Η Κυριακή αυτή...

Τις σκοτεινές Κυριακές που η βροχή εμποδίζει τη σκέψη ,τότε σ΄αναζητώ πιο πολύ. Τα πρωινά δίχως νόημα που ξυπνάς αλλά εύχεσαι να κοιμόσουν. Όταν τίποτα δεν σε κάνει να σηκωθείς, δεν παρακινήσε, δεν το επιθυμείς.

 Μοναδική σου επιθυμία ο χρόνος να κυλίσει, να μην σ αναγκάσει να μετρήσεις κάθε δευτερόλεπτο της μέρας. Να κυλίσει και να φύγει παίρνοντας μαζί του όλες τις αποτυχημένες στιγμές σου, όλες εκείνες τις φορές που έπεσες και δεν σηκώθηκες.

Για λίγο να κάτσεις στο κρεβάτι και να μην προσπαθείς. Μόνος να μείνεις χωρίς κουβέντες κι εξηγήσεις. Να κλείσεις τα μάτια ξανά και να βυθιστείς σ εκείνα τα όνειρα που  φανερώνουν το δικό σου παράδεισο, στους τόπους εκείνους που θέλεις να παραμείνεις.
Εκεί που σε θέλουν , που σε ζητούν κι εσύ γελάς γιατί για λίγο νιώθεις ο εαυτός σου. όμως πάλι θα ξυπνήσεις, πάλι θα χαθούν όλα και θ ανοίξεις τα μάτια σου.

Κυριακή ξανά, συννεφιασμένη Κυριακή τίποτα δεν θυμίζει αυτά που πριν λίγο απολάμβανες, μόνος σ ένα δωμάτιο με σβηστά τα φώτα , ούτε ήλιος να μπαίνει, ούτε φως, σκοτεινά σαν τη δική σου διάθεση.
Γυρνάς πλευρό, κάτι στο όλο σκηνικό δεν σ αρέσει, στο όνειρο κάποιου άλλου πρέπει να γίνεις τώρα πρωταγωνιστής, το μισείς αυτό, το σιχαίνεσαι. Θέλεις μόνος σου να φτιάχνεις σενάρια , όχι να τα εκτελείς.



 Σηκώνεσαι, αναγκάζεσαι , όπως σ΄όλα πλέον στην ενήλικη ζωή σου, αναγκάζεσαι ή σ αναγκάζουν.

Η μορφή σου , όμορφη, ο καθρέφτης μουτζουρωμένος.

Τον καθρέφτη κατηγορώ που δεν δείχνει την αλήθεια. Σαν φίλτρο χαλασμένο , εικόνα που δεν σου ταιριάζει.


Πρώτη γουλιά από τον καφέ , ούτε ένα μήνυμα όπου κι αν κοιτάξεις, κανείς. Δεν σε πειράζει πια, το έχεις συνηθίσει , μελαγχολική Κυριακή και δεν θέλεις να μιλήσεις με κανέναν.
Τι να πεις, οι άνθρωποι μιλάνε αλλά δεν ακούν , αυτό είναι το ελάττωμά τους, τι κι να εσύ προσπάθησες, τι κι αν φώναξες, τι κι αν άκουσες.

Αν ρωτήσουν για σένα τώρα πια τι θα πεις, ποια ιστορία από τη ζωή σου θα τους διηγηθείς πάλι, ποια συναρπαστική περιπέτεια, ποιο πρόβλημα , ποια χαρά.
 Χαρά...

Κι αν θα τους νοιάξει, κι αν θ ακούσουν κι αν σε μισήσουν για αυτό.

Βροχερή Κυριακή, ξεσπά τα βγάζει από μέσα της, εσύ πότε;
 Πότε θα μιλήσεις, πότε θα βγάλεις από μέσα σου , όσα νιώθεις, πότε θα σταθείς μπροστά με ίσια την πλάτη, σοβαρός και θα μιλήσεις.

Στα χθεσινά να αντιδράσεις, να θυμώσεις , να πάρεις απαντήσεις.

