσει και να φύγει παίρνοντας μαζί του όλες τις αποτυχημένες στιγμές σου, όλες εκείνες τις φορές που έπεσες και δεν σηκώθηκες.

Για λίγο να κάτσεις στο κρεβάτι και να μην προσπαθείς. Μόνος να μείνεις χωρίς κουβέντες κι εξηγήσεις. Να κλείσεις τα μάτια ξανά και να βυθιστείς σ εκείνα τα όνειρα που  φανερώνουν το δικό σου παράδεισο, στους τόπους εκείνους που θέλεις να παραμείνεις.
Εκεί που σε θέλουν , που σε ζητούν κι εσύ γελάς γιατί για λίγο νιώθεις ο εαυτός σου. όμως πάλι θα ξυπνήσεις, πάλι θα χαθούν όλα και θ ανοίξεις τα μάτια σου.

Κυριακή ξανά, συννεφιασμένη Κυριακή τίποτα δεν θυμίζει αυτά που πριν λίγο απολάμβανες, μόνος σ ένα δωμάτιο με σβηστά τα φώτα , ούτε ήλιος να μπαίνει, ούτε φως, σκοτεινά σαν τη δική σου διάθεση.
Γυρνάς πλευρό, κάτι στο όλο σκηνικό δεν σ αρέσει, στο όνειρο κάποιου άλλου πρέπει να γίνεις τώρα πρωταγωνιστής, το μισείς αυτό, το σιχαίνεσαι. Θέλεις μόνος σου να φτιάχνεις σενάρια , όχι να τα εκτελείς.



 Σηκώνεσαι, αναγκάζεσαι , όπως σ΄όλα πλέον στην ενήλικη ζωή σου, αναγκάζεσαι ή σ αναγκάζουν.

Η μορφή σου , όμορφη, ο καθρέφτης μουτζουρωμένος.

Τον καθρέφτη κατηγορώ που δεν δείχνει την αλήθεια. Σαν φίλτρο χαλασμένο , εικόνα που δεν σου ταιριάζει.


Πρώτη γουλιά από τον καφέ , ούτε ένα μήνυμα όπου κι αν κοιτάξεις, κανείς. Δεν σε πειράζει πια, το έχεις συνηθίσει , μελαγχολική Κυριακή και δεν θέλεις να μιλήσεις με κανέναν.
Τι να πεις, οι άνθρωποι μιλάνε αλλά δεν ακούν , αυτό είναι το ελάττωμά τους, τι κι να εσύ προσπάθησες, τι κι αν φώναξες, τι κι αν άκουσες.

Αν ρωτήσουν για σένα τώρα πια τι θα πεις, ποια ιστορία από τη ζωή σου θα τους διηγηθείς πάλι, ποια συναρπαστική περιπέτεια, ποιο πρόβλημα , ποια χαρά.
 Χαρά...

Κι αν θα τους νοιάξει, κι αν θ ακούσουν κι αν σε μισήσουν για αυτό.

Βροχερή Κυριακή, ξεσπά τα βγάζει από μέσα της, εσύ πότε;
 Πότε θα μιλήσεις, πότε θα βγάλεις από μέσα σου , όσα νιώθεις, πότε θα σταθείς μπροστά με ίσια την πλάτη, σοβαρός και θα μιλήσεις.

Στα χθεσινά να αντιδράσεις, να θυμώσεις , να πάρεις απαντήσεις.

Δεν τις θες πια και τον καλύτερο εαυτό σου να δείξεις , δεν θα το αναγνωρίσουν, έχουν μάθει να βλέπουν το λίγο κι εσύ λίγος δεν ήσουν ποτέ.

Σ όλα πολύ , σ όλα παραπάνω και τώρα άδειος, όπως κι η κούπα του καφέ δίπλα σου.
Μικρή Κυριακή κι αυτό θες, να μικρύνει, να περάσει , να φύγει , ν αρχίσει ο χρόνος απ την αρχή και μαζί κι εσύ.
Τη Δευτέρα περιμένεις, αυτήν περίμενες πάντα , την καινούρια μέρα , τον ήλιο να βγει ξανά. Να βγεις κι εσύ και να δώσεις λίγο από τα όνειρα σου στο τώρα.

 Τι κι αν στο παρόν δεν ελπίζεις, στο μέλλον πάντα θα πετάει μια πεταλούδα δίπλα σου, για όσα αύριο θες να αλλάξεις πριν γίνουν σήμερα, πριν γίνουν χθες,

Υ.γ ''Πόσο τυχερά , άτυχος είναι εκείνος που καταλαβαίνει περισσότερα απ όσα οι άλλοι τον αφήνουν;''

                       
                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου