Θα με άντεχες;

Κάποτε τόλμησα να θελήσω παραπάνω πράγματα από αυτά που άντεχα, από αυτά που κάποιοι ήταν διατεθειμένοι να μου δώσουν. Τότε, δεν το καταλάβαινα, ήμουν ευχαριστημένη από τα λίγα και σαν υπνωτισμένη ακολουθούσα το ρεύμα.
Κάποτε δεν τόλμησα να βάλω όρια ή αν τα έβαζα, τα αναιρούσα απότομα, επειδή φοβόμουν, μήπως χάσω όσα, τότε θεωρούσα πολύτιμα για μένα.

Ξέρεις, όπως όλοι, κάποια στιγμή ερωτεύτηκα, πόθησα, θέλησα, διεκδίκησα και πάλι όπως πολλοί εκεί έξω, πιθανόν όπως κι εσύ, απέτυχα. Ο πόθος κι ο παράφορος έρωτας μου, δεν ήταν παρά μια φούσκα, κάτι το ψεύτικο, το λίγο, που δεν άντεξε στα δύσκολα, που σαν κλαράκι έσπασε κι ύστερα το πήρε ο αέρας. Όσες φορές, όμως κι αν έχανα το δρόμο μου, πάντα έδειχνα πείσμα και υπομονή. Τολμούσα να γυρίσω πίσω. Επέστρεφα, όχι στους ίδιους ανθρώπους, αλλά στις ίδιες καταστάσεις. Νόμιζα, αφελώς, πως αν άλλαζα τα πρόσωπα γύρω μου, τότε θα άλλαζα και την έκβαση.

Χρειάστηκε να φάω τα μούτρα μου, αρκετές φορές, για να καταλάβω επιτέλους, πως δεν έφταιγαν τα πρόσωπα, αλλά εγώ. Όλοι, εξάλλου, ήταν δικές μου επιλογές, δικά μου λάθη κι έπρεπε κάποια στιγμή να αναλάβω τις ευθύνες μου για αυτά. Σε ένα από αυτά τα στραβοπατήματα, αποφάσισα να αλλάξω. Να αλλάξω εγώ, απέναντι στους άλλους. Σταμάτησα να δίνω απλόχερα, άρχισα να φιλτράρω καλύτερα τα δεδομένα μου κι έγινα πιο καχύποπτη με τη στάση και την πρόθεση των άλλων.

Θα ήταν ψέμα, αν έλεγα, πως το σχέδιο μου, χαρακτηρίζεται επιτυχημένο. Κάποιες φορές, όσο πιο δύσκολο γίνεται κάτι, τόσο πιο πολύ κάποιοι άλλοι θέλουν να το κατακτήσουν, να το κατοχυρώσουν.

Αν αναρωτιέσαι λοιπόν, γιατί φέρομαι έτσι, γιατί διαφέρω, για ποιο λόγο δε διεκδικώ αυτό που θέλω, η απάντηση μου είναι απλή: «Γιατί μεγάλωσα πια.»

 Δε ξέρω αν ωρίμασα ή αν ηλικιακά έχω φτάσει πια σε αυτό το σημείο, ίσως έχω κι άλλα χρόνια μπροστά μου.

Όμως, δεν έχω ούτε την όρεξη, ούτε το κουράγιο να παίζω παιχνίδια με κίνδυνο να χάσω. Πλέον, όλα μου τα παιχνίδια γίνονται εκ του ασφαλούς. Διεκδικώ μέχρι εκεί που με παίρνει, ζητώ, μέχρι εκεί που είσαι διατεθειμένος να μου δώσεις.
Δε θα επιβάλλω την παρουσία μου και δε θα παίξω κρυφτό πίσω από λέξεις και υπονοούμενα.