Δεν τις θες πια και τον καλύτερο εαυτό σου να δείξεις , δεν θα το αναγνωρίσουν, έχουν μάθει να βλέπουν το λίγο κι εσύ λίγος δεν ήσουν ποτέ.

Σ όλα πολύ , σ όλα παραπάνω και τώρα άδειος, όπως κι η κούπα του καφέ δίπλα σου.
Μικρή Κυριακή κι αυτό θες, να μικρύνει, να περάσει , να φύγει , ν αρχίσει ο χρόνος απ την αρχή και μαζί κι εσύ.
Τη Δευτέρα περιμένεις, αυτήν περίμενες πάντα , την καινούρια μέρα , τον ήλιο να βγει ξανά. Να βγεις κι εσύ και να δώσεις λίγο από τα όνειρα σου στο τώρα.

 Τι κι αν στο παρόν δεν ελπίζεις, στο μέλλον πάντα θα πετάει μια πεταλούδα δίπλα σου, για όσα αύριο θες να αλλάξεις πριν γίνουν σήμερα, πριν γίνουν χθες,

Υ.γ ''Πόσο τυχερά , άτυχος είναι εκείνος που καταλαβαίνει περισσότερα απ όσα οι άλλοι τον αφήνουν;''

                       
                                                                                                               Ματίνα Στυλίδου

Στα μάτια κοίτα με....

''Με φωνάζουν οι φίλοι τρελή επειδή σ αγαπάω πολύ...'' 

Κι αν είμαι; Ποιος το ξέρει ή ποιος μπορεί να το καθορίσει;

Μάλλον έτσι νιώθω εγώ, προλαβαίνοντας τους φίλους και τους εχθρούς, πριν φανερωθεί η αλήθεια.

Τα πρέπει και τα θέλω , κουβάρι μέσα μου. Δεν θέλω να βρώ την άκρη... Δεν θέλω να το ξεδιπλώσω... Με φοβίζει το τέλος , δεν αντέχω την αναμονή.

Όλα τα κουτιά της λογικής μου άδειασαν, ούτε ''πρέπει'' , ούτε ''μη'', όλα όσα μου χάραζαν το δρόμο για χρόνια διαλύθηκαν, χάος μέσα μου.

Άραγε αυτό σου κάνει ο έρωτας, σε τρελαίνει;

Είναι έρωτας αυτό που νιώθω για σένα ή μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατηθώ από κάπου. Κι εσύ , τι νιώθεις;
όχι , μην μου πεις, τρομάζω στην ιδέα της απάντησής σου.

Ερωτηματικά γύρω μου και το μυαλό μπερδεμένο κι όμως προσφέρει μια ανακούφιση το αδιέξοδο αυτό, σε αφήνει στάσιμο και δεν σε βάζει να επιλέξεις. Είναι πιο ασφαλές...

Ίσως αν ήξερα τι νιώθεις, ίσως αν γνώριζα . να αναγκαζόμουν χωρίς να το θέλω, βίαια να διαλέξω άλλο δρόμο μακριά σου. Τουλάχιστον τώρα δεν αναγκάζομαι , το θέλω , το επιδιώκω. να μένω εδώ , να ζω τη ζωή παράλληλα μ εσένα.

Να προσπαθώ να σου ξεφύγω και τίποτα να μην γεμίζει το κενό σου, όλοι αδιάφοροι να κλέβουν απ το χρόνο μου. Κι εγώ να το δίνω. όχι γιατί θέλω να φύγω από σένα αλλά να, γιατί έτσι. λίγο μέσα μου νιώθω να σε πληγώνω.

 Να σε πληγώνω που δεν είσαι συνέχεια στο μυαλό μου, να σε πληγώνω που μιλάω μαζί τους κι όχι μ εσένα, να σε πληγώνω όταν προσπαθώ να φύγω μακριά σου.

Κι οι γύρω να μ αντιμετωπίζουν σαν τρελή που επιμένω, που σε σκέφτομαι, που σε νοιάζομαι...

Έχουν κουραστεί βλέπεις, να προσπαθούν να σε βγάλουν  από τη ζωή μου και να μην τα καταφέρνουν.

