Όνειρα; Ευχαριστώ δε θα πάρω.

Ξέρεις, πάντα ήμουν άτομο αισιόδοξο, πιθανόν κάποιες φορές υπέρ αισιόδοξο. Βρισκόμουν σ'  ένα «ροζ» συννεφάκι από μικρή .Πίστευα, πως όλα μαγικά, με την απαλή κίνηση του χεριού κι ένα ραβδί θα έφτιαχναν. Όπως, ακριβώς, γίνεται και στη μυθοπλασία. Για χρόνια, για πολλά χρόνια , αυτό είχα πιστέψει πως θα ήταν η ζωή μου. Μια ιστορία. Μυθοπλασία για μεγάλους, που ο «δημιουργός» στο τέλος, θα έδινε τη λύτρωση. Για καιρό έτρωγα χαστούκια, λύγιζα, κουλουριαζόμουν, αλλά «μαγικά», όπως, νόμιζα, σηκωνόμουν.

Στεκόμουν πάλι στα πόδια μου και συνέχιζα να κάνω βήματα. Λάτρευα τη φωτιά και με σαγήνευε το ακατόρθωτο. Όσο πιο δύσκολα ή περίπλοκα γίνονταν τα πράγματα, τόσο, εγώ, ήθελα να βρίσκομαι κοντά τους. Το απλό; Το εύκολο; Απλά δε με αφορούσε.

Δεν πόθησα ποτέ μια βόλτα σε ένα καταπράσινο λιβάδι, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, δε μου δόθηκε και ποτέ αυτή η ευκαιρία. Μέχρι τώρα, ο δρόμος ήταν κακοτράχαλος κι εγώ με σίγουρο βήμα τον διέσχιζα, ακόμα κι όταν, μου κόβονταν η ανάσα, χαμογελούσα. Ήθελα να αποδείξω στο «δημιουργό» της μυθοπλασίας μου, πως άξιζα την τελική του επιβράβευση. Παράξενο, αλλά αυτή δεν ερχόταν σχεδόν ποτέ. «Θα είναι κάτι φοβερό, για αυτό αργεί», έλεγα και προχωρούσα.

 Τα δύσκολα, τα ξεπερνούσα. Αλλά πάντα μόνος και αφήνοντας κάθε φορά λίγο από το σύννεφο μου πίσω. Μέχρι που το συννεφάκι μου, το ροζ, απαλό συννεφάκι, που με ταξίδευε τόσο καιρό, δε με χωρούσε πια. Είχε πλέον λιγοστέψει μαζί με τα όνειρά μου.

Μπαίνοντας στη τρίτη δεκαετία της ζωής μου, έπεφτα αρκετά συχνά από αυτό. Δε με κρατούσε πια ή δε με ταξίδευε αρκετά μακριά. Χρειάστηκε να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα περισσότερες φορές απ' όσες φαντάστηκα.  Και σιγά σιγά, άρχιζα να τη συνηθίζω. Τα «ροζ» μου ταξίδια μειώθηκαν και το αίσιο τέλος δεν ήταν καν επιλογή.

Αργά και βασανιστικά τα πόδια μου διέσχιζαν μόνο κακοτράχαλους δρόμους και εκεί δεν υπήρχε χώρος για ξεκούραση. Και πάλευα με νύχια και με δόντια, να μη φανεί η δυσαρέσκεια μου.

Σκεφτόμουν, πως αν όλο αυτό είναι η ιστορία μου, δε θα θελα οι «αναγνώστες», να με έβλεπαν να τα παρατάω. «Αυτός άντεξε», «αυτός τα κατάφερε», «αυτός ανταμείφθηκε». Έτσι, ήθελα να πιστεύουν για μένα. Ποτέ όμως, δεν ερχόταν το ΅«σωστό» τέλος. Πάντα τα κεφάλαια έκλειναν άδοξα. Κι εγώ προχωρούσα στα επόμενα θριαμβευτής.

Μπορεί να είχα χάσει το μεταφορικό μου μέσο προς τα όνειρα, το «ροζ» συννεφάκι μου, αλλά εγώ, συνέχιζα να ταξιδεύω προς τα εκεί.

Τα μαθήματα ήταν πολλά κι επίπονα. Και με άλλαξαν. Ναι, το παραδέχομαι. Ο άνθρωπος, που διασκέδαζε τις ήττες του δεν υπάρχει πια, χάθηκε μαζί με εκείνον που θεωρούσε, ότι το τέλος θα τον δικαιώσει.

Τα όνειρα δεν υπάρχουν και κανένα μέσο δε θα σε πάει σε αυτά. Οι  υπόλοιποι τα αποκαλούν «επιθυμίες» και τις ζουν, μόνο αν καταφέρουν να συνδυάσουν την τύχη με το πείσμα τους.
Κανένα «τρίτο» χέρι δε θα σε βγάλει από τις παγίδες μόνο εσύ, μόνο ο εαυτός σου. Κι αν θέλεις κάθε φορά το κεφάλαιο που ανοίγεις να τελειώνει ευνοϊκά για σένα, τότε, οι συγκυρίες και ο εγωισμός σου μπορούν να τις υλοποιήσουν. Αν δεν πιστεύεις αρκετά σ εσένα ή αν «σχόλαγαν οι Μοίρες», την ώρα της γέννησής σου, τότε, απλά υπόμεινε όσα συμβαίνουν.

Απλά ξέρεις... καμιά φορά παλεύεις και προσπαθείς και τα κάνεις όλα σωστά, αλλά δεν έχει σημασία. Ποιος περιμένεις να το δει ή ακόμα χειρότερα, ποιος περιμένεις να το εκτιμήσει; Ελάχιστοι είναι εκείνοι, που έχουν λόγο και τιμή, ελάχιστοι, εκείνοι, που όσα λένε τα εννοούν. Συνοδοιπόρους δε θα βρεις, αν ακόμα ονειρεύεσαι κι όσοι θα σε πλησιάσουν με τα δικά τους «ροζ» συννεφάκια, φυλάξου, γιατί δεν είναι τίποτα περισσότερο από είδωλα.

 Αν θες να σταθείς δίπλα σε κάποιον χρειάζεται απλά να τον κοροϊδέψεις. Ποτέ μα ποτέ μη δείξεις τον εαυτό σου. Ποτέ μην αφεθείς σε ότι ζεις. Όσο πιο ψεύτικο αυτό, που θα παρουσιάσεις, όσες πιο πολλές οι σάλτσες και τα είδωλα, τόσο πιο ανεκτίμητο θα θεωρηθεί.

Οι άνθρωποι φοβόμαστε την αλήθεια. Προτιμάμε το εφήμερο, το συνειδητά υποκριτικό, ίσως, γιατί μας είναι οικείο και δε μας φοβίζει. Αν εγώ σου μιλήσω για όνειρα, πιθανόν να τα πιστέψεις, πιθανόν να θελήσεις να τα φτάσεις, να τα κάνεις δικά σου κι η απογοήτευσή σου, όταν ανακαλύψεις πως δεν υπάρχουν θα σε τσακίσει.

Για αυτό άφησέ με καλύτερα να σου μιλήσω για ξαναμμένες σάρκες και ατέλειωτες ώρες ηδονής. Γιατί το σώμα είναι μια μηχανή που επισκευάζεται και επαναλειτουργεί. Η ψυχή όμως, είναι ζωντανή κι όταν σπάει δεν επισκευάζεται. Το χαμένο της κομμάτι θα κάνει αισθητή την απουσία του και σε αυτή και στην επόμενη ζωή.

                                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Το χαρέμι του Σουλτάνου.

Ζούμε στην εποχή των ελεύθερων σχέσεων.«Αναγκαστικά.»Την εποχή που δέχεσαι πολλά, αλλά ανέχεσαι λίγα. Την εποχή που η έννοια ελευθερία έχει διαστραυλωθεί επικίνδυνα και το «κάτι» μετατρέπεται σε «τίποτα» μέσα σε δευτερόλεπτα.

Πρωτόγνωρο, άγνωστο, αναγκαίο κακό! Μια συνθήκη που δεν επιδιώξαμε, αλλά βάλαμε την υπογραφή μας για να κλείσει αναίμακτα το ζήτημα.

Κι όμως, κάθε φορά επιβεβαιώνεται, πως η ιστορία κάνει κύκλους, επαναλαμβάνεται. Ο άνθρωπος δεν είναι και τόσο περίπλοκο ον τελικά ή τουλάχιστον, δεν επιδιώκει να γίνει και προτιμά την «πεπατημένη», από την αλλαγή σκηνικού και ρότας.

Ο Σουλτάνος, ο «μοντέρνος» Σουλτάνος, ο γυμναστηριακός, με το προφίλ των 100k στο ινσταγκραμ και τα πολλά likes δεν απέχει πολύ από τον παλιό. Η διαφορά είναι, ότι πλέον, δεν είναι ένας αλλά πολλοί. Η χαρακτηριστική τους ομοιότητα όμως,  πως διατηρούν ένα «χαρέμι» με γυναίκες, κάποιοι πιο μερακλήδες πιθανόν κι από άντρες, «δεν κρίνουμε», για το οποίο έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους και έχουν ενημερώσει τις ενδιαφερόμενες.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, όλες μα όλες, συμπεριλαμβανομένης και της εποφαινόμενης, πασχίζουμε να γίνουμε μέρος αυτού του χαρεμιού. Φυσικά, στόχος μας δεν είναι απλά η κατοχύρωση μιας θέσης αλλά, να αναδειχθούμε στην ιεραρχία, να προσπεράσουμε τις πρώην και τις επόμενες, να διακριθούμε, «που είσαι Χουρέμ να μας δεις» και να πάρουμε επάξια τον τίτλο.

Εννοείται, πως κατά πάσα πιθανότητα, στόχος μας δεν είναι να κυοφορήσουμε έναν διάδοχο, ίσως κάποιες λόγω ανταγωνισμού να το σκέφτηκαν, «φτου φτου», «χτυπάτε ξύλο», αλλά να νικήσουμε τις υπόλοιπες.

Να γίνουμε η μια και μοναδική, εκείνη που στη γεμάτη από photos και likes σάλα θα επιλέγεται να περάσει λίγες ώρες με τον Σουλτάνο. Για να βγαίνουμε με περηφάνια μπροστά, ανεμίζοντας μαλλί και αφ΄ υψηλού να κοιτάμε τις υπόλοιπες,τις παρακατιανές, που η δική τους selfie δεν έπιασε, που το δικό τους story πήγε άπατο. «Sorry, not!»

 Με αργό βηματισμό να ακολουθούμε το δρόμο που θα μας φέρει κοντά στον Σουλτάνο μας. Όχι βέβαια, γιατί, ποθούμε τόσο να είμαστε μαζί του, όχι, αλλά γιατί, μας ιντριγκάρει το γεγονός ότι οι υπόλοιπες σκάνε από τη ζήλια τους, σκεπτόμενες το τι συμβαίνει ή τι πρόκειται να συμβεί πάνω, στα ιδιαίτερα δωμάτια.

Μυαλωμένες ή μη, μορφωμένες ή στόκοι, όμορφες ή άσχημες, «εξ άλλου όλα υποκειμενικά είναι», δεν έχει σημασία. Καμία όσο εγωίστρια ή περήφανη κι αν νιώθει, δε θα αρνηθεί μια τέτοια πρόκληση, δε θα τη στερήσει από τον εαυτό της. Να ηγηθεί ανάμεσα σε άλλες,να ξεχωρίσει, να ταπώσει κάθε «κοριτσάκι» που πάει να της βγει από τη στροφή. Γιατί; Γιατί μπορεί, γιατί την εξιτάρει, γιατί όλη της η ζωή (make up μαλλιά, ρούχα, μόδα, νύχια, τρέσες) περιλαμβάνει τον ανταγωνισμό κι ένας άντρας δεν είναι εκτός αυτής της λίστας, δεν είναι εκτός της ζωής της.

Έτσι κερδίζουν όλοι. Ο Σουλτάνος διαφημίζει τον «ανδρισμό» του, καμαρώνει για το χαρέμι του, νιώθει λίγο πιο άντρας, βλέποντας τούφες να φεύγουν και κορμιά να πέφτουν για πάρτη του. Από την άλλη η γυναίκα βρίσκει ένα νόημα. Βρίσκει, ίσως τον προορισμό της,για όλα όσα γαλουχήθηκε στα 00ς και στο σήμερα, τόσες εκπομπές, τόσος «Κωστόπουλος», τόσες ξανθιές παρουσιάστριες, μήνες και χρόνια μαθημάτων και σεμιναρίων τίθενται με αυτόν τον τρόπο σε εφαρμογή.

Το έχω λοιπόν, «ελεύθερη σχέση» δεν εφευρέθηκε τώρα. Μην καμαρώνεται. Λυπάμαι, που θα σας στεναχωρήσω ,αλλά καμία σπουδαία ανακάλυψη δεν κάναμε τελικά. Το έχω «ελεύθερη σχέση» δεν είναι τίποτα παραπάνω από το «θέλω να πηδάω όποτε θέλω, όποια θέλω, αν θέλω», του άντρα και το «θέλω να πηδάει ΕΜΕΝΑ κάθε φορά, όσο καλύτερα μπορεί για να σκάνε οι άλλες», της γυναίκας.

Οι αυτοκρατορίες φαίνεται πως υπάρχουν ακόμα, τα δεσμά φάνηκε πως δε λύνονται «πιπιλίζοντας», απλά μια λέξη και είναι φανερό ότι ο άνθρωπος, δεν αποβάλει τα ζωώδη ένστικτά του, τουλάχιστον όχι, όσο ακόμα καλύπτεται από σάρκα.

                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Από τη μοναξιά δε γλιτώνει κανείς.

Ο μεγαλύτερος μου φόβος. Η μοναξιά. Ο δικός μου, του διπλανού μου, του απέναντι. Όλοι τη μοναξιά  φοβόμαστε, όλοι τον εαυτό μας τρέμουμε. Αυτό το θηρίο, που φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε, όταν μένουμε μόνοι μαζί του. Για αυτό προτιμάμε να αλλάζουμε θέμα και συζήτηση. Η μοναξιά είναι κάτι, που ο άνθρωπος από τις σπηλιές ακόμα δεν μπορούσε να διαχειριστεί. «Ον κοινωνικό, που έχει ανάγκη να συγκλίνει και να φτιάχνει μικρές κλειστές κοινωνίες. Σ' αυτές όμως του είναι δύσκολο να ζει και τις διαλύει αμέσως.» Έτσι, έβλεπε, ο Πλάτωνας τον άνθρωπο, έτσι προσπάθησε να δικαιολογήσει τους νόμους και τους κανόνες που έθεσε η πολιτεία.

Και σήμερα, τώρα, στην εποχή μας, τι έχει αλλάξει; Οι νόμοι δεν ακολουθούνται πια ή δε μας αφορούν καθ΄ ολοκληρίαν. Στις πιο στενές μας επαφές γίνονται άλλου τύπου συμφωνίες. Κι όταν αυτές δεν μπορούν να τηρηθούν πια ή να ακολουθηθούν όπως στην αρχή, με την ίδια θέληση, τότε, διαλύονται και ο καθένας μας επιστρέφει στη μοναξιά του.

Πόσες φορές κάναμε πίσω, για να μη χαθεί κάτι; Πόσες φορές υποχωρήσαμε, για να μην επιστρέψουμε στην αρχή, σε αυτό που μοχθήσαμε τόσο για να ξεφύγουμε.

Όλοι να ξεφύγουμε από αυτή προσπαθούμε, τρέχουμε σαν τους τρελούς, δε θέλουμε, ούτε να μας ακουμπήσει, ένα τέρας μοχθηρό και ανίκητο, για το οποίο γνωρίζουμε καλά, πως αν μας πλησιάσει αρκετά, τότε, δεν έχουμε ελπίδες να σωθούμε.

Διανύουμε την εποχή της ελευθερίας, της άμετρης ελευθερίας. Κανείς δεν υπόσχεται τίποτα αλλά όλοι τάζουν τα πάντα.

 Μέσα από μια οθόνη παρουσιάζουν τους εαυτούς τους αλλιώς: μεγαλοπρεπής, ιδανικούς, θύματα της κατάστασης. «Αναγκαίο κακό» να σε γνωρίσουν με αυτό τον τρόπο, «κάκιστη επιλογή», να μη θέλουν τίποτα περισσότερο από εσένα. Αλλά κι εσύ το ίδιο δεν επιλέγεις; Επαφές κι όχι σχέσεις, συνομιλίες κι όχι συναισθηματισμούς.

Βιώνουμε καθημερινά τη μοναξιά αλλά την ξεγελάμε δίνοντάς της αχρείαστα ονόματα. Αποκάλεσε την με το όνομά της κι αν ακόμα την αντέχεις, μπράβο.

Έχουμε συνηθίσει το φόβο μας, που ,πλέον δε διαχειριζόμαστε μια καθημερινότητα έξω από αυτόν. Γιατί μόνος είσαι όταν, απλά, καλύπτεις τις βιολογικές σου ανάγκες. 'Όπως θα φας ,γιατί πρέπει να επιβιώσεις, έτσι, θα έρθεις σε επαφή. Γιατί είμαστε ζώα , έλλογα, αλλά με ένστικτα συνειδητά και αναγκαία. Το κενό του μυαλού σου, το συναισθηματικό σου κενό, το οποίο υπάρχει και αδειάζει μέρα με τη μέρα δεν το καλύπτεις. Επιλέγεις καθημερινά τη μοναξιά με συνειδητό και απροκάλυπτο τρόπο. Και τις ώρες εκείνες, που δεν έχεις ανάγκη από σαρκική επαφή, τότε, μόνο εσύ γνωρίζεις πόσο κι αν υποφέρεις. Μόνο εσύ ξέρεις, αν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος με τις επιλογές σου ή αν είσαι πλασματικά χαρούμενος.

Συνηθίζεται ο φόβος, συνηθίζεται και η μοναξιά. Η μοναχικότητα είναι διαχειρίσημη, μόνο στον εαυτό σου έχεις να δώσεις λόγο, μόνο σε εκείνον πρέπει να δώσεις εξηγήσεις για τις άσχημες μέρες σου, για τις ανασφάλειες και τις ανεπάρκειες σου.

 Άλλο να ξέρω εγώ πόσο ανεπαρκής και λίγος είμαι κι άλλο να το γνωρίζουν κι άλλοι. Για αυτό σου δίνω μόνο όσα μπορώ να διαχειριστώ, μόνο όσα θα με κάνουν «ες αει» να φαίνομαι αρεστός και ιδανικός απέναντί σου. Γιατί δε θα διαχειριστώ την απόρριψη, όχι τη σαρκική, την ερωτική, αυτή είναι απλά προκάλυμμα του εγωισμού μου. Δε θα μπορέσω να διαχειριστώ την απόρριψη των συναισθημάτων μου, την απόρριψη του «είμαι» κι όχι του «φαίνεσθαι».

Από την άλλη ο ίδιος φόβος, μπορεί να με κάνει να αντιδράσω διαφορετικά. Να βρώ κάτι που δε με γεμίζει, κάτι λιγότερο από εμένα ή τις προσδοκίες μου, ένα άτομο μέτριο. Το οποίο δε θα έχει υψηλές προσδοκίες κι απαιτήσεις. Δε θα μπορεί να με πληγώσει, γιατί δε θα μάθει ποτέ τον τρόπο. Οπότε μένω μαζί του, προχωρώ σε μια συμβατική σχέση και κάνω αυτό που η κοινωνία περιμένει από εμένα. Ωριμάζω, εξελίσσομαι. Νομίζουν...

 Ουσιαστικά ρίχνω τον εαυτό μου και συμβιβάζομαι. Αποδέχομαι κάτι μέτριο ή κακό, γιατί πάλι τη μοναξιά μου δεν την αντέχω. Μένω σε μια σχέση από φόβο πως εκεί έξω δε θα βρω κάτι άλλο, κάτι καλύτερο. Από φόβο, πως το καλύτερο δε θα θελήσει εμένα, ακόμα κι αν το βρω ανάμεσα σε πολλούς.

Και δε θα το βρεις. Είναι αλήθεια. Αν δεν ξεμπερδέψεις με τα μέτρια και τα κακά, δε θα ψάξεις ποτέ πραγματικά.

Για αυτό σου λέω το σαράκι του ανθρώπου, ο φόβος του, είναι η μοναξιά του. Είναι οι ώρες που μόνο εσύ και οι σκέψεις σου υπάρχεται. Τις στιγμές που ονειρεύεσαι ένα μέλλον, το οποίο πραγματικά μέσα σου δεν πιστεύεις πως αξίζεις. Για αυτό και δεν τολμάς να το διεκδικήσεις...

ΥΓ. «Αν δεν πίστευα πως αυτό το τέρας νικιέται, δε θα έγραφα ποτέ αυτό το άρθρο. Δεν έχω βρει τον  τρόπο, τον ψάχνω όμως, όπως κι εσύ.»

                                                                                                                         Ματίνα Στυλίδου

Μέχρι να έρθει ο επόμενος...

Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή σου μέχρι, τώρα; «Λίγοι, πολλοί, ελάχιστοι.» Πόσοι από αυτούς επηρέασαν την πορεία, την εξέλιξη σου; «Όλοι». Καμιά φορά, νομίζουμε, πως μόνο όσοι μένουν για πολύ καιρό στη ζωή μας μπορούν να την επηρεάσουν. Είναι όμως, μεγάλο λάθος να πιστεύουμε πως ακόμα και ο άνθρωπος, που μας χαμογέλασε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα δεν επηρέασε την εξέλιξή της.

Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα των ανθρώπων, η επιρροή που ασκούν ο ένας τον άλλον.

Φυσικά, η επιρροή μπορεί να μην είναι θετική, αλλά να έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Η χροιά της, το ύφος της, θα διαμορφωθεί ανάλογα με την ανάγκη μας. Αν ο δρόμος για τα αισθήματά μας φυλάσσετε από μια πελώρια ατσάλινη πόρτα, τότε, αυτή ανοίγει μόνο όταν, εμείς μέσα μας νιώθουμε έτοιμοι για επισκέψεις. Δε μας ενδιαφέρει το πρόσημο αυτής της επίσκεψης, το μόνο που μας νοιάζει είναι να γεμίσει το κενό που νιώθουμε.

Κανένας άνθρωπος δεν αντέχει να μείνει μόνος του. Κι αν ακόμα φοβάται για το πως και σε τι βαθμό θα επηρεαστεί από μια τυχόν άσχημη εξέλιξη, τότε, αυτό συμβαίνει γιατί, γνωρίζει το πόσο ευάλωτος μπορεί να γίνει απέναντι στους άλλους. Φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αποφεύγουμε ότι μπορεί να μας δώσει υπερβολική λύπη, ή υπερβολική χαρά. Γιατί, ναι, καμιά φορά, ίσως, γιατί δε θεωρούμε ότι το αξίζουμε ή γιατί δεν μας έχει συμβεί ποτέ ακόμα και η ευτυχία μπορεί να μας τρομάξει.

Ο λόγος, το ότι ξέρουμε πως κρατάει λίγο Κι αν συνηθίσουμε σε αυτό, αν νιώσουμε πραγματικά ωραία, αν ευτυχήσουμε, πως θα διαχειριστούμε το χαμό της. Πως θα επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση, που τα πάντα απλά κυλούσαν, που τα πάντα απλά συνέβαιναν.
Επιλέγουμε το μέτριο, το ασφαλές, το συνηθισμένο. Γυρνάμε την πλάτη σε κάτι καλύτερο από φόβο, από ανασφάλεια και ύστερα, γκρινιάζουμε για τα καλύτερα, που ποτέ δε συμβαίνουν σε εμάς.

Περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι...

Αλλά ακόμα κι αν μεμονωμένα εσύ αποδεχθείς πως σου αξίζει το καλύτερο, ακόμα κι αν διεκδικήσεις αυτό που από τη δική σου οπτική φαντάζει ιδανικό. Πόσο εύκολα μπορεί να ελέγξεις τις επιλογές της άλλης μεριάς. Πως μπορείς να πείσεις κάποιον ότι αξίζεις μια ευκαιρία, πως μπορείς να επιχειρηματολογήσεις για τη ευτυχία, όταν κι εσύ ακόμα δεν γνωρίζεις πως είναι. Πως μπορείς να πάρεις ρίσκα για δυο;

Κι αξίζει; Αξίζει κάποιος να μοιραστεί την ευτυχία μαζί σου, όταν είναι απόλυτος και δεν την θέλει. Αξίζει να επιχειρηματολογήσεις, εφόσον, δεν συνειδητοποιεί ότι εσύ, ο άνθρωπος, η προσωπικότητα, σαν μονάδα μπορείς να του την προσφέρεις.