Τα έκανα, τα έζησα κι όσο κι αν ιντριγκάρουν το μυαλό και το πνεύμα μου, προτιμώ να τ' αφήσω στην άκρη.
Έχω άπλετο χρόνο να σου διαθέσω και την πρόθεση να το κάνω. Θέλω να σε γνωρίσω, θέλω να σε φλερτάρω και να σε διεκδικήσω, θα πρέπει όμως να μου αποδείξεις ότι το αξίζεις.

Δεν είμαι σαν τις άλλες κι ίσως, πλέον, να το έχεις καταλάβει, ζητώ άλλα πράγματα από τη ζωή. Θέλω να ζήσω, να δω, να γευτώ, να μυρίσω, να νιώσω. Να καθίσω στην ακροθαλασσιά και να δω την Ανατολή, να γελάσω δυνατά, να τραγουδήσω ( έστω και φάλτσα) το αγαπημένο μου τραγούδι, χωρίς να χάσω τον εαυτό μου και χωρίς να δεσμευτώ για τη διάρκεια τους. Ψάχνω κάποιον να μοιραστούμε εμπειρίες και στιγμές, κάποιον που θα θέλει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του μαζί μου.

 Αντέχεις; 

                                                                                                                       Ματίνα Στυλίδου

Κάθε νέα γνωριμία δε θα είναι και η σωστή.

Με κάθε νέα γνωριμία τείνουμε να πέφτουμε στην ίδια λακκούβα. Δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση στο τι πουλάμε και λησμονούμε το τι επιλέγουμε να αγοράσουμε.

Εάν οι άνθρωποι ήταν προϊόντα καλοδιαφημισμένα, τότε εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε το καταλληλότερο προϊόν για χρήση.

Φυσικά το ίδιο ισχύει και για εμάς. Η εικόνα μας, η παρουσία μας, όσα λέμε, όσα κάνουμε αποτελούν τη διαφήμισή μας. Κι όσο απλά στεκόμαστε στο πάγκο μαζί με τα υπόλοιπα προϊόντα, τότε, όλα είναι εύκολα κι απλά. Λίγο η πίστη στον εαυτό μας, λίγο το εσωτερικό «ψώνιο», που όλοι κρύβουμε μέσα μας, θεωρούμε άκρως ρεαλιστική την πιθανότητα να αγοραστούμε πρώτοι από το υπόλοιπο σορό.

Τα πράγματα δυσκολεύουν, όταν ο υποψήφιος αγοραστής, σταθεί μπροστά μας. ίσως, το βλέμμα του περάσει από πάνω μας, ίσως, σταθεί και για λίγη ώρα και μας παρατηρήσει καλύτερα. Άν όμως, δεν απλώσει το χέρι του, δεν κάνει την κίνηση να μας πάρει, να μας απομακρύνει από το πλήθος, τότε, τι θα συμβεί μέσα μας και πόσο έτοιμοι είμαστε να το διαχειριστούμε;

Οι αμφιβολίες γεμίζουν το μυαλό μας, τόσο που φτάνουμε να ακούμε τις φωνές τους. Ακόμα κι αν δεν αγοράστηκε τίποτα από τον πάγκο μας, ακόμα κι αν κανένα άλλο προϊόν δεν πουλήθηκε , ο εγωισμός μας και η υπέρ του δέοντος, πρότερη αισιοδοξία μας, δεν μπορούν να μην κλονιστούν. Η ανασφάλεια μας κατακλύζει και το ερώτημα που θέτουμε στους εαυτούς μας είναι : «Γιατί» . Τι δεν είχαμε, τι δεν προσφέραμε, τι δε γυαλίσαμε αρκετά πάνω μας. Αναζητάμε τις αιτίες της απόρριψης και δεν αφιερώνουμε ούτε λίγο από το χρόνο μας, στο αν εμείς θέλαμε να επιλεχθούμε από το συγκεκριμένο άτομο.

Το λάθος μας, λοιπόν, είναι πως κανείς από εμάς δε θέτει τα κριτήρια και τους όρους του.

Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν βάζαμε τα δικά μας κριτήρια και τις δικές μας ανάγκες πρώτες. Σίγουρα, για να προσελκύσεις ένα άτομο πρέπει να πουλήσεις όσο καλύτερα μπορείς το προϊόν σου, αλλά πρέπει κι εσύ να ελέγξεις την ποιότητα του προϊόντος που αγοράζεις.
Με δεδομένο ότι, εάν αυτό, που αναζητάς, δεν φροντίζει να έχει αξία, τότε δε θα έχει ούτε διάρκεια στο χρόνο. Εξάλλου όσο πιο ακριβό είναι αυτό που θες, τόσο πιο πολύ θα μοχθήσεις, για να το αποκτήσεις και τόσο πιο πολύ θα ανταμειφθείς όταν το κρατήσεις στα χέρια σου.

Έτσι, λοιπόν, πρέπει για λίγο, όλοι μας να βγούμε στην άκρη και να σκεφτούμε: «Τι πραγματικά είναι αυτό που ψάχνουμε τη δεδομένη στιγμή στη ζωή μας;». Εννοείται πως στην περίπτωση που ψάχνεις κάτι εφήμερο δεν έχεις λόγο να σκεφτείς τίποτα, απλά πράξε κι όπου σε βγάλει και για όσο σε βγάλει.

Στην περίπτωση, όμως, που οι μέχρι τώρα αναζητήσεις σου, κατέληγαν σε αδιέξοδο ή ο δρόμος τους ήταν συγκεκριμένος και η πορεία τους προδιαγεγραμμένη, τότε με τις τωρινές σου εμπειρίες και τα σημερινά σου θέλω, οφείλεις, να γνωρίζεις τι ψάχνεις και τι θέλεις.

Κάποιοι από εμάς για παράδειγμα, οι οποίοι βαρέθηκαν τα γυαλιστερά ρούχα και τις καλοχτενισμένες φράντζες, ψάχνουν για ανθρώπους, στους οποίους η εμφάνιση δε θα γίνεται αυτοσκοπός. Κάποιους που πέρα από την εικόνα τους, θα έχουν δυο λόγια να σου πουν, ένα χαμόγελο να σου χαρίσουν και κάτι πρωτότυπο για να σου δώσουν. Άτομα, που σέβονται πρώτα τους εαυτούς τους κι έπειτα δείχνουν το σεβασμό τους και στους άλλους. Κάποιους, που δεν παίζουν παιχνίδια εγωισμού, ούτε κρατάνε μούτρα.

Για να βάλεις βέβαια τέτοια κριτήρια και για να κάνεις τέτοιες επιλογές, θα πρέπει εσύ ο ίδιος πρώτα να έχεις πετάξει από πάνω σου, τις ανασφάλειες σου. Να 'έχεις πρώτα εσύ  αποδεχτεί το προϊόν, που πουλάς,να το έχεις φτιάξει, όσο μπορείς να το έχεις καλλωπίσει κι όταν έρθει η ώρα να διαπραγματευτείς για αυτό, να σιγουρευτείς, πως η γυαλάδα του, δε θα ξεθωριάσει από τη χρήση.

                                                                                                          Ματίνα Στυλίδου

Μάθε να αγαπάς τα σκοτάδια σου.

Η ζωή δεν πρέπει να είναι  μια ευθεία γραμμή, πρέπει πάντα να αλλάζει μορφή και σχήμα. Μόνο έτσι καταλαβαίνεις ότι είσαι ζωντανός. Πως αλλιώς θα ζούσες, αν όλα ακολουθούσαν την ίδια προδιαγεγραμμένη πορεία; Τι ζωή θα ήταν αυτή, αν όλα είχαν το κουτί τους, τη θέση τους, το σκοπό τους;

Φυσικά οι μορφές, που θα παίρνει κατά καιρούς δε θα έχουν πάντα φιλική διάθεση, αυτό κανείς δεν μπορεί να το πετύχει κι αν προσπαθήσει, θα δυστυχήσει προσπαθώντας να ικανοποιηθεί από το ανέφικτο.

