Το ταξίδι που λέγαμε αλλά δε θα κάνουμε...

Απέφυγα και προσπάθησα πολύ μέσα μου για να μη γραφτεί αυτό το κείμενο. Θέλω πριν ξεκινήσεις να το διαβάζεις να το ξέρεις. Να ξέρεις επίσης, ότι από τη στιγμή που οι σκέψεις μου θα καταγραφούν δε θα μου ανήκουν πια. Οι αποθήκες των αισθημάτων μου για σένα θα αδειάσουν και θα περιμένουν ανυπόμονα την επόμενη ιστορία που θα τις γεμίσει.

Γιατί έτσι είναι αυτά. Όσο δε μου αρέσει να έρχεται το τέλος, γιατί, συνήθως, είναι επίπονο, όσο το αποφεύγω σαν το διάολο το λιβάνι, άλλο τόσο με κυνηγά και στο τέλος μου επιβάλλεται. Θα το ‘χεις διαπιστώσει εξάλλου, από τις τόσες ευκαιρίες που σου έδωσα, από τις τόσες φορές που έκανα πως δεν άκουσα, πως δεν είδα, πως δεν κατάλαβα. Όταν ακόμα κι εσύ ο ίδιος παραξενεύτηκες που έμεινα, που πληκτρολόγησα το μήνυμα, που ήρθα πάλι να σε βρω. Η ανέχεια που έδειξα, αυτή που ίσως, στα μάτια σου να ταυτίστηκε με αδυναμία.

Δε σε παρεξηγώ όμως, ήταν λογικό κι αναμενόμενο να το πιστέψεις. Όπως κι εσύ έτσι και πολλοί άλλοι πιστεύουν πως η ανέχεια και η ανεκτικότητά μου είναι η αδυναμία μου. «Στον κόσμο μου» όπως έλεγες κι εσύ, όμως τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς. Δεν είμαι θύμα, ούτε υπερβολικά καλός άνθρωπος και σίγουρα όχι ηλίθια. Απλώς, το δικό μου «φετίχ», το δικό μου βίτσιο είναι να προσπαθώ να καταλάβω τους ανθρώπους. Προτιμώ να σου δώσω την ευκαιρία να απολογηθείς, να διορθώσεις, να αλλάξεις, παρά να σε δικάσω, να σου κρεμάσω μια ταμπέλα και να σε περιφέρω στον κόσμο.

Η αλήθεια είναι βέβαια, πως λίγοι μέχρι τώρα έχουν καταφέρει το ακατόρθωτο. Οι περισσότεροι όπως κι εσύ απέτυχαν. Απέδειξαν πως δεν μπορούν ή δε θέλουν να πάρουν τις ευκαιρίες που τους δόθηκαν. Ξέρεις η παγίδα στις δεύτερες ή τρίτες ευκαιρίες είναι η απογύμνωση. Όσες φορές σου άπλωσα το χέρι και σου είπα δεν πειράζει, εσύ κάθε φορά ένιωθες την ανάγκη να αποδείξεις πως δεν το άξιζες. Έκανες κάθε φορά κάτι χειρότερο, γιατί δεν μπορούσες να δεχθείς πως κάποιος σε αποδέχεται έτσι, πως κάποιος θέλει να σ αγαπήσει κι ας σε έχει δει κι ας σε έχει μάθει καλά.

Για αυτό και δεν άφησες τον εαυτό σου να νιώσει. Για σένα είναι όλα ίσωμα, όλα το ίδιο. Πίστεψα ότι θα μπορούσες να ξεχωρίσεις, να αντιληφθείς, να αξιολογήσεις. Είπες πως δεν μπορείς πια και τώρα το σέβομαι. Σίγουρα, όπως όλοι, κάποια στιγμή θα γνωρίσεις ένα άνθρωπο για τον οποίο θα θελήσεις να κάνεις κάθε υπέρβαση. Τα αισθήματά σου θα είναι τόσο έντονα που τίποτα δε θα σε σταματήσει. Και θα είμαι ειλικρινής μαζί σου, στεναχωριέμαι που δεν ήμουν εγώ αυτή.

Στεναχωριέμαι, γιατί πίστευα και πιστεύω, πως έχεις κι έναν άλλο εαυτό, έναν καλά κρυμμένο άλλον, που ξέρει και να εκτιμήσει και να αγαπήσει και πιστεύει πως αξίζει να αγαπηθεί. Γιατί, αυτός ο εαυτός που εγώ γνώρισα δεν αξίζει. Κι όσο άσχημο κι αν ακούγεται το ξέρεις κι εσύ καλά πως έτσι όπως τα ‘χεις καταφέρει όλα όσα έχεις επιλέξει κι όλη σου η στάση και η συμπεριφορά δεν αξίζουν τίποτα. Αυτή η «παπάτζα» που πουλάς παντού, τα άτομα που επιλέγεις να συναναστραφείς, όλα αυτά τα κοριτσάκια που συνειδητά κοροϊδεύεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από όσα πιστεύεις και θεωρείς άξια για τον εαυτό σου. Είμαστε οι επιλογές μας κι αυτό δεν αλλάζει.

Προσφέρεις την περιπέτεια, τη δράση της νύχτας, ώρες γεμάτες ένταση κι ανατροπές. Το ξέρεις όμως κι εσύ πως αυτό κρατάει μέχρι να βαρεθείς ή μέχρι να σε βαρεθούν. Γιατί όλο αυτό κουράζει και κουράζει ψυχικά. Υπόσχεσαι και τάζεις πράγματα που ποτέ δε θα κάνεις. Σκανάρεις, ακούς και φέρεσαι ανάλογα. Εκεί αξιοποιείς την τόση εμπειρία σου, στο να προσφέρεις στον  καθένα αυτό που θέλει. Στις αρχές προσπαθούσα να αντιληφθώ τα όριά σου, που τελειώνει το παραμυθάκι σου και που ξεκινάει η πραγματικότητα. Τώρα, μετά από τόσο καιρό αντιλήφθηκα πως αυτή τη γραμμή δεν την ξεχωρίζεις. Ίσως και να μην υπάρχει, να σαι τόσο καλός ηθοποιός που ρόλος και πραγματικότητα έχουν γίνει ένα.

Εγώ φεύγω λοιπόν, από όλο αυτό, μακάρι να μπορούσα να επηρεάσω τη ζωή σου περισσότερο γιατί, όσο κι αν προσπάθησες να κρυφτείς εγώ είδα από κάποιες χαραμάδες και κάτι άλλο σε εσένα και δεν το ξεχνώ. Όταν λοιπόν, θα γνωρίσεις κι εσύ τον άνθρωπό σου φρόντισε να μην το χάσεις, μη φοβηθείς για το τι θα δει σε σένα, δείξε τον αληθινό σου εαυτό. Δε θα είσαι αδύναμος, δυνατός θα είσαι. Δε θέλω να πιστέψω ούτε τώρα σε όσα μου είπαν για σένα, σε όσα είδα και σε όσα φαντάζομαι.

Για μένα το άτομο που αφήνω πίσω μου είχε ένα βλέμμα βαθύ που πολλά είχε δει και φοβόταν, όμως, υπήρχε ακόμα ένα μικρό παιδί που με κοίταζε στα μάτια. Είχε τρομερό χιούμορ, ήταν λιγάκι τρελούλης , αλλά μπορούσε να γίνει και το στήριγμά σου. Είχε μια αγκαλιά που σε ηρεμούσε και σ έκανε να νιώθεις ασφαλής. Δυστυχώς, ήταν ανοιχτή για όλους…

                                    

                                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Να μου υπενθυμίζεις ποιος είμαι όταν εγώ το ξεχνάω.

Κυκλοφορούν πολλές φήμες για τις διαπροσωπικές σχέσεις κι όλα είναι υπέροχα όσο ακόμα είσαι στη διαδικασία να γνωρίσεις κάποιον. Ο πρώτος καιρός, που μαθαίνεις τον άλλον, που προσπαθείς να τον καταλάβεις, να αντιληφθείς το πώς κινείται, τι του αρέσει και τι όχι. Ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι με τους ανθρώπους να είναι εκείνες οι πρώτες στιγμές.

Κι αν είσαι τυχερός κι ο άνθρωπος, που επιλέχτηκε υποσυνείδητα για «εκλεκτός» σου είναι ενδιαφέρον άνθρωπος, τότε, η διαδικασία αυτή θα κρατήσει περισσότερο και κάθε φορά που θα συναντιέσαι με αυτόν τον άνθρωπο θα εξιτάρεται, εκτός από το κορμί σου και το μυαλό σου. Εξάλλου, η σωστή επιλογή του «εκλεκτού», του ανθρώπου, που θα επιλέξεις και θα ξεχωρίσεις, που θα τραβήξεις από το σορό των επιλογών σου πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά.

Πρώτον, πρέπει το άτομο αυτό να σε έλκει ερωτικά, να φαντάζεσαι τον εαυτό σου πρωταγωνιστή σε οποιοδήποτε σενάριο και ο συμπρωταγωνιστής σου να έρχεται κάθε φορά για να κλέψει την  παράσταση. Να υπάρχει δηλαδή, αυτό που λέμε« χημεία», χημεία ερωτική, να τον γουστάρεις τρελά και να μην ανέχεσαι τη σκέψη πως μπορεί κάποιος άλλος να αγγίζει ή και να γεύεται το αντικείμενο του πόθου σου.

Δεύτερον, πέρα από την ερωτική χημεία πρέπει να υπάρχει χημεία γενικότερη. Να έχετε δηλαδή, τις ίδιες ιδέες ή απόψεις για θέματα γενικού περιεχομένου. Το χιούμορ σας να είναι κοινό και να μπορείτε να διασκεδάζετε σε κάθε πτυχή της ζωής σας. Ουσιαστικά, ο άνθρωπος αυτός να μπορεί να συνδυάζει την πιο τρελή σου φαντασίωση, με τον πιο καλό σου φίλο, εκείνον που θα επέλεγες για να κάνεις ταξίδια, για να πας για καφέ ή απλά εκείνον που θα ήθελες να έχεις δίπλα σου, γιατί μόνο έτσι νιώθεις ασφάλεια.

Τέλος, κι εδώ χρειάζεται και η εύνοια της τύχης, ο σύντροφός σου θα πρέπει να σε ανέχεται. Ηθελημένα εδώ δε θα χρησιμοποιήσω τη λέξη αντοχή, γιατί αντοχές έχουμε όλοι πολύ ή λίγο και πιθανόν, όσο πιο πολύ δοκιμαζόμαστε ή ταλαιπωρούμαστε, τόση αντοχή να δείχνουμε.

 Σε μια σχέση όμως, πρέπει να ανέχεσαι. Να ανέχεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου. Τις στιγμές που τα ελαττώματά του θα γιορτάζουν και θα εμφανίζονται συχνά. Τότε, που η συμπεριφορά του θα σου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι ή δε θα την καταλαβαίνεις. Να ανέχεσαι τις ανασφάλειες του και να κατανοείς πως αν φέρεται με ανασφάλεια (και εννοείται δεν το συνηθίζει), ίσως είναι γιατί υπάρχουν πράγματα, που ξυπνάνε μνήμες του παρελθόντος.

Οι άνθρωποι είμαστε μυστήρια πλάσματα. Κάθε ένας από εμάς κουβαλάει ένα δικό του φορτίο, μνήμες, πληγές, ανασφάλειες, φόβους, καλές και κακές στιγμές. Αν λοιπόν αποφασίσεις να σταθείς για λίγο απέναντι από κάποιον, ίσως την ώρα που τον κοιτάς στα μάτια, ένα μέρος του φορτίου σου να πέσει και να αποκαλυφθεί. Κι αυτή θα είναι η πιο σημαντική σου στιγμή με αυτόν τον άνθρωπο. Η αντίδρασή του, ο τρόπος που θα διαχειριστεί τα «σκουπίδια» σου θα είναι η πιο τρανή απόδειξη για το αν αξίζει μια θέση δίπλα σου.

                                                                                                                  Ματίνα Στυλίδου

Μην κρίνεις όσα σου επιτρέπω να δεις σε εμένα.

Αν υπάρχει μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανη στη μέχρι τώρα πορεία μου,σίγουρα στο νούμερο ένα θα φιγουράριζε περήφανη η απόφασή μου να επισκεφτώ έναν ψυχολόγο. Σοκ!

Πόσο πολύ μας ξαφνιάζει, άραγε το γεγονός, ότι κάποιος άνθρωπος βρέθηκε σε ένα τέλμα, σε ένα αδιέξοδο. Πόσο υποκριτές μπορούμε κάποιες φορές να γίνουμε, ακόμα και στους ίδιους μας τους εαυτούς, προσπαθώντας να τους πείσουμε πως είμαστε καλά. Γιατί δεν είμαστε. Κι αν τώρα δεν το βλέπουμε, σε κάποια φάση της πορείας μας, θα διαπιστώσουμε και πιθανόν με άσχημο τρόπο, ότι κάτι μέσα μας δεν πάει καλά.

Είμαστε εγωιστές εμείς οι άνθρωποι, κάποιοι λίγο, άλλοι πολύ. Μια ομάδα εγωιστών δημιουργεί πρόβλημα στον εαυτό της, ενώ η άλλη η πιο σκληροπυρηνική, δημιουργεί προβλήματα σε άλλους.
Πιθανό κάτι τέτοιο να είναι απόρια μόνο της ελληνικής κοινωνίας, της ευρωπαϊκής, της κοινωνίας γενικότερα ή ίσως, να πηγάζει από το ίδιο το άτομο, αυτή η πεποίθηση, πως πρέπει θέλοντας ή μη, έχοντας ή όχι τις ικανότητες να ηγείται της αγέλης του.
 Γιατί, ας μη γελιόμαστε, όλοι θέλουμε το στέμμα, άσχετα αν οι περισσότεροι δεν έχουμε τα προσόντα να το αποκτήσουμε.'Όλοι θέλουμε να γίνουμε «χαλίφης στη θέση του χαλίφη» .
Ο καθένας, όμως από εμάς έχει έρθει σε αυτόν τον κόσμο επιτελώντας ένα έργο, ένα σκοπό, όπως έλεγε κι ο Αριστοτέλης κάθε άνθρωπος προορίζεται για κάτι και θα είναι ευτυχισμένος μόνο όταν κατορθώσει να τελειοποιήσει το σκοπό του.
Βέβαια, αυτό είναι διαφορετικό για τον καθένα και μάλλον η ζωή και μόνο αυτή, θα μας οδηγήσει σε αυτό το σκοπό, αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα.
Πως, όμως θα καταφέρεις να φτάσεις εκεί αν μέσα σου υπάρχει ένα κουβάρι τόσο μπερδεμένο που τα δυο σου χέρια δε φτάνουν να το λύσουν;
Κι εδώ έρχεται το ζουμί της υπόθεσης. Ο εγωισμός. Το να παραδεχθεί κάποιος ότι δεν είναι καλά, ότι έχει κάποιο πρόβλημα, πως δεν κινείται στα πλαίσια του φυσιολογικού είναι για όλους αρκετά δύσκολο. Το φαίνεσθαι πάντα θα μας απασχολεί περισσότερο από το είναι. Αλλά ακόμα κι αν παραδεχθεί το πρόβλημα, πόσο εύκολο είναι να αποδεχθεί ότι μόνος του δεν τα καταφέρνει;
Αυτό είναι και το πιο δύσκολο βήμα για τη ψυχοθεραπεία. Να αποδεχθείς, πως ο εαυτός σου δεν είναι αρκετός, πως εσύ πλέον δεν μπορείς να τον ελέγξεις ή να τον φροντίσεις και να εμπιστευτείς ένα δεύτερο άτομο για να σε γιατρέψει.
Από την προσωπική μου εμπειρία, αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι κι αν δε ζόριζαν τόσο τα πράγματα, ίσως ποτέ κι εγώ, που τώρα μιλάω από τη θέση αυτή, να μην είχα τολμήσει να περάσω το κατώφλι αυτό, πιστεύοντας ακόμα πως μια τέτοια ενέργεια από μέρους μου θα ήταν περισσότερο μια κίνηση αδυναμίας κι όχι μια ένδειξη δύναμης.
Θέλει δύναμη όμως και θέλει κι αντοχές. Ουσιαστικά πρέπει να δεχθείς την ήττα σου και ταυτόχρονα να κάνεις τέτοιου βεληνεκούς αλλαγές, ώστε, βγαίνοντας, να μη χρειαστεί να φτάσεις στο ίδιο σημείο.
Πρέπει να καταλάβουμε εμείς οι άνθρωποι, πως δεν είμαστε θεοί, κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα διαχειριστούμε και δεν πειράζει. Είναι καλό να ψάξεις για ένα χέρι κι είναι ακόμα καλύτερο αυτό να βρεθεί και να σε βοηθήσει. Είμαστε από τη φύση μας ζώα κοινωνικά, αυτό σημαίνει, πως έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον, όσο και να θέλουμε να ηγούμαστε της αγέλης δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτή.
Κάθε ένας από εμάς έχει τα θέματα του, άσχημα βιώματα, απώλειες, λάθος επιλογές, ειδικές καταστάσεις και συνθήκες. Κανενός η ζωή δεν είναι εύκολη. Μικρά ή μεγάλα τα εμπόδια δεν παύουν να στέκονται εκεί κι αν τα αφήνουμε να μεγαλώνουν δε θα μπορέσουμε ποτέ να τα περάσουμε. Κι αν χρειαστούμε κάποιον να τα χαμηλώσει λίγο για μας,τότε που είναι το κακό;
Όλοι μας κάθε στιγμή, ώρα και μέρα κρίνουμε. Κρίνουμε ένα μήνυμα, μια σκέψη, ένα συναίσθημα, κρίνουμε πράξεις και λόγια, κρίνουμε συμπεριφορές γιατί δεν τις καταλαβαίνουμε, γιατί μας είναι ξένες. Γιατί πριν αντιδράσουμε, πριν απαντήσουμε σε εκείνο το μήνυμα, πριν μιλήσουμε, πριν φύγουμε, δε δίνουμε στον εαυτό μας ένα λεπτό να σκεφτεί. Να πάρει μια ανάσα, να κάνει ένα βήμα πίσω. Να αναρωτηθεί, ποιος μας μιλάει, τι μας λέει και γιατί, τι περνάει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή του και αν αυτό δικαιολογεί ή όχι την επιλογή του να μας πληγώσει, να μας μειώσει, να μας εξωθήσει στα άκρα.

ΥΓ. <<Σκέψου λίγο πριν βγάλεις τα συμπεράσματά σου για μένα, πως κάποτε δε γελούσα, δε χόρευα και δε γλένταγα όπως τώρα, πως έχω και τις μαύρες μέρες μου, τις σκοτεινές, που δεν αφήνω κανέναν να πλησιάσει. Πως, όπως κι εσύ έτσι κι εγώ, όταν νιώθω έντονα τα αισθήματά μου ξεσπώ κι ίσως, κάποιες φορές να κάνω σαν κακομαθημένο, να φωνάζω, να νευριάζω ή να φεύγω. Κατάλαβε, πως κι εγώ κάνω λάθη και τα παραδέχομαι κι αν θες μείνε, να μάθουμε λίγο ακόμα να αντέχουμε ο ένας τον άλλον, να αγαπάμε και να συγχωρούμε.>>
                                                                                                                            Ματίνα Στυλίδου

Μέσα στο δικό μου κόσμο.

Παρατήρησα αυτές τις μέρες την ανάγκη μου να ανεβάζω quotes και posts σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναδείξω τα ψυχικά μου χαρίσματα και τον αγνό, σχεδόν μωρουδιακό τρόπο σκέψης μου. Μια ανάγκη να αποδείξω στους διαδικτυακούς μου φίλους, (φυσικά όχι σε όλους, σε λίγους, εντάξει σε πολύ λίγους, καλά, στον ένα που με νοιάζει και με κόφτει), πόσο ακέραιος και αμόλυντος χαρακτήρας είμαι. Μια ολότελα, επικεντρωμένη προσπάθεια να πείσω, πως εγώ ήρθα για να μείνω, πως εγώ δεν έχω σκοπό να πληγώσω κανέναν, πως εγώ είμαι καθάριος και τρεχούμενος, σαν το νερό της πηγής και πως μαζί μου κανείς και τίποτα δε θα τον πληγώσει.

Μετά από καμιά δεκαριά προσπάθειες, κάπως σαν να κουράστηκα. Δεν ήξερα αν είχε πειστεί και ένα μικρό δαιμόνιο με έτρωγε μέσα μου, να συνεχίσω την αναζήτηση, να βρω κάτι, που να είναι ακόμα πιο τρανταχτό, κάτι, που θα με φωτογραφίζει, χωρίς να με φωτογραφίζει. Ξέρετε, κάτι, που να στοχεύει σε εκείνον, αλλά να μην καρφώνεσαι ότι στοχεύει σε εκείνον.

Ούφ! Απλά και κατανοητά μέχρι εδώ. Σε εκείνο λοιπόν το αγωνιώδες, μεταμεσονύκτιο scrollarισμα στο instagram, σαν να ξύπνησα από κάποιο λήθαργο. Ήταν τόσες πολλές οι αναρτήσεις, τόσα πολλά τα υπονοούμενα, τόση μεγάλη η ανάγκη έκφρασης των αισθημάτων, μόνο που δεν ήταν από μένα. Ήταν από εκατοντάδες χιλιάδες άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ενδεχομένως, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή βίωναν την ίδια ακριβώς αγωνία με εμένα.
Μια τόσο μεγάλη ανάγκη απόδειξης των ειλικρινών αισθημάτων, τα οποία βέβαια, όσο ειλικρινή και μεγάλα κι αν είναι, ο εγωισμός μας και η υποτυπώδης πλέον αξιοπρέπεια μας,δε μας αφήνουν να τα εκφράσουμε κατά πρόσωπο.

Κι αν είμαστε τόσοι πολλοί οι αδικημένοι και πονεμένοι αυτής της γης, κι αν όντως, η ειλικρίνεια, η αγνότητα και η ντομπροσύνη μας ακουμπάει αυτά τα επίπεδα, τα οποία ευθαρσώς διατυμπανίζουμε, αν οι πονεμένες ψυχές βρίσκονται από αυτή τη μεριά του κόσμου, τότε, άραγε ποιος είναι απέναντι και μας κακομεταχειρίζεται; Ποιος στέκεται στην απέναντι πλευρά της όχθης, με τα αρνητικά του αισθήματα, τους πόνους, την αδικία, τη ψευτιά; Ποιοι είναι αυτοί, οι αλήτες άνθρωποι, που πληγώνουν, που παίζουν με τα αισθήματα, που δεν είναι ξεκάθαροι, που κάνουν τους άλλους (εμάς πάντα), να υποφέρουν;

Μήπως, στον κόσμο αυτό που ζούμε, τελικά, εμείς οι άνθρωποι είμαστε διπρόσωποι (ή δίμουροι ανάλογα τη διάθεση), μήπως γινόμαστε θύματα για αυτούς, που πραγματικά γουστάρουμε και θήτες για όσους μας περνούν αδιάφοροι;

Τόσα πολλά quotes, τόσα instastory, τόσα post και τόσες ατάκες, για να ανεβάζουν το ηθικό του παραλήπτη τους και να ρίχνουν στα Τάρταρα όσους μας πόθησαν αλλά δεν ανταποκριθήκαμε. Κι εμείς απλά να πηγαινοερχόμαστε επάνω σε μια γέφυρα που ενώνει τις δυο όχθες, την ίδια στιγμή να είμαστε και θύματα και θήτες και το χειρότερο, τίποτα από όλα αυτά να μην έχει το θάρρος και το θράσος να αποκαλυφθεί. Κεκαλυμμένα πίσω από προφίλ και φωτογραφίες, πίσω από like και ανούσιες κουβέντες.

Δε μ΄αρέσει τελικά ο κόσμος που ζούμε. Μπορεί να τα έχουμε όλα, μπορεί τα πάντα να συμβαίνουν στο δευτερόλεπτο, μπορεί οι δυνατότητες να είναι πολλές και οι πιθανότητες για κάτι καλύτερο περισσότερες, όμως λείπουν από αυτόν τα βασικά.Θα προτιμούσα, αντί για σπόντες να πέταγα πετραδάκια στην παραλία, αντί για like να καθόμουν σε ένα παγκάκι και δειλά, σχεδόν με ντροπή να στέκομαι δίπλα στον αγαπημένο μου. Πείτε με τρελή ή στην κοσμάρα μου, αλλά θα προτιμούσα έναν, παρά δέκα, θα επέλεγα αυτόν, που θα είχε τα κότσια να παραδεχτεί μπροστά μου τι νιώθει και αν, παρά τους δέκα, που θα πετούσαν υπονοούμενα και θα έπαιζαν άλλου είδους παιχνίδια.

Βλέπω άτομα σε μικρότερες ηλικίες και λυπάμαι, γιατί κανένα τους δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένο, όλοι είναι εξαρτημένοι από κάτι κι ο κόσμος για αυτά καταρρέει τόσο εύκολα, έχουν μάθει λάθος τα πρότυπα και αυτό έχει τόσο εμποτιστεί, που δύσκολα αλλάζει. Πως να πείσεις κάποια ότι μια sexy φωτογραφία σε κάνει ποθητή, αλλά όχι εκτιμιταία, πώς να κυνηγήσει κάποιος το δύσκολο, όταν έχει μπροστά του διαθέσιμο το εύκολο.

Κι αν κάτι με φοβίζει στον κόσμο που ζούμε, είναι ότι αύριο θα νιώσω την ανάγκη να κάνω ακόμα ένα postaρισμα και τίποτα από όλα αυτά, τα αποψινά, δε θα χει σημασία...

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Στο κυνήγι για αυτό το «κάτι» .

Μεγαλώνουμε, οι στόχοι μας αλλάζουν, διαφοροποιούνται και εξελίσσονται. Όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα χθες , μπορούν να χαθούν μέσα από τα χέρια μας σήμερα. Όσο περισσότερο κυκλοφορείς εκεί στον έξω κόσμο, τόσο περισσότερα καταλαβαίνεις.

Όλοι μας όμως κάθε μέρα , κάθε ώρα, κάθε στιγμή κάτι κυνηγάμε, κάτι περιμένουμε, κάτι ψάχνουμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, είμαστε «φυσει ζωα πολιτικά», έχουμε ανάγκη να ζούμε μέσα σ ένα σύνολο, έχουμε ανάγκη κάποιον δίπλα μας.

Πόσους, όμως από τους ανθρώπους, που έχουμε δίπλα μας τους έχουμε πραγματικά ανάγκη; Πόσους από αυτούς θα ανταλλάσσαμε με κάτι άλλο, νέο , καινούριο; Κι από την άλλη μεριά, για πόσους εμείς οι ίδιοι είμαστε απαραίτητοι και σε πόσους είμαστε κομμάτι εύκολα ανακυκλώσιμο;

Μεγαλώνουμε κι ενώ διαμορφώνουμε μια καθημερινότητα, μια ρουτίνα ανά πάσα στιγμή είμαστε πρόθυμοι να την ανταλλάξουμε με κάτι άλλο, ξένο και διαφορετικό. Μπορεί να έχουμε μοχθήσει για όσα μας περιτριγυρίζουν κι όμως ο κόπος μας αυτός, θα πάει στράφει και δε θα παίξει κανένα ρόλο την ώρα της απόφασης. Τη στιγμή που θα κουνήσουμε το χέρι μας και θα τα γκρεμίσουμε όλα, τη στιγμή που θα ανοίξουμε την αγκαλιά μας και θα δεχτούμε άλλα πρόσωπα νέα, διαφορετικά.

Κι αν είμαστε τόσο πρόθυμοι να αλλάξουμε αυτές τις ζωές, γιατί παλεύουμε τόσο να τις αποκτήσουμε; Γιατί στεναχωριόμαστε, όταν κάτι δεν πάει όπως το είχαμε υπολογίσει; Αφού με προθυμία θα παραχωρούσαμε αυτή την κενή θέση.

Μεγαλώσαμε και ακόμα περιμένουμε «κάτι». Κάτι άλλο, διαφορετικό, κάτι μεγαλύτερο και σπουδαιότερο από όσα έχουμε ή ξέρουμε. Διαμορφώσαμε τους χαρακτήρες μας, βάλαμε σε τάξη της ζωή μας, ζούμε ακριβώς όπως μας υπέδειξαν. Αποκτήσαμε σχεδόν όλα όσα μας είναι απαραίτητα κι όμως, η ψυχή μας ακόμα δεν έχει ηρεμήσει.

Είναι αυτό το «κάτι» μέσα μας, που δε λέει να σωπάσει, πιθανόν κάποιες φορές να ξεχνιέται και να κοιμάται σε έναν ύπνο γλυκό, γαλήνιο. Υπάρχουν, όμως και φορές που ξυπνά και βρυχάται και τρώει το μέσα μας, σαν ένα κλαψιάρικο μωρό που δεν ευχαριστιέται με τίποτα, αλλά παράλληλα δεν μπορεί να ζητήσει κι αυτό που θέλει.

Ίσως, ψάχνουμε αυτό το κομμάτι, που θα συμπληρώσει το παζλ της ζωή μας, θα καλύψει αυτό το μεγάλο κενό ,που νιώθουμε μέσα μας. Ο Πλάτωνας ανέφερε σε ένα από τα έργα του πως:« ο άνθρωπος στη γέννηση του είχε δυο κεφάλια, οκτώ άκρα και δυο ψυχές. Έπειτα από φόβο, οι θεοί τον χώρισαν στα δυο και τον καταδίκασαν μια ζωή να ψάχνει το κομμάτι που του λείπει.». Είναι η πιο απλή εξήγηση σε αυτό .που στις μέρες μας ονομάζουμε «άλλο μισό» ή «αδερφή ψυχή».

Αυτό λοιπόν το κομμάτι που μας λείπει δεν έχει φύλο, δεν εξαρτάται από τα πρότυπα ομορφιάς και δεν έχει συγκεκριμένη ηλικία ή τόπο. Είναι κάπου εκεί έξω, ψάχνοντας να βρει κι αυτό το χαμένο του κομμάτι.

Μεγαλώσαμε ναι και ωριμάσαμε και κάναμε τις επιλογές μας και βρήκαμε συντρόφους, σταθήκαμε δίπλα σε γυμνά κορμιά, γελάσαμε, κλάψαμε, νιώσαμε. Πιθανόν να πιστέψαμε σε ένα από αυτά τα πρόσωπα που συναντήσαμε τυχαία, ότι βρήκαμε το κομμάτι που ψάχναμε, όμως, εάν αυτό είχε συμβεί δε θα ήταν δίπλα μας τώρα;

Όσοι πέρασαν μέχρι τώρα από τη ζωή μας, ανήκουν στο παρελθόν. Υπάρχει λόγος που δε διατήρησαν τη θέση τους στο παρόν και στο μέλλον μας. Κάτι τους έλειπε, κάτι μας ζήτησαν που δεν μπορούσαμε ή δε θέλαμε να δώσουμε. Αλλά ακόμα κι όταν ήταν στη ζωή μας η ψυχή μας παρέμενε ανήσυχη.

Το σίγουρο είναι πως όλοι ψάχνουμε, κυνηγάμε, διεκδικούμε με ένα σκοπό, να βρούμε αυτό το «κάτι», το διαφορετικό ,που στα δικά μας μάτια θα ξεχωρίζει. Αυτό που μπορεί να μη μας προκαλεί μόνο θετικά συναισθήματα. Δεν είναι μόνο ο έρωτας που σου δίνει ζωή, είναι κι ο θυμός, είναι και τα νεύρα κι οι φωνές, τα κλάματα και τα δυνατά γέλια. Οτιδήποτε θα κρατά τη ψυχή μας ζωντανή, οτιδήποτε θα μας προκαλεί να ζήσουμε, θα μας βγάζει από το συνηθισμένο και κάθε φορά θα μας ξαφνιάζει με τις αντιδράσεις του.

Εξάλλου, τα ήσυχα, τα δεδομένα, τα βαρετά κρύβουν μόνο φόβο κι αν φοβάσαι τότε ποιο το νόημα να ζεις;

                                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Η μέρα που εκτίμησα τον εαυτό μου.

Ένα από τα πολλά, που με χαρακτηρίζουν σαν άνθρωπο είναι η παρατήρηση. Εννοώ φυσικά, πως μ’ αρέσει να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους και να τους παρατηρώ, να παρατηρώ τις αντιδράσεις τους, τις κινήσεις τους, την πορεία τους μέσα στο χώρο. Έπειτα, προσπαθώ να τους ερμηνεύσω, αναρωτιέμαι συχνά, για ποιο λόγο συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο, τι είναι αυτό, που τους κάνει να θυμώνουν, να γελούν, να ερωτεύονται.

Για εμένα, όλοι οι άνθρωποι χωρίζονται σε κατηγορίες, υπόκεινται σε διαχωρισμούς, ανήκουν σε μικρές υποομάδες. Βασικό, όμως, χαρακτηριστικό της κατηγοριοποίησής τους είναι το εξής κριτήριο: η «αυτοεκτίμησή» τους. Προσέξτε, δε μιλάω για «αυτοπεποίθηση», δηλαδή το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου προς τα έξω, τι ποθείς να είσαι. Αλλά για «αυτοεκτίμηση» δηλαδή, για το αν και εφόσον, εσύ ο ίδιος εκτιμάς, αξιολογείς, συμπαθείς τον ίδιο σου τον εαυτό.

Αυτό το κριτήριο είναι, που θα ορίσει τη θέση σου στην κοινωνία. Είναι αυτό ακριβώς, που θα σε κατατάξει υψηλά ή χαμηλά στον πίνακα των διαπροσωπικών σου σχέσεων. Θα ορίσει ουσιαστικά την επαγγελματική σου πορεία και ανέλιξη και τέλος, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο ποια, πόσα, για πόσο χρονικό διάστημα και τι ποιότητας άτομα θα έχεις δίπλα σου.

Ένας άνθρωπος, ο οποίος εκτιμά τον εαυτό του, τον έχει ψηλά, πρώτα και πάνω απ’ όλα, δεν ενδιαφέρεται για την εικόνα ,που θα σχηματίσουν οι άλλοι για αυτόν. Δε γνωρίζει από αμφισβήτηση και δεν καίγεται να ικανοποιήσει οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτό του και τις δικές του ανάγκες.

Ίσως, διαβάζοντας τα χαρακτηριστικά αυτού του ανθρώπου μαζεμένα, να σχηματίσει κανείς αρνητική εικόνα. Προσέξτε όμως, ο άνθρωπος που εκτιμά τον εαυτό του δεν είναι εγωιστής ή ωραιοπαθής.

Κάνοντας ψυχανάλυση ένα από τα πράγματα που μαθαίνεις είναι να φτιάχνεις μια λίστα με όλα όσα τη δεδομένη στιγμή συμβαίνουν στη ζωή σου και θεωρείς σημαντικά ή τουλάχιστον θετικά για σένα. Στην αρχή,, ίσως στη λίστα αυτή να μη συμπεριλάβεις πολλά από τα προσόντα σου γιατί θα τα θεωρήσεις δεδομένα. Κατακτήσεις , τις οποίες έκανες αλλά είτε επειδή τις έκανες χωρίς κόπο, είτε επειδή ήταν «αναγκαίο κακό» στη ζωή σου, δεν τις εκτίμησες όπως τους έπρεπε. Το ότι πέρασες στο Πανεπιστήμιο, το γεγονός ότι βγήκες να δουλέψεις από μικρή ηλικία, το πρώτο-πρώτο πτυχίο σε μια ξένη γλώσσα, οτιδήποτε έκανες και ξέφυγες από την αδράνεια ήταν δεδομένα και ποτέ δεν επιβράβευσες τον εαυτό σου για αυτά.

Το γεγονός ότι σηκώθηκες την τάδε μέρα και προσπάθησες για κάτι είναι το θετικό που θα προσθέσεις στη λίστα σου. Όλα αυτά τα θετικά συγκεντρωμένα, αυτή η λίστα μικρή ή μεγάλη σε κάνει να αντιληφθείς όσα πέτυχες, σε αναγκάζει να επωμιστείς το βάρος των επιτυχιών σου, γιατί έχουμε σαν κοινωνία τη νοοτροπία να παίρνουμε ευθύνες για τα αρνητικά και δύσκολα να λέμε ένα «μπράβο», πόσο μάλλον αν ο έπαινος  αυτός είναι για εμάς τους ίδιους.

Κι αυτό είναι απλά ένα μικρό βήμα, μωρού, ένα μικρό κολπάκι του ψυχολόγου να σε κάνει να δεις, να αντιληφθείς και να εκτιμήσεις εσένα. Εάν το μέσα μας μπορεί και καθρεφτίζεται, στα μάτια, σε ένα χαμόγελο, σε έναν μορφασμό, στο βλέμμα, τότε το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την εκτίμηση που τρέφουμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας.

Κι αν εσύ δε σε εκτιμάς, δε σε θεωρείς ικανό ή σπουδαίο τότε γιατί να πιστέψει κάτι τέτοιο για σένα ο άλλος, ο οποιοσδήποτε άλλος;

Η πιο σπουδαία μέρα της ζωής σου θα είναι εκείνη που θα αντιληφθείς όσα αξίζεις. Αυτό αμέσως θα αλλάξει, άρδην το μικρόκοσμό σου. Διότι «έχω αυτοεκτίμηση», σημαίνει επιλέγω δίπλα μου ανθρώπους ισάξιους μου και αντίστοιχα επιλέγομαι από άτομα που θέλουν το καλύτερο δίπλα τους. Σημαίνει, διεκδικώ μια δουλειά, μια θέση εργασίας και ο υπεύθυνος με ξεχωρίζει, γιατί εγώ πρώτα έχω ξεχωρίσει τον εαυτό μου. Σημαίνει, δίπλα μου, φίλοι μου και συνοδοιπόροι μου θα είναι όσοι με διεκδικήσουν, όσοι παλέψουν για αυτή τους τη θέση και την αξίζουν, γιατί τους δείχνω με τη στάση μου, με τα λόγια, με τη συμπεριφορά μου ,πόσο διαφέρω.

Τέλος, εκτιμώ τον εαυτό μου σημαίνει, τον προσέχω, τον φροντίζω, νοιάζομαι για αυτόν, σημαίνει δεν κρίνω τους άλλους ,γιατί δεν κρίνω πλέον ούτε τον εαυτό μου, σημαίνει προσπαθώ να κατανοήσω τους άλλους, να τους πω ένα: «ευχαριστώ», να τους πω ένα: «συγνώμη» αλλά κι ένα: 

«αι ….», όταν χρειαστεί. Γιατί, πρώτα, όλα αυτά, τα έχω πει στον εαυτό μου.

  

                                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου

Θα με άντεχες;

Κάποτε τόλμησα να θελήσω παραπάνω πράγματα από αυτά που άντεχα, από αυτά που κάποιοι ήταν διατεθειμένοι να μου δώσουν. Τότε, δεν το καταλάβαινα, ήμουν ευχαριστημένη από τα λίγα και σαν υπνωτισμένη ακολουθούσα το ρεύμα.
Κάποτε δεν τόλμησα να βάλω όρια ή αν τα έβαζα, τα αναιρούσα απότομα, επειδή φοβόμουν, μήπως χάσω όσα, τότε θεωρούσα πολύτιμα για μένα.

Ξέρεις, όπως όλοι, κάποια στιγμή ερωτεύτηκα, πόθησα, θέλησα, διεκδίκησα και πάλι όπως πολλοί εκεί έξω, πιθανόν όπως κι εσύ, απέτυχα. Ο πόθος κι ο παράφορος έρωτας μου, δεν ήταν παρά μια φούσκα, κάτι το ψεύτικο, το λίγο, που δεν άντεξε στα δύσκολα, που σαν κλαράκι έσπασε κι ύστερα το πήρε ο αέρας. Όσες φορές, όμως κι αν έχανα το δρόμο μου, πάντα έδειχνα πείσμα και υπομονή. Τολμούσα να γυρίσω πίσω. Επέστρεφα, όχι στους ίδιους ανθρώπους, αλλά στις ίδιες καταστάσεις. Νόμιζα, αφελώς, πως αν άλλαζα τα πρόσωπα γύρω μου, τότε θα άλλαζα και την έκβαση.

Χρειάστηκε να φάω τα μούτρα μου, αρκετές φορές, για να καταλάβω επιτέλους, πως δεν έφταιγαν τα πρόσωπα, αλλά εγώ. Όλοι, εξάλλου, ήταν δικές μου επιλογές, δικά μου λάθη κι έπρεπε κάποια στιγμή να αναλάβω τις ευθύνες μου για αυτά. Σε ένα από αυτά τα στραβοπατήματα, αποφάσισα να αλλάξω. Να αλλάξω εγώ, απέναντι στους άλλους. Σταμάτησα να δίνω απλόχερα, άρχισα να φιλτράρω καλύτερα τα δεδομένα μου κι έγινα πιο καχύποπτη με τη στάση και την πρόθεση των άλλων.

Θα ήταν ψέμα, αν έλεγα, πως το σχέδιο μου, χαρακτηρίζεται επιτυχημένο. Κάποιες φορές, όσο πιο δύσκολο γίνεται κάτι, τόσο πιο πολύ κάποιοι άλλοι θέλουν να το κατακτήσουν, να το κατοχυρώσουν.

Αν αναρωτιέσαι λοιπόν, γιατί φέρομαι έτσι, γιατί διαφέρω, για ποιο λόγο δε διεκδικώ αυτό που θέλω, η απάντηση μου είναι απλή: «Γιατί μεγάλωσα πια.»

 Δε ξέρω αν ωρίμασα ή αν ηλικιακά έχω φτάσει πια σε αυτό το σημείο, ίσως έχω κι άλλα χρόνια μπροστά μου.

Όμως, δεν έχω ούτε την όρεξη, ούτε το κουράγιο να παίζω παιχνίδια με κίνδυνο να χάσω. Πλέον, όλα μου τα παιχνίδια γίνονται εκ του ασφαλούς. Διεκδικώ μέχρι εκεί που με παίρνει, ζητώ, μέχρι εκεί που είσαι διατεθειμένος να μου δώσεις.
Δε θα επιβάλλω την παρουσία μου και δε θα παίξω κρυφτό πίσω από λέξεις και υπονοούμενα.

Τα έκανα, τα έζησα κι όσο κι αν ιντριγκάρουν το μυαλό και το πνεύμα μου, προτιμώ να τ' αφήσω στην άκρη.
Έχω άπλετο χρόνο να σου διαθέσω και την πρόθεση να το κάνω. Θέλω να σε γνωρίσω, θέλω να σε φλερτάρω και να σε διεκδικήσω, θα πρέπει όμως να μου αποδείξεις ότι το αξίζεις.

Δεν είμαι σαν τις άλλες κι ίσως, πλέον, να το έχεις καταλάβει, ζητώ άλλα πράγματα από τη ζωή. Θέλω να ζήσω, να δω, να γευτώ, να μυρίσω, να νιώσω. Να καθίσω στην ακροθαλασσιά και να δω την Ανατολή, να γελάσω δυνατά, να τραγουδήσω ( έστω και φάλτσα) το αγαπημένο μου τραγούδι, χωρίς να χάσω τον εαυτό μου και χωρίς να δεσμευτώ για τη διάρκεια τους. Ψάχνω κάποιον να μοιραστούμε εμπειρίες και στιγμές, κάποιον που θα θέλει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του μαζί μου.

 Αντέχεις; 

                                                                                                                       Ματίνα Στυλίδου

Κάθε νέα γνωριμία δε θα είναι και η σωστή.

Με κάθε νέα γνωριμία τείνουμε να πέφτουμε στην ίδια λακκούβα. Δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση στο τι πουλάμε και λησμονούμε το τι επιλέγουμε να αγοράσουμε.

Εάν οι άνθρωποι ήταν προϊόντα καλοδιαφημισμένα, τότε εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε το καταλληλότερο προϊόν για χρήση.

Φυσικά το ίδιο ισχύει και για εμάς. Η εικόνα μας, η παρουσία μας, όσα λέμε, όσα κάνουμε αποτελούν τη διαφήμισή μας. Κι όσο απλά στεκόμαστε στο πάγκο μαζί με τα υπόλοιπα προϊόντα, τότε, όλα είναι εύκολα κι απλά. Λίγο η πίστη στον εαυτό μας, λίγο το εσωτερικό «ψώνιο», που όλοι κρύβουμε μέσα μας, θεωρούμε άκρως ρεαλιστική την πιθανότητα να αγοραστούμε πρώτοι από το υπόλοιπο σορό.

Τα πράγματα δυσκολεύουν, όταν ο υποψήφιος αγοραστής, σταθεί μπροστά μας. ίσως, το βλέμμα του περάσει από πάνω μας, ίσως, σταθεί και για λίγη ώρα και μας παρατηρήσει καλύτερα. Άν όμως, δεν απλώσει το χέρι του, δεν κάνει την κίνηση να μας πάρει, να μας απομακρύνει από το πλήθος, τότε, τι θα συμβεί μέσα μας και πόσο έτοιμοι είμαστε να το διαχειριστούμε;

Οι αμφιβολίες γεμίζουν το μυαλό μας, τόσο που φτάνουμε να ακούμε τις φωνές τους. Ακόμα κι αν δεν αγοράστηκε τίποτα από τον πάγκο μας, ακόμα κι αν κανένα άλλο προϊόν δεν πουλήθηκε , ο εγωισμός μας και η υπέρ του δέοντος, πρότερη αισιοδοξία μας, δεν μπορούν να μην κλονιστούν. Η ανασφάλεια μας κατακλύζει και το ερώτημα που θέτουμε στους εαυτούς μας είναι : «Γιατί» . Τι δεν είχαμε, τι δεν προσφέραμε, τι δε γυαλίσαμε αρκετά πάνω μας. Αναζητάμε τις αιτίες της απόρριψης και δεν αφιερώνουμε ούτε λίγο από το χρόνο μας, στο αν εμείς θέλαμε να επιλεχθούμε από το συγκεκριμένο άτομο.

Το λάθος μας, λοιπόν, είναι πως κανείς από εμάς δε θέτει τα κριτήρια και τους όρους του.

Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν βάζαμε τα δικά μας κριτήρια και τις δικές μας ανάγκες πρώτες. Σίγουρα, για να προσελκύσεις ένα άτομο πρέπει να πουλήσεις όσο καλύτερα μπορείς το προϊόν σου, αλλά πρέπει κι εσύ να ελέγξεις την ποιότητα του προϊόντος που αγοράζεις.
Με δεδομένο ότι, εάν αυτό, που αναζητάς, δεν φροντίζει να έχει αξία, τότε δε θα έχει ούτε διάρκεια στο χρόνο. Εξάλλου όσο πιο ακριβό είναι αυτό που θες, τόσο πιο πολύ θα μοχθήσεις, για να το αποκτήσεις και τόσο πιο πολύ θα ανταμειφθείς όταν το κρατήσεις στα χέρια σου.

Έτσι, λοιπόν, πρέπει για λίγο, όλοι μας να βγούμε στην άκρη και να σκεφτούμε: «Τι πραγματικά είναι αυτό που ψάχνουμε τη δεδομένη στιγμή στη ζωή μας;». Εννοείται πως στην περίπτωση που ψάχνεις κάτι εφήμερο δεν έχεις λόγο να σκεφτείς τίποτα, απλά πράξε κι όπου σε βγάλει και για όσο σε βγάλει.

Στην περίπτωση, όμως, που οι μέχρι τώρα αναζητήσεις σου, κατέληγαν σε αδιέξοδο ή ο δρόμος τους ήταν συγκεκριμένος και η πορεία τους προδιαγεγραμμένη, τότε με τις τωρινές σου εμπειρίες και τα σημερινά σου θέλω, οφείλεις, να γνωρίζεις τι ψάχνεις και τι θέλεις.

Κάποιοι από εμάς για παράδειγμα, οι οποίοι βαρέθηκαν τα γυαλιστερά ρούχα και τις καλοχτενισμένες φράντζες, ψάχνουν για ανθρώπους, στους οποίους η εμφάνιση δε θα γίνεται αυτοσκοπός. Κάποιους που πέρα από την εικόνα τους, θα έχουν δυο λόγια να σου πουν, ένα χαμόγελο να σου χαρίσουν και κάτι πρωτότυπο για να σου δώσουν. Άτομα, που σέβονται πρώτα τους εαυτούς τους κι έπειτα δείχνουν το σεβασμό τους και στους άλλους. Κάποιους, που δεν παίζουν παιχνίδια εγωισμού, ούτε κρατάνε μούτρα.

Για να βάλεις βέβαια τέτοια κριτήρια και για να κάνεις τέτοιες επιλογές, θα πρέπει εσύ ο ίδιος πρώτα να έχεις πετάξει από πάνω σου, τις ανασφάλειες σου. Να 'έχεις πρώτα εσύ  αποδεχτεί το προϊόν, που πουλάς,να το έχεις φτιάξει, όσο μπορείς να το έχεις καλλωπίσει κι όταν έρθει η ώρα να διαπραγματευτείς για αυτό, να σιγουρευτείς, πως η γυαλάδα του, δε θα ξεθωριάσει από τη χρήση.

                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Μάθε να αγαπάς τα σκοτάδια σου.

Η ζωή δεν πρέπει να είναι  μια ευθεία γραμμή, πρέπει πάντα να αλλάζει μορφή και σχήμα. Μόνο έτσι καταλαβαίνεις ότι είσαι ζωντανός. Πως αλλιώς θα ζούσες, αν όλα ακολουθούσαν την ίδια προδιαγεγραμμένη πορεία; Τι ζωή θα ήταν αυτή, αν όλα είχαν το κουτί τους, τη θέση τους, το σκοπό τους;

Φυσικά οι μορφές, που θα παίρνει κατά καιρούς δε θα έχουν πάντα φιλική διάθεση, αυτό κανείς δεν μπορεί να το πετύχει κι αν προσπαθήσει, θα δυστυχήσει προσπαθώντας να ικανοποιηθεί από το ανέφικτο.

Χρειάζεται η ζωή και τις άλλες μορφές της, τις άσχημες, αυτές που σε πονάνε, αυτές που σε γονατίζουν, αυτές που σε κάνουν να γκρεμίζεις ο,τι ήδη έχεις φτιάξει και να βάζεις πάλι θεμέλια από το μηδέν. Όχι, μη βιάζεσαι, εδώ δε θα διαβάσεις ένα κατεβατό για το πόσο τυχερός θα είσαι τη στιγμή που τα πόδια σου θα σηκώσουν το σώμα σου από το πάτωμα. Εξάλλου, εάν ποτέ βρεθείς σε μια τέτοια κατάσταση θα αναγκαστείς να σηκωθείς, να σταθείς όρθιος και δειλά να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, τότε και μόνο τότε θα καταλάβεις τα τωρινά «κούφια» λόγια για δύναμη ψυχής, θάρρος και σθένος.

Στα κάτω σου θα νιώσεις μόνος, πραγματικά μόνος, θα αντιμετωπίσεις τους, μέχρι εκείνη τη στιγμή, χειρότερους φόβους σου, ίσως να θελήσεις να κοπεί το νήμα της ζωής σου εκεί, για να μη νιώθεις πια αυτή τη δυστυχία, αυτό τον πόνο που σου ξεριζώνει κομμάτια από το μέσα σου. Κι όταν, πλέον, θα φτάσεις στο δικό σου ύστατο σημείο, τότε θα αντιληφθείς ότι κάτι θα πρέπει να κάνεις για να αλλάξεις.

Εάν είσαι συγκροτημένος και στέρεος χαρακτήρας, θα βρεις τη λύση μόνος σου. Σιγά σιγά σαν να έχεις μόλις γλιτώσει από μια φωτιά που σ΄ άφησε ανοιχτές πληγές, οι οποίες συνεχώς ανοίγουν, ματώνουν και πονάνε, θα κάνεις βήματα μπρος. Θα αλλάξεις συνήθειες, θα αρχίσεις να σκέφτεσαι με ηρεμία και νηφαλιότητα. Κι όταν οι πληγές σου γιατρευτούν, θα τολμήσεις να πλησιάσεις πάλι τις φλόγες, όχι, γιατί θα έχεις ξεχάσει, όσα θα σου έχουν συμβεί, μέχρι εκείνο το σημείο θα είναι περασμένα, ναι, αλλά δε θα τα έχεις ξεχάσει. Θα βρεθείς κοντά στις φλόγες θα δείξεις τα σημάδια που σου άφησαν ως «ενθύμιο» και θα φωνάξεις, πως δε σε φοβίζουν πια. Αυτή θα είναι η νίκη σου, τότε θα αντιληφθείς πόσα πέρασες και μόνο τότε αυτά θα αποτελούν μια διδαχή χαραγμένη στη ψυχή σου.

Εαν πάλι δεν ανήκεις στους δυνατούς κι όταν λυγίσεις, δε βρεις τη δύναμη να σηκωθείς μόνος σου, θα αναζητήσεις τη βοήθεια των άλλων. Με σιγουριά μπορώ να σου πω ότι δε θα στη δώσουν. Άλλοι θα επικαλεστούν τα δικά τους προβλήματα, άλλοι θα τρομάξουν και θα πιστέψουν ότι έχεις κάτι κολλητικό, άλλοι απλά δε θα νοιαστούν, θα αδιαφορήσουν. Να νιώσεις χαρούμενο και τυχερός για αυτό. Όχι μόνο, γιατί θα έχουν πλέον, πέσει όλες οι μάσκες στη ζωή σου, (συμπεριλαμβανομένης και της δικής σου), πιο πολύ όμως, γιατί θα αναγκαστείς εσύ να σώσεις εσένα και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη εμπειρία σου.

Πως θα το κάνεις; Απευθύνσου σε έναν ειδικό, δεν είναι ντροπή. Βρες κάποιον, που ξέρει τον τρόπο να σε θεραπεύσει. Δέξου τη βοήθεια, που θα σου προσφέρει και άδειασε το ήδη μισό σπασμένο δοχείο της ψυχής σου. Αυτή η διαδρομή δε θα είναι εύκολη. Να είσαι προετοιμασμένος.

 Στην αρχή θα σε γεμίσει ενοχές. Θα νιώθεις άσχημα που έφτασες στο σημείο να χρειαστείς κάποιον άλλον, προκειμένου να σε βγάλει από το δικό σου αδιέξοδο. Θα κάνεις μια μικρή αναδρομή και θα ψάχνεις να βρεις τα κοινωνικά στερεότυπα που μπορεί να σε οδήγησαν εδώ.Κάθε φορά θα αναρωτιέσαι τι στράβωσε στο νήμα της ζωής σου, που μπλέχτηκε και σε έριξε.

 Στο γυρισμό, έπειτα από κάθε επίσκεψη θα νιώθεις χειρότερα από πριν. Μην ανησυχήσεις έτσι πρέπει. Θα αναγκαστείς να γκρεμίσεις τα πάντα μέσα σου, ότι σε έπλασε, κάθε σκέψη, κάθε ανάμνηση, κάθε εμπειρία. Καιρό μετά θα ταυτιστείς με αυτή τη διαδικασία, το κενό που θα έχεις πλέον μέσα σου θα προσπαθείς να το διατηρήσεις, γιατί θα φοβάσαι, μήπως κάνεις πάλι λάθη. Έτσι θα χτίζεις αργά και σταθερά τα καινούρια σου θεμέλια.

 Η έξοδός σου προς το φως δε θα είναι εύκολη ούτε αιώνια. Θα γυρνάς πάλι πίσω στα σκοτάδια σου, κάποιες φορές για λίγο, κάποιες περιόδους για πολύ. Όμως, τώρα θα ξέρεις τον εαυτό σου, θα αντιλαμβάνεσαι τι σου συμβαίνει κι απλά θα κάνεις υπομονή μέχρι να αισθανθείς έτοιμος να αντικρίσεις και πάλι το φως.Στα σκοτάδια θα γιατρεύεις τις πληγές σου και στο φως θα ρισκάρεις να ανοίξεις καινούριες.

Είτε μόνος σου, είτε με βοήθεια θα καταφέρεις να ξεπεράσεις τις κατηφόρες σου και τότε ακόμα και η πιο μικρή ανηφόρα θα σου φαίνεται όαση. Γιατί πολύ απλά θα έχεις μάθει, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, πως τίποτα δε χαρίζεται και πως ο,τι σου δίνεται πρέπει να το εκτιμάς και να το προσέχεις.

Το πιο σημαντικό όμως από όλα θα είναι η στάση, που θα έχεις απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Θα μάθεις να ψάχνεις τις αιτίες, να προσπερνάς τις ταμπέλες και τα στερεότυπα. Στόχος σου θα είναι να εξηγήσεις τη συμπεριφορά των άλλων κι ύστερα να την κατηγοριοποιήσεις. Πολλοί, ίσως σε περάσουν για υπερβολικά ανεκτικό, ανεξήγητα υπομονετικό και άτομο χωρίς καθόλου εγωισμό και  με υστεροβουλία (κάποιοι απλά θα σε περνάνε για μαλάκα), θα νευριάζεις μαζί τους κι ύστερα θα χαμογελάς, γιατί θα ξέρεις, πως αυτοί ούτε που θα τολμούσαν, όσα εσύ θα έχεις μέχρι εκείνο το σημείο καταφέρει.
                                                                                                                     Ματίνα Στυλίδου

Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους όταν τις καταχράζεσαι.

Υπάρχουν λέξεις , οι οποίες στις μέρες μας σπανίζουν. Από αυτές εγώ έχω δυο αγαπημένες. Την «ευγένεια» και την «εμπιστοσύνη». Κι αυτό γιατί δύσκολα χρησιμοποιούνται σαν κοσμητικά επίθετα και συχνά παραμένουν στον πάγκο. Ακόμα, όμως κι αν παίξουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού χάνουν τη χρησιμότητά τους κι αχρηστεύονται. Αυτές οι δυο λεξούλες για εμένα είναι ξεχωριστές. 

Άλλοι θεωρούν ωραίες κι εύηχες λέξεις την «αγάπη» ή τον «έρωτα». Κάνουν λάθος όμως, γιατί, αυτές  όσο ωραίες κι αν ακούγονται δεν έχουν βάθος και νόημα, είναι κενές και το μόνο που τις κάνει να λάμπουν είναι το όμορφο περιτύλιγμά τους. Λέμε «σ αγαπώ» ή «σ έχω ερωτευτεί» , απλά και μόνο για να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον του συν διαλεγόμενού μας. Κάνουμε βαρύγδουπες δηλώσεις και τραβάμε τα βλέμματα, όμως, σπάνια τις εννοούμε. Ζήτημα κι αν ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον, αφού η μόνη περιγραφή αγάπης που έχουμε είναι αυτή των ταινιών και του κινηματογράφου. Πληγώνεται ο εγωισμός μας, πονάμε και αυτομάτως θεωρούμε ότι αγαπάμε. Νιώθουμε τις ορμόνες μας να χοροπηδούν μέσα μας, διότι είμαστε άνθρωποι, δε γίνεται αλλιώς και το ονομάζουμε «έρωτα». 

Για να έχει όμως, κάτι αξία θα πρέπει να σπανίζει, όσο πιο συχνά ερωτεύεσαι, τόσο πιο ασήμαντος είναι ο έρωτάς σου, γιατί το συναίσθημά σου δε ξεχωρίζει πρόσωπα, απλά υπάρχει και εμφανίζεται όποτε επιθυμήσει λίγη δράση. Ονομάζουμε «αγάπη» τη συνήθεια του να έχουμε άλλους ανθρώπους γύρω μας, μπορούμε όμως, να το νιώσουμε χωρίς αντίκρισμα, χωρίς εγωισμό, χωρίς κανένα αντάλλαγμα;

Η αγάπη είναι φτιαγμένη από ένα μυστικό συστατικό, που κάποιοι αποκαλούν «ανιδιοτέλεια». όταν κυλιέσαι στα πατώματα από φόβο ,μήπως η αγάπη σου δε σου επιστραφεί, τότε δεν αγαπάς, απλά ο εγωισμός σου έχει κυκλώσει με συρματόπλεγμα τα άτομα που έχει συνηθίσει,  εκείνα για τα οποία νοιάζεται ή απλώς διασκεδάζει μαζί τους.

Η χειρότερη όμως, κατηγορία λέξεων, η πιο ύπουλη, είναι αυτή που χαρακτηρίζει το «για πάντα». Πώς μπορείς να μετρήσεις το αίσθημά σου, πως γίνεται να δώσεις αιώνια ισχύ, σε κάτι που στιγμιαία ένιωσες; Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ,πως η παρούσα συναισθηματική σου κατάσταση θα παραμείνει αναλλοίωτη στις εποχές, ανεπηρέαστη απο άλλους ανθρώπους και αποκομμένη από την πραγματικότητα;

Μη λες λοιπόν, «για πάντα» ,γιατί δεν πρόκειται να το τηρήσεις, καλύτερα να λες «για όσο», για όσο αντέξω, για όσο μπορώ, για όσο θα θέλω.

Έτσι ,ίσως ,εμπνεύσεις την «εμπιστοσύνη». Αλήθεια πόσους ανθρώπους εμπιστεύεσαι στην τωρινή σου ζωή; Έναν , δυο; Κανέναν; Σπάνια λέξη, με ουσία. Αν κάποιος σου δείξει εμπιστοσύνη, τότε, αυτόματα σου μεταφέρει λίγο από το δικό του φορτίο «Εμπιστεύομαι» σημαίνει έχω ξεχωρίσει τον άνθρωπο αυτό , σημαίνει τολμώ να τον κοιτάζω στα μάτια, έχω αντιληφθεί την αξία του, το πόσο σημαντικός είναι για μένα. Σημαίνει πως τον έχω τοποθετήσει στο ίδιο ακριβώς επίπεδο με τον εαυτό μου. 

Τέλος η «ευγένεια». Πόσο εντύπωση μπορεί να σου κάνει που για μένα είναι τόσο ξεχωριστή αυτή η λέξη; Ίσως, γιατί, ενώ την ακούμε δεν την βλέπουμε ποτέ στην πράξη, ίσως, γιατί, έχει καταντήσει πλάσμα μυθικό σαν αυτά στα παραμύθια. «Κάποτε, κάποιοι είχαν ευγένεια, σεβόντουσαν αυτόν που είχαν απέναντί τους και τον αντιμετώπιζαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ανέμεναν οι άλλοι να τους αντιμετωπίσουν». 

Οι λέξεις, εξάλλου είναι ο τρόπος που έχουμε εμείς οι άνθρωποι να κωδικοποιούμε τις ενέργειες μας, τις πράξεις μας αλλά και τις συνέπειες αυτών. Εμείς τους δίνουμε ζωή, εμείς επιλέγουμε και πότε θα τους την πάρουμε. Για αυτό θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί με τον τρόπο ,που τις χρησιμοποιούμε. Αν κάτι το χρησιμοποιείς συνέχεια, αν είναι το «πανάκιο» σου για να εκφράζεις κάθε σου συναίσθημα , τότε εσύ ο ίδιος το κάνεις να χάνει την αξία του και σιγά σιγά να χάνεται. Γίνεται απλά ήχος που βγαίνει από εσένα, σαν ένα μουρμουρητό, ένας νυσταγμένος απόηχος. Εάν, όμως οι λέξεις σου γίνονται με προσοχή, αν λέγονται εκεί που πρέπει κι όταν πραγματικά αξίζει, αν τις εκτιμάς, τότε θα σε εκτιμήσουν κι αυτές , επιστρέφοντας σου πίσω τον πολύτιμο θησαυρό τους, την αξία του νοήματός τους. 

ΥΓ. Οι λέξεις σου είναι ο θησαυρός σου, η «αγάπη», ο «έρωτας», το« για πάντα» πρέπει να βρουν έναν πραγματικά καλό λόγο για να βγουν από το στόμα σου. Η «εμπιστοσύνη», η «ευγένεια» πρέπει να έχουν αποδείξεις για να ισχύσουν. Τα πάθη σου μπορούν να εκφραστούν και με πράξεις, τα πραγματικά αισθήματα όμως, χρειάζονται γράμματα, σημεία στίξης και  καλή σύνταξη.

                                                               

Ματίνα Στυλίδου