Κι αν  είμαι τρελή ; Κι αν πίστεψα στα μάτια σου, όταν κοίταζαν τα δικά μου;

Αν η τρέλα μου σε πέρασε για κάτι άλλο ,διαφορετικό ενώ δεν ήσουν;

Κάνε κάτι τελευταίο για μας απόδειξέ τους ότι κάνουν λάθος... Έλα , να με πάρεις από το χέρι κι όπου βγει... Έλα να δω πάλι το βλέμμα σου , εκείνο το βλέμμα που φώναζε πως είσαι εδώ,, τώρα δίπλα μου, πως όλα θα πάνε καλά...

Σήμερα δεν έχει υστερόγραφα δεν χρειάζονται, δεν ελπίζω για κάτι σήμερα...

       
                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου

Θές... Μα αν το μπορώ ποτέ δεν ρώτησες!

Πρώτη μέρα της άνοιξης σήμερα , ευκαιρία για να κάνουμε τις δικές μας πρωτιές σε όλα αυτά που θέλουμε ν αλλάξουμε.

 Πρώτη μέρα για τον καθένα από μας στην κάθε αλλαγή που θέλει να κάνει για τον εαυτό του.
Είναι καλό πράγμα η αλλαγή όταν γίνεται οικειοθελώς όταν την επιθυμείς ή όταν τη χρειάζεσαι.





 Το δίλημμα σε κάθε αλλαγή είναι αν πρέπει να αλλάξουμε το περιτύλιγμα ή το δώρο;

Τι θέλουμε να αφορά η αλλαγή μας; Γιατί αν αλλάξουμε το περιτύλιγμα , οι αλλαγές είναι επιφανειακές , προσθέτουν ή αφαιρούν στολίδια χωρίς να επηρεάζουν τη ζωή μας, απλά στρώνουν το δρόμο για το επόμενο βήμα μας.

Οι αλλαγές όμως που γίνονται στο δώρο, είναι ριζικές,έχουν τη δυνατότητα να γκρεμίσουν ολόκληρο το οικοδόμημα της ζωής μας και η ρήξη να επηρεάσει όχι μόνο τη δική μας ζωή , αλλά και τη ζωή των άλλων.

Αλλάζω , εγώ , μέσα μου , οριστικά σημαίνει ότι πετάω από πάνω μου όλα εκείνα τα κομμάτια της παλιάς μου ζωής που μέχρι σήμερα το μόνο που έκαναν ήταν να με βαραίνουν ή να με κουράζουν, να με πληγώνουν ή να παίρνουν από μένα περισσότερα απ όσα είχα σκοπό να δώσω.

''Αποτάσσομαι το παλιό;      Απεταξάμην''

Κι υπάρχει και το τρίτο είδος της αλλαγής , το τελευταίο κι ίσως και το πιο επίπονο.

 Η ετερόκλητη αλλαγή, η αναγκαστική , αυτή που περνάει από τη ζωή σου σαν σίφουνας, σε βγάζει με τη βία έξω από την πορεία σου και σε πετάει στο χώμα αναγκάζοντάς σε να φτιάξεις εκεί καινούριο δρόμο.

Χωρίς να σε ρωτήσει, χωρίς να κάνει εξαιρέσεις... Έρχεται συντρίβοντας τα πάντα και σε αναγκάζει να αλλάξεις.

Αλλάζεις γιατί αποφάσισαν έτσι για σένα, αλλάζεις γιατί πλέον είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις, αλλάζεις γιατί άλλαξαν όλοι οι άλλοι γύρω σου.

Σε μια επιβεβλημένη αλλαγή , νιώθεις λίγο σαν πρωταγωνιστής σε δραματική σειρά, όλα πήγαιναν τέλεια για σένα (ή έτσι νόμιζες) , μέχρι τη στιγμή που ο σκηνοθέτης φωνάζει ''Γράφουμε''.