Χρειάζεται η ζωή και τις άλλες μορφές της, τις άσχημες, αυτές που σε πονάνε, αυτές που σε γονατίζουν, αυτές που σε κάνουν να γκρεμίζεις ο,τι ήδη έχεις φτιάξει και να βάζεις πάλι θεμέλια από το μηδέν. Όχι, μη βιάζεσαι, εδώ δε θα διαβάσεις ένα κατεβατό για το πόσο τυχερός θα είσαι τη στιγμή που τα πόδια σου θα σηκώσουν το σώμα σου από το πάτωμα. Εξάλλου, εάν ποτέ βρεθείς σε μια τέτοια κατάσταση θα αναγκαστείς να σηκωθείς, να σταθείς όρθιος και δειλά να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, τότε και μόνο τότε θα καταλάβεις τα τωρινά «κούφια» λόγια για δύναμη ψυχής, θάρρος και σθένος.

Στα κάτω σου θα νιώσεις μόνος, πραγματικά μόνος, θα αντιμετωπίσεις τους, μέχρι εκείνη τη στιγμή, χειρότερους φόβους σου, ίσως να θελήσεις να κοπεί το νήμα της ζωής σου εκεί, για να μη νιώθεις πια αυτή τη δυστυχία, αυτό τον πόνο που σου ξεριζώνει κομμάτια από το μέσα σου. Κι όταν, πλέον, θα φτάσεις στο δικό σου ύστατο σημείο, τότε θα αντιληφθείς ότι κάτι θα πρέπει να κάνεις για να αλλάξεις.

Εάν είσαι συγκροτημένος και στέρεος χαρακτήρας, θα βρεις τη λύση μόνος σου. Σιγά σιγά σαν να έχεις μόλις γλιτώσει από μια φωτιά που σ΄ άφησε ανοιχτές πληγές, οι οποίες συνεχώς ανοίγουν, ματώνουν και πονάνε, θα κάνεις βήματα μπρος. Θα αλλάξεις συνήθειες, θα αρχίσεις να σκέφτεσαι με ηρεμία και νηφαλιότητα. Κι όταν οι πληγές σου γιατρευτούν, θα τολμήσεις να πλησιάσεις πάλι τις φλόγες, όχι, γιατί θα έχεις ξεχάσει, όσα θα σου έχουν συμβεί, μέχρι εκείνο το σημείο θα είναι περασμένα, ναι, αλλά δε θα τα έχεις ξεχάσει. Θα βρεθείς κοντά στις φλόγες θα δείξεις τα σημάδια που σου άφησαν ως «ενθύμιο» και θα φωνάξεις, πως δε σε φοβίζουν πια. Αυτή θα είναι η νίκη σου, τότε θα αντιληφθείς πόσα πέρασες και μόνο τότε αυτά θα αποτελούν μια διδαχή χαραγμένη στη ψυχή σου.

Εαν πάλι δεν ανήκεις στους δυνατούς κι όταν λυγίσεις, δε βρεις τη δύναμη να σηκωθείς μόνος σου, θα αναζητήσεις τη βοήθεια των άλλων. Με σιγουριά μπορώ να σου πω ότι δε θα στη δώσουν. Άλλοι θα επικαλεστούν τα δικά τους προβλήματα, άλλοι θα τρομάξουν και θα πιστέψουν ότι έχεις κάτι κολλητικό, άλλοι απλά δε θα νοιαστούν, θα αδιαφορήσουν. Να νιώσεις χαρούμενο και τυχερός για αυτό. Όχι μόνο, γιατί θα έχουν πλέον, πέσει όλες οι μάσκες στη ζωή σου, (συμπεριλαμβανομένης και της δικής σου), πιο πολύ όμως, γιατί θα αναγκαστείς εσύ να σώσεις εσένα και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη εμπειρία σου.

Πως θα το κάνεις; Απευθύνσου σε έναν ειδικό, δεν είναι ντροπή. Βρες κάποιον, που ξέρει τον τρόπο να σε θεραπεύσει. Δέξου τη βοήθεια, που θα σου προσφέρει και άδειασε το ήδη μισό σπασμένο δοχείο της ψυχής σου. Αυτή η διαδρομή δε θα είναι εύκολη. Να είσαι προετοιμασμένος.

 Στην αρχή θα σε γεμίσει ενοχές. Θα νιώθεις άσχημα που έφτασες στο σημείο να χρειαστείς κάποιον άλλον, προκειμένου να σε βγάλει από το δικό σου αδιέξοδο. Θα κάνεις μια μικρή αναδρομή και θα ψάχνεις να βρεις τα κοινωνικά στερεότυπα που μπορεί να σε οδήγησαν εδώ.Κάθε φορά θα αναρωτιέσαι τι στράβωσε στο νήμα της ζωής σου, που μπλέχτηκε και σε έριξε.

 Στο γυρισμό, έπειτα από κάθε επίσκεψη θα νιώθεις χειρότερα από πριν. Μην ανησυχήσεις έτσι πρέπει. Θα αναγκαστείς να γκρεμίσεις τα πάντα μέσα σου, ότι σε έπλασε, κάθε σκέψη, κάθε ανάμνηση, κάθε εμπειρία. Καιρό μετά θα ταυτιστείς με αυτή τη διαδικασία, το κενό που θα έχεις πλέον μέσα σου θα προσπαθείς να το διατηρήσεις, γιατί θα φοβάσαι, μήπως κάνεις πάλι λάθη. Έτσι θα χτίζεις αργά και σταθερά τα καινούρια σου θεμέλια.

 Η έξοδός σου προς το φως δε θα είναι εύκολη ούτε αιώνια. Θα γυρνάς πάλι πίσω στα σκοτάδια σου, κάποιες φορές για λίγο, κάποιες περιόδους για πολύ. Όμως, τώρα θα ξέρεις τον εαυτό σου, θα αντιλαμβάνεσαι τι σου συμβαίνει κι απλά θα κάνεις υπομονή μέχρι να αισθανθείς έτοιμος να αντικρίσεις και πάλι το φως.Στα σκοτάδια θα γιατρεύεις τις πληγές σου και στο φως θα ρισκάρεις να ανοίξεις καινούριες.

Είτε μόνος σου, είτε με βοήθεια θα καταφέρεις να ξεπεράσεις τις κατηφόρες σου και τότε ακόμα και η πιο μικρή ανηφόρα θα σου φαίνεται όαση. Γιατί πολύ απλά θα έχεις μάθει, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, πως τίποτα δε χαρίζεται και πως ο,τι σου δίνεται πρέπει να το εκτιμάς και να το προσέχεις.

Το πιο σημαντικό όμως από όλα θα είναι η στάση, που θα έχεις απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Θα μάθεις να ψάχνεις τις αιτίες, να προσπερνάς τις ταμπέλες και τα στερεότυπα. Στόχος σου θα είναι να εξηγήσεις τη συμπεριφορά των άλλων κι ύστερα να την κατηγοριοποιήσεις. Πολλοί, ίσως σε περάσουν για υπερβολικά ανεκτικό, ανεξήγητα υπομονετικό και άτομο χωρίς καθόλου εγωισμό και  με υστεροβουλία (κάποιοι απλά θα σε περνάνε για μαλάκα), θα νευριάζεις μαζί τους κι ύστερα θα χαμογελάς, γιατί θα ξέρεις, πως αυτοί ούτε που θα τολμούσαν, όσα εσύ θα έχεις μέχρι εκείνο το σημείο καταφέρει.
                                                                                                                     Ματίνα Στυλίδου