Μοναξιά, εγωισμός σημειώσατε Χ!

Σε μια απ΄αυτές τις εξομολογητικές συζητήσεις με την κολλητή, ξέρετε απ΄ αυτές που ξεκινάνε
μ ΄ένα χαζό νέο και καταλήγουν μετά από μερικά ποτά να αναλύουν την διαφορικότητα του σύμπαντος, ''χτυπήθηκα'' από την πιο σοφή ερώτηση!

Μ ' ένα μεθυσμένο και γεμάτο απορία βλέμμα ,στράφηκε προς το μέρος μου και είπε ΄΄Γιατί ρε γαμώτο, αυτός που γουστάρουμε πιο πολύ , που θα κάναμε τα πάντα για αυτόν ,να μην μας θέλει;΄΄ . 

Δεν της απάντησα ποτέ, προχώρησα την κουβέντα παρακάτω,ήθελα να ξεχαστεί και να ξεχάσει, όχι ότι δεν ήμουν σε θέση ή δεν μπορούσα να απαντήσω, αλλά ειλικρινά δεν ήξερα τι έπρεπε ή τι ήθελα να της πω ή πιο πολύ πια απάντηση θα ήταν αυτή που θα  την κάλυπτε .

Πάντα όταν βρίσκεσαι έξω από τα πράγματα έχεις την τάση να δίνεις συμβουλές σαν πιστοποιημένος ψυχίατρος με πτυχίο και συνταγές για όλων των ειδών τα πάθη. 

Αν όμως βρεθείς, συμβαίνει μια φορά στις τόσες, να μοιράζεσαι τον ίδιο νταλκά , το ίδιο σεκλέτι , τότε το πράγμα δυσκολεύει , πολύ!

Αν δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου από το λάθος, πώς μπορώ να εμποδίσω εσένα να το κάνεις; Αν δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να βάλει τελεία, παύλα κι όλα τα συναφή , πώς μπορώ να έρθω με ανώτερο ύφος μπροστά σου και να σε νουθετήσω;

Δύσκολο ερώτημα, για δυνατούς λύτες.

 Γιατί με όλη τη λογική και τα συναισθήματα του κόσμου, πώς μπορεί να μην θέλεις να έχεις δίπλα σου κάποιον που τρελαίνεται για σένα, που λιώνει σε  ένα και μόνο βλέμμα σου.  Γιατί επιλέγεις να διώξεις έναν τέτοιο άνθρωπο που σ΄ έχει σαν θεό του και κυνηγάς όποιον με ψίχουλα προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα σου.  Τι βίτσιο είναι αυτό; Ή μήπως είναι ο φοβερός εγωισμός σου, αυτός ο ατρόμητος , μικρός ανθρωπάκος  που του αρέσει να κυνηγάει τα θηράματα του και αφού τα σκοτώσει να το βάζει στα πόδια;

Πόσο πονάμε εμείς που πιστέψαμε στο τίποτα σου και θέσαμε ως προτεραιότητα μας την κατάκτησή σου!!! Ή  μήπως κι  εμείς έχουμε ένα μικρό κυνηγό μέσα μας που σαν τρελός κυνηγά το άπιαστο σου όνειρο;

Σε θέλω, εγώ , με όλο μου το είναι και την καρδιά μου; Σε ποθεί όντως η ψυχή και το σώμα μου;  Είναι αληθινά όλα αυτά ή είσαι μια φούσκα που δημιούργησε ο εγωισμός μου για να διασκεδάσει;

Μάλλον το δεύτερο, μάλλον τον εγωισμό μου προσπαθώ να κερδίσω κι όχι εσένα.

 Δεν μπορώ να πιστέψω, πως μου φέρεσαι έτσι  άσχημα κι εγώ σε θέλω, δεν μπορώ να δεχτώ, πως μου μιλάς απότομα κι εγώ περιμένω την επόμενη λέξη σου. 

Δεν γίνεται να έχω χάσει κάθε αυτοσεβασμό ,να έχω τσαλαπατήσει όλα αυτά που πιστεύω, πέφτοντας απλά στα δίχτυα του έρωτά σου!

Στην αφόρητη πλήξη της μοναχικότητάς μου, ήσουν ένας βράχος να πιαστώ και να ξεχάσω όσα δεν μπορώ να αντιμετωπίσω , όσα με πλήγωσαν και το φόβο...το φόβο για το μέλλον, για το άγνωστο, τη μοναξιά μου! 

Η νηφάλια απάντηση φίλη μου είναι ότι κι οι δυο βρήκαμε μια καλή δικαιολογία να καθυστερήσουμε, να παγώσουμε για λίγο , όσα αναπόφευκτα θα ' ρθούν. Γιατί το πόνο που νιώθουμε τώρα τον επιλέξαμε, τον αγαπήσαμε τον κάναμε δικό μας.Κι έστω κι έτσι νιώθουμε πως έχουμε ένα σκοπό, κάποιον να μας βγάζει από τη ρουτίνα μας.

Υ.γ Θα φύγω από σένα , θα γλιτώσω, θα λυτρωθώ , δεν βιάζομαι πια, δεν το πιέζω. Θα το κάνω,αλλά, όταν νιώσω πως μπορώ να ανοίξω την ψυχή μου στο καινούριο, στο άγνωστο.

                                                                                Ματίνα Στυλίδου

Κανε ένα βήμα να κάνω εγώ το επόμενο.

Δυστυχώς, όσο κι αν το θέλω θα ήταν άδικο κι ανώφελο να σου υποσχεθώ πράγματα, που. ίσως δε θα κρατήσω.
Θα ήταν επίσης άδικο να σπαταλήσω τον χρόνο μας μαζί, μιλώντας για παλιούς μου έρωτες, για όσα με στεναχώρησαν ή όσα μου χάρισαν απλόχερα τη ζωή.
 Πίστεψέ με, δεν έχεις ανάγκη τέτοιες πληροφορίες. Όλα αυτά, εξάλλου, θα τα δεις πάνω μου, στα μάτια ή στο κορμί μου, θα τ΄ αναγνωρίσεις, αν με κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, αν αφιερώσεις χρόνο να με μάθεις, αν όντως το θες, αν όντως με θες, πολύ!

Εγώ δεν πρόκειται να σου πω τίποτα για το παρελθόν μου, όχι, γιατί ντρέπομαι για όσα μου συνέβησαν ή γιατί με πονάνε ακόμα, το αντίθετο, τα πόνεσα, με δίδαξαν και τώρα προχωράω παρακάτω.

Τα έχω αφήσει στο παρελθόν μαζί με τα δάκρυα και τα γέλια μου. Ό,τι μου άφησαν είναι αυτό που βλέπεις τώρα μπροστά σου, αυτό που σε κέντρισε, αυτό που σ΄ έκανε να με πλησιάσεις και να μ΄ επιλέξεις ανάμεσα σε πολλές.

Το ίδιο ισχύει και για σένα είμαι σίγουρη. Όλοι οι άνθρωποι έχουν το παρελθόν τους και για μένα καλό είναι να μένει εκεί, πίσω.

Δε μ΄ ενδιαφέρει να μάθω, αν πληγώθηκες ή αν στάθηκες τυχερός. Θα τα δω όλα, όταν θα σε κοιτάζω στα μάτια, θα τα αισθανθώ από τον τρόπο που τα χέρια σου θα τυλίγονται γύρω μου, όταν θα με αγκαλιάζεις. Τις στιγμές που θα περνάμε οι δυο μας και κανείς γύρω, δε θα μας νοιάζει.

Θα μάθω τα πάντα για σένα από τον τρόπο που θα μου χαμογελάς, θα αναγνωρίσω τον πόνο ή τη χαρά σου  στις μέρες που  μαζί θα ταξιδεύουμε για καινούριες περιπέτειες και προορισμούς.
Δεν έχω καμία απαίτηση από εσένα, αν κάτι με έχει διδάξει αυτή η ζωή μέχρι στιγμής είναι ότι οι άνθρωποι πάντα θα σου δίνουν μόνο όσα μπορούν, όσα αντέχουν κι όσα νιώθουν. Αν απαιτήσεις από αυτούς κάτι περισσότερο, τότε, απλά θα απογοητευτείς από το αποτέλεσμα.

Η ανασφάλεια του καθενός από εμάς δε φαίνεται στον τρόπο που φλερτάρει, που προσεγγίζει τον άλλον ή από τη διαφήμιση που κάνει στον εαυτό του. Ανασφαλής είναι αυτός που δεν αφήνει χώρο και χρόνο στον άλλον να ενεργήσει ελεύθερα.
Δε θέλω να αναγκαστείς να με επιλέξεις, δε θέλω να είμαι μια από τις πολλές επιλογές σου. Θέλω να είμαι για σένα η μια και μόνη επιλογή, γιατί απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. 

Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πολλά, δεν είμαι σε θέση, ξέρω ότι έχω πολλά μέσα μου να δώσω και την επιθυμία να τα μοιραστώ μαζί σου. Δική σου επιλογή είναι το πόσο θα τα εκτιμήσεις. Δε θα ακούσεις από εμένα λέξεις, όπως: «για πάντα» ή «ποτέ», γιατί δεν πιστεύω ότι ισχύουν. Στη δική μου ζωή ταιριάζει το: «για όσο». Για όσο αντέξω, για όσο πάει, για όσο κι οι δυο θα γουστάρουμε.

Μπορώ όμως, να σου υποσχεθώ πως η ζωή μαζί μου, θα είναι σαν βόλτα με roller coaster!!!

Μια βόλτα γεμάτη ενθουσιασμό και χαρά. Ίσως σε κάποιες απότομες στροφές και κατηφόρες να νιώσουμε φόβο ή να κινδυνεύσουμε, έχω κι εγώ τον κλειστό κι απόμακρο εαυτό μου. Τίποτα απ΄ αυτά δε θα θυμόμαστε όμως, τις στιγμές που το βαγόνι μας θα πέφτει με φόρα κι η ευτυχία θα μας κόβει την ανάσα, τις στιγμές που θα πειράζουμε ο ένας τον άλλον, που θα λέμε αστεία, τα οποία κανείς άλλος δε θα καταλαβαίνει. Τις στιγμές που θα γελάμε δυνατά σαν δυο μικρά παιδιά.

Δεν είμαι τέλεια και το ξέρω, όπως, επίσης, γνωρίζω καλά πως, ούτε κι εσύ δεν έχεις τίποτα το τέλειο πάνω σου. Κι ίσως, αυτό να είναι ό,τι πιο γοητευτικό σε εσένα. Δεν περιμένω από σένα, να μου τάξεις τίποτα ή να υποσχεθείς και καλύτερα να μην το κάνεις.

Δε θέλω κάποιον να συζητάμε, όσα ιδανικά θα μπορούσαμε να έχουμε, ζώντας μια μέτρια ζωή, ζώντας το φυσιολογικό. Θέλω κάποιον να βγαίνουμε εκεί έξω και να ζούμε όσα οι άλλοι φοβούνται, να βλέπουμε την ανατολή και να καταστρώνουμε καινούρια σχέδια με κάθε δύση.

Αντέχεις;

                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου