ΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΣ ΤΗΝ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΖΩΗ!!!!

...ΔΕΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΡΘΡΟ!! ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ...

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2015

Αυτή θα είναι η τυχερή μου η χρονιά....

   Τελευταίο άρθρο για το 2015 κι είναι τόσα που δεν πρόλαβα να γράψω και να μοιραστώ μαζί σας.

    Στην αρχή σκεφτόμουν να κάνω κι εγώ όπως όλοι και παντού μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε.  Ξέρετε , να γράψω ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συγκινησιακά άρθρο με το οποίο θα αποχαιρετούσα το παλιό το χρόνο (ή τον παλιόχρονο, όπως βολεύει τον καθένα). Δεν θα ταν δύσκολο να μιλήσω για τις ευκαιρίες που χάθηκαν, για τα αναπάντεχα, για τις πικραμένες ιστορίες κι όσα καλά συνέβησαν. Τι σημασία όμως θα είχε;

Ποιο το όφελος και για μένα αλλά και για σας, στο να θυμηθούμε , αναμουχλεύσουμε, αναφερθούμε στα περασμένα. Ας μείνει το παρελθόν εκεί που ανήκει, πίσω! Οι δρόμοι που χαράξαμε κι όσοι δεν καταφέραμε να διασχίσουμε βρίσκονται πίσω μας, κάποιοι μπορεί και χιλιόμετρα μακριά.
                           
                                 '' Ω γέγονε , γέγονε''

Αυτό επιλέγω να είναι το μότο μου για τη χρονιά που έρχεται , δεν θα σπαταλήσω άλλο χρόνο , δεν θα δώσω άλλες ευκαιρίες σ ότι επέλεξα ή επέλεξε να μείνει στο παρελθόν.

Ας μιλήσουμε καλύτερα για όσα θέλουμε να μας φέρει η νέα χρονιά.Αντί λίγες ώρες πριν λήξει η διορία για φέτος να προβληματιστούμε , καλύτερα να περάσουμε τις ώρες αυτές κάνοντας όνειρα!Κανείς μας δεν μπορεί να επέμβει και ν αλλάξει το παρελθόν , πόσοι όμως απο μας (αν όχι όλοι) μπορούν να αλλάξουν το μέλλον τους.

Επιλέγω λοιπόν να μην μιζεριάσω αλλά να σας δώσω όπως και στον εαυτό μου ενα κίνητρο να ονειρευτείτε, να ονειρευτείτε τους ανθρώπους που θα θελατε κοντά σας για την νέα χρονιά, το καινούργιο αμάξι, ενα καινούριο σπίτι , μια καινούρια δουλειά , ένα ταξίδι. Σκεφτείτε για λίγο που ρίσκετε ο εαυτός σας το 2016 , που τον τοποθετεί η φαντασία σας στο  μέλλον;

Η πρώτη εικόνα που θα σας έρθει,  οι πρώτοι άνθρωποι που θα βρίσκονται δίπλα σας, αυτοί να είναι οι στόχοι σας για τη καινούρια χρονιά. Καλύτερα λοιπόν για αναδρομή στο παρελθόν να κάνουμε μια περιπλάνηση στο μέλλον. Είμαστε πιο χαρούμενοι όλοι όσο σκεφτόμαστε το επόμενο βήμα , γιατί η ελπίδα μας για αυτό δεν έχει σβηστεί , γιατί τα λάθη μας δεν έχουν ακόμα το θάρρος να εμφανιστούν.

Καλή χρονιά σε όλους!!!!

Υ.γ 1 Ας φέρει η καινούρια χρονιά στον καθ΄ένα ότι ποθεί πιο πολυ.

Υ.γ 2 Να θυμάστε ότι«Οι δυσκολίες της ζωής αντιμετωπίζονται συνήθως με τρεις τρόπους: την ελπίδα, το όνειρο και το χιούμορ.» Ιmmanuel Kant
                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

Πες μου πως δεν ήσουν μια απλή γνωριμία ...

Σήμερα, λίγο πριν εκπνεύσει ο χρόνος , ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για τις γνωριμίες που κάναμε αλλά δεν εξελίχθηκαν ποτέ σε κάτι παραπάνω. Με την πιο πρόσφατη κάθε φορά να μας γεμίζει ανασφάλεια κι άγρυπνες νύχτες.

Όλα ξεκινάνε πάντα καλά, τι πιο απλό και πιο συνηθισμένο από το να γνωρίσεις ένα άτομο, να σου αρέσει και να αρχίσει η επικοινωνία μεταξύ σας. Η αρχή , όταν ακόμα όλα είναι αδιάφορα και δεν έχουν καμία σημασία ούτε οι λέξεις ,ούτε οι πράξεις ... απλά συμβαίνουν.

Κι η ιστορία εξελίσσεται καλά και φτύνεις τον κόρφο σου , ξαφνιάζεσαι γιατί βλέπεις την άλλη μεριά να είναι θετική και δεκτική. Η ώρα περνάει σαν ατμός κι έχεις τόσα που θες να πεις, τόσα που θες ν΄ακούσεις. Δεν φτάνουν οι στιγμές, αλλά δεν σε νοιάζει γιατί δεν ενδιαφέρεσαι για το αύριο. Το μέλλον δεν έχει καμία αξία , όσο το παρόν σου είναι γεμάτο!

Κάποια στιγμή , όμως αυτή η ταχέως αναπτυσσόμενη πορεία , κολλάει , το πράγμα σοβαρεύει και αποφάσεις πρέπει να παρθούν. Το χρονικό περιθώριο της απλής γνωριμίας έχει λήξει κι εσύ όπως και η άλλη πλευρά έχετε ανάγκη από ταμπέλες. Πρέπει να δοθεί ένα όνομα σ΄όλο αυτό, πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο...

Εκεί είναι που κολλάει το πράγμα. Κάτι αλλάζει, η συμπεριφορά από την άλλη μεριά δεν είναι πλέον ίδια, το ενδιαφέρον μειώνεται, οι συζητήσεις τυποποιούνται και η επαφή δεν είναι πλέον τόσο συχνή.

Έχεις κολλήσει και η σχέση δεν προχωράει, δεν αναβαθμίζεται. Τότε ξεκινάει ο φόβος. Άραγε τι να νιώθει η άλλη πλευρά; Έκανες μήπως εσύ κάτι που δεν έπρεπε, κάποιο λάθος; Μήπως παρεξήγησες τις προθέσεις , μήπως περίμενες περισσότερα απ όσα αυτή η γνωριμία μπορούσε να σου δώσει;(εδώ να αναφέρω πως δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης ως προς το αν άρεσες σε κάποιον. αν ένιωσες οτι του άρεσες  τότε ήταν αλήθεια)

Το πιο δύσκολο σημείο για μένα είναι οι αναπολήσεις , το σιχαίνομαι αυτό το σημείο , όμως για κάποιο λόγο είναι αναπόφευκτο. Οι ώρες που μένεις μόνος σου και σκέφτεσαι και αναλύεις και θυμάσαι. Θυμάσαι ''τις καλές εποχές'' έστω κι αν ήταν ένα μήνα πρίν , τότε που το ενδιαφέρον του ήταν στραμμένο πάνω σου κι εσύ δεν καταλάβαινες πόσο τυχερή ήσουν, αφού τώρα έχει εκλείψει.

Κι υπάρχουν μέρες που δεν σε νοιάζει, που όλα είναι καλά , που θες να προχωρήσεις παρακάτω , που κοιτάς αλλού κι αναζητάς κάτι νέο. Κι άλλες που θυμώνεις , που λυπάσαι , που θα ήθελες τόσο πολύ να πάρεις μια απάντηση, να μάθεις το λόγο που χάλασε, να μάθεις τι σκέφτεται η απέναντι πλευρά.
Είναι κάποιο είδος καψουρέματος; γιατί αν ναι θες να διαβεβαιώσεις τα πλήθη πως η παγίδα έχει πιάσει , ή απλά το ενδιαφέρον χάθηκε και δεν ένιωσε ποτέ το ίδιο μ έσένα. Να μπορούσες να μπεις στο μυαλό του για λίγο, να μάθεις , να πάρεις τις απαντήσεις σου, να ξέρεις.