Αξίζει να παλέψεις για κάποιον που το πιο πιθανόν είναι να μη σήκωνε καν το όπλο του να παλέψει για σένα;

Ένα καθαρό και εγωιστικό «Όχι» είναι η απάντηση. Κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται δίπλα σου, αν δεν ιδρώσει τη φανέλα, αν δεν το θέλει πολύ, αν δεν διεκδικήσει τη θέση του, γιατί, όπως δεν αντέχει να διαχειριστεί τα εμπόδια, τότε σίγουρα δε θα αντέξει να διαχειριστεί και την ευτυχία. Πάντα κάτι θα του φταίει, πάντα κάτι παραπάνω θα χρειάζεται, ποτέ δε θα είναι ικανοποιημένος, ποτέ δε θα χει αρκετά, ποτέ δε θα είσαι εσύ αρκετός για αυτόν.

Έψαχνα χρόνια να βρω το μυστικό για μια πετυχημένη σχέση, το ιδιαίτερο συστατικό που θα σου δώσει όλα αυτά που χρειάζεσαι κι έχεις ανάγκη. Τα στοιχεία είναι δυο. Πρώτον, θα πρέπει ο άλλος να νιώθει πολλά, να γουστάρει τρελά , να φοβάται να ζήσει χωρίς εσένα. Με λίγα λόγια στη ζυγαριά θα πρέπει εκείνος να βγαίνει πάντα βαρύτερος. Δεύτερον, δε θα πρέπει ποτέ, μα ποτέ να σιγουρευτεί για όλα όσα νιώθεις εσύ για εκείνον. Η ασφάλεια δεν βγαίνει ποτέ σε καλό, η ανασφάλεια διατηρεί πάντα το ενδιαφέρον ζωντανό, το θρέφει, το διατηρεί.

Δεν μπορείς να πείσεις κάποιον να μοιραστεί τη ζωή του μαζί σου, ο κατάλληλος όμως, θα το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη, θα θελήσει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της, θα διεκδικήσει όλες τι θέσεις και δε θα μπορέσει να αρκεστεί σε έναν τίτλο ή μια μικρή γωνίτσα.

Ναι, θα έρθουν κι άλλοι που ενδεχομένως δε θα έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, κι άλλοι που εσύ δε θα μπορείς να αποχωριστείς κι άλλοι που θα πιστέψεις πως είναι μοναδικοί αλλά θα έχουν πιστά αντίγραφα, όμως, κάποτε, μαγικά, τυχαία, μοιραία θα έρθει κι εκείνος...

Μέχρι τότε απλά καλείσαι να επιλέξεις, είτε θα περπατάς σε δρόμους με παρέα μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου ή θα επιλέξεις το δικό σου βηματισμό, για να φτάσεις στο τέλος. Τίποτα δεν είναι σωστό, τίποτα δεν είναι λάθος. Η συναισθηματική σου ανάγκη θα σου δείξει τη διαδρομή.

                                                                                                       Ματίνα Στυλίδου

Αν αναρρωτηθείς αν σε θέλει, τότε δε σε θέλει.

Ξέρετε ποια είναι η πιο συνηθισμένη συζήτηση σε μια γυναικοπαρέα; Ναι σωστά, εμείς οι γυναίκες, οι σύγχρονες, είμαστε δυναμικές και ανεξάρτητες. Μάθαμε από τους πατεράδες μας να μην έχουμε ανάγκη κανένα αρσενικό, κάποιες βλέπαμε μπάλα, άλλες επισκευάζαμε μικρο δουλειές στο σπίτι, ενώ κάποιες οδηγήσαμε μηχανάκι πριν καν μπούμε στην εφηβεία. Μάθαμε το ρόλο μας πολύ καλά και κάποιες φορές φερθήκαμε σαν να έχουμε περισσότερη τεστοστερόνη από ορισμένους άντρες.


Οι γυναικείες συζητήσεις είναι σαν μια ατομική βόμβα, κάθε μια κουβαλάει τη δική της ερωτική περιπέτεια κι όταν την ρίχνει στο τραπέζι, οι υπόλοιπες προσπαθούν με νύχια και με δόντια να την εξουδετερώσουν. Η αλήθεια είναι πως οι άντρες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Σε αυτούς που γουστάρουν και σε αυτούς που δεν γουστάρουν. Ακόμα κι αν λατρεύουμε να αναλύουμε στάσεις και συμπεριφορές, φράσεις, κοιτάγματα, μηνύματα και φωτογραφίες, μέσα μας όλες ξέρουμε την αλήθεια. Κι η πραγματικότητα ξεκινάει όταν αρχίζουμε να χάνουμε τη σιγουριά μας.

Το ένστικτό μας γνωρίζει πολύ καλά πως, όταν αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν ο άλλος σε θέλει, τότε με σιγουριά σου απαντώ, πως δε σε θέλει. Οι αμφιβολίες και οι ανασφάλειες δεν είναι έμφυτες, δεν ξυπνάμε και κοιμόμαστε μ'  αυτές. Γιατί, αν αυτό υφίστατο, τότε, θα τις είχαμε από την πρώτη στιγμή που θα γνωρίζαμε κάποιον. Είναι,όμως πολύ δύσκολο να επιβεβαιώσεις, αυτό που κατά βάθος ήδη γνωρίζεις και ατιλαμβάνεσαι.

 Τότε είναι λοιπόν που ξεκινάει ο «Γολγοθάς» μας, ατέλειωτες συζητήσεις, άπειρα μηνύματα, ώρες χαμένες στο διαδίκτυο να ψάχνουμε αποδείξεις για την ενοχή κι ύστερα λίγο πριν τον ύπνο να επιστρέφει αυτό, που μας φαντάζει ως σαν τη λογική μας, να μας δίνει φρούδες ελπίδες και να μας καθησυχάζει: «σώπασε είναι απλά μια κακή στιγμή για εκείνον, θα φτιάξουν τα πράγματα.». Αλλά αυτό φοβόμαστε πως δε θα συμβεί και το πράγμα χειροτερεύει.

 Αν ακόμα η ζωή δε σου χει δείξει την αγάπη της, τότε οι φίλες σου θα σε παραμυθιάζουν, κλείνοντας σου τα μάτια, θα σου λένε πως είσαι απλά υπερβολική και πως οι άντρες δεν κολλάνε σε λεπτομέρειες, όπως εμείς.

Αν πάλι η ζωή σου έχει δείξει την εκτίμησή της, οι φίλες σου, θα σου πουν την πραγματικότητα. Κι οι κανόνες είναι απλοί και κατανοητοί. Ναι, οι άντρες δεν πολυσκέφτονται όταν φλερτάρουν, αυτό όμως, δε σημαίνει πως πετάνε τυχαία λέξεις σχηματίζοντας μια πρόταση. Όπως κι εμείς, αυτό ακριβώς που σου λένε, αυτό εννοούν.

Έτσι λοιπόν, αν κάποιος σου πει πως δε θέλει σχέση, μη θεωρήσεις πως είναι μια πληγωμένη ψυχή που φοβάται. Αυτό που του συμβαίνει είναι ακριβώς, αυτό που σου αναφέρει. Δε θέλει σχέση και πρόσεχε, είναι ξεκάθαρο πως ό,τι και να κάνεις, δε θα θελήσει σχέση μαζί σου. Κι αυτό γιατί δεν περίμενε να σε γνωρίσει, δε θέλησε καν να μπει στη διαδικασία να σε δοκιμάσει. Ξεκάθαρα και με άπλετο ρεαλισμό διέκρινε από την αρχή το ρόλο που θέλει να έχεις στη ζωή του.

Κανόνας δεύτερος, όποιος θέλει να σε δει και να είναι μαζί σου, θα βρει χρόνο, χώρο και καιρό και θα το κάνει. Αν προτιμά να βγει με τον κολλητό του αντί να δει εσένα, αν είναι πολύ κουρασμένος και σου ακυρώνει τη συνάντηση, αν σου τάζει να βγείτε και δεν ορίζει ποτέ ούτε μέρος, ούτε μέρα, τότε απλά, δε θέλει να βγει μαζί σου. Αν σε γουστάρει, όπως ακριβώς εσύ νιώθεις την επιθυμία να μοιραστείς στιγμές μαζί του, έτσι θα θέλει κι εκείνος. Αν δεν είναι διατεθειμένος να το κάνει, τότε δεν τρέφει αυτή την επιθυμία, άρα δε σε θέλει αρκετά, άρα δεν έχεις κανένα λόγο να μείνεις.

Κανόνας νούμερο τρία. Αν ζούσαμε σε μιαν άλλη εποχή , ίσως αυτός ο κανόνας να μη χρειαζόταν, όμως η επικοινωνία πλέον είναι άμεση, δεν απαιτεί καθόλου χρόνο και φυσικά είναι ανέξοδη. Έτσι αν αργεί να απαντήσει στα μηνύματά σου, είναι συνδεδεμένος, αλλά δεν ανοίγει τη δική σου ειδοποίηση, ή σου απαντά μονολεκτικά, τότε... σωστά μάντεψες, απλά δε γουστάρει να το κάνει. Πιθανόν να έχει βαρεθεί ή να μη έχει όρεξη να μιλήσει, ίσως δεν έχει κάτι άλλο να πει μαζί σου, ίσως έχει δώσει αλλού την προσοχή του.Όταν όμως γουστάρεις κάποιον το λίγο δε σου είναι ποτέ αρκετό και δε σε ικανοποιεί.

Τέλος, το πιο σημαντικό απ όλα. Ο άντρας, ο οποιοσδήποτε άντρας, δεν πρέπει ποτέ να σε θεωρήσει δεδομένη. Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι εγωιστικό και απρόβλεπτο. Όπως εμείς θα απορρίπταμε τον άντρα εκείνο που θα έτρεχε από πίσω μας, που θα μας έπρηζε με μηνύματα και τηλέφωνα, που θα είχε όλη την προσοχή του στραμμένη πάνω μας, έτσι κι εκείνοι  θα απορρίψουν εμάς αν οι λέξεις «στενός κορσές» και «μις ανασφάλεια» γίνουν η δεύτερη φύση μας. Σε καμία περίπτωση δε θα θεωρηθεί μια γυναίκα ποθητή αν δεν παρουσιάζει τον εαυτό της ως τρόπαιο.

Πολλές φορές προσπαθείς να είσαι ξεκάθαρη, να δώσεις και να πάρεις, τα ίσα, τα δίκαια. Όμως, στον κόσμο μας τίποτα δε λειτουργεί με γνώμονα τη δικαιοσύνη. Κανείς δε θα εκτιμήσει την αφοσίωση και την ηθική σου ή ακόμα κι αν την εκτιμήσει , ποτέ δε θα τη θεωρήσει γοητευτική. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιείς την αλήθεια και είναι περισσότερες οι φορές που την πατάς και χάνεις από εκείνες που πραγματικά κερδίζεις τη μάχη με το αντίθετο φύλο. Αυτό για να μη λησμονούμε τη φύση μας, την ευαίσθητη πλευρά που ακόμα έχουμε μέσα μας.

 Φιλενάδα, να είσαι βεβαία, πως ο άντρας που την έχει πατήσει μαζί σου, θα βρίσκεται πάντα και με όποιο τρόπο μπορεί ή του επιτρέπουν οι συνθήκες δίπλα σου, να σου υπενθυμίζει την παρουσία του. Τα «ίσως», «μάλλον» ,«πιθανόν», τα «δε φταις εσύ αλλά εγώ», τα «έχω περάσει δύσκολα», τα« δεν ξέρω αν μπορώ» και ούτω καθ εξής σίγουρα δε δείχνουν θέληση. Κι όχι μόνο θέληση να είναι αυτός ο άνθρωπος με εσένα, αλλά ακόμα θέληση να διεκδικήσει, οτιδήποτε πραγματικά τον ενδιαφέρει και τον αφορά.

ΥΓ. «Ναι θα δεχτώ, πως οι ρόλοι έχουν χαθεί και πως πλέον, οι δυνατότητες και οι επιλογές είναι πολλές. Δεν μπορώ να προσπεράσω όμως το γεγονός ότι είμαστε ζώα, ζώα με συνείδηση και λογική. Έτσι προς το παρόν στο μυαλό μου ο άντρας θα παραμείνει ο κυνηγός κι η γυναίκα θα πρέπει ακόμα να προσπαθεί να ξεχωρίζει από το κοπάδι, με όποιο μέσο διαθέτει».

                                                                                                                             Στυλίδου Ματίνα
                                                                                                                        

Σου γράφω ένα γράμμα... όπως παλιά! : «Εάν επιλέξεις εμένα».

Αγαπητέ,
               Καινούριε , μελλοντικέ, επόμενε εραστή μου. Έχω περάσει πολλά το τελευταίο διάστημα, κάπου στη διαδρομή έχασα τον εαυτό μου κι ένα σημαντικό μέρος της αυτοεκτίμησης μου, εξαιτίας των προηγούμενων, των παρελθοντικών επιλογών μου. Το τελευταίο «αντίο», που έδωσα με έκανε να αλλάξω ριζικά τις απόψεις μου. Δε θα ξεκινήσω τα φεμινιστικά μου, ούτε θα εξελίξω το συγκεκριμένο άρθρο σ ένα μανιφέστο εναντίον των ανδρών ( θα μπορούσα αλλά με κούρασαν αυτά).

Αποφάσισα πως οι εκρήξεις θυμού είναι για κοριτσάκια κι εγώ ηλικιακά και μόνο δεν συγκαταλέγομαι σε αυτά.

Τον τελευταίο μήνα ανακάλυψα πως για να μπορέσω να σώσω το τομάρι μου από όλα τα αδιέξοδα, για να κατορθώνω να βγαίνω σχεδόν αλώβητη από τις λάθος επιλογές μου θα πρέπει πρώτα εγώ να ξεκινήσω να με αντιμετωπίζω σαν γυναίκα.

Να εξηγηθώ,για να μην παρεξηγηθώ. Αυτό για αρχή σημαίνει πως ο χρόνος, που αφιερώνω στα ερωτικά μου είναι συγκεκριμένος. Δε σκορπάω πλέον αμέτρητες ώρες να συζητάω, να αναλύω ή να απαιτώ. Η ερωτική μου ζωή είναι πια ένα κομμάτι, σαφώς αξιοσημείωτο και μείζονος σημασίας, είναι όμως, κομμάτι κι όχι η ίδια η ζωή. Ο χρόνος λοιπόν, που επιλέγω να σου αφιερώσω είναι συγκεκριμένος για αυτό και είναι πολύτιμος, αν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν είσαι διατεθειμένος να εκτιμήσεις τις ώρες τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα, που μέσα στη μέρα αφιερώνω σ' εσένα, τότε δεν είσαι για εμένα. Απλά και ξεκάθαρα.

Για να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία οφείλουμε να έχουμε μια καθημερινότητα εμπλουτισμένη, να έχουμε δραστηριότητες, να εργαζόμαστε και να διασκεδάζουμε ή να ψυχαγωγούμαστε σε καθημερινή βάση. Μόνο τότε, έχουμε πιθανότητες να αισθανθούμε ευτυχισμένοι. Ο χρόνος είναι χρήμα, λοιπόν κι αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να αξιοποιήσεις τον δικό σου χρόνο μαζί μου, αν απλά δε μου αφιερώνεις χρόνο από τη μέρα σου, τότε δεν έχεις καμία θέση στη δική μου.

Το ίδιο ισχύει και για την ποιότητα του χρόνου αυτού. Μπορεί να μιλήσουμε μόνο μισή ώρα, να βρεθούμε για μια στιγμή, όμως, όσα θα πούμε ή όσα θα κάνουμε να είναι τόσο ουσιαστικά που θα υπερκαλύψουν τις ανάγκες μας. Παιχνίδια τύπου, αργώ να απαντήσω , αναβάλω ραντεβού ή δεν προλαβαίνω, δε χωράνε. 'Οποιος πραγματικά ενδιαφέρεται, όποιος είναι ανοιχτός για κάτι καινούριο και επιθυμεί να σε βάλει στη ζωή του, τότε δε θα παίξει κανένα παιχνίδι, γιατί απλά η δική του ανάγκη για επαφή δε σηκώνει αναβολές.

Αν με θέλεις δική σου, αν ψάχνεις το δρόμο για την καρδιά μου, να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι ειλικρινής με εσένα και πάνω απ όλα να μην προσποιείσαι κάποιον άλλον. Ευτυχώς για σένα είμαι αρκετά οξυδερκής κι έχω την ικανότητα να αντιλαμβάνομαι τις προθέσεις και τους σκοπούς του άλλου, πλέον.

 Αυτό εκτός των άλλων, προμηνύει πως αν εσύ παίξεις τα χαρτιά σου σωστά, τότε κι εγώ, έχοντας την αντίληψη, θα κατορθώσω να ανακαλύψω τις ανάγκες σου και θα προσπαθήσω να τις καλύψω με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο.

Εάν, λοιπόν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν μπορείς να σταθείς δίπλα μου σαν άνδρας, φορώντας παντελόνια κι έχοντας την ευθύνη των λόγων και των έργων σου, τότε μην έρθεις καν. Εγώ δεν ψάχνω για χορηγό, επομένως δε με ενδιαφέρει η όποια οικονομική σου επιφάνεια, έχω μάθει να είμαι ανεξάρτητη κι αυτό ισχύει για όλους τους τομείς. Ούτε από εμένα θα συναντήσεις ζήλιες, σκηνές και εκρήξεις. Τα έκανα αυτά τα λάθη και τα πλήρωσα.

 Όμως τώρα έμαθα να σέβομαι, την υπόσταση του άλλου, την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, έμαθα επίσης, να εκτιμώ και το ωραίο, αυτό σημαίνει πως αντιλαμβάνομαι την ανάγκη σου να αρέσεις και να κερδίζεις τον θαυμασμό. Τη στιγμή όμως, που θα επιλέξεις να γευτείς κάποια εκδήλωση θαυμασμού, δε θα υπάρχει επιστροφή, όχι γιατί είμαι αμείλικτη και σκληρή, αλλά απλά, γιατί αυτό θα σημαίνει πως εγώ δεν καλύπτω πλέον τις ανάγκες σου,άρα η παρουσία μου δεν παίζει ρόλο.

Οι σχέσεις, γιατί αυτός είναι ο σκοπός, χρειάζονται συνεχή προσπάθεια και ενδιαφέρον για να διατηρηθούν. Τα «πρέπει» και οι συνήθειες δε χωράνε. Κάθε μέρα να σε διεκδικώ και κάθε βράδυ να πείθομαι πως τα κατάφερα, μέχρι να ξημερώσει πάλι.

Οτιδήποτε λιγότερο απλά δε με αφορά, δεν έχω χρόνο για παιδότοπο και μαλλιοτραβήγματα. Οι ενήλικες σχέσεις δε χρειάζονται δράματα για να επιβιώσουν, χρειάζονται απλά να είναι συνειδητή επιλογή.
                                                                                                Με εκτίμηση, Ματίνα Στυλίδου

Στη διανομή να επιλέγεις πάντα τον πρώτο ρόλο.

Σε όλες τις σχέσεις της ζωής σου να είσαι πρωταγωνιστής. Έτσι μόνο θα μπορέσεις να επιβιώσεις. Ο μοναδικός τρόπος να προστατέψεις τον εαυτό σου, να τον εκθέσεις στα φώτα. Γιατί, πρόσεχε, το να είσαι πρωταγωνιστής, δεν περιλαμβάνει μόνο προβολείς και καταξίωση, προϋποθέτει και έκθεση.

Για όσους προτρέξουν και πουν, πως πρόκειται για μια εγωιστική στάση ζωής, ακούστε... Ποιος άνθρωπος σε αυτή τη γη δε θέλει να γίνεται αποδέκτης ίσων ή και περισσότερων συναισθημάτων. Ποιος από εμάς, δε θέλει να τον θαυμάζουν, να τον εκτιμούν, να αποζητούν την παρέα και τη συντροφιά του; Υπάρχει κάποιος, που θα επέλεγε να δίνει τη μπροστινή θέση συνεχώς σε κάποιον άλλον κι ο ίδιος να στέκεται μονίμως όρθιος στον εξώστη, ενώ έχει πληρώσει το τίμημα του εισιτηρίου;

Αν όλα αυτά είναι εγωισμός, αν το να διεκδικείς, όσα πιστεύεις και μεταξύ μας καλά κάνεις, πως σου αξίζουν, τότε ναι , επιλέγω να είμαι εγωίστρια παρά άτολμη και ανασφαλής. 

Φυσικά σε όλους θα συμβεί, γιατί τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν μπορείς να προγραμματίσεις, να σου δοθεί όντως μια θέση πίσω, στον εξώστη κι αν τρελαίνεσαι να παρακολουθήσεις τη συγκεκριμένη παράσταση, τότε κανείς δε θα σε κρίνει για τη θέση σου. Το πρόβλημα υφίσταται, όταν συνηθίζεις να στέκεσαι στην άκρη και να βλέπεις όλα όσα εσύ ονειρεύεσαι, φαντάζεσαι ή βιώνεις αλλά στο ελάχιστο, να τα γεύεται κάποιος άλλος. 

Η βασική θέση, η κύρια άποψη,την οποία οφείλουμε να έχουμε και να στηρίζουμε είναι πως για κάποιον ή για κάποιους, ανάλογα τη διάθεση, είμαστε πρωταγωνιστές. Αφού, λοιπόν, υπάρχει μια τέτοια θέση ,γιατί να επιλέγουμε να μένουμε με τρίτο-τέταρτους ρόλους. 

Στις διαπροσωπικές σχέσεις, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από όσο θέλουμε να ελπίζουμε ή από όσο τα κάνουμε να φαίνονται. Εξαρτημένοι από ρομάντζα των ταινιών, όπου οι πρωταγωνιστές στο τέλος αντιλαμβάνονται, πως ο κομπάρσος της ζωής τους,τελικά αξίζει μια θέση δίπλα τους, διαιωνίζουμε το παραμύθι. 

Πόσες φορές όμως, στην πραγματική, άκρως ρεαλιστική ταινία που ονομάζεται «ζωή», θα δώσεις πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποιον, τον οποίο από την αρχή τοποθέτησες στους περαστικούς. Από τις πρώτες στιγμές, στα πρώτα κοιτάγματα, στις πρώτες λέξεις, άντε στον πρώτο μήνα γνωρίζεις καλά τι είδους ρόλο θες να δώσεις στον απέναντι κι αν τύχει και οι διανομές ταιριάξουν, τότε δεν υπάρχει λόγος να ειπωθεί κάτι άλλο. Αν όμως, εσύ θεωρήσεις κάποιον πρωταγωνιστή και εκείνος σε έχει για ένα guest πέρασμα, τότε απορώ, τι παραπάνω περιμένεις να συμβεί. 

Γιατί να ανεχτείς ένα πέρασμα, αν ουσιαστικά δε θα έχει καμία απολύτως σημασία η παρουσία ή η απουσία σου στο έργο; 

Στη ζωή σου, φρόντισε να διεκδικείς αυτό, που αξίζεις κι αν πιστεύεις, πως δεν αξίζεις κοιτάξου άλλη μια φορά στον καθρέφτη σου. Όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι στα σωστά μάτια. Ο πόθος, η καψούρα, ο έρωτας είναι αισθήματα, αυτό πρακτικά σημαίνει πως διαφέρουν σε κάθε άνθρωπο. Το ίδιο και η αυτοεκτίμηση. Να εκτιμάς τον εαυτό σου, να τον αγαπήσεις και να πιστέψεις πως σου αξίζει ο πρωταγωνιστικός ρόλος και μόνο. Κι αν αυτό προϋποθέτει άσπρα άλογα, βασιλείς και παραμύθια ναι, να πιστεύεις πως σου αξίζουν κι αυτά.

ΥΓ. «Αν κάτι έχω βαρεθεί να βλέπω στην σημερινή κοινωνία είναι τόσα «τίποτα», να παρουσιάζουν τους εαυτούς ως τα «πάντα». Κι από την άλλη τόσους, που διαθέτουν πολλά και δεν αφήνουν τους άλλους να τα δουν, να τα αναγνωρίσουν, να τα εκτιμήσουν.

                                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου