Όχι άλλα ''ίσως''...

Ήρθες, μου έδωσες κάτι , πήρες κάτι κι έφυγες!!! Όπως όλοι οι άνθρωποι στη ζωή μου, όπως όλοι οι άνθρωποι στη ζωή όλων μας.... Γιατί να στεναχωρηθώ για σένα , γιατί να πληγωθώ παραπάνω απο τις άλλες φορές;;; Τι είναι αυτό που πιστεύεις πως θα σε κάνει ξεχωριστό;;; Αν ήσουν ξεχωριστός, Άν ήσουν διαφορετικός δεν θα είχαμε αυτή την κατάληξη....

 Θα ήσουν εδώ δίπλα μου τώρα και θα μου κράταγες το χέρι... Στο λευκό αυτό χαρτί θα έγραφα για τον ερωτά μας, για τις στιγμές που περνάμε μαζί, για την ευτυχία μας... Ίσως να μην το μοιραζόμουν με κανέναν άλλον παρά με σένα, ίσως να μην ήθελα να μάθει κανείς τι νιώθουμε, να ταν κάτι προσωπικό , κάτι ολοδικό μου.

Με το ίσως όμως κανένας έρωτας δεν στάθηκε, καμία σχέση δεν στήθηκε...το ίσως δεν αγαπάει, το ίσως δεν αγκαλιάζει , δεν ερωτεύεται , δεν συγχωρεί... Το ίσως είναι αβέβαιο, είναι ύπουλο, σου δίνει μια ελπίδα και αμέσως σου την παίρνει πίσω...όχι , το ίσως δεν είναι για μένα.

 Εμένα μ αρέσουν  τα παραμύθια, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, γιατί στις ιστορίες αυτές είσαι σίγουρος πως η κατάληξη θα είναι καλή, πως οι μεγάλοι έρωτες θα επιβιώσουν. ξέρεις οτι στα παραμύθια ''ίσως'' δεν υπάρχει!!! Μόνο ''Ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα''

Για αυτό το ''εμείς'' πάλεψα και θα συνεχίσω να το κάνω. Ποιος θα συμπληρώνει το άλλο μισό της εικόνας, μου είναι αδιάφορο πλέον. Εσύ ίσως να μην   είσαι και τώρα το πήρα απόφαση. Ε καί;;
Οι δρόμοι μας, διαφορετικοί , ο χρόνος μας άδειος! Καλύτερα αφού δεν ήσουν σίγουρος για μας δεν είχες θέση στη δική μου ζωή.

Πες το ανασφάλεια, πες το υπερβολική αυτοπεποίθηση ή απλά θεώρησε το μέρος της εκδίκησής μου σε σένα. Να φύγω, να σε αφήσω πίσω χωρίς να γυρίσω το κεφάλι να σε δω!!! όπως έκανες κι εσύ ξαφνικά , μου γύρισες την πλάτη κι έφυγες, ωραία η έξοδος σου , θεαματική, θύμιζε κάτι απο ρομάτζο!!

Πλέον ψάχνω τα σίγουρα, τα βέβαια, δεν αντέχω άλλη αβεβαιότητα, δεν θα αναρωτηθώ ξανά τι συνέβη , δεν θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά σου. Οι συμπεριφορές μας , μας καθορίζουν , δίνουν την εικόνα μας στους γύρω μας κι εσύ τσαλάκωσες τη δική σου.

Παίξαμε . χάσαμε θα ξαναπροσπαθήσουμε όμως, μαζί ή χώρια δεν ξέρω αυτό θα το δείξει η ζωή...

Υ.γ ''ίσως μια μέρα να υπάρχεις μόνο για να σ΄αγαπώ''

Νύχτες στη Ροδάνθη....

Σήμερα βρέθηκα αντιμέτωπη μ ένα τραγικό γεγονός (αφού απορώ πως άντεξα)!!!!! (και πως αντέχω ακόμα).Εκεί που ανυποψίαστη επιλέγεις να εμπιστευτείς την ιδιωτική τηλεόραση (25 χρόνια είναι αυτά εξάλλου) και να δεις μια ταινία περνώντας έτσι ανάλαφρα το κυριακάτικο μεσημέρι σου,τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά. (γιατί η τηλεόραση είναι ύπουλο μέσο)

΄΄Νύχτες στη Ροδάνθη''αυτοί,'' Κυριακή μεσημέρι στο σπίτι μου εγώ'' κι όλα πήγαιναν μια χαρά, (να πω εδω πως αν δεν έχετε δει την ταινία σταματήστε να διαβάζετε)!!! (Σας προειδοποιώ)

Το στόρυ κάτι παραπάνω απο κλασικό, μια γυναίκα που την έχει χτυπήσει αλύπητα η μοίρα, ο άντρας της την απάτησε με άλλη , προφανώς  μικρότερη, προφανώς ωραιότερη , ο πατέρας της μόλις έχει πεθάνει (όλα τα αντρικά πρότυπα του έργου περνάνε απο κρίση) και για αποκορύφωμα τα δυο της παιδιά αντιμετωπίζουν τον χωρισμό των γονιών τους.

Όλα της πηγαίνουν χάλια, με κερασάκι στην τούρτα τον πρώην που θέλει να γίνει πάλι νυν, γιατί έτσι είναι οι άντρες αλλάζουν γνώμη εύκολα. (μεταξύ μας στην ελληνική εκδοχή και σύμφωνα με τη μάνα μου, μάλλον η γκόμενα, εμ συγνώμη η  καινούρια γυναίκα, δεν ήξερε να μαγειρεύει...)

Εκείνη η βαριόμοιρη λοιπόν, πάει σ ενα υπέροχο κατά τ άλλα σπίτι δίπλα στη θάλασσα για να δουλέψει στη πανσιόν, στη θέση της φίλης της .( α ναι ξέχασα  να αναφέρω πως πέρα απο καλή σύζυγος και  καλή μητέρα ,είναι και καλή φίλη)..

Όμως επειδή Θεός υπάρχει κι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, πελάτης είναι ένας γοητευτικός γιατρός με τα δικά του προβλήματα, που την ερωτεύεται και την εκτιμάει για όσα εκείνη πραγματικά είναι ( έτσι ρε παιδί μου, όπως πρέπει να συμβαίνει σε κάθε ταινία που σέβεται τον εαυτό της). Μάλιστα, επειδή αυτός είναι και ανθρωπιστής, μετά τη νύχτα πάθους που περνάνε, πάει στην Αφρική να βοηθήσει τα παιδάκια... αλληλογραφούν όσο είναι χώρια και καταλαβαίνουν πόσο ταιριάζουν και πόσο ερωτευμένοι είναι!!!!

Όλα τέλεια μέχρι στιγμής κι ένας αναστεναγμός ένα δάκρυ έχει ήδη τρέξει!!!!Τώρα λοιπόν είναι που αναφωνείς πως τελικά όλα φτιάχνουν κι αυτή η βαριόμοιρα γυναίκα, βρήκε επιτέλους τον άνθρωπό της εκείνος  τη στήνει στο ραντεβού και δεν εμφανίζεται!! (όχι μην βιαστείτε να τον βρίσετε).

Ξαφνικά , το κουδούνι χτυπάει κι εκείνη μαθαίνει πως πέθανε!!! Το ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;;;;;; Π-Ε-Θ-Α-Ν-Ε!!!!

Δηλαδή πείτε μου ποιο ακριβώς είναι το συμπέρασμα της ταινίας;;;; Θές να βρείς το μεγάλο έρωτα;;;; Θές να είσαι ευτυχισμένη;;;; Θές να την μπέις στο μάτι του πρώην σου, που σε παράτησε;;;;
χα χα χα χα  Νομίζεις!!!!! Θα κάτσεις εκεί μόνη σου με τις γάτες σου!!!Σιγά μην σ αφήσουμε να ευτυχίσεις!!!!
Πόσο τη μίσησα αυτή την ταινία!!! Τα ξέρουμε αυτά γίνονται και στη ζωή , ναι δεν έχεις πάντα αυτό που θέλεις, ίσως και ποτέ!!! Αλλά τώρα μιλάμε για ταινία!!!! Αφήστε μας τουλάχιστον να ζούμε με την ψευδαίσθηση , οτι εκεί στο μακρινό και κρύο στούντιο του Χόλιγουντ ένα ζευγάρι θα ευτυχήσει!!!
 Υ.γ1 Υπάρχουν πολλά ακόμη που θέλω να αναλύσω αλλά ένα και μόνο άρθρο δεν αρκεί.
Υ.γ 2 Εγώ ένα έχω να πω ( αν και η Κυριακή μου , πάει χάλασε) στο Τέλος όλα θα πάνε καλά, κι αν δεν πάνε, τότε δεν είναι το Τέλος!!!
Υ.γ 3 Επειδή το υγ2 είναι φοβερή ατάκα θα επιστρέψω μ ενα ολόκληρο άρθρο επ αυτού!!!

                                                                                                                            Ματίνα Στυλίδου

Τι λάθος κάνω ;;;;

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω μ εσένα, τα έχω χάσει. Πίστεψα αυτή τη φορά ότι τα έκανα όλα σωστά. Σε άφησα να οδηγήσεις τη διαδρομή μας κι εγκατέλειψες λίγο πριν το τέρμα... Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί, εξήγηση καμία. Έτσι απλά το έκανες πιο δύσκολο... πιο δύσκολο να δεχτώ το αποτέλεσμα, πιο δύσκολο να σε ξεχάσω, πιο δύσκολο να φύγω...

 Κι εγώ έμεινα εκεί που με άφησες, δεν κουνήθηκα, δεν κοίταξα πίσω , ούτε μπροστά.Βήματα δεν έκανα άλλα δεν ήθελα. Δεν θα σου πω ότι με πλήγωσες και δεν μπόρεσα,ούτε θα κλάψω για όσα τελικά αρνήθηκες. Για έναν ανεξήγητο λόγο απλά μένω εδώ. Δεν θέλω να προχωρήσω, δεν θέλω να αλλάξω κατεύθυνση.

Θέλω απλά να ξέρω τι σ έκανε ν αλλάξεις γνώμη, τι σ έκανε να μ αντιμετωπίζεις σαν ξένη, σαν μια απλή γνωστή. Δεν ήμουν αυτό για σένα και το ξέρεις. Το είδα στα μάτια σου... το βλέπω ακόμα.

Το περίεργο είναι πως πίστεψα ότι τα έκανα όλα σωστά αυτή τη φορά. Έδειχνες το δρόμο και σ ακολουθούσα, άρχιζες κάτι και το συνέχιζα. Κι όμως με κάνεις να νιώθω τόσο χαζή. (πήγα να το παίξω αλεπού κι αποδείχθηκα μπούφος) Αλλά έτσι δε λένε το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.

Για σένα δεν ξέρω τι να πιστέψω...η συμπεριφορά σου άλλαξε σαν τη νύχτα με τη μέρα. Είσαι απλά τρελός ή έγινε κάτι άλλο; Κανείς δεν ξέρει κ απάντηση δεν θα πάρω ποτέ.όμως κάθε φορά που σε βλέπω, είναι σαν να μου μιλάς.Σαν να ξέρω τι νιώθεις και τι σκέφτεσαι, που όμως δεν το δείχνεις, δεν το λες και βγαίνω πάντα ψεύτρα!

Καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως εγώ έκανα κάτι λάθος, εκμεταλευτικά ίσως παραπάνω όσα μου έδειξες ή δεν εκμεταλεύτηκα αυτά που έπρεπε.Όμως όχι δεν θα σου κάνω τη χάρη να τα ρίξω σ εμένα, εγώ θύμα δεν γίνομαι.!!!! 

Το πρόβλημα είναι καθαρά δικό σου, εγώ είμαι εδώ με βλέπεις.....με ξέρεις.... Όταν σου είπα πως η αρχή του καλού και του κακού στη ζωή σου από δω και πέρα θα είμαι εγώ το εννοούσα!!!

υγ1 Επειδή πολλές από σας μας ζητάτε συμβουλές για τέτοιες καταστάσεις, να ξέρετε πως δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Αν νιώσατε πως κάποιος σας ήθελε ή σας γούσταρε, τότε ναι το έκανε. Αν πάλι δεν προχώρησε το πράγμα δεν φταίτε εσείς.Κανείς δεν μπορεί να σας επιβάλλει ,ούτε ακόμα κι ο ίδιος σας ο εαυτός να βγάλετε από τη ζωή σας ανθρώπους που σας ενδιαφέρουν. Αυτό παίρνει το χρόνο του και θέλει υπομονή. 

υγ2 Μερικές φορές αρνούμαστε να προχωρήσουμε σε άλλη κατάσταση ακόμα κι αν το παιχνίδι είναι χαμένο!!!  ίσως η καρδιά μας κάτι να ξέρει...

To άλλο μου μισό... δεν είσαι!!!

Δεν το λέω προσωπικά για σένα... ΄Όχι , δεν θέλω παρεξηγήσεις, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το να ψάχνεις το άλλο σου μισό είναι μύθος , είναι ένα κατασκεύασμενα για να σπάμε καρδούλες στη μέση και για να δικαιολογούμε τα γοβάκια που χάσαμε.

Εξάλλου σκεφτείτε πόσο υποτιμητικό είναι να θεωρούμε εμείς , από μόνοι μας τους εαυτούς μας μισούς και ακόμα χειρότερα να περιμένουμε άλλους να έρθουν να μας σώσουν. Όχι αγάπη μου αυτή τη χάρη δεν θα στην κάνω. Δεν σε λέω άλλο μου μισό , όχι γιατί δεν σε εκτιμάω , όχι γιατί δεν σε υπολογίζω, ίσως γιατί σε γουστάρω πολύ περισσότερο για να σε θεωρήσω μισό κομμάτι μιας χαμένης μου ταυτότητας.

Εγώ είμαι εδώ δίπλα σου , ολόκληρη αλλά το πιο σημαντικό ολοκληρωμένη , ξέρω τα ελαττώματα , ξέρω και τα προτερήματά μου.Τα έμαθα τότε που είχα πιστέψει οτι βρήκα το άλλο μου μισό. (Ναι ακόμα κι οι σοφοί κάνουν λάθη!!). Το χειρότερο πράγμα της αυταπάτης αυτής είναι  πως όταν η μισή σου πλευρά χάνεται το σοκ που παθαίνεις είναι πολύ μεγαλύτερο από τη πρώτη χαρά της ολοκλήρωσής σου.

 Πως μπορείς να ζήσεις μισός;  Πάντα κάτι θα σου λείπει!!  (μεταξύ μας απλά πάντα θα χεις κάτι για να κλαίγεσαι στους γύρω σου).

Για αυτό σας λέω γίνεται πρώτα ολόκληροι, αποδεχτείτε τον εαυτό σας , μάθετέ τον , ζήστε μαζί του και μετά , αναζητήστε... όχι το άλλο σας μισό, όχι μην μπερδεύεστε!!! Ψάξτε για τον άνθρωπο που θα θαυμάσει, θα εκτιμήσει θα θελήσει το ΟΛΟΚΛΗΡΟ σας.

Αυτόν τον άνθρωπο που δεν θα ρθει για να καλύψει κάποιο κενό, αλλά για να προχωρήσει δίπλα σας, ισότιμα, που θα μοιραστεί μαζί σας τις δικές του ολόκληρες εμπειρίες. Τότε θα είναι που όχι μόνο δεν θα σας λείπει κάτι, αλλά θα έχετε και περίσσευμα να μοιράσετε στους γύρω σας.

Υ.γ1 Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που μοιάζουν μ εμάς ή που μας κάνουν να νιώθουμε οικεία και ζεστά, να μιλάμε μαζί τους και να νιώθουμε οτι μιλάμε στον εαυτό μας. Δεν χρειάζεται να καλύψουν κάποιο κενό μαζί τους , μπορούμε απλά να τους δώσουμε την ευκαιρία να μας πάρουν μαζί τους σε καινούριους δρόμου.

Υ.γ2 Ευτυχισμένος δεν είναι ο άνθρωπος που έχει ό,τι θέλει, αλλά αυτός που θέλει ό,τι έχει.


                                                                                                                              Ματίνα Στυλίδου