COVID-19 Μια αναγκαστική επανάσταση

 Το τέλος ενός δύσκολου έτους πλησιάζει. Λίγες μέρες απομένουν για να κάνει τον κύκλο του και να δώσει τη σειρά του στο επόμενο. Όλα αυτά, βέβαια, είναι μόνο θεωρίες αν αναλογιστεί κανείς, πως τίποτα δεν περιμένουμε να αλλάξει τον επόμενο μήνα. Πλέον, δε μετράμε τη ζωή σε έτη, αλλά σε μέρες εγκλεισμού και αναγκαστικής απαγόρευσης. Αυτή είναι και η «επανάσταση της εποχής». Να δεχτούμε καταστάσεις, συμπεριφορές, ενέργειες, αποφάσεις, τις οποίες δε θα μπορούσαμε με άλλο τρόπο να αποδεχτούμε. Θα έπρεπε να έχουν καθολική ισχύ, τουλάχιστον για τον αναπτυγμένο κόσμο. 

Οι επαναστάσεις εξάλλου γίνονται δύσκολα. Επανάσταση δε σημαίνει μόνο ξεσηκωμός, φασαρίες, βία. Επανάσταση είναι το σημείο εκείνο, στο οποίο η ζωή, όπως την ξέραμε αλλάζει. Όλα όσα δηλαδή βιώνουμε αυτή τη χρονιά, μια επαναστατική χρονιά, όπου οι συνήθειες, η καθημερινότητά μας, οι επιθυμίες μας έχουν αλλάξει ή τουλάχιστον έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Θυμηθείτε πως ήταν η ζωή μας πέρυσι τέτοια εποχή. Αν μπορείτε. Σαν από μακρινό παρελθόν, ιστορίες βγαλμένες από παραμύθια, δοξασίες μύθους, διαδόσεις, κακά κουτσομπολιά, η ζωή μας πριν την πανδημία. 

Προσπαθήστε για λίγο να πάτε τον εαυτό σας, στο παρελθόν. Πως ήταν η αίσθηση να βγαίνεις στο δρόμο χωρίς μάσκα, να φιλάς, να αγκαλιάζεσαι. Πως ήταν να αποφασίζεις εσύ για το πρόγραμμά σου. Να λες: «πάω μια βόλτα» και η μόνη σου υποχρέωση να είναι η ζακέτα. Χωρίς να στείλεις μήνυμα, χωρίς να πάρεις μάσκα, αντισηπτικό. Πως ήταν να είσαι ελεύθερος;

 Έβλεπα αρκετά συχνά τον ίδιο εφιάλτη όταν ήμουν παιδί. Ρομπότ και μηχανήματα ζωντάνευαν και κυρίευαν τον κόσμο. Οι άνθρωποι μπροστά στα τέρας της επιστήμης, έμοιαζαν αβοήθητοι και στο τέλος, παραδίνονταν και γίνονταν κι εκείνοι ρομπότ.

Αφελέστατα πίστευα ,πως για να γίνει ρομπότ και να κυριευτείς από την τεχνολογία θα έπρεπε να έχεις μέσα σου καλώδια και βίδες. Να μιλάς με φωνή αλλοιωμένη και να κατευθύνεσαι μόνο όπου ο χειριστής σου το επιθυμεί. Δε χρειάστηκε κανένας «κακός επιστήμονας» τελικά, μόνο ένα «μοιραίο» λάθος, ένας θανατηφόρος ιός και ιδού, ο άνθρωπος του μέλλοντος. Ένα ανθρωποειδές που αναπνέει, τρώει, κοιμάται, έχει όλες τις ζωτικές του ενδείξεις, όμως, χωρίς την τεχνολογία δεν έχει πραγματικά ζωή. 

Θυμήσου για λίγο εκείνες τις εποχές, που το σχολείο σου φαινόταν άδειο κτίριο, άψυχο, τότε που πήγαινες εκδρομές και ο ένας καθόταν δίπλα στον άλλον, χωρίς τα δυο μέτρα απόσταση. Τόσα κι άλλα τόσα πράγματα, που έκανες ασυναίσθητα, αβίαστα, τόσα κι άλλα τόσα, που τα θεωρούσες δεδομένα, κατακτήσεις άλλων γενιών, που τώρα εσύ απολάμβανες. 

Δύσκολα θυμάσαι την αίσθηση, περίεργη η οικειότητα που συνήθιζες να έχεις, συνήθεια η καινούρια σου καθημερινότητα. Μια επανάσταση αθόρυβη, που όμως παγιώνεται και αλλάζει τον κόσμο, τον πολιτισμό, τη φύση του ανθρώπου. 

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο ΄άνθρωπος είναι «φύση πολιτικό ον», έχει ανάγκη από τους άλλους ανθρώπους, εξαρτάται η επιβίωσή του από αυτούς. Ο καθένας μόνος του δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα θηρία, εκτός αν δεν ήταν άνθρωπος, αλλά Θεός. Κι όμως οι άνθρωποι σήμερα είναι επικίνδυνοι και τους αποφεύγεις. Η επιβίωσή σου διαφυλάσσεται χωρίς αυτούς, όχι μαζί τους. Επικοινωνείς, αλλά όχι όπως παλιά. Έχεις τοποθετήσει ανάμεσα σε εσένα και τους άλλους ένα εμπόδιο, ένα τείχος. 

Η ζωή μας αλλάζει, γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί ο
κόσμος πρέπει να περάσει στον αιώνα της τεχνολογικής εξάρτησης. Κάποτε μας μάλωναν που ήμασταν κλεισμένοι στο σπίτι μπροστά από μια οθόνη. Τώρα με εντολή των κυβερνήσεων είναι επιβεβλημένο η οθόνη να βρίσκεται μπροστά σου. 

Όλα όσα κάποτε κατηγορούσαμε έγιναν τη φετινή χρονιά απαραίτητα εργαλεία για να συνεχίσει η ζωή μας την πορεία της. Το πλαστικό χρήμα, οι αγορές μέσω διαδικτύου, η εργασία και η εκπαίδευση εξ αποστάσεως, το διευρυμένο ωράριο. 

Κι ένας αναγκαστικός εγκλεισμός, δίχως τέλος. Φρόντισαν βλέπεις οι κυβερνήτες να βρουν λύσεις για να μη μας ξεφύγει καμία υποχρέωση. Μάλλον λησμόνησαν, πως ο άνθρωπος δε μπορεί απλά να επιβιώνει, έχει ανάγκη και να ζήσει. Τι να τα κάνω όλα τα χρήματα του κόσμου, αν δε μπορώ να αγοράσω ένα ταξίδι για να δω τον κόσμο;

Είμαι άνθρωπος σημαίνει είμαι ελεύθερος, μπορώ να αποφασίζω για εμένα, μπορώ να επιλέγω σε τι κόσμο θα ζω. Ζω ανθρώπινα, σημαίνει πάω μια βόλτα στη θάλασσα, απλά επειδή την πεθύμησα. Αγκαλιάζω τους φίλους μου και τους δικούς μου ανθρώπους, για να τους δείξω τι νιώθω. Πηγαίνω στο σχολείο και στα διαλείμματα τσακώνομαι με τους συμμαθητές μου. Γελάω, χορεύω και τραγουδάω στις πλατείες. Αφήνω τον ήλιο να με ζεστάνει και τρέχω να καλυφτώ από την ξαφνική βροχή. 

Με φοβίζει η εποχή που έρχεται. Όχι μόνο, γιατί έζησα όλα όσα τώρα θα στερηθώ. Αλλά, γιατί είναι μια εποχή, που η λογική θα κυριαρχήσει. Δε θα χρειάζεται να πω όσα σκέφτομαι ή νιώθω, ένα emoji θα φτάνει για να το εκφράσει. Οι άνθρωποι θα γίνουν πιο κλειστοί, η ψυχή μας θα είναι πιο μικρή και εμείς θα φοράμε μια μάσκα για να τα καλύψουμε όλα. Αν ο ιός βρίσκετε εκεί έξω κι είναι τόσο επικίνδυνος, γιατί μας φοβίζει περισσότερο το «μένουμε σπίτι»;

ΥΓ. Θα ήταν τουλάχιστον επικίνδυνο να αγνοήσουμε, πως αρκετοί άνθρωποι καθημερινά δίνουν μια μάχη, που κανείς δε μπορεί να προεξοφλήσει το τέλος της. Όμως, θα ήταν αφελές να μην ανησυχήσουμε και για την ψυχική μας υγεία, καθώς και τι χαρακτήρες, τι ψυχές θα διαμορφώσουν τα τόσο υψηλά επίπεδα πίεσης, απομόνωσης κι εγκλεισμού.

                                                                                                                     Στυλίδου Ματίνα

Όχι άλλη λογική , μόνο συναίσθημα...

'Έχετε ακούσει για αυτό που λένε: «σχέσεις ζωής»;

 Πρόκειται για σχέσεις, που ανεξάρτητα από τη διάρκεια, που έχουν γίνονται για μας ένα μεγάλο σχολείο και μας επηρεάζουν ακόμα και χρόνια μετά το τέλος τους. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που είτε φανερά είτε υποσυνείδητα, μας εντάσσουν στο δικό τους τρόπο ζωής και μας δείχνουν μια καινούρια καθημερινότητα, μια διαφορετική οπτική της ζωής. Αυτό δε γίνεται πάντα θετικά. Οι σχέσεις αυτές μπορεί να μην είναι κατ΄αποκλειστικότητα φιλικές. 

Εγώ από τη φύση μου είμαι ένας πάρα πολύ συναισθηματικός άνθρωπος, αναπτύσσω αισθήματα για τους ανθρώπους, που κερδίζουν μια θέση δίπλα μου και είναι πολύ δύσκολο να τους αποχωριστώ ή να τους απομακρύνω. Σε κάποιες περιπτώσεις, όχι μόνο με ανθρώπους αλλά και με αντικείμενα.

Από το «ελάττωμα» μου αυτό, έχω θεωρήσει πολλού ανθρώπους «σχέσεις ζωής». Οι περισσότεροι δεν είναι πλέον στη ζωή μου, την έχουν επηρεάσει, όμως σε μεγάλο βαθμό. Μια από αυτές τις σχέσεις, ερωτικής φύσεως δημιούργησε τεράστιο ρήγμα στην εμπιστοσύνη που έχω προς τους άλλους. Μια σχέση για πολλούς άκρως επιφανειακή, όμως ρεαλιστικά πολύ έντονη και με πολλά σκαμπανεβάσματα.

 Έχετε νιώσει ποτέ, πως μέσα σε μια σχέση αλλάξατε χαρακτήρα και εαυτό; Φτάσατε ποτέ σε σημείο να κάνετε πράγματα για τα οποία ουδεμία τύψη νιώθατε αργότερα;

 Για μένα το κερασάκι στην τούρτα, ήρθε, όταν πλέον, αυτή η σχέση τελεσφόρησε κι όσες ενέργειες μου φαίνονταν φυσιολογικές σε αυτή τη σχέση, στον έξω κόσμο τον νοήμονα και σε μεγάλο βαθμό φυσιολογικό, φαινόμουν ως αλλοπρόσαλλη και παράφρων. 

Αρκεί μόνο ένας άνθρωπος, για να σε κάνει να νιώσεις λίγη και ανασφαλής. Αρκεί μια σχέση, για να νιώσεις εξαπατημένη και λίγη. Θα βρεθούν όμως, πολλοί εκεί έξω να επιβεβαιώσουν, όλα όσα πιστεύεις για τον εαυτό σου και για τους άλλους. 

Το άρθρο αυτό δε θα γραφόταν, αν μετά από λίγο δεν αντιλαμβανόμουν, πως η έλλειψη εμπιστοσύνης που ένιωθα σε συνδυασμό με την καχυποψία προς το άλλο φύλο, ήταν κάτι αμφίδρομο και κάλυπτε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Ξέρετε, όταν δεν εμπιστεύεσαι κάποιον εξ αρχής κι a priori , ελλοχεύει ένας φόβος μέσα σου, πως θα αποδειχτεί ίδιος με τους άλλους και εσύ και το ένστικτό σου θα επιβεβαιωθείτε. Έτσι ξεκινά ένας διακαής εσωτερικός πόθος, να αποδείξεις «και καλά», πως είσαι λάθος.Βέβαια, όποιος ψάχνει , όλο και κάτι βρίσκει κι αφού οι άγιοι έχουν εγακαταλείψει τα εγκόσμια, οι πιθανότητες δεν είναι εξ αρχής με το μέρος σου. Ένα λάικ , ένα σχόλιο, μια καταλάθος συνάντηση ή μια «ατυχής» σύμπτωση, έρχονται να επιβεβαιώσουν την καινούρια σου καθημερινότητα. 

Όσα δεν έψαξες την πρώτη φορά που την πάτησες, όσα δε σε πονήρεψαν και οδήγησαν στην εξαπάτησή σου, όσα δεν είπες και μετάνιωσες, τώρα γίνονται ισχυρά φύλλα στην προσωπική σου αντιπαράθεση. 

Το πρόβλημα ξεκινά όταν στην τρίτη ή τέταρτη προσπάθεια να συσχετιστείς με κάποιον, οι φόβοι σου έρχονται πρώτοι κι οτιδήποτε θα μπορούσε να ακουστεί «ωραίο», απλά δεν ακούγεται. Δε θα σου είναι αρκετό πια το ενδιαφέρον, δε θα επαναπαύεσαι με ένα μήνυμα ή με την αυτοπροσώπως παρουσία. Εσύ, θα ψάχνεις διακαώς την παγίδα, τάχα μου δήθεν, για να προστατευτείς, στην πραγματικότητα όμως, γιατί πλέον έτσι έχεις μάθει να ζεις. 

