Λίγη ευλογία, ένας μικρός τρόμος, αγωνία για τη συνέχεια και πολλά ερωτηματικά. Όλα αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου, την ώρα που έσβηνα τα 30στα κεράκια μου. Ευτυχώς, δεν μπήκαν ένα ένα στην τούρτα, γιατί δεν είχαμε λεφτά για τούρτα «δίπατη γάμου». Τι άλλαξε μετά; Πολλά και τίποτα. Πολλά, γιατί κάθε χρόνος, που κουβαλάς στην καμπούρα σου σίγουρα σε αλλάζει και σε κάνει να γέρνεις λιγάκι και τίποτα, γιατί οι αλλαγές είχαν γίνει πριν, κατά τη διάρκεια και μετά. Η αλήθεια είναι ότι πλέον τα ψέματα τελείωσαν, δεν έχεις δικαιολογίες για τον εαυτό σου, ούτε μπορείς να μένεις στάσιμος για πολύ.
Είναι αυτό το κομβικό σημείο στη ζωή, όπου συνειδητοποιείς, πως κάτι πρέπει να αλλάξεις. Κάποιες θέλουν να αλλάξουν τη σχέση τους σε κάτι πιο σοβαρό και επίσημο (γάμος λέγεται αλλά δεν ήθελα να σας τρομάξω), κάποιες να δημιουργήσουν μια νέα ζωή και να μεταδώσουν όσα έμαθαν μέχρι τώρα (για μένα δεν είναι πολλά μήπως να περιμένατε λίγο ακόμα;) και κάποιες (βλέπε εδώ) θέλουν να θεμελιώσουν την επαγγελματική τους ζωή και να αποκτήσουν κάτι δικό τους. Η πιο σπουδαία αλλαγή όμως, που επιβάλλεται στα 30ντα να κάνεις, είναι να ωριμάσεις.
Αυτό στα δικά μου μάτια δε σημαίνει απόλυτα, το να σοβαρευτείς ή να κόψεις τις «κακές συνήθειες». Για μένα ωρίμανση, είναι να γίνεις θύτης και θύμα των ενεργειών σου. Με λίγα λόγια να αποδεχτείς πως ότι ενέργειες κάνεις, ότι συνέπειες δέχεσαι είναι κάτι αυστηρά και μοναδικά δικό σου. Αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου και προχωράς με τις όποιες επιπτώσεις, οφείλοντας να προσαρμοστείς σε νέες καταστάσεις και επίπεδα.
Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό, είναι να αγαπήσεις επιτέλους το εαυτό σου. Μαζί παίξατε, μαζί ερωτευτήκατε, μαζί δώσατε εξετάσεις, μαζί κάνατε την πρώτη σας σχέση, μαζί τσακωθήκατε με φίλους, μαζί ήσασταν τις στιγμές της μεγαλύτερης ευτυχίας, μαζί κι όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα και απροσπέλαστα. Κι ενώ, έχουμε έναν συνοδοιπόρο, πιστό, φύλακα άγγελο συνέχεια δίπλα μας, εμείς επιλέγουμε να τον μειώνουμε, να τον αγνοούμε, να τον κατηγορούμε. Πόσο καλύτερα θα νιώθαμε αν απλά τον συγχωρούσαμε για εκείνη τη φορά που δεν μας προφύλαξε και πληγωθήκαμε, αν τον αγκαλιάζαμε και τον παρηγορούσαμε για τότε που ένιωθε πολύ μόνος κι εμείς δεν τον βοηθήσαμε, αν για μια φορά τον υπερασπιζόμασταν με νύχια και με δόντια, όταν κάποιος τρίτος έμπαινε αναμεσά μας και τον μείωνε, τον προσέβαλε ή τον έφερνε σε δύσκολη θέση.
Εκεί κοντά στα 30ντα ήταν όταν κι εγώ έδωσα για εκείνον την πρώτη μου μάχη. Όταν αποφάσισα ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα και δε θα επιτρέψω να τον προσβάλει ή να τον ρίξει στα μάτια μου. Αν ο κόσμος είναι κακός, τότε εμείς είμαστε χείριστοι,που αφήνουμε τους άλλους να μας κακομεταχειρίζονται. Σαν άλλη μάνα -λέαινα βγήκα μπροστά και επιτέθηκα (και τίποτα δεν έμεινε όρθιο μετά απ αυτό), όλα στη συνέχεια άλλαξαν.
Για πρώτη φορά πάλεψα για κάτι που πραγματικά άξιζε, έπιασα τον εαυτό μου απο το χέρι και πολεμήσαμε μαζί. Εκείνη τη φορά νικήσαμε. ίσως την επόμενη να μη συμβεί αυτό, να δώσουμε τη μάχη μας και ο αντίπαλος να ναι πιο δυνατός. Θα ́μαστε όμως μαζί και δε θα νιώθω μόνη και αβοήθητη στον κόσμο ετούτο...
Σ αυτή την ηλικία λοιπόν και με ένα αριθμό μαχών για διαπιστευτήρια αναγνώρισα το σεβασμό. Ξέρετε σαν έννοια υπάρχει στο λεξιλόγιο όλων μας. Δεν είναι όμως καθολική. έρχεται και φεύγει ανάλογα την ανοχή μας και το πόσο μόνοι και απελπισμένοι νιώθουμε. Όταν για παράδειγμα, γνωρίζεις κάποιον κι εκείνος απο την πρώτη στιγμή σου δείχνει ότι δεν τον ενδιαφέρεις σαν άνθρωπος, αλλά σαν σώμα, τότε ξέρεις ότι δε σε σέβεται, εσύ όμως ελπίζεις. Η μοναξιά που νιώθεις, εικονικά καλύπτεται με την παρουσία του στη ζωή σου κι ελπίζεις πως το «όχι πολλά πολλά», θα γίνει μεγάλη σχέση. Ελπίζεις για σεβασμό, σε κάποιον ή σε κάτι, που απο την αρχή δεν στον έδειξε. Κι η συνέχεια είναι γνωστή...
Το πράγμα αυτό τραβάει σε αυτή τη συχνότητα, εσύ κάποια στιγμή, απαιτείς αυτό που θέλεις και σου λείπει , η άλλη μεριά αρνείται να στο δώσει, βγαίνοντας κι απο πάνω που τολμάς να το ζητάς και γυρνάς πάλι στην αρχή , αυτή τη φορά με μια επιπλέον «γρατζουνιά» για παράσημο.
Την αποτυχία τη γνωρίζεις, την έχεις συνηθίσει, την ξέρεις καλά. Είναι δρόμοι και μονοπάτια, που έχεις περπατήσει χιλιάδες φορές. Δε φοβάσαι να πέσεις, γιατί ξέρεις να σηκώνεσαι. Δε φοβάσαι να χτυπήσεις γιατί αυτό το «γέρικο σκαρί» των 30ντα έχει αποδειχθεί πολύ ανθεκτικό. Αν όμως καμία απο εμάς δεν ανεχόταν κάτι τέτοιο, αν καμία δεν έκανε εκπτώσεις στις επιλογές της, τότε τα πράγματα θα άλλαζαν, για όλες. Αν όλες απαιτούσαμε το σεβασμό, αν είχαμε μηδενική ανοχή στην κακή συμπεριφορά, τότε δε θα είχαν καμία επιλογή πέρα απο το να σέβονται και να τους νοιάζει το πως θα συμπεριφέρονται, αφού θα είχαν σίγουρα κάτι να κερδίσουν.
Έστω ότι η ζωή είναι ένα μεγάλο αλισβερίσι , στο οποίο θα δώσεις για να πάρεις, τότε γυναίκες αυτού του κόσμου, έχουμε καταφέρει να χτίσουμε περιουσίες και να τις ξεπουλάμε κάθε βδομάδα στο παζάρι για λίγα ξερόχορτα. Τόσο ανεξάρτητες, τόσο χειραφετημένες, με μόρφωση, με εφόδια, με άπειρες δυνατότητες, με ευθύνες που ξεπερνάνε τον ορισμό της ισότητας και να μη μπορούμε να προστατεύσουμε μια μικρή καρδιά, να θυσιάζουμε τόσο εύκολα τα κορμιά μας, για λίγα ψίχουλα συναισθήματος.
Κι αν αυτό δεν το σταμάτησες στα 20, στα 30ντα σου έχεις την υποχρέωση να το κάνεις. Ας υποθέσουμε ότι ήθελες να δοκιμαστείς, να το ζήσεις, να πονέσεις για να ευτυχήσεις. Τώρα όμως αρκετά. Φυσικά, δεν έχω καμία πρόθεση να θίξω ολοκληρωτικά το άλλο φύλο κι αυτό, γιατί με πράξεις, ενέργειες και αποδείξεις, έχω πεισθεί πως ότι ζητάς και απαιτείς αυτό θα λάβεις. Σίγουρα δε θα σε σεβαστούν όλοι, αν η αναλογία είναι να γνωρίσεις 10 , ίσως πάρεις τον σεβασμό απο 1 ή 2. Αυτό δεν είναι κακό όμως, γιατί οι υπόλοιποι όσο ωραίοι κι αν είναι, αν δε σε σέβονται, δε σ έχουν ψηλά, δε σε εκτιμούν, τότε δε χρειάζεται να σε έχουν.
Η βάση αυτού του συλλογισμού είναι πως το αντίθετο φύλο, όταν γνωρίζει ένα άτομο που τον ενδιαφέρει, στιγμιαία το κατηγοριοποιεί. Οι κατηγορίες είναι 3: πρώτον «η δε με ενδιαφέρει- τη βλέπω φιλικά», δεύτερον η «αυτή είναι για να περνάμε καλά» (μια, δέκα. είκοσι , πενήντα φορές) και τρίτον η «γυναίκα που αξίζει να σεβαστώ, να περιμένω, να κεράσω, να δω έστω και για λίγα λεπτά». Ακριβώς επειδή αλλάζει το μάτι, κάθε φορά αλλάζει και η κατηγορία στην οποία θα τοποθετηθείς. Και είναι οκ!
Και μόνο που βγαίνεις εκεί έξω καθημερινά θέλει θάρρος, το ότι τόλμησες έστω να συμπαθήσεις τον εαυτό σου, σε έχει κάνει να προχωράς κάθε μέρα κι όταν επιτέλους θα απαιτείς το σεβασμό κι όποιο άλλο συναίσθημα και συμπεριφορά σου αξίζει, τότε θα είσαι πια ελεύθερη. Η ελευθερία σου θα έχει να κάνει με εσένα, δε θα συγκρίνεσαι με περιπτώσεις φίλων σου, δε θα κοντράρεσαι για το ποια θα είναι πιο «ξέκωλο» κι ούτε θα σε νοιάζει αν το βράδυ στα «πιο ωραία» σου, θα γνωρίσεις κάποιον. Θα απελευθερωθείς , γιατί θα δίνεις χρόνο στον εαυτό σου να κοιτάξει γύρω, θα νιώσεις ευτυχία με ένα ηλιοβασίλεμα, μια βόλτα, ένα γέλιο με κάτι που άκουσες ή είπες. Θα σταματήσεις να εύχεσαι να είχες κάτι άλλο, εκτιμώντας όλα όσα έχεις τώρα.
ΥΓ. Καμία μάχη δε δόθηκε χωρίς απώλειες. ούτε ο δρόμος που προτείνω είναι αναίμακτος, αν δείτε τις δικές μου πληγές θα καταλάβετε. Σαν γυναίκα όμως, δεν ανέχομαι να βλέπω άλλο προσωπικότητες και σώματα να ευτελίζονται και να πουλιούνται φθηνά σε ένα παράνομο παζάρι ψεύτικης ευτυχίας. Δε θέλω να ξανακούσω κάποιον στο δρόμο να βρίζει και να μειώνει τη γυναίκα που έχει δίπλα του κι εκείνη απλά να τον ανέχεται για να μην μείνει μόνη. Ας σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε η μια την άλλη κι ας γίνουμε λίγο πιο ανεκτικές σε ότι αφορά τη γυναικεία μας φύση.
Ματίνα Στυλίδου
