Στο παιδικό μου δωμάτιο.

Όσο είμαστε παιδιά ονειρευόμαστε το πως θα είναι η ζωή μας μεγαλώνοντας. Βλέπουμε τους εαυτούς μας, με άλλα ρούχα και παπούτσια, με δουλειά, με σπίτι. Φανταζόμαστε ότι έχουμε παιδιά και τα φροντίζουμε, τα προσέχουμε γινόμαστε για αυτά η ασπίδα τους.

Αυτή πιστεύουμε πως θα είναι η ζωή μας, η παιδική μας αφέλεια, χαίρεται με τα λίγα, νοιάζεται να καλύψει τα βασικά και δεν κολλά ποτέ σε λεπτομέρειες, 

Το δικό μου αγαπημένο παιχνίδι μικρή ήταν να παίζω τη μαμά, έφτιαχνα με την κουρτίνα και με μια καρέκλα το σπίτι μου, έπαιρνα στην αγκαλιά μου το παιδί μου ή τα παιδιά μου(ανάλογα τη διάθεση και τη διαθεσιμότητα) και η ιστορία ξεκινούσε. 

Άλλοτε, ήμουν εργαζόμενη μητέρα κι άφηνα το παιδί στο σπίτι, άλλοτε πηγαίναμε επισκέψεις σε άλλες μαμάδες του είδους μου και κάποιες φορές με τα παιδιά μου μέναμε σπίτι για να τα ταΐσω, να τα αλλάξω και να τα βάλω για ύπνο. Κι αν δεν με άκουγαν; Ε τότε γινόμουν πολύ αυστηρή, τους έβαζα τιμωρία και τους φώναζα, όπως κάνει μια καλή μαμά.

Όλα ήταν ωραία τότε, δε φοβόμασταν τη μοναξιά τότε, η φαντασία μας ήταν αρκετή. 

Τώρα;

Μπορούμε τώρα να μείνουμε μόνοι σ΄ ένα δωμάτιο, να παίξουμε με τα παιχνίδια μας, όπως παλιά και να μην μας πειράζει, που γύρω μας δεν είναι κανείς; 

Τώρα μας είναι δύσκολο, η φαντασία μας, έχει δώσει τη θέση της στην πραγματικότητα και το μόνο που μας μένει, όταν η πόρτα κλείνει είναι οι σκέψεις, οι αναμνήσεις τα λάθη και τα σωστά που τολμήσαμε.

Τώρα, λοιπόν βρίσκομαι στο ίδiο δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων αλλά δεν έχω φαντασία πια, το μόνο που σπάει την απέραντη σιωπή είναι μια μικρή τηλεόραση κι οι σκέψεις μου. Δεν μπορώ πια να φτιάξω σπίτια ούτε να παίξω ρόλους. Μεγάλωσα κι οι ρόλοι που παίζω πια δεν ακολουθούν τα θέλω ή τη φαντασία μου.

Στο παιδικό μου δωμάτιο που όλα άλλαξαν κι όλα ίδια έμειναν. Εάν έφτιαχνα πάλι ένα μικρό σπιτάκι θα είχα τόσα να πω, τόσα να εκφράσω αλλά δεν μπορώ, τα κρατάω όλα για μένα, σιωπώ.

Ίσως, αύριο να μιλήσω, ίσως αύριο είναι η μέρα.

                                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Οι φόβοι μου...

Είχα πει θα ήταν θέμα χρόνου να σε ξεπεράσω, να αφήσω πίσω μου το όποιο ''εμείς'' και να φύγω...

Πίστευα πως το φορτίο σου ήταν τόσο βαρύ για εμένα που δεν θα άντεχα να το κουβαλάω για πολύ... Εξάλλου κουβαλάω κι άλλα πολλά φορτία πάνω μου...

Πάντα έτσι ήμουνα, απο μικρή , προσπαθούσα να αποδείξω οτι αντέχω, οτι μπορώ να κουβαλήσω φορτία με βάρος περισσότερο απ ότι στην πραγματικότητα άντεχα...

Ίσως το έκανα για να αποδείξω οτι μπορώ, ίσως δεν ήθελα κανείς να με θεωρεί αδύναμη, αλλά να με θαυμάζει γιατί μπορούσα.. μπορούσα να σηκώσω φορτία που άλλοι δεν πλησίαζαν...

Όχι μόνο δεν τα φοβόμουνα, αλλά έπεφτα πρώτη στο σορό, με θάρρος , με σθένος... Κι όλοι απορούσαν πως το έκανα, πως γινόταν να μην τραυματίζομαι, να μην πονάω... Πως γινόταν να χαμογελάω;

Κι εγώ χαιρόμουν, δεν μ ένοιαζε , που κάτω απο τα ρούχα γέμιζα μελανιές. δεν μ ενδιέφερε που ο πόνος μ έκανε πλέον να μην νιώθω, συνέχιζα... δεν μπορούσα εξάλλου να κάνω πίσω, όσο πιο πολύ προχωρούσα, τόσο και περισσότερο μάκραινε ο δρόμος...

Μέχρι που κάποια στιγμή , άρχισα να λυγίζω, το φορτίο που κουβαλούσα είχε με τα χρόνια γίνει ασήκωτο , τα βήματα μου είχαν μικρύνει  κι ο δρόμος απλωνόταν σε χιλιόμετρα...

Στην προσπάθεια μου να καμουφλάρω τις πληγές , σήκωσα το κεφάλι μου. τότε βίωσα την μεγάλη αλήθεια, γύρω μου πλέον δεν υπήρχε κανείς , η προσοχή του κόσμου ήταν πλέον στραμμένη αλλού...

Η παράσταση μου δεν τους εντυπωσίαζε πια, δεν τους ένοιαζε αν θα συνέχιζα, δεν τους εντυπωσίαζε οτι εγώ προσπαθούσα ακόμα , οτι δεν τα χα παρατήσει ήμουν πλέον πασέ..

Εκείνοι τώρα θαύμαζαν κάτι άλλο, μακριά απο μένα...

Το χαστούκι που έφαγα τότε με πόνεσε πιο πολύ...

Νομίζω αυτό που με πείραξε περισσότερο είναι οτι εγώ τα χα δώσει όλα για τους άλλους, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα να το κάνω για μένα, Εγώ;; δεν με ενδιέφερα καθόλου , με ταλαιπωρούσα , με πλήγωνα αλλά τίποτα...

Η σκέψη αυτή με διέλυσε, που ήμουν εγώ ή μάλλον ποια ήμουν;

Μετά ακολούθησε ο πανικός, είχα μείνει με το φορτίο μου αλλά δεν το ήθελα πια , ήθελα να φύγει απο πάνω μου, κανείς όμως δεν ήταν εκεί να το πάρει.. Οι κρίσεις πανικού διαδέχθηκαν η μια την άλλη κ όταν πια κινδύνευα να χαλάσω το ατσαλάκωτο πρόσωπο που είχα βρέθηκα αντιμέτωπη με μια γενναία απόφαση....

                                        -----------------ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-----------

υ.γ1 Το παραπάνω άρθρο είναι μια σειρά απο άρθρα που θα ακολουθήσουν και θα αναφέρονται στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας...

υ.γ 2 ''Η επιτυχία δεν είναι οριστική . Η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Αυτό που μετράει είναι το κουράγιο να συνεχίζεις...''

14 Φλεβάρη αφορμή να γιορτάσουμε.

Δεν θέλω λουλούδια και καρδούλες να μου φέρεις. Δεν χρειάζομαι αρκουδάκια, σοκολάτες και κάρτες με έξυπνες ατάκες, δεν έχω ανάγκη από μεγάλες δηλώσεις αγάπης, εκπλήξεις και δώρα.

Τη σημερινή μέρα δεν έχω τη γιορτή μου, ούτε γενέθλια, δεν χρειάζεται να μ ευχαριστήσεις προσφέροντας μου κάτι. Αυτά τα κάνουν όσοι δεν καταλαβαίνουν, όσοι δεν νιώθουν,όσοι ακόμα δεν ξέρουν ότι σήμερα δεν τιμάμε εμένα ή εσένα.

Για μια φορά ας σκεφτούμε πως ίσως σήμερα γιορτάζει το συναίσθημα κι όχι το σώμα.

Σήμερα τιμώ και γιορτάζω όλα εκείνα τα όμορφα αισθήματα που μ έκανες να νιώσω, θυμάμαι πάλι την πρώτη φορά που σε είδα, το φόβο που ένιωσα, όταν η καρδιά μου χτύπησε λίγο πιο δυνατά, λίγο πιο γρήγορα και νόμιζα πως κάτι έχω.

 Τις πρώτες ώρες μακριά σου, που δεν περνούσαν. Τις πρώτες μας συζητήσεις ως το πρωί που μ έκαναν να νιώσω μοναδική, το πρώτο σου τρυφερό βλέμμα, σαν χάδι ακούμπησε στη ψυχή μου.

Σήμερα ας ευχηθούμε «χρόνια πολλά», στον έρωτα μας. Ας ευχηθούμε να ζήσει αρκετά, για να μας χαρίσει κι άλλα συναισθήματα.Ακόμα κι αν αυτά μοιάζουν με φόβο, ακόμα κι αν φοβάμαι μη  σε χάσω, όταν στρέφεις την προσοχή σου αλλού. Τα ξεχνάω όμως όλα, όταν γυρνάς και μου χαμογελάς.

Να συνεχίσουμε τα όνειρα, χωρίς να υπάρχουν περιορισμοί, χωρίς κανένας να μπορεί να ανακόψει την πορεία μας. Για αυτό σου λέω, δεν θέλω δώρα, εσένα θέλω, εδώ, δίπλα μου, να μου κρατάς το χέρι, τι να τα κάνω τα λουλούδια, αυτά θα ξεραθούν αγάπη μου, ο χρόνος τους είναι περιορισμένος. Το χέρι σου μαζί με το δικό μου, αυτό θα αντέξει.

ΥΓ. Μια τέτοια μέρα έχω ανάγκη να ακούσω μια φορά ακόμη από εσένα, πως όλα θα φτιάξουν, πως όλα θα γίνουν, γιατί εσύ είσαι εδώ. Αυτά έχω ανάγκη, τα άλλα δώσε τα σε εκείνες που τα λογαριάζουν. Εγώ ψάχνω για ψυχή, με αυτή μετρώ τα πλούτη μου.

                                                                           Ματίνα Στυλίδου

Ελεύθερη ξανά...

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα και για πρώτη φορά μετά από μήνες ένιωσα καλά... Δεν θύμωσα, δεν στεναχωρήθηκα, δεν μελαγχόλησα... Δεν ένιωθα τίποτα, μέσα μου κενό, δεν είχα πλέον άλλα να νιώσω, δεν είχα άλλα να σκεφτώ για σένα...

Σήμερα το πρωί για πρώτη φορά μετά από μήνες ένιωσα ανάλαφρη... Τόσο καιρό φορτωνόμουν το βάρος των συναισθημάτων , κουβαλούσα μαζί μου ένα φορτίο , το οποίο όσο περνούσε ο καιρός με λύγιζε , μέχρι που με γονάτισε, συνέχιζα να περπατάω με τα γόνατα θεωρώντας πως αυτό έπρεπε να κάνω, πως αυτό ήθελα. Σήμερα, απλά σηκώθηκα , πέταξα τα βάρη μου κι έκανα ξανά βήματα όρθια.. Δείλιαζα, το φοβόμουν αυτό καιρό τώρα, όμως προχώρησα, ελάχιστα .. καμπουριάζω ακόμα αλλά προχωράω.

Σήμερα, ξημέρωσε κι ένιωσα να ξυπνάω απο ένα είδος ύπνωσης... Ξαφνικά όλα είχαν πάρει άλλες διαστάσεις.. δεν το κατάλαβα...Έχω πάνω μου σημάδια που δεν θυμάμαι πως έγιναν... σαν να λειτουργούσα στον αυτόματο, τα γεγονότα που προηγήθηκαν παίρνουν ξανά σάρκα και οστά και με τρομάζουν... Πότε έγιναν όλα αυτά, πως τα άφησα να συμβούν;

Τι έκανα;; ή καλύτερα γιατί τα έκανα όλα αυτά;; Τι είχα πάθει; Δεν ήμουν εγω αυτή , δεν είμαι εγώ αυτή... Τώρα που συνέρχομαι όλα παίρνουν άλλες διαστάσεις, τώρα όλα φαίνονται  μικρά κι ασήμαντα, έχουν κι άλλη διάσταση κι άλλη εξήγηση, τώρα όλα γκρεμίζονται...

Σαν ναρκομανής εθίστηκα στο λίγο σου και πίστεψα οτι μου ήταν αρκετό... μου πετούσες ψίχουλα κι εγω τα μάζευα...Φοβόμουνα πως δεν μπορούσα πια να ζήσω αλλιώς... Κάθε φορά πέρναγα και χειρότερα αλλά δεν με πείραζε...Είχα χάσει τον έλεγχο , είχα χάσει εμένα...

Μέχρι που η φράση ''καλούτσικα΄΄ ήχησε στα αυτιά μου σαν σειρήνα, ένας συναγερμός χτύπησε μέσα μου... ''Καλούτσικα''; Τι πάει να πει αυτό; Σήμερα, πέρασε ''καλούτσικα'' και χαιρόμουν για αυτό; Το μέτριο και το λίγο μου είχε γίνει συνήθεια και μου αρκούσε;;;

Είχα γεμίσει σημάδια τη ψυχή μου και μ΄άρεσε; Τι είδους διαστροφή ήταν αυτό; Όχι πια , όχι άλλο ''καλούτσικα'' για μένα...

Σήμερα λοιπόν ξύπνησα μετά απο μήνες ύπνωσης αποφασισμένη να τ αλλάξω αυτό , ώρες αργότερα κατάλαβα οτι η απεξάρτηση μου απο σένα δεν πονούσε τόσο τελικά, έδιωξα το βάρος απο πάνω μου και σαν άλλος ''Δεσμώτης'' , αποκόπτομαι απο τα δεσμά...

Δεν ρίχνω ευθύνες σε κανέναν , μπορώ να καταλάβω πλέον τους λόγους που συμπεριφερόσουν έτσι , όπως και τους λόγους που θα συνεχίσεις να το κάνεις... Ούτε θα κατηγορήσω τον εαυτό μου,ένα μάθημα ήταν κι αυτό σαν τ΄άλλα...

Το μόνο που θέλω είναι να ξημερώνει η μέρα κι εγώ να νιώθω ελεύθερη ξανά...

Υ.γ 1 Η αποτοξίνωση θα είναι επίπονη και το ξέρω, δεν με νοιάζει αρκεί που θα ξεφύγω απο το φαύλο κύκλο σου...

Υ.γ 2 '' Παρόλο που κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και να κάνει μια νέα αρχή , ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει απο τώρα και να δώσει ένα νέο τέλος...'' Carl Bard

Όσο αντέχει η ψυχή...

Δυο λέξεις μπορούν να μας πληγώσουν πολύ, το ''για πάντα'' και το ''ποτέ''. Δεν είναι η σημασία τους κυριολεκτική ή μεταφορική που μπορούν να γίνουν γροθιά μέσα μας, το πρόβλημα εμφανίζεται λίγο πριν ή λίγο μετά την εφαρμογή τους.

Αυτές οι δυο μικρές λεξούλες, βάζουν όρια και περιορίζουν. Το ''για πάντα'' κάνει τη ψυχή να μεγαλώσει, πλαταίνει και βαθαίνει, προετοιμάζετε για να χωρέσει όσα το ''για πάντα '' της υπόσχεται , χωρίς να σκέφτεται αν πραγματικά μπορεί να το κάνει.

Σαν μικρό παιδί η ψυχή πιστεύει, εμπιστεύεται και επιθυμεί, χωρίς κρίση ή σχέδιο. Το μέλλον για αυτήν δεν είναι τίποτα άλλο απο ένα παρόν μεταμφιεσμένο ανάλογα με τις ανάγκες της.

 Κάνει λάθος όμως η ψυχή , κουφαίνεται, κλίνει μάτια και αυτιά και πηγαίνει σε άγνωστους δρόμους και μονοπάτια. 

Αντίθετα, το ''ποτέ΄'' παριστάνει την εύκολη λύση, είναι ο γρήγορος θάνατος. Το εύκολο , το σύνηθες. Η ψυχή όταν το ακούσει μικραίνει γίνεται αόρατη και κρύβεται, φοβάται ν αντιμετωπίσει το άγνωστο. Ο ήχος της λέξης γκρεμίζει τους δρόμους και τα βήματα μπροστά γίνονται φωτιές που καίνε.

Ίσως το ποτέ να ακούγεται πιο οριακό απο το πάντα , αν το σκεφτούμε καλύτερα όμως δίνουν τους ίδιους περιορισμούς στη ψυχή μας. Της βάζουν όρια και την αναγκάζουν σε μια και μόνη επιλογή.Δεν την αφήνουν να νιώσει ελεύθερη , να σκεφτεί , να αναπνεύσει. Τις δίνουν εντολές και κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Δεν την ρωτάνε τι θέλει, δεν τους νοιάζει , απλά απαιτούν να ακολουθήσει.

Η ψυχή όμως είναι γεννημένη ελεύθερη , ταξίδεψε και θα ταξιδεύει για όσο αντέχει, μέχρι να νιώσει οτι βρήκε τον προορισμό της , το σκοπό της.

Δεν θα σου πώ το ''ποτέ'' ψυχή γιατί θέλω εσυ να αποφασίσεις, ούτε θα σ αναγκάσω να ονειρευτείς ένα ''για πάντα'' που μπορεί να κρατήσει μόνο μερικές ώρες. Εξάλλου ο χρόνος είναι σχετικός, αλλιώς το μετράω εγώ κι αλλιώς εσυ και μόνο μια μέρα φτάνει για νιώσω οτι μεγάλωσα δυο έτη.

Υ.γ1 Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πρέπει να απαντήσουμε μην πούμε ''Ποτέ'' ή για ''Πάντα'', ας πούμε για Όσο αντέχει η ψυχή...

Υ.γ2 ''Καληνύχτα. Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο. Ένα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου. Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι στο πάνω πάνω ράφι που δεν φτάνω...'' Κική Δημουλά

                                                                                                            Ματίνα Στυλίδου

Αντίο...

H ιστορία μας τέλειωσε και τώρα πια το πήρα απόφαση!!

Καιρός ήταν...

Νίκησαν...

Νίκησες...

Έχασα κι αυτό είναι που με πειράζει περισσότερο, ότι έπαιξα κι έχασα!! Και δεν μ αρέσει να χάνω...

Όταν χάνεις κάτι σημαίνει αυτομάτως πως πρέπει να μάθεις να ζεις με την απώλειά του , τίποτα πια δεν περνάει από το χέρι σου , η μόνη δουλειά σου να προσαρμοστείς στις καινούριες συνθήκες...

Θέλω δεν θέλω πρέπει να σ αφήσω πίσω πια, να προχωρήσω , να μην σ αναζητώ , να μην σε ψάχνω. Μου στέρησες ακόμα και το δικαίωμα να μιλάω για σένα, να παραπονιέμαι , να διαμαρτύρομαι , να γκρινιάζω , να αναλύω τα λόγια , τις κινήσεις , τη στάση σου.

Μου στέρησες την ελπίδα, δεν ελπίζω πια ότι θα έρθεις , δεν περιμένω μέσα στη μέρα ένα σου σημάδι , ένα κάλεσμα δικό σου ,  δεν ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει μεταξύ μας, δεν κάνω όνειρα πια...

Με χαστούκισε τόσο δυνατά η πραγματικότητα που νιώθω ακόμα να ζαλίζομαι...

Μου στέρησες εσένα κι αυτό είναι που με πονάει περισσότερο , δεν θα σ αγγίζω , δεν θα σου μιλάω , δεν θα σ ακούω και δεν θα σε βλέπω πια...

Αλλάζω πάλι λοιπόν , μεταμορφώνομαι ξανά... Παίρνω το χρόνο , τα όνειρα, τις ελπίδες, τα αισθήματά μου , τα στριμώχνω σε μια βαλίτσα και φεύγω...

Μη φοβάσαι δεν θα γυρίσω να σε δω, δεν θα σε κοιτάξω στα μάτια.. όχι από ντροπή αλλά από φόβο , από φόβο μήπως καταλάβεις πίσω από τον εγωισμό μου ότι τίποτα απ όσα κάνω δεν τα έχω επιλέξει. Ναι , θα φύγω γυρνώντας σου την πλάτη γιατί έτσι θα σ εκδικηθώ , αν σου δείξω ότι τίποτα δεν σήμαινες για μένα , για να μη δεις ότι κλαίω , να μην καταλάβεις...

Θέλω να πιστεύεις πως φεύγω με ψηλά το κεφάλι , πως δεν σε υπολογίζω , ότι η ιστορία μας ήταν μια παρένθεση στα καλύτερα που θα έρθουν στη ζωή μου...

Θέλω να πιστέψεις ότι δεν θα γυρίσω, να σε πληγώσει η απουσία μου , να μετανιώσεις...

Ξέρω ότι δεν θα σε νοιάζει , ίσως να μην καταλάβεις τίποτα απ όλα αυτά, αλλά άσε με να τα πιστεύω είναι το τελευταίο που μου χει μείνει...

Υ.γ Πάντα θα ελπίζω αυτό δεν μπορείς να μου το στερήσεις, πάντα θα ελπίζω ότι εμείς θα βρεθούμε ξανά μαζί...

(για την Γεωργία Κ.)

                                                                                                                       Ματίνα Στυλίδου