Όλο αυτό κουράζει και σταδιακά σε απομακρύνει από τους ανθρώπους, παύει να αφορά μόνο την ερωτική σου ζωή και επεκτείνεται και σε άλλες μορφές σχέσεων. Αν δεν το ελέγξεις, αν δεν το αφουγκραστείς, ξαφνικά θα βρεθείς να αμφισβητείς ακόμα και την πρόβλεψη καιρού και την ίδια σου την ύπαρξη.

Εκείνη λοιπόν η «σχέση ζωής», που μετά από χρόνια έχει αφήσει μια γλυκιά ανάμνηση και μια συμπάθεια, μου δίδαξε πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις τον εαυτό σου, με γέμισε φοβίες κι ανασφάλειες και μ ΄έφερε πάλι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Ναι, οι άνθρωποι έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας, αυτό όμως, δε μπορεί να γενικεύεται στους πάντες και τα πάντα. Κάποιες φορές νιώθουμε την ανάγκη να εμπιστευτούμε, να κουρνιάσουμε σε κάποια αγκαλιά, να αναζητήσουμε ένα απάγκιο. όπως απόλυτα φυσιολογικό είναι να εθελοτυφλήσουμε. Να αφήσουμε στην άκρη τη λογική μας και να αφεθούμε.

 Χρειαζόμαστε το παραμύθι. Χρειαζόμαστε να πιστεύουμε πως η σχέση μιας βραδιάς, μπορεί να εξελιχθεί σε «σχέση ζωής». Χρειαζόμαστε να πιστεύουμε, πως οι καρδούλες και τα φιλιά στο ίνσταγκραμ είναι πραγματικά, πως μια βόλτα κι ένα φιλί, μπορεί να σημαίνει την αρχή κι όχι το τέλος. Έχει ανάγκη η ψυχή μας να πιστεύσει ξανά σε εκείνα τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα, που όταν καψουρεύεσαι περιμένεις να τ ακούσεις, χωρίς να κάνεις δεύτερες και τρίτες σκέψεις για την πρόθεσή ή για τη συχνότητα, που λέγονται. Χρειαζόμαστε να ακούσουμε ένα «σε γουστάρω», ένα «εσένα θέλω» ακόμα κι αν έχει διάρκεια μια μέρας. 

ΥΓ. Η ζωή τις περισσότερες φορές θα μας φέρει λύπες. Αυτό είναι κάτι άκρως ρεαλιστικό και απόλυτο. Θα μας φέρεις λάθος ανθρώπους, άτυχες στιγμές, κακές επιλογές, σταυροδρόμια, ωραιοποιημένες καταστάσεις. Οι φορές που θα πονέσεις θα είναι πάντα περισσότερες από τις φορές, που θα χτυπήσεις. άρα, αν κάτι μπορεί έστω και για λίγο να σε  ανυψώσει, αν κάτι μπορεί να σε βγάλει από τη ρουτίνα, αξίζει, είναι αναγκαίο, χρειάζεται. Στην τελική, αφού και μόνοι μας, όταν μένουμε πονάμε, γιατί να μην πονέσουμε με παρέα;

                                                                                              Στη υγεία του μεγάλου έρωτα ...

                                                                                                      

 Ματίνα Στυλίδου

Γράμμα στο δικό μου Άγγελο.

 Θείε μου,

 Για ακόμα μια φορά θα χρησιμοποιήσω τις λέξεις για να αδειάσω το μέσα μου, που αυτές τις μέρες με πνίγει. Τα αισθήματα πολλά και όχι όλα άσχημα. Εγώ κι εσύ είχαμε ένα κοινό, ήμασταν καλοί στα λόγια, το χαμε ρε παιδί μου. Ακόμα δεν έχω το κουράγιο να διαβάσω το πρώτο σου γράμμα, αυτό που μου έγραψες, μόλις γεννήθηκα. Ίσως κάποτε να το βρω. Ανέφερα πριν, ότι δεν έχω μόνο αρνητικά αισθήματα μέσα μου. Μεγάλωσα με εσένα δίπλα μου και έχω τόσα πολλά να σε θυμίζουν. Εσύ μου έμαθες πως φέρεται ένας «άντρας», αφού κάθε χρόνο στα γενέθλια, μου έστελνες πάντα μια ανθοδέσμη με κόκκινα τριαντάφυλλα και μια κάρτα με αφιέρωση, μαθαίνοντας με πως είναι να σε σέβονται κι εγώ καμάρωνα κι ας ήταν, τουλάχιστον στις αρχές, πιο μεγάλη από το μπόι μου, ήθελα να κρατάω τα λουλούδια, που μου έστειλε ο θείος μου κι ένιωθα σταρ του σινεμά. 

Το καλοκαίρι αυτό ήταν δύσκολο. Έμεινες δυο μισή μήνες στην εντατική κι όταν έβαλες τα δυνατά σου και βγήκες επιτέλους, κάποιος αποφάσισε να σε πάρει. Όλο αυτό το διάστημα, δε σκέφτηκα ούτε μια στιγμή ότι θα έφευγες. Ήμουν τόσο σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις. ήμουν τόσο σίγουρη, ότι θα καθόμασταν πάλι στο μπαλκόνι με μια παγωμένη μπίρα και θα γελάγαμε και θα σε κορόιδευα για κάτι που θα έκανες και θα κλαίγαμε από τα γέλια. Αλλά τώρα δε θα ξανάρθεις και το σπίτι μας, δε θα είναι ανοιχτό πια για σένα. Μόνο θα σ΄ακούω να μου φωνάζεις για να βγω από τη θάλασσα, να μου τάζεις παγωτά και δώρα κι εγώ να τρέχω κι εσύ να περηφανεύεσαι, πως κατάφερες να με Ξεγελάσεις.

Λένε, ο Θεός παίρνει τους καλούς ανθρώπους πρώτα και αυτή τη φράση ούτε την καταλαβαίνω, ούτε τη δέχομαι.. Τι είδους παρηγοριά είναι αυτή; Στην περίπτωσή σου απλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το πόσο καλός άνθρωπος ήσουν. Έλα πάλι να παίξουμε ρακέτες στην παραλία, να πάμε βόλτα με τη μηχανή κι ας έχω κλειστά τα μάτια μου από το φόβο. Έλα να πάμε κάμπινγκ και να αράξουμε σε μια σκιά, να ψήσουμε, να τα πιούμε, να γελάσουμε. Να κάνουμε μια τελευταία αγκαλιά, να μιλήσουμε για πολιτική, για τον κόσμο,να σε ρωτάω και εσύ να με συμβουλεύεις. 

Για ένα πράγμα σε κατηγορώ μόνο, που δε φρόντιζες περισσότερο τον εαυτό σου. Κανείς σ αυτή τη ριμάδα τη ζωή δε μας αγαπάει όσο οφείλουμε εμείς να μας αγαπάμε. Να σ΄αγαπούσες περισσότερο ήθελα θείε μου, να αντιλαμβανόσουν πόσο σπουδαίος άνθρωπος είσαι και να ήσουν ακόμα εδώ. Να βλέπεις το παιδί σου κάθε μέρα και να το καμαρώνεις, να τσακώνεστε με τη γιαγιά κι ύστερα πάλι να φιλιώνετε και να τα ξεχνάτε όλα. Να πειράζεις την αδερφή σου, να την πείθεις και να την ξεγελάς για να κάνει πράγματα κι ύστερα να της κάνεις πλάκες. 

Χάνουμε στιγμές από τη ζωή μας, γιατί νομίζουμε, πως θα ζήσουμε για πάντα. Πεισμώνουμε, στεναχωριόμαστε, βάζουμε μπροστά εγωισμούς και κακίες τρίτων. Όταν, όμως, η αγάπη μας για τον άλλον είναι αληθινή τίποτα απ όλα αυτά δεν έχει σημασία. Στην εποχή του ψεύτικου και του εικονικού, ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που μας αγαπάνε αληθινά, ας μην περιμένουμε την ύστατη στιγμή για να μας το αποδείξουν. 

Επειδή πολλοί, ίσως το διαβάσουν και τσινίσουν, άκου κι αυτό. Αν σ΄αγαπάω; Ναι φυσικά! Κι όχι επειδή το επιβάλλει ο δεσμός αίματος που έχουμε. Σ΄αγαπάω, γιατί ήσουν πάντα δίπλα μου, γιατί με φρόντισες, με δίδαξες, μ΄αγκάλιασες, με στήριξες. Γιατί σε είδα να λυγίζεις και να σηκώνεσαι πάλι, γιατί η ψυχή σου είναι παιδική, αγνή κι αθώα κι όπου κι αν βρεθείς τώρα, αυτό θα συνεχίσει να είναι η ταυτότητά σου. 

                                                                                     Καλό παράδεισο, Αγγελέ μου/ μας.

Σχέσεις με τεχνητή νοημοσύνη.

Συνήθως υποστηρίζω την άποψη ότι, όσα περισσότερα ζήσεις, τόσο περισσότερο θα νιώσεις ζωντανός. Δεν πιστεύω, πως μόνο οι δυσκολίες σε κάνουν άνθρωπο, ούτε από την άλλη μεριά, ότι μια εύκολη ζωή μπορεί να σου προσφέρει κάτι παραπάνω από… βαρεμάρα. Σ΄όλα χρειάζεται το μέτρο κι αν καμιά φορά η άγνωστη δύναμη, που μας κατευθύνει το παρακάνει, τότε περιμένω από αυτήν να επιστρέψει όσα πήρε.

Κι όντως αυτό συμβαίνει, μπορεί να μην είναι στο ίδιο μέτρο, μπορεί να μην είναι στην ίδια διάρκεια, επιστροφές όμως, γίνονται και αναγκαζόμαστε να της δεχτούμε. Υπάρχει βέβαια και η άλλη περίπτωση, αυτή της «αργής ανάρρωσης». ΄Οταν μετά από δύσκολα και άσχημα συμβάντα στη ζωή σου, νιώθεις μόνο φόβο, (εντάξει νιώθεις και παραίτηση, μιζέρια, στεναχώρια) αλλά κυρίως, φοβάσαι. Τρέμεις στην  ιδέα πως θα ξανασυμβούν κι όπως σε μια νύχτα με καταιγίδες ταράζεσαι κάθε φορά που ακούς μια βροντή, έτσι αγωνιάς, όταν κάποιος σε πλησιάζει. 

Πρόσφατα έμαθα να διακρίνω την απόρριψη, χρόνια ολόκληρα πίστευα, πως, αν κάποιος σε χωρίσει, σημαίνει ότι σε απορρίπτει. Κι όμως, με αρκετό ενδιαφέρον και δυσκολία να το αποδεχτώ και να αλλάξω μυαλά, με έπεισαν, πως από τη στιγμή που κάποιος σε επιλέγει μια φορά, σε ξεχωρίσει, τότε, η εξέλιξη της σχέσης αυτής (η αρνητική μιλάμε πάντα, στη θετική δε μπαίνεις καν στη διαδικασία να διαβάσεις αυτό το άρθρο) το φευγιό του άλλου προσώπου, δεν είναι απόρριψη, είναι απλά μια διαφορετική επιλογή. Ίσως ακουστεί σαν δικαιολογία, σαν πανάκιο στο «βαριά άρρωστο ασθενή» κι όμως, το βρίσκω εξαιρετικά βοηθητικό. 

Αυτό που πολλές φορές τείνουμε να αγνοούμε είναι ο παράγοντας άνθρωπος, από τη στιγμή που σχετιζόμαστε με κάποιον, σταματάμε να τον αντιμετωπίζουμε σαν ξεχωριστή, αυτόνομη προσωπικότητα και τον ανάγουμε σε προσδοκία. Είναι η «προσδοκία μας», γίνεται συνειδητά αυτό που θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας, όχι όμως, όπως είναι, αλλά, όπως περιμένουμε εμείς να εξελιχθεί και να αντιδράσει.

Διαμορφώνουμε και σχεδιάζουμε ένα μονοπάτι κρίνοντας από τη δική μας σκοπιά, τοποθετώντας το περιβάλλον, στο οποίο νιώθουμε οικεία, πλαισιώνοντάς τον με αισθήματα που μας αρέσουν, βάζοντας στη διαδρομή στόχους, τους οποίους «υποθετικά» και το άλλο πρόσωπο θα επιθυμούσε. Του φτιάχνουμε μια αρένα και το ρίχνουμε στη μάχη.

Η προσδοκία μας είναι πως θα κερδίσει, γιατί είναι τέλειος σε όλα. Τι κι αν ξαφνικά πιάσει βροχή, τι κι αν το βουνό γίνει θάλασσα, τι κι αν ο ήλιος δώσει τη θέση του στο φεγγάρι, στο ιδεατό μας, θα βγει νικητής. Προσδοκούμε τη νίκη του και λησμονάμε να το ρωτήσουμε, αν είναι διατεθειμένος να παίξει. Βιαζόμαστε να πάρουμε το μετάλλιο, χωρίς να ξέρουμε, αν ο διπλανός μας ενδιαφέρεται για έναν αγώνα. 

Με λίγα λόγια απογοητευόμαστε, κάνουμε λάθη, καταπιέζουμε, υπερβάλουμε, γιατί ξεχνάμε να ρωτήσουμε τις ανάγκες του άλλου. Υποθέτουμε, πως αν ρίξουμε μια μπάλα μπροστά του θα την κλωτσήσει, ενώ υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικές κινήσεις. Κι έτσι νιώθουμε ηττημένοι, αφού στο πλάνο που κατασκευάσαμε έπρεπε να αντιδράσει συγκεκριμένα, έπρεπε να απαντήσει στο μήνυμα στο μισάωρο, γιατί έτσι λένε τα sites, έπρεπε να βγούμε σε τρεις μέρες, γιατί έτσι κάποιος δείχνει το ενδιαφέρον του. Αντικαθιστούμε το «θέλω» με το «πρέπει» και οδεύουμε περισσότερο σε σχέσεις με τεχνητή νοημοσύνη, παρά με νοήμονες ανθρώπους. 

Δε μπορώ να πω με σιγουριά, τι πρέπει να συμβαίνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, πως οφείλει να είναι μια σωστή σχέση, πάντως με σιγουριά (και αμέτρητες καταστροφικές εμπειρίες σας βεβαιώνω), δεν μπορούμε να την προβλέψουμε και να τη σχεδιάσουμε. Κι αν κάτι στην πορεία στραβώσει κι αν κάποιος από τους δυο αλλάξει γνώμη, δεν είναι απόρριψη ή ήττα για εμάς είναι απλά ένα ενδεχόμενο. 

ΥΓ. Το μόνο που εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς είναι ο εαυτός μας. Εσύ είσαι αυτός, με τα λάθη και τα πάθη σου, τα σωστά και τα όμορφα σου. Κάποιος θα επιλέξει να αγοράσει το παιχνίδι σου, άλλος να παίξει την πρώτη πίστα, κάποιοι θα αντέξουν μέχρι το level 4 ή 5 και λίγοι θα φτάσουν στο τέρμα. Δεν εξαρτάται από σένα το τι και το πώς, εξαρτάται από  την επιθυμία τους να ζοριστούν, να ρισκάρουν, να παίξουν.

                                                                                                                      Ματίνα Στυλίδου

Μια κρίση με «βασιλικό» όνομα...

Ανήκουμε στη γενιά πλέον, που η λέξη κρίση βγαίνει τόσο αβίαστα από το στόμα μας, έτσι ώστε να μη μας κάνει καμία εντύπωση πια. Σκεφτείτε για λίγο και τι δεν έχουμε ζήσει;

 Πρώτα, ήταν ο Παπανδρέου (ο Γιωργάκης), όταν με φόντο το Καστελόριζο ανακοίνωνε τον οικονομικό έλεγχο της χώρας. «Έλα μωρέ» λέγαμε, «σιγά... Θα ρθουν οι ξένοι τώρα, να μας πουν πως θα ξοδεύουμε τα λεφτά μας». Και ήρθανε και μας είπανε και πολλοί από εμάς δεν άντεξαν κι έδωσαν τη ζωή τους, σε αντάλλαγμα των χρεών τους.

 Έπειτα νιώσαμε την ανάγκη για μια ανανέωση... Νιάτα ήμασταν (μη μας κατηγορείτε) πιστέψαμε, πιστέψαμε κι ελπίσαμε, πως μια «αριστερή» κυβέρνηση , όπως λένε τα βιβλία, θα στήριζε το λαό της και θα προστάτευε τα συμφέροντά του. Δώσαμε την εξουσία στην «αριστερά του Αλέξη», δεχτήκαμε τα capital controls, μάθαμε για πρώτη φορά ιδίοις όμμασι, τι σημαίνει δημοψήφισμα και στηρίξαμε αυτή τη νέα λέξη. Τόσο που χορεύαμε στους δρόμους με το αποτέλεσμά της. Ο χορός μας βέβαια, δεν κράτησε για πολύ, αφού συνειδητοποιήσαμε, πως τα χέρια ενός λαού, ακόμα και των 10.000.000 όπως της Ελλάδας, μπορούν εύκολα να δεθούν, αν οι ξένοι το αποφασίσουν.

  Κι οι χοροί σταμάτησαν και οι αντιδράσεις έπαψαν και σιγά σιγά αποδεχτήκαμε να περπατάμε με δεμένα χέρια, γνωρίζοντας πλέον, πως δεν αντιδράμε, όχι γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται, αλλά γιατί δεν έχει νόημα. Έπειτα, ήρθαν πλημμύρες και φωτιές. Θρηνήσαμε νεκρούς, άδικα, επειδή η «κακιά στιγμή», είχε αποφασίσει να χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Βλέπαμε εικόνες στην τηλεόραση ή από κοντά, όσοι είχαν γερό στομάχι, που δε θα ξεχάσουμε και κάναμε το σταυρό μας και ελπίζαμε, πως θα ταν το τελευταίο κακό. Λέγαμε «και μη χειρότερα...», όμως, πόσοι από εμάς το πιστεύαμε πραγματικά;

 Ύστερα δοκιμάσαμε να αντιδράσουμε ξανά, ενωθήκαμε για ένα όνομα, μια ιστορία, τη χώρα που γεννηθήκαμε, ή τη χώρα που επιλέξαμε να αγαπήσουμε. Η φωνή μας όμως, ήταν μικρή, σχεδόν ασήμαντη στα αυτιά των ξένων που διακαώς ήθελαν να τελειώσει αυτό το ζήτημα. Ακόμα μια απόδειξη πως οι διαμαρτυρίες γίνονται για να συμβαίνουν κι όχι γιατί έχουν αποτέλεσμα. Δείξαμε το καλύτερο και το χειρότερο μας πρόσωπο σε ανθρώπους, που ήρθαν περαστικοί, όπως τους ενημέρωναν από τη χώρα μας, πληρώνοντας αδρά ένα εισιτήριο, που δεν τους εξασφάλιζε τίποτα, αλλά έγινε για αυτούς μόνιμη συνθήκη. Τα βάλαμε μαζί τους, τα βάλαμε μαζί μας.
  Κι έπειτα ήρθαν κι άλλοι στα σύνορα σε μια κίνηση πολεμική, που μας ξάφνιασε. Το περίεργο, δε ξαφνιαστήκαμε από την κρίση στα σύνορα, ξαφνιαστήκαμε από τη σωστή, για την πλειονότητα αντίδραση της χώρας - κράτους. «Για πόσο» αναρρωτηθήκαμε;

 Κι έπειτα ήρθε αυτός, ο ιός από «βασιλική» γενιά. Ακόμα μια κρίση, ακόμα μια αλλαγή. Μόνο που αυτή έχει ξεφύγει από τα χέρια των ξένων, αφού κι οι ίδιοι μετρούν θύματα. Χάνονται ανθρώπινες ζωές από ένα τεχνητό κατασκεύασμα. Τώρα, στη καθημερινότητά μας, εκτός από τις λέξεις «ΔΝΤ», «Μνημόνιο», «Ύφεση», «Κρίση», μαθαίνουμε λέξεις όπως, «Καραντίνα», «απομόνωση», «ευπαθείς ομάδες». Μετράμε καθημερινά ώρα με την ώρα τις αντοχές μας ψυχικές και σωματικές. Πρέπει και οφείλει πρώτα να αντέξει το μυαλό μας  και μετά να αντέξει και το σώμα μας. Συνειδητοποιούμε ξαφνικά πόσο εύθραυστοι είμαστε. Πόσο σημαντικές ήταν οι ελευθερίες μας, πόσο σπουδαίο ήταν να ξυπνάμε το πρωί και να βγαίνουμε έξω, να πηγαίνουμε στην εργασία μας, να φιλάμε τους αγαπημένους μας, να πίνουμε τον καφέ μας στον ήλιο.

 Αδυνατώ να δεχτώ ότι είμαστε ακόμα στην αρχή και πως, ίσως να έρθουν κι άλλα και τα δεδομένα μας θα αλλάξουν ξανά. Η δική μου λογική βλέπει το τέλος, το «αίσιο» τέλος μιας κρίσης, που θα μετρήσει τα ελάχιστα δυνατά θύματα, που θα είναι για τις γενιές μας, αστείες ιστορίες, όπως εκείνες του στρατού και των ταξιδίων μας. Μια αναγκαστική εμπειρία, που θα δείξει απλά πόσα μπορούμε να καταφέρουμε ακόμα και κλεισμένοι στα σπίτια μας κι όχι πόσα θα χάσουμε μένοντας έξω από αυτά.

 ΥΓ. Η μεγαλύτερη ανακάλυψή μου τις μέρες αυτές της καραντίνας είναι η λέξη αντοχή. Λέμε δεν ξέρω πόσο αντέχω, ή δεν ξέρω για πόσο θα αντέξω. Κι αυτό είναι αληθές. Η αντοχή είναι μοναδική, καθαρά υποκειμενική κι άκρως ενδιαφέρουσα. Τα όρια της είναι άγνωστα και πολλές φορές ακόμα κι αν πιστέψεις ότι τα έχεις δει, τα έχεις φτάσει, μπορεί να σε εκπλήξει ανοίγοντας κι άλλο το φάσμα της.
                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου