Πρόκειται για σχέσεις, που ανεξάρτητα από τη διάρκεια, που έχουν γίνονται για μας ένα μεγάλο σχολείο και μας επηρεάζουν ακόμα και χρόνια μετά το τέλος τους. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που είτε φανερά είτε υποσυνείδητα, μας εντάσσουν στο δικό τους τρόπο ζωής και μας δείχνουν μια καινούρια καθημερινότητα, μια διαφορετική οπτική της ζωής. Αυτό δε γίνεται πάντα θετικά. Οι σχέσεις αυτές μπορεί να μην είναι κατ΄αποκλειστικότητα φιλικές.
Εγώ από τη φύση μου είμαι ένας πάρα πολύ συναισθηματικός άνθρωπος, αναπτύσσω αισθήματα για τους ανθρώπους, που κερδίζουν μια θέση δίπλα μου και είναι πολύ δύσκολο να τους αποχωριστώ ή να τους απομακρύνω. Σε κάποιες περιπτώσεις, όχι μόνο με ανθρώπους αλλά και με αντικείμενα.
Από το «ελάττωμα» μου αυτό, έχω θεωρήσει πολλού ανθρώπους «σχέσεις ζωής». Οι περισσότεροι δεν είναι πλέον στη ζωή μου, την έχουν επηρεάσει, όμως σε μεγάλο βαθμό. Μια από αυτές τις σχέσεις, ερωτικής φύσεως δημιούργησε τεράστιο ρήγμα στην εμπιστοσύνη που έχω προς τους άλλους. Μια σχέση για πολλούς άκρως επιφανειακή, όμως ρεαλιστικά πολύ έντονη και με πολλά σκαμπανεβάσματα.
Έχετε νιώσει ποτέ, πως μέσα σε μια σχέση αλλάξατε χαρακτήρα και εαυτό; Φτάσατε ποτέ σε σημείο να κάνετε πράγματα για τα οποία ουδεμία τύψη νιώθατε αργότερα;
Για μένα το κερασάκι στην τούρτα, ήρθε, όταν πλέον, αυτή η σχέση τελεσφόρησε κι όσες ενέργειες μου φαίνονταν φυσιολογικές σε αυτή τη σχέση, στον έξω κόσμο τον νοήμονα και σε μεγάλο βαθμό φυσιολογικό, φαινόμουν ως αλλοπρόσαλλη και παράφρων.
Αρκεί μόνο ένας άνθρωπος, για να σε κάνει να νιώσεις λίγη και ανασφαλής. Αρκεί μια σχέση, για να νιώσεις εξαπατημένη και λίγη. Θα βρεθούν όμως, πολλοί εκεί έξω να επιβεβαιώσουν, όλα όσα πιστεύεις για τον εαυτό σου και για τους άλλους.
Το άρθρο αυτό δε θα γραφόταν, αν μετά από λίγο δεν αντιλαμβανόμουν, πως η έλλειψη εμπιστοσύνης που ένιωθα σε συνδυασμό με την καχυποψία προς το άλλο φύλο, ήταν κάτι αμφίδρομο και κάλυπτε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Ξέρετε, όταν δεν εμπιστεύεσαι κάποιον εξ αρχής κι a priori , ελλοχεύει ένας φόβος μέσα σου, πως θα αποδειχτεί ίδιος με τους άλλους και εσύ και το ένστικτό σου θα επιβεβαιωθείτε. Έτσι ξεκινά ένας διακαής εσωτερικός πόθος, να αποδείξεις «και καλά», πως είσαι λάθος.Βέβαια, όποιος ψάχνει , όλο και κάτι βρίσκει κι αφού οι άγιοι έχουν εγακαταλείψει τα εγκόσμια, οι πιθανότητες δεν είναι εξ αρχής με το μέρος σου. Ένα λάικ , ένα σχόλιο, μια καταλάθος συνάντηση ή μια «ατυχής» σύμπτωση, έρχονται να επιβεβαιώσουν την καινούρια σου καθημερινότητα.
Όσα δεν έψαξες την πρώτη φορά που την πάτησες, όσα δε σε πονήρεψαν και οδήγησαν στην εξαπάτησή σου, όσα δεν είπες και μετάνιωσες, τώρα γίνονται ισχυρά φύλλα στην προσωπική σου αντιπαράθεση.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν στην τρίτη ή τέταρτη προσπάθεια να συσχετιστείς με κάποιον, οι φόβοι σου έρχονται πρώτοι κι οτιδήποτε θα μπορούσε να ακουστεί «ωραίο», απλά δεν ακούγεται. Δε θα σου είναι αρκετό πια το ενδιαφέρον, δε θα επαναπαύεσαι με ένα μήνυμα ή με την αυτοπροσώπως παρουσία. Εσύ, θα ψάχνεις διακαώς την παγίδα, τάχα μου δήθεν, για να προστατευτείς, στην πραγματικότητα όμως, γιατί πλέον έτσι έχεις μάθει να ζεις.
Όλο αυτό κουράζει και σταδιακά σε απομακρύνει από τους ανθρώπους, παύει να αφορά μόνο την ερωτική σου ζωή και επεκτείνεται και σε άλλες μορφές σχέσεων. Αν δεν το ελέγξεις, αν δεν το αφουγκραστείς, ξαφνικά θα βρεθείς να αμφισβητείς ακόμα και την πρόβλεψη καιρού και την ίδια σου την ύπαρξη.
Εκείνη λοιπόν η «σχέση ζωής», που μετά από χρόνια έχει αφήσει μια γλυκιά ανάμνηση και μια συμπάθεια, μου δίδαξε πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις τον εαυτό σου, με γέμισε φοβίες κι ανασφάλειες και μ ΄έφερε πάλι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Ναι, οι άνθρωποι έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας, αυτό όμως, δε μπορεί να γενικεύεται στους πάντες και τα πάντα. Κάποιες φορές νιώθουμε την ανάγκη να εμπιστευτούμε, να κουρνιάσουμε σε κάποια αγκαλιά, να αναζητήσουμε ένα απάγκιο. όπως απόλυτα φυσιολογικό είναι να εθελοτυφλήσουμε. Να αφήσουμε στην άκρη τη λογική μας και να αφεθούμε.
Χρειαζόμαστε το παραμύθι. Χρειαζόμαστε να πιστεύουμε πως η σχέση μιας βραδιάς, μπορεί να εξελιχθεί σε «σχέση ζωής». Χρειαζόμαστε να πιστεύουμε, πως οι καρδούλες και τα φιλιά στο ίνσταγκραμ είναι πραγματικά, πως μια βόλτα κι ένα φιλί, μπορεί να σημαίνει την αρχή κι όχι το τέλος. Έχει ανάγκη η ψυχή μας να πιστεύσει ξανά σε εκείνα τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα, που όταν καψουρεύεσαι περιμένεις να τ ακούσεις, χωρίς να κάνεις δεύτερες και τρίτες σκέψεις για την πρόθεσή ή για τη συχνότητα, που λέγονται. Χρειαζόμαστε να ακούσουμε ένα «σε γουστάρω», ένα «εσένα θέλω» ακόμα κι αν έχει διάρκεια μια μέρας.
ΥΓ. Η ζωή τις περισσότερες φορές θα μας φέρει λύπες. Αυτό είναι κάτι άκρως ρεαλιστικό και απόλυτο. Θα μας φέρεις λάθος ανθρώπους, άτυχες στιγμές, κακές επιλογές, σταυροδρόμια, ωραιοποιημένες καταστάσεις. Οι φορές που θα πονέσεις θα είναι πάντα περισσότερες από τις φορές, που θα χτυπήσεις. άρα, αν κάτι μπορεί έστω και για λίγο να σε ανυψώσει, αν κάτι μπορεί να σε βγάλει από τη ρουτίνα, αξίζει, είναι αναγκαίο, χρειάζεται. Στην τελική, αφού και μόνοι μας, όταν μένουμε πονάμε, γιατί να μην πονέσουμε με παρέα;
Στη υγεία του μεγάλου έρωτα ...
Ματίνα Στυλίδου