Τότε όλα αλλάζουν . τα μέχρι τώρα κεκτημένα και δεδομένα της ζωής σου δεν  υπάρχουν.  Σοκάρεσαι, θυμώνεις, νευριάζεις, πληγώνεσαι , απομονώνεσαι κι ύστερα σηκώνεσαι, εξετάζεις τα δεδομένα,σκουπίζεις τα δάκρυα και προχωράς.

Αποδέχεσαι την αλλαγή και κοπιάζεις , να την κάνεις δική σου, κτήμα σου, να στρώσεις καινούριες πλάκες στην άμμο. Καταλαβαίνεις έτσι ότι κι εσύ με τη σειρά σου πρέπει για να αντέξεις να κάνεις αλλαγές στο ''δώρο'' κι όχι στο περιτύλιγμα.

Επηρεάζεις με τη σειρά σου τις ζωές άλλων και δημιουργείς έναν φαύλο κύκλο !

Η πρώτη μέρα της άνοιξης λοιπόν σήμερα και μαζί με τον καφέ φτιάχνω και μια λίστα, με αυτούς με ανάγκασαν να αλλάξω ,με όσους άλλαξαν και με άφησαν απέξω και με αυτούς που θέλω δίπλα μου ότι κι αν γίνει.

 Το μελάνι μισό....

Στρέφω το βλέμμα στο παράθυρο, Καλώς ήρθες!!

                                                                             
                                                                                                                     Ματίνα Στυλίδου

Βαφτίζεται ο δούλος του Θεού ''Κανένας''

Στο πάλαι ποτέ το δικό σου ξεχάστηκα και δεν ξέρω πως να βγω...

Μήνες τώρα ψάχνω την έξοδο. Άλλες φορές με ζήλο στέκομαι στα δυο μου πόδια και διασχίζω τους διαδρόμους του μυαλού μου , ψάχνοντας την έξοδο, ψάχνοντας έναν τρόπο να απαλλαγώ από σένα. 

Άλλες πάλι φορές χάνω το κουράγιο και τη δύναμή μου, λυγίζω μπροστά στους ψηλούς κι επιβλητικούς σου τοίχους και νοιώθω τόσο αδύναμη να τους γκρεμίσω.

Μόνη, στη μέση ενός χάους κι η άκρη πουθενά. Πως βρέθηκα εδώ  ούτε που κατάλαβα, ο καιρός περνούσε κι εγώ απλά βυθιζόμουν όλο και περισσότερο. 

Στην αρχή μου κρατούσες το χέρι άκουγα δίπλα μου την ανάσα σου κι ήταν ακόμα μέρα, ύστερα η φωνή σου απομακρυνόταν όλο και πιο πολύ μέχρι που βράδιασε, αλλά εγώ βάδιζα , συνέχιζα , νόμιζα πως έτσι θα σ έβρισκα πάλι...

 Στο τέλος σ έχασα, τίποτα δεν σε θύμιζε, δεν ακουγόσουν πια , προσπάθησα να σε φωνάξω αλλά δεν μ άκουσες, είχα χαθεί πλέον βαθιά στο λαβύρινθο σου, ψηλά τείχη γέμιζα το σκηνικό κι η προβολή του ειδώλου σου στο μυαλό μου μ έκανε να μην μπορώ πια να ξεχωρίσω το πραγματικό από το φανταστικό.

Έτσι βρέθηκα εδώ ,κάθε βράδυ να σε φέρνω στο μυαλό μου και να ζω για τις αναμνήσεις μου. Κι όταν τα φώτα ανάβουν εξαφανίζεσαι, φεύγεις και τότε καταλαβαίνω...

Πόσο θόρυβο κάνει η απουσία σου; Τι κρότος ακούστηκε τη μέρα που η φωνή σου έπαυσε να ηχεί...

Δεν έχω όμως το δικαίωμα να διεκδικήσω τίποτα από σένα γιατί δεν σε ξέρω, δεν ξέρω που βρίσκεσαι, σε ποια αγκαλιά κάνεις τα δικά σου όνειρα, σε ποιου το λαβύρινθο χάνεσαι τα δικά σου βράδια. 

Ποιος διεκδικεί την παρουσία σου και  ποιος σε κερδίζει;

Για μένα πλέον αναφέρεσαι ως ο ''Κανένας'' , σαν άλλος Οδυσσέας διεκδίκησες τη φυγή σου και την κέρδισες κι εγώ πίσω να φωνάζω το όνομά σου άσκοπα.

 Κανένας... το δικό σου καινούριο όνομα...

Υ.γ Το παιχνίδι έχει χαθεί όταν όποια κίνησή σου δεν πρόκειται να σου φέρει κανένα νικηφόρο αποτέλεσμα. 

Το παιχνίδι χάνεται , όταν ο αντίπαλός δεν ενδιαφέρεται πλέον να σε νικήσει.

                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

όταν οι μάσκες πέφτουν...

Όλα τα κακά έχει η εποχή μας, μαθαίνουμε στη θεωρία τι είναι κακό και τι καλό, τι είναι σωστό και τι ηθικό και χρησιμοποιούμε για να τα τεκμηριώσουμε παραδείγματα κι αποδείξεις του παρελθόντος. Πόσο ωραίος είναι ο ιδεατός κόσμος μας... 

Και μετά σε βγάζουν έξω, σε αφήνουν να παλέψεις με τα θηρία κι οχι δεν εννοώ τους κακοποιούς ή τους απατεώνας. 

Δυστυχώς στην εποχή μας , τα θηρία είναι κοντά μας, πολύ πιο κοντά απ ότι φανταστήκαμε ποτέ.Τα κάνουμε παρέα, τους δίνουμε την αγάπη μας, μοιραζόμαστε μαζί τους τα όνειρα και τα μυστικά μας. πιστεύουμε πως θα μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα για αυτούς, θα μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα για τους ανθρώπους που αγαπάμε κι έχουμε την ψευδαίσθηση πως κ εκείνοι θα έκανα το ίδιο στη στιγμή , χωρίς δισταγμό ή δεύτερη σκέψη.

Κάποιοι από μας κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε ακόμη στα ιδανικά μας. Μας είναι δύσκολο να χωνέψουμε πως όσα δίνουμε στους άλλους δεν θα μας επιστραφούν , ακόμα κι αν τα απαιτήσουμε.

Κάποιοι από μας, παραμερίζουν τον εγωισμό τους και υπερβαίνουν τα όριά τους για να μην χαλάσουν το χατήρι σε κάποιον, για να του δείξουν οτι τον στηρίζουν, για να του προσφέρουν σιγουριά κι ασφάλεια.

Κι έτσι κάποιοι απο μας, κάνουν το ίδιο λάθος ξανά και ξανά, μετά την πρώτη προδοσία γίνονται φαινομενικά και κατα περίπτωση εγωιστές , συνεχίζουν να ανοίγουν την καρδιά τους και να δίνουν τα πάντα σε αυτούς που αγαπούν. Κι έτσι με την  ίδια ευκολία που δίνουν, συνειδητοποιούν οτι τίποτα απο αυτά δεν θα τα πάρουν πίσω.

Στον δικό μας κόσμο λοιπόν , σε αυτόν τον γεμάτο ηθικολογίες και ιδανικά κόσμο, υπάρχουν άνθρωποι που διεκδικούν  (επι πτωμάτων) , που αγαπούν ( μόνο όσους και για όσο τους συμφέρει) , που νοιάζονται (για τον εαυτό του) και που συγχωρούν (κατα περίπτωση).

Κι αν δεν επιλέγεις a priori να ζήσεις τη ζωή σου έτσι , σε αναγκάζουν  κι αν δεν θες, σε χτυπάνε με τα λόγια και τις πράξεις τους, μέχρι να σε δούν αναίσθητο. 

Αναίσθητο κι ανίκανο να αντιληφθείς τους άλλους. Σε μαθαίνουν πως η μόνη προτεραιότητα είναι ο εαυτός σου, πως κι αν ο κόσμος καίγεται γύρω σου , εσυ  θα πρέπει να γυρνάς την πλάτη κι ας ακούς τις κραυγές , κι ας νιώθεις τη ζέστη της φωτιάς ολο ένα να μεγαλώνει...

Αν κοιτάξεις , ίσως λυγίσεις,...

Δεν ανήκω σε αυτό τον κόσμο κι όμως πρέπει εδώ να επιβιώσω , δεν είμαι σαν κι αυτούς τ ακούς;

Υ.γ Πρόσφατα κάποιο παιδί με ρώτησε αν θεωρώ τον εαυτό μου καλό ή κακό άνθρωπο. Παιδιά, δεν ξέρουν τι λένε σκέφτηκα...

                                                                                   Ματίνα Στυλίδου

Όλα είναι στο μυαλό...

Που να βρίσκεσαι;
Άραγε σου λείπω;
Πως να ζεις μακριά μου;
Άραγε με σκέφτεσαι καθόλου;

Έχει κάποιο νόημα για σένα όλο αυτό που νιώθω κι αν δεν το μάθεις ποτέ;
Αντέχεις να ζεις με τη σκέψη πως ένας άνθρωπος που σ ερωτεύτηκε πολύ ζει τώρα μακριά σου;

Αντέχεις να ζεις στην ιδέα πως δεν άφησες μια ιστορία να εξελιχθεί , ότι έκοψες τα φτερά κι έκαψες κάθε ελπίδα;

Και χίλιες σελίδες να γράψω , πίσω δεν θα σε φέρουν... Και χίλια πράγματα να κάνω το κεφάλι δεν θα γυρίσεις να κοιτάξεις γιατί έφυγες σκόρπισες και γκρέμισες τις γέφυρες μας.

Ένα πράγμα με ενοχλεί μόνο που εγω ο δυνατός, ο ατρόμητος εγώ που τίποτα δεν με φοβίζει και δεν μ ακουμπά δεν μπορώ να κάνω το ίδιο.

Ανήμπορος στέκομαι μπροστά σου, σαν μικρό παιδί , ένα μικρό φοβισμένο παιδί που δεν μπορεί να αντέξει τα ίδια του τα αισθήματα. Ένας ενήλικας με καρδιά μικρού παιδιού που πληγώθηκε και τώρα ζητά εκδίκηση, που περιμένει τον τροχό να γυρίσει και να σε πληγώσει με το ίδιο νόμισμα.

Ένας άνθρωπος μικρός μπροστά στο μεγαλείο των συναισθημάτων του, εκείνος που λεπτά πριν σε ζητούσε πίσω τώρα θέλει να σε πληγώσει, ξαφνικά σε μισεί και θέλει πόνο να νιώσεις.

Μα πως γίνεται; Πως γίνεται να αγαπάς και να μισείς τον ίδιο άνθρωπο, πως γίνεται να ενώνονται μέσα μου δυο αντίθετες φωνές και να γίνονται ένα. Να φωνάζουν με ζήλο το όνομά σου , να φωνάζουν δυνατά κι ύστερα να σωπαίνουν...

Κι εσύ; Τι στο καλό νιώθεις; Για ποιόν γυαλίζεις τα καινούρια σου ρούχα, σε ποιόν ανοίγεις την καρδιά σου , με ποιόν ανταλλάσσεις όρκους αγάπης εκεί έξω;

Ποιόν πρέπει να ευχαριστήσω που με γλίτωσε απο την ψεύτικη εικόνα σου και ποιόν πρέπει να μισήσω που τώρα ζει όσα εγώ ονειρεύτηκα για μας.

Να ήξερες μόνο πόσα αν γυρνάνε στο μυαλό μου, με πόσα αν γεμίζω τα τασάκια προσπαθώντας να καλύψω το κενό σου.
Γλίστρησες μέσα από τα χέρια μου κι ούτε που πρόλαβα να σε νιώσω, δευτερόλεπτα σε κράτησα κι αν μπορούσα θα επέλεγα ξανά το ίδιο.

Εγώ να προσπαθώ να σε κρατήσω στα δυο μου χέρια και εσυ να ξεγλιστράς,ξανά και ξανά και ξανά ακόμα κι αν ματώσω, μέχρι να τα καταφέρω....

         
                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Απο το φώς στο σκοτάδι σου

Άδειασα πια ...
Δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω σε κανέναν.

 Ό,τι μου είχε απομείνει, ό,τι με κόπο συγκρατούσα το πήρες εσυ...
Σε σένα είχα εναποθέσει τις ελπίδες μου για κάτι καλύτερο και τις πέταξες.
Στο πρόσωπο σου πίστεψα οτι βρήκα αυτό που ζητούσα, νόμιζα οτι εσυ είχες το κλειδί για το παραμύθι μου.

Στην αρχή χαμογελούσες και φώτιζε ο κόσμος, αυτό ήταν ότι πιο ωραίο πάνω σου , το χαμογελό σου....
Είχες ένα χαμόγελο αληθινό ,πλατύ .φωτεινό. Και σε αυτό το φώς συμμετείχαν και τα μάτια σου.
Αυτά πρόσεξα σ εσένα , αυτά σε ξεχώρισαν.
 Αυτές τι πρώτες φορές που σε κοίταζα στα μάτια κι έβλεπα τον ήλιο, τόσο όμορφο! Φαίνονταν όλα τόσο αληθινά, για λίγο πίστεψα οτι εγω ήμουν η αιτία, πίστεψα πως για μένα χαμογέλαγε η ψυχή σου.

Ύστερα συνήθισα σε αυτό, εθίστηκα ,ήθελα να το βλέπω συνέχεια, ήθελα να σε βλέπω συνέχεια κι εσυ επιβεβαίωνες τις σκέψεις μου με μεγαλύτερο ενθουσιασμό , τότε μ έκανες να νιώθω ξεχωριστή , τότε μ έκανες να νιώθω καλά για τον εαυτό μου.

Όμως κάποια στιγμή το βλέμμα σου σκοτείνιασε, το χαμόγελο σου δεν ήταν τόσο φωτεινό και κάτι σε τράβαγε πίσω.
Με τον καιρό το φως των ματιών σου μειώθηκε και δύσκολα πλέον μπορούσα να δω τα μάτια σου.
Κι όμως εγω το ζητούσα επίμονα, τώρα καταλαβαίνω πως δεν μπορούσες να μου το δώσεις.

 Είχα πεισμώσει όμως, είχα εθιστεί , ήθελα και πάλι να νιώσω μοναδική στα μάτια σου κι ό,τι λιγότερο το πετούσα στα σκουπίδια.

Ο καιρός δεν υπήρξε σύμμαχός μας , όσο κι αν προσπαθούσα να δω λίγο φως τόσο με έσπρωχνες κάτω.
Μην ανησυχείς και πάλι μοναδική ένιωθα, απλά αυτή τη φορά δεν υπήρχε φώς μόνο ένα κενό.

 Ένα κενό ανάμεσά μας, ένα κενό μέσα σου, άλλαξες απότομα , ξαφνικά. Μέσα σε μια νύχτα έχασες τον εαυτό σου έγινες ένας άλλος, χαμένος στο δικό σου κόσμο. ΚΙ εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτό.

 Χαμογελούσες αλλά όχι όπως πριν , τώρα πια απο υποχρέωση , απο συνήθεια , σαν να ήσουν αναγκασμένος να το κάνεις . Σε έβλεπα  μέσα σου έκλειναν οι πόρτες κι η ψυχή σου σιγά σιγά χανόταν.

Το ξέρω , επέμενα κι ίσως ήταν άδικο για σένα. Κατάλαβε με ,όμως  κι εγώ σκοτείνιαζα μαζί σου κι εγώ έχασα μέρος του εαυτού μου, με τη διαφορά οτι ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί...

Μήνες μετά, ξέρω οτι όλο αυτό δεν ήταν τίποτα, παρά ένα πυροτέχνημα που έσκασε. Φώτισε για λίγο τον κόσμο κι ύστερα χάθηκε , πέθανε , ξεχάστηκε. Δεν ζητάω τίποτα κι ούτε ελπίζω πια , ίσως να φοβάμαι και να σε αντικρίσω , εξάλλου η εικόνα σου πλέον δεν μοιάζει σε τίποτα με τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα , είναι πια μια σκιά , μια μαύρη σκιά που με φοβίζει.

'' απ όλα περισσότερο θέλεις να μάθεις τι μου λείπει; Το παραμύθι. Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί.'' Αλκιόνη Παπαδάκη

                                                                         
                                                                                                                  Ματίνα Στυλίδου

Κοινωνία: Ευρώπη- Ο τελευταίος να σβήσει τα φώτα...

Πόσο λυπάμαι τους ιστορικούς του μέλλοντος, αν θα υπάρχουν τέτοιοι... Άραγε τι θα γράψουν για τις εποχές που ζούμε, πως θα ονομάσουν την ιστορική αυτή περίοδο που ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο απο έναν αριθμό , έναν συντελεστή στους υπολογισμούς του χρήματος!


Ίσως την αποκαλέσουν ''Δεύτερο Μεσαίωνα'', ή ''Τα πιο Σκοτεινά χρόνια'', ή ''η εποχή που ο άνθρωπος δεν είχε καμία αξία''.

Και καλά εντάξει για την Αμερική πάντα γνωρίζαμε οτι είναι αυτή που προκαλεί τους πολέμους στο όνομα της δήθεν σωτηρίας των λαών ή καλύτερα του πετρελαίου.

Η Ευρώπη όμως ήταν αυτή που κράταγε τις ισορροπίες, που παρήγαγε πολιτισμό και τον διοχέτευε στον υπόλοιπο κόσμο, ''η Ευρώπη των εθνών, η Ευρώπη των λαών''.

Μια Ευρώπη που ειρωνικά τιμήθηκε το 2012 με το Νόμπελ Ειρήνης , την ώρα που είχε διαιρεθεί σε δυο μέρη κι είχε αναγκάσει τη νότια πλευρά της να ζει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση,στο όνομα ενός χρέους που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πως δημιουργήθηκε και πως διογκώθηκε. Οδήγησε τον λαό της στην αυτοκτονία , βάζοντας ως θεμέλιο λίθο το χρήμα, απαιτώντας να το πάρει πίσω διπλά ή τριπλά χωρίς να ενδιαφέρεται για το πώς.

Και τώρα,όλως τυχαίως στο νότιο τμήμα της που είναι ανήμπορο πλέον να αντιδράσει με τόσες υπογραφές και τόσες συμφωνίες ,στριμώχνουν χιλιάδες μεταναστών και προσφύγων. Δημιουργώντας ενα μείγμα πολιτισμικό και κοινωνικό με ένα κοινό στοιχείο τη φτώχεια. Γηγενείς και ξένοι αναμειγνύονται για να επιτελέσουν ένα και μόνο σκοπό , να γίνουν τα φθηνά εργατικά χέρια της ''Ευρώπης των εθνών''.

Στην Ελλάδα μας λοιπόν, έρχονται συνεχώς πρόσφυγες και οικονομικοί μετανάστες, γινόμαστε μια μεγάλη αποθήκη ψυχών κι όσο κι αν βοηθήσουμε τους ανθρώπους αυτούς δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε κάτι σημαντικό , το δικαίωμα να έχουν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Πού είναι τώρα όλοι αυτοί που κυνηγήθηκαν και σφαγιάστηκαν σε πολέμους, που συγκεντρώθηκαν σε στρατόπεδα και βασανίστηκαν;

Που είναι όλοι αυτοί που διαδήλωσαν για δικαιώματα κι ελευθερίες , που μίλησαν για ισότητα και κάποτε γκρέμισαν τείχη;

Πόσες ακόμα ψυχές πρέπει να θυσιαστούν;

Υ.Γ Μακάρι όπως και σε άλλα άρθρα να μπορούσα να κλείσω αισιόδοξα , με ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, αλλά στην περίπτωση αυτή , η ελπίδα είναι μακριά.Ωστόσο, μια Ευρωπαία γυναίκα είπε''«Ελευθερία! Πόσα στ' όνομά σου διαπράττονται εγκλήματα!»
Μαρί - Ζαν Ρολάν ντε λα Πλατιέρ


                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου