Φίλοι , αναγνώστες, συγγενείς,αδέρφια... επέστρεψαααα!!! Ξέρω ξέρω ο,τι και να σας πω δεν δικαιολογειται η μεγάλη μου αποχή απο την ψυχολογική και μη υποστήριξή σας...!!!! Έβαζα όμως τις σκέψεις μου σε μια σειρά , τα δρώμενα του καλοκαιριού σε μια τάξη!!!
Το θέμα που θέτω σήμερα προέκυψε απο μια συζήτηση με φίλες, ξέρετε αυτός ο καφές που γίνεται διπλός, εξελίσσεται σε ποτό μέχρι ν ακούσεις το σερβιτόρο να σου φωνάζει ''κλείσαμε''!!! Σε μια τέτοια μάζωξη λοιπόν μετά τα νέα των διακοπών, και λίγο πρίν απο την ενότητα των ερωτικών και της Αμφίπολης (διότι είμαστε παρέα με κοινωνικές και μη αναζητήσεις) τέθηκε το ζήτημα των ευκαιριών.!! Πόσες ευκαιρίες μας δόθηκαν, πόσες όχι, πόσες τολμήσαμε να αρπάξουμε, πόσες φοβηθήκαμε κι αφήσαμε να μας προσπεράσουν και τελικά πως πρέπει να φερθείς σ αυτές;;;;;
Πολλές φορές εχω σκεφτεί πως δεν πρέπει να μετανιώνεις για τίποτα, οι πράξεις σου είναι αυτές που σε καθορίζουν σαν προσωπικότητα. Όταν όμως δεν πράττεις παρά μόνο σκέφτεσαι, κοιτάς, ονειρεύεσαι, τότε μήπως πρέπει να αρχίζεις τις μετάνοιες;;;; Πόσο εντάξει μπορεί να είσαι με τον εαυτό σου αν αν δεν του προσφέρεις όσα θέλει...Μα φυσικά ασφάλεια.... όταν πλέεις σε γνωστά νερά δεν έχεις λόγο να φοβάσαι, όταν απλά βλέπεις τη ζωή σου να περνάει δεν μαθαίνεις να διεκδικείς,ίσως να μην μαθαίνεις και να θέλεις...
Τότε όμως γίνεσαι θεατής στην δική σου παράσταση...και πρωταγωνιστής ποιος είναι;;;;
Οι άλλοι;;;; Ίσως να φταίει το γεγονός οτι απο μικροί μαθαίνουμε να υπολογίζουμε τη γνώμη των άλλων και καταλήγουμε να μην έχουμε δική μας.Αν αυτός ο συλλογισμός είναι σωστός, αν στέκει, σημαίνει πως δεν ζούμε τη ζωή που θέλουμε αλλά τη ζωή που μας σχεδιάζουν οι άλλοι. Γιατί τί φοβόμαστε;;;, φοβόμαστε να διεκδικήσουμε οτι ποθούμε , να μην απορριφθούμε , φοβόμαστε μπούμε στη διαδικασία να απολογηθούμε στους άλλους, κάποιοι απο μας και στους εαυτούς μας για την υποτιθέμενη απόρριψη. Λίγοι όμως είναι αυτοί που σκέφτονται πως μπορεί όλα να πάνε καλά, να φάμε όλη την πίτα χωρίς να παραπονεθεί ο σκύλος!!!!! Και πιστέψτε με όσους τυχαίνει να γνωρίζω τους βγαίνει πάντα (εντάξει υπερβάλλω..... τις περισσότερες φορές ) σε καλό!!!!Και έρχομαι να καταλήξω φίλε αναγνώστη, στο εξής συμπέρασμα...Τόλμα, τόλμα να μιλήσεις, τόλμα να ζήσεις, μην μένεις στο όνειρο!!
Η ουτοπία είναι χειρότερη απο τον ρεαλισμό, στον δεύτερο το σενάριο είναι ενα το αποδέχεσαι και συνεχίζεις, στο πρώτο τα σενάρια είναι πολλά , πάρα πολλά και κινδυνεύεις να χαθείς σ αυτά και δεν είναι σίγουρο πως θα υπάρξει κι άλλη Αριάδνη να σε τραβήξει στην επιφάνεια!!!!
Υ.Γ Φρόντισε η ζωή σου να είναι γεμάτη απο εμπειρίες , όχι απο όνειρα!!!!
Ματίνα Στυλίδου