Η πραγματική σου ερώτηση όμως είναι ''τι κάνω τώρα;'' , ''Τι πρέπει να κάνω;'' Αξίζει να περιμένω, αξίζει να περιμένεις για κάποιος που σ' έχει βάλει σε μια τέτοια κατάσταση; Μπορείς ή όχι να βρεις κάτι καλύτερο απ αυτό; Αν όμως το ίδιο σκέφτεται κι αυτός, πόσο άλλαξε η δική μου πλευρά, πόσο έκδηλα ήταν τα αισθήματά μου;

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω , θα τ άλλαζα όλα. όχι δεν θα επέλεγα να μην σε γνωρίσω. Απλά θα έκανα απο την αρχή τη γνωριμία μας να αξίζει.Θα ήξερα πως όσα μου έμοιαζαν δεδομένα , κάποια στιγμή δεν θα τα χα. Αυτό θα ήθελα να σε γνώριζα απο την αρχή , την επόμενη φορά που θα σ' έβλεπα να στεκόμουν μπροστά σου και να σου έλεγα τ΄ονομά μου, να γνωριζόμασταν ξανά , να διαγράφαμε τη λάθος διαδρομή μας και να επιλέγαμε καινούρια. Να ''πειράζαμε'' λίγο το παρελθόν για να άλλαζε το μέλλον.  Μπορεί και να τα καταφέρουμε...



Υ.γ1 Κι αν τίποτα απ όλα αυτά δεν συμβεί , ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη την επόμενη φορά.
 Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο!   Μην περιμένετε να χάσετε κάτι για να το εκτιμήσετε , εκτιμήστε το για να μην χαθεί ....
                                                                                                                Ματίνα Στυλίδου



Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2015

Να αγαπάς ή να ερωτεύεσαι;

Σάββατο βράδυ και βρίσκομαι στο αγαπημένο μου στέκι, πίνω το ποτό μου, διασκεδάζω, περνάω καλά, βρε παιδί μου.Ξάφνου η ηρεμία μου διαταράσσεται στο άκουσμα μιας και μόνο ερώτησης: «Προτιμάς στη ζωή σου έναν μεγάλο έρωτα ή μια μεγάλη αγάπη;»

Φίλε μου, καλέ κι αγαπημένε, περνούσαμε τόσο ωραία, γελάγαμε, χορεύαμε, κάναμε κέφι, ρε παιδί μου, τι ερωτήσεις είναι αυτές στη μια και μισή, δυο παρα κάτι, αξημέρωτα; Μα φυσικά και ...

Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πω « ένας μεγάλος έρωτας», απ' αυτούς του σινεμά, με τα όλα του. Να θέλουμε τρελά ο ένας τον άλλον και να τσακωνόμαστε για μικρο πράγματα. Εγώ να τρέχω αναμαλιασμένη στις παραλίες κι αυτός πίσω μου να προσπαθεί να με σταματήσει, εγώ να θέλω να ξεφύγω αλλά εκείνος να μ 'εμποδίζει. Ε μα, βέβαια κι ένα μεγάλο έρωτα!

 Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τον έρωτα; Πως μπορείς να λες ότι έζησες, ότι είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, αν δεν έχεις ερωτευτεί χωρίς όρια, χωρίς αύριο.

Αυτό όμως έχει μαζί του και πόνο, αυτή η δύναμη που νιώθεις να σου τσακίζει τα κόκαλα. Όταν ο έρωτας περάσει και αφήσει τα συντρίμμια του, τότε τι κάνεις; Πως αντιδράς, στον αργό και βασανιστικό θάνατο της ψυχής σου;

 Όχι, άσε καλύτερα δεν είναι για μας αυτά!

Αγάπη θέλω, αγάπη, ναι, μια μεγάλη αγάπη. Να ξέρω πως  έχω δίπλα μου κάποιον. ολοδικό μου, χωρίς δράματα και κυνηγητά. Εκεί,να στέκει δίπλα μου, στήριγμά μου και συνοδοιπόρος μου. Να μην μου υποσχεθεί παθιασμένα φιλιά στην παραλία, αλλά μια αγκαλιά ανοιχτή συνέχεια μόνο για μένα, δικιά μου, όλο δικιά μου. Έναν άνθρωπο για μένα που θα μ' αγαπάει και θα με σέβεται, που θα με θαυμάζει,κάποιον που οι ώρες μαζί του θα γεμίζουν τα κενά της ψυχής μου.

 Ο έρωτας σου δίνει πολλά, γρήγορα, απλόχερα.Αρκεί όμως, μια στιγμή για να στα πάρει πίσω και να σε αφήσει μόνο, γυμνό. Η αγάπη, από την άλλη μεριά, μπορεί να αργήσει, αλλά όταν φτάσει θα σου προσφέρει κάτι πολύτιμο, τον άνθρωπό σου.

Μα φυσικά, μια μεγάλη αγάπη φίλε μου, αυτό θέλω. Με απόλυτη συνείδηση των λεγομένων μου και ειλικρίνεια. Αυτό θέλω στη ζωή μου, στέκομαι εδώ δίπλα σου πίνω άλλη μια γουλιά από το ποτό μου και χαμογελάω που μια τόσο  απλή ερώτηση μ΄ έκανε να δω, ν ακούσω και να αισθανθώ. Εις υγείαν!!!

ΥΓ.  Ότι κι αν επιλέξετε εσείς να έχετε στη ζωή σας, μην το φοβηθείτε, να επιθυμείτε να σας συμβεί ακόμα κι αν κρατήσει για λίγο. Αν ορίσουμε τη ζωή ως καρδιογράφημα, τότε αυτή, χωρίς τις ανηφόρες και τις κατηφόρες της δεν θα επιβίωνε.

                                                                                                                       
                                                                                                                                Ματίνα Στυλίδου

Να αγαπάς ή να ερωτεύεσαι;

Σάββατο βράδυ και βρίσκομαι στο αγαπημένο μου στέκι, πίνω το ποτό μου, διασκεδάζω, περνάω καλά, βρε παιδί μου.Ξάφνου η ηρεμία μου διαταράσσεται στο άκουσμα μιας και μόνο ερώτησης: «Προτιμάς στη ζωή σου έναν μεγάλο έρωτα ή μια μεγάλη αγάπη;»

Φίλε μου, καλέ κι αγαπημένε, περνούσαμε τόσο ωραία, γελάγαμε, χορεύαμε, κάναμε κέφι, ρε παιδί μου, τι ερωτήσεις είναι αυτές στη μια και μισή, δυο παρα κάτι, αξημέρωτα; Μα φυσικά και ...

Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πω « ένας μεγάλος έρωτας», απ' αυτούς του σινεμά, με τα όλα του. Να θέλουμε τρελά ο ένας τον άλλον και να τσακωνόμαστε για μικρο πράγματα. Εγώ να τρέχω αναμαλιασμένη στις παραλίες κι αυτός πίσω μου να προσπαθεί να με σταματήσει, εγώ να θέλω να ξεφύγω αλλά εκείνος να μ 'εμποδίζει. Ε μα, βέβαια κι ένα μεγάλο έρωτα!

 Τι θα ήταν η ζωή χωρίς τον έρωτα; Πως μπορείς να λες ότι έζησες, ότι είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος, αν δεν έχεις ερωτευτεί χωρίς όρια, χωρίς αύριο.

Αυτό όμως έχει μαζί του και πόνο, αυτή η δύναμη που νιώθεις να σου τσακίζει τα κόκαλα. Όταν ο έρωτας περάσει και αφήσει τα συντρίμμια του, τότε τι κάνεις; Πως αντιδράς, στον αργό και βασανιστικό θάνατο της ψυχής σου;

 Όχι, άσε καλύτερα δεν είναι για μας αυτά!

Αγάπη θέλω, αγάπη, ναι, μια μεγάλη αγάπη. Να ξέρω πως  έχω δίπλα μου κάποιον. ολοδικό μου, χωρίς δράματα και κυνηγητά. Εκεί,να στέκει δίπλα μου, στήριγμά μου και συνοδοιπόρος μου. Να μην μου υποσχεθεί παθιασμένα φιλιά στην παραλία, αλλά μια αγκαλιά ανοιχτή συνέχεια μόνο για μένα, δικιά μου, όλο δικιά μου. Έναν άνθρωπο για μένα που θα μ' αγαπάει και θα με σέβεται, που θα με θαυμάζει,κάποιον που οι ώρες μαζί του θα γεμίζουν τα κενά της ψυχής μου.

 Ο έρωτας σου δίνει πολλά, γρήγορα, απλόχερα.Αρκεί όμως, μια στιγμή για να στα πάρει πίσω και να σε αφήσει μόνο, γυμνό. Η αγάπη, από την άλλη μεριά, μπορεί να αργήσει, αλλά όταν φτάσει θα σου προσφέρει κάτι πολύτιμο, τον άνθρωπό σου.

Μα φυσικά, μια μεγάλη αγάπη φίλε μου, αυτό θέλω. Με απόλυτη συνείδηση των λεγομένων μου και ειλικρίνεια. Αυτό θέλω στη ζωή μου, στέκομαι εδώ δίπλα σου πίνω άλλη μια γουλιά από το ποτό μου και χαμογελάω που μια τόσο  απλή ερώτηση μ΄ έκανε να δω, ν ακούσω και να αισθανθώ. Εις υγείαν!!!

ΥΓ.  Ότι κι αν επιλέξετε εσείς να έχετε στη ζωή σας, μην το φοβηθείτε, να επιθυμείτε να σας συμβεί ακόμα κι αν κρατήσει για λίγο. Αν ορίσουμε τη ζωή ως καρδιογράφημα, τότε αυτή, χωρίς τις ανηφόρες και τις κατηφόρες της δεν θα επιβίωνε.

                                                                                                                       
                                                                                                                                Ματίνα Στυλίδου

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

Άκουσε τις σιωπές μου...


Όλο και πιο συχνά πέφτουμε στην ίδια παγίδα και κάνουμε το ίδιο λάθος. Ξανά και ξανά και ξανά...
Πιστεύουμε πως μόνο ότι ακούμε είναι αληθινό, πως μόνο ό,τι βλέπουμε υπάρχει. Ξαφνικά έχουμε γίνει τόσο ρεαλιστές και υλιστές ωθώντας τους εαυτούς μας σε μια μονότονη και βαρετή πορεία.

Μπορεί να είναι και ο φόβος μας να μην εξαπατηθούμε , να μην μας κοροϊδέψουν, να μην πληγωθούμε που το μόνο που ζητάμε είναι επιβεβαίωση, φανερή , ξεκάθαρη , να κάνει θόρυβο για να την αντιληφθούμε όχι μόνο εμείς αλλά και οι γύρω μας.

Μπορεί πάλι να ζούμε μόνο για τους γύρω , που τα δικά μας μάτια, τα δικά μας αυτιά, τα δικά μας συναισθήματα να έχουν χάσει το κριτήριό τους. Θέλουμε τα δικά μας μάτια να γίνουν οι άλλοι, να αποδείξουμε πως αξίζουμε, κι αυτό πως είναι κάτι τόσο φανερό που δεν φέρει περιθώρια αμφιβολίας.
''Βουλώνουμε'' έτσι τα στόματα των άλλων , ''βουλώνουμε '' όμως και τα μάτια και τ αυτιά της ψυχής μας.

Πέφτουμε στην παγίδα να πιστεύουμε πως τα συναισθήματα μπορούν να γίνουν κοινόβιο. Ο έρωτας όμως αφορά δυο ανθρώπους, τα αισθήματα είναι μοναδικά και διαφέρουν και κανένας δεν μπορεί να αισθανθεί ούτε ένα ψήγμα αισθήματος αν δεν τον αφορά άμεσα.

Πως λοιπόν να εμπιστευτώ τους άλλους , όταν κάθε φορά που βρίσκομαι δίπλα σου , νιώθω σαν έχω βρεί το μέρος που ανήκω; Πως να κάνω ότι δεν ακούω όσα μου λές με τη σιωπή σου, όταν τα μάτια σου φτιάχνουν έναν ολόκληρο κόσμο για μας;

Πως κι εσύ μπορεί να μην πιστεύεις στη σιωπή μου, όταν μ αυτή σου μιλάω για όσα νιώθει η καρδιά μου; Πως γίνεται να αμφιβάλλεις για μένα , όταν κάθε δευτερόλεπτο δίπλα σου αξίζει για όσα χρόνια πέρασα μακριά σου;

Γιατί να ψάχνουμε στα μάτια των ξένων την επιβεβαίωση που απλόχερα δίνουμε ο ένας στον άλλον; Γιατί να μην εμπιστευτούμε εμάς!! Εσύ κι Εγώ ξέρουμε!!! Οι σιωπές μας κάνουν μεγαλύτερο θόρυβο όταν είναι μαζί απο κάθε ήχο που ακούγεται όταν είμαστε χώρια!!!

Υ.γ 1 Δεν με νοιάζει πια τι λένε οι άλλοι , κουράστηκα να επιβάλλω τα αισθήματα των άλλων στη δική μου ψυχή.
Υ.γ 2 ό,τι ζεις, ό,τι πιστεύεις, ό,τι αισθάνεσαι είναι πραγματικό, το άν ο φόβος θα σ αφήσει να το υλοποιήσεις απο σένα εξαρτάται!

                                                                     
                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου

Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015

Μια χυλόπιτα και μια σόδα.


Η απόρριψη είναι κάτι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε δηλαδή ως θύτες, είτε ως θύματα, έχουμε βιώσει. Δεν πρόκειται εδώ να διαβάσετε την άποψη, πως όσο πονάει το να δέχεσαι την απόρριψη άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο πονάει να απορρίπτεις εσύ κάποιον, γιατί πολύ απλά, δεν πιστεύω ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Όσο φιλάνθρωπος και φιλεύσπλαχνος κι αν είσαι ή θέλεις να δείχνεις, δεν πονάς και δε σε πειράζει το ίδιο, να διώχνεις κάποιον από τη ζωή σου ή να μην τον αφήνεις να γίνει μέρος της.

Από τη στιγμή όμως, που δέχεσαι την απόρριψη, το σοκ είναι μεγάλο. Δεν παίζει ρόλο το ποιος είναι αυτός που σε απορρίπτει, δε σε νοιάζει, γιατί στην αρχή τουλάχιστον, δε θα του επιρρίψεις ευθύνες.

Λαθεμένα ή μη, αυτομάτως, θα θεωρήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο,ένοχο, φταίχτη. Θα αναζητήσεις πρώτα σ΄εσένα την αιτία που σ' έκανε να αποτύχεις. Που εσύ δεν ήσουν σωστός; Που ήσουν πολλής; Που αποδείχτηκες λίγος; Τι δεν είχες ή τι δεν μπόρεσε να βρεθεί σ΄εσένα και το αναζητούν πλέον αλλού.

Και το πιο σημαντικό απ΄όλα και μάλλον αυτό που σε στοιχειώνει, είναι τι απο όλα αυτά που έζησες, τα παρεξήγησες; Γιατί κατάλαβες άλλα απ αυτά που συνέβαιναν; Γιατί δεν είδες, όσα τώρα παραδεχονται πως έβλεπαν άλλοι, γιατί δεν πρόλαβες το «μοιραίο»;

Ερωτήματα πολλά κι ανούσια στα οποία απαντήσεις δε θα πάρεις, εκτός, αν έχεις τα κότσια, το θράσος και τις αντοχές, να ρωτήσεις την απέναντι πλευρά στα ίσια. Δεν ξέρω, αν θα πάρεις απάντηση, ή αν η απάντηση που θα σου δώσουν, θα σε ικανοποιήσει.

 Για αυτό κι οι πιο πολλοί δε ρωτούν. Απλά φεύγουν, παίρνουν πακέτο τη χυλόπιτα τους για το σπίτι, παραγγέλνουν και μια σόδα για τη χώνεψη κι απομακρύνονται. Φεύγουν μακριά για να κρυφτούν, να χωθούν σ ΄ένα σκοτεινό μέρος και να μείνουν εκεί, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου, αγκαλιά με τη ντροπή τους.

Εκεί στα σκοτεινά,μεταξύ των αναφιλητών, αναλύεις κάθε στιγμή, κάθε φράση, κάθε δευτερόλεπτο από όσα έζησες. Σαν ένας προπονητής  που μόλις έχασε η ομάδα του. ψάχνεις να βρεις το λάθος, αλλά δεν το βρίσκεις. Σου φαίνονται πιο πολλά τώρα αυτά που δεν είπες απ όσα κατάφεραν να ειπωθούν.  Ξαφνικά είναι δεκάδες αυτά που δεν έκανες από τα πεπραγμένα σου.Χτυπάς με το χέρι το κεφάλι σου, γιατί δεν τα σκέφτηκες τότε;

Γιατί δε μπορούσες, γιατί δε γινόταν, γιατί δεν άξιζε. Δε θέλω να χρυσώσω το χάπι σε κανέναν, ούτε να δείξω ανωτερότητα που στη συγκεκριμένη περίπτωση δε χρειάζεται, αλλά αν το σκεφτείς καλύτερα, θα δεις πως όλα όσα, κατάφερες να πεις ήταν εσύ, όλα όσα έκανες, ήταν ο εαυτός σου. Ακόμα κι αν δεν έπιασαν, ακόμα κι αν δεν πέτυχαν το στόχο για αυτή τη φορά.

Ακόμα κι αν δεν άξιζε, λέω εγώ. Αφού δε σε εκτίμησαν, δε σε θαύμασαν, δε σε διεκδίκησαν και δε σε αγάπησαν για αυτό που είσαι, τότε τι τους θέλεις; Αυτοί πόθησαν άλλα, έψαξαν άλλα και θα διεκδικούσαν άλλα, είτε σε απέρριπταν είτε όχι.

Τι να τους κάνεις, λοιπόν; Γιατί να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε μίσο-θέλουν , που σε μίσο-αποδέχονται, που σε μίσο-εκτιμούν;  Να ψάχνεις για εκείνους που σε θέλουν για το όλον σου, που δε θα βάλουν όρους και προϋποθέσεις και δε θα θεωρήσουν ότι σου κάνουν κάποιου είδους χάρη.

Δύσκολο να βρεθούν αυτοί οι άνθρωποι, θέλει συνεχές ψάξιμο και γερό στομάχι, θέλει αναζήτηση και έκθεση. Ίσως, να θέλει και λίγο τύχη.

ΥΓ. Κάθε άνθρωπος έχει λόγο να γίνεται κομμάτι της διαδρομής μας, άλλοι της αλλάζουν πορεία και σκοπό κι άλλοι δε δέχονται να την περπατήσουν. Άλλοι μας οδηγούν σε καινούριους δρόμους κι άλλοι μας βοηθούν να γνωρίσουμε από την αρχή τον εαυτό μας.

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2015

Εγώ μαζί μ εμένα....

Κάποια στιγμή στη ζωή μας συνειδητοποιούμε πως όσους ανθρώπους κι αν έχουμε γύρω μας , τελικά είμαστε μόνοι μας.Για κάποιους απο μας αυτό μαθαίνετε με τα πρώτα χαστούκια στον έρωτα , στη φιλία, στον κόσμο. Σε άλλους γίνεται μετά απο χρόνια ώριμης σκέψης και παρατήρησης και δυστυχώς υπάρχουν κι αυτοί που δεν το μαθαίνουν ποτέ.

Το πιο δύσκολο ν αντιμετωπίσεις δεν είναι οι άνθρωποι , είναι η μοναξιά σου. Κανείς δεν θέλει να μείνει μόνος του, για αυτό και οι ώρες αυτές περιορίζονται στο ελάχιστο κι αφορούν κυρίως την εξυπηρέτηση των καθημερινών μας αναγκών.

Όταν οι συνθήκες θα το φέρουν έτσι κι ενω ο εγκέφαλος θα λειτουργεί κανονικά , τριγύρω δεν θα υπάρχουν άνθρωποι για συναναστροφή , ο διάλογος ξεκινά με δέκτη και πομπό τον εαυτό μας.Τότε είναι που ξεκινά κάτι μοναδικό μέσα μας. Στην αρχή το φοβάσαι, ίσως υπάρχουν πράγματα που δεν θες να θυμάσαι ή δεν θες να συζητάς με κανέναν, ούτε καν μ εσένα.έπειτα θα πρέπει να περάσεις στη διαδικασία αναγνώρισης , ανακαλύπτεις τις πραγματικές σου σκέψεις, τις πραγματικές σου επιθυμίες. Σοκάρεσαι....., υπάρχουν πράγματα που ένιωθες ή που σκεφτόσουν υποσυνείδητα τα οποία δεν φανταζόσουν.

Όλοι όσοι έχον κάνει ψυχοθεραπεία θα γνωρίζουν πως για να γιατρέψεις τις πληγές της ψυχής σου , θα πρέπει να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, θα πρέπει να τον φτιάξεις ξανά απο την αρχή , να γκρεμίσεις ότι παλιό και λαθεμένο έχεις μέσα σου και να βάλεις πάλι θεμέλια για κάτι καινούριο , κάτι που θα σ ευχαριστεί πλέον ως ενήλικα.

Το γλυπτό του εαυτού μας όμως δεν το σκαλίζουμε μόνοι μας μόνο, βοηθούν κι οι άλλοι σ αυτό , ό,τι είμαστε , είναι ό,τι έχουμε περάσει, όλες μας οι εμπειρίες απο τις πιο σημαντικές μέχρι τις πιο ασήμαντες έχουν δημιουργήσει μικρές χαρακιές μέσα μας. Είναι τα σημάδια που μας θυμίζουν τι περάσαμε, ποιος  μας  σημάδεψε και για ποιο λόγο και τέλος τα σημάδια αυτά μας έχουν δώσει τη σημερινή μας μορφή.

Στην απόλυτη ησυχία της μοναξιάς μας , ο εαυτός μας είναι ένα αγρίμι που μας επιτίθεται, θέλει πολύ δύναμη ν αντέξεις το πρώτο σοκ της γνωριμίας και θέλει ακόμη περισσότερο κουράγιο να το τιθασεύσεις και να το αλλάξεις. Για αυτό ας μην θεωρούμε τους μοναχικούς ανθρώπους έρμεα των φόβων τους, Αντίθετα , οι άνθρωποι αυτοί πάλεψαν τόσο να τα βρούν με τους εαυτούς τους και τώρα η ασφάλεια που νιώθουν είναι μεγαλύτερη απο αυτή της έκθεσης στον έξω κόσμο.

Τη στιγμή που περνάς στο safe mode του εαυτού σου , σταματάς αυτόματα να γίνεσαι κριτής των πάντων. Τα χεις καλά μ εσένα και δεν σ ενδιαφέρει πλέον να βρείς κανένα ψεγάδι στις συμπεριφορές των άλλων που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δεν το χρειάζεσαι , δεν το χεις ανάγκη. Προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον , να τον ακούσεις , να του συμπαρασταθείς όπως έκανες κάποτε και με τον ίδιο σου τον εαυτό.Δεν κατηγορείς τις πράξεις του αλλά προσπαθείς να τις δικαιολογήσεις.

Πολύ ίσως δεν σε καταλάβουν και κάποιοι ίσως να σε θεωρήσουν θύμα των περιστάσεων.Δεν σε νοιάζει , ξέρεις ποιος είσαι, εσύ έχτισες τον εαυτό σου κι όχι οι άλλοι για σένα,Ο καινούριος σου εαυτός το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι μια αγκαλιά κι ένα γλυκό βλέμμα , αυτά χρειάζεται ο άνθρωπος όλα τ άλλα είναι περιττά κι ανούσια.

Υ.γ Ο κριτής έχει χάσει κάτι σπουδαιότερο  απο την υποκειμενικότητα ή την αντικειμενικότητά του, έχει χάσει τον ίδιο του τον εαυτό .


                                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου