Πες τους οτι το παραμύθι τέλειωσε...

Τα παραμύθια δεν βγαίνουν πάντα αληθινά κι αυτή είναι μια σκληρή πραγματικότητα που πρέπει κάποια στιγμή στη ζωή σου να αντιμετωπίσεις.

Μεγαλώνουμε με παραμύθια και μαθαίνουμε πως η αδικία και το κακό θα νικηθούν, όταν η μοίρα θα μας ανταμείψει με έναν μεγάλο και αληθινό έρωτα.




Έτσι δίνουμε κουράγιο στους εαυτούς μας και αντέχουμε γιατί πιστεύουμε πως όλα κάποια στιγμή θα αλλάξουν. Έχουμε τόσο πολύ ταυτιστεί με τις μικρές , παιδικές μας ιστορίες που θεωρούμε αδύνατο να μην έχουμε κι εμείς το ίδιο τέλος.

Μάλλον εδώ είναι το λάθος, κανείς δεν μας λέει τι γίνεται στη ζωή των ηρώων αφού συναντήσουν τον μεγάλο έρωτα. Γιατί και στην πραγματική ζωή θα ερωτευτείς και εδώ στη σκληρή πραγματικότητα θα σου χτυπήσει ο φτερωτός θεός την πόρτα κι ίσως αν ανήκεις στους τυχερούς να είναι αμοιβαία τα αισθήματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

 Κανένας δεν μπορεί να σου προεξοφλήσει οτι θα ζήσεις με αυτό τον άνθρωπο , ούτε οτι η ιστορία σας θα έχει αίσιο τέλος. Το ότι οι δρόμοι σας ενώθηκαν για μια στιγμή δεν σημαίνει οτι δεν μπορόυν να γίνουν παράλληλοι και πάλι.

Εξάλλου και στα ίδια τα παραμύθια, που έχουμε σαν πειστήρια του εαυτού μας, κανένας δεν μας αναφέρει αν όντως το πριγκηπόπουλο παντρεύτηκε τη Χιονάτη, αν η Σταχτοπούτα έζησε μια ευτυχισμένη ζωή δίπλα στο Πρίγκηπα...

Αυτό που μαθαίνουμε είναι οτι κάποια στιγμή στη ζωή σου θα συναντήσεις τον ανθρωπό σου , μπορεί να το αντιληφθείς μπορεί κι όχι, η μοίρα θα έχει κάνει τη δουλειά της, θα σας έχει φέρει κοντά , θα σας έχει γνωρίσει. Είναι αυτό όμως αρκετό;;

Υ.γ 1 Η ζωή μπορεί να γίνει παραμύθι, αρκεί να το θελήσουν δυο κι οχι μόνο ένας...

Υ.γ2  Κάποιες φορές τα πράγματα δεν παίρνουν τη τροπή που περίμενες, δεν ξέρεις γιατί και το μόνο που βρίσκεις μπροστά σου είναι τοίχο, ας είναι...

                                                                                                    Ματίνα Στυλίδου

Σου ξεδιπλώνω την καρδιά μου...

Πόσες φορές θα θέλατε να φανερώσετε όσα νιώθετε χωρίς δεύτερη σκέψη, να πιάσετε το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει, να ρθείτε κοντά του , να το κοιτάξετε στα μάτια και να του πείτε όλα όσα νιώθετε.

 Να μην ξεχάσετε τίποτα, να μην μείνει τίποτα κρυφό. Να νιώθετε τόσο δυνατοί και να μην σας νοιάζει η αντίδραση του. Να έχετε μέσα σας μια σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά , μια πεποίθηση , πείτε το και ένστικτο πως δεν κάνετε λάθος, πως όσα πρόκειται να πείτε τα επόμενα δεύτερα θα είναι μια ανάσα οξυγόνου για αυτό.

Πόσο ωραίο θα ήταν αν ξέρατε πως τα δικά σας αισθήματα μπορούν να αλλάξουν τη ζωή του, να καλύψουν το κενό που νιώθει και να γεμίσουν το δοχείο της ψυχής του. Πόσο ωραίο θα ήταν αν γνωρίζατε οτι οι λέξεις με τις οποίες θα δώσετε μορφή στις σκέψεις σας, θα είναι το ευτυχισμένο τέλος του παραμυθιού κι η καινούρια πραγματική ζωή του. Πόσο ωραίο θα ήταν αν ο φόβος σας μεταμορφωνόταν σε θάρρος κι ένωνε δυο ζωές που τώρα περπατάνε παράλληλα.

Τι χρειάζεται για να γίνουν όλα αυτά , για να συμβούν, τι είναι αυτό που θα σας παρακινήσει να πληκτρολογήσετε τον αριθμό , να σχηματίσετε λέξεις σε μια οθόνη, να ανοίξετε την πόρτα ; Τι είναι αυτό που θα σας κάνει την επόμενη φορά που θα σταθείτε απέναντι , να μην δειλιάσετε, να μην αρκεστείτε στα τυπικά, να μην μετανιώσετε για όσα ΔΕΝ έγιναν;

Πιστεύετε πως αν άξιζε θα μιλούσατε; Πιστεύετε πως αν ήταν αυτό που ψάχνετε θα στέλνατε ενα μήνυμα, θα παίρνατε το τηλέφωνο; Μήπως η τόση σκέψη , η τόση ανάλυση τα τόσα Δεν και Μη κάτι σημαίνουν; 

Αν θέλατε δεν θα διεκδικούσατε , αν θέλατε δεν θα ήσασταν ήδη εκεί; αν όντως είναι όλα αυτά που λαχταράτε δεν θα χατε ανοίξει ήδη την αγκαλιά σας;

Πόσα ποτά πρέπει να πιείτε και πόσα εμπόδια πρέπει να νικήσετε για να φτάσετε μέχρι εκεί; Γιατί κάτι τόσο όμορφο να γίνεται τόσο βασανιστικό; Γιατί ο φόβος της απόρριψης να νικά την αγάπη;

Πόσο ανασφαλής είμαστε οι άνθρωποι , όταν θεωρούμε πως για μια πιθανότητα αποτυχίας, θυσιάζουμε πολύτιμες στιγμές ευτυχίας;

Υ.γ Το σημείο που ο φόβος μεγαλώνει κι οι σκέψεις ξεκινάν , ίσως είναι το σημείο που ξέρουμε οτι δεν έχει επιστροφή πια...

Υγ2 Πως μπορώ να κατηγορήσω εσένα για δειλία, όταν εγώ φαντάζω τόσο δειλός..

Κι όταν δειλιάσεις και τα βήματα σου σε πάνε πίσω, κοίταξε μπροστά , κατακτάς το στόχο σου!!!

                                                                                                                     Ματίνα Στυλίδου

Όνειρα γλυκά αγάπη μου...

Το μόνο πράγμα ίσως που δεν πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε ως άνθρωποι είναι να ονειρευόμαστε.Τα όνειρα μας ηρεμούν, μας γαληνεύουν, μας βοηθούν να ξεφύγουμε και κάποιες φορές μας επανεκκινούν και προσδιορίζουν απο την αρχή τους στόχους μας.

Προσέξτε όμως δεν μιλώ για φιλοδοξίες ή για στόχους, γιατί αυτά έχουν συγκεκριμένη στρατηγική υλοποίησης και κανένα είδος συναισθήματος μέσα τους, ούτε ψίχα..

Ονειρεύομαι σημαίνει , βιώνω μια σειρά απο ήχους , εικόνες, αισθήσεις , ιδέες και συναισθήματα και συνήθως δεν έχουν καμία σχέση και δεν ανταποκρίνονται στην καθημερινότητα.Όνειρα και ρεαλισμός δεν συνδέονται!!!

Εξάλλου κι αυτός είναι ο σκοπός του ονείρου, ναι νιώθουμε πως πραγματικότητα μας είναι εστω και για λίγο κάτι άλλο, διαφορετικό , καλύτερο. Κάνουμε όνειρα γιατί έχουμε ανάγκη να παρασύρουμε το μυαλό μας σε κάτι άλλο. Να του δώσουμε την ευκαιρία να ''δεί'' με μια άλλη οπτική τη ζωή μας. Σαν ένα σενάριο Χ το οποίο ίσως να είναι ακραίο ή μη βιώσιμο άλλα δεν παύει να υπάρχει σαν πιθανότητα, δεν παύουμε εμείς να πιστεύουμε οτι μπορεί και να συμβεί.

Πότε όμως ξεκινάμε να ονειρευόμαστε; Ποιo είναι το σημείο εκείνο που έnας διακόπτης μέσα μας γυρνάει και δημιουργεί μια άλλη πραγματικότητα , εικονική;

Εδώ πρέπει να χωρίσουμε τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίες. Οι άνθρωποι της πρώτης κατηγορίας, είναι οι λεγόμενοι ρεαλιστές , πραγματιστές, οι άνθρωποι της κατηγορίας αυτής ονειρεύονται σπάνια, δεν πιστεύουν πως η όλη διαδικασία του ονείρου θα τους βοηθήσει, ούτε παίρνουν κάποια ευχαρίστηση απο αυτό. Η κατηγορία αυτή λειτουργεί εκ του ασφαλούς κι αν και κάποιοι θα τους χαρακτήριζαν κι ως ''αναίσθητους'', στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο.

Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι ονειροπόλοι , οι άνθρωποι εκείνοι που πριν καν ξεκινήσει κάτι στη ζωή τους, πριν καν πάρει την οριστική του μορφή εκείνοι έχουν ήδη ονειρευτεί την εξέλιξή του, σαν άλλες Πυθίες , το έχουν ήδη οραματιστεί.


 Το να κάνεις όνειρα, είναι ένα ρίσκο, αν και όσο αυτά διαρκούν είσαι ευτυχείς , είσαι προστατευμένος γιατί έχεις παραλληλίσει, έχεις συνδυάσει τις ελπίδες με τα όνειρά σου. Όταν όμως έρθει η μοιραία ώρα της αλήθειας , τα όνειρά σου μπορεί αν σε προδώσουν , μπορεί να μετατραπούν σε εφιάλτη.

Αυτή είναι η παγίδα με τα όνειρα κι αυτός είναι κι ο λόγος που η πρώτη κατηγορία δεν τα επιλέγει, όταν τα όνειρά σου αποδεικνύονται φούσκα και ξεφουσκώνουν σκάνε πάνω σου κι η μετάβαση στην πραγματικότητα είναι πολυ πιο δύσκολη. Αντιθέτως, παραμένοντας πραγματιστής δεν κινδυνεύεις δεν ρισκάρεις να πέσεις έξω , ούτε να βρεθείς εξ απήνης.

Ξέρεις τι σε περιμένει κι έχεις βάλει όλα τα όπλα στη φαρέτρα σου για να τ αντιμετωπίσεις. Αν επιλέξεις να μην ονειρευτείς όμως θα είναι σαν να έχεις χάσει όλες τις μάχες στον πόλεμο με τον εαυτό σου.

Υ.γ1 Όσο και να τ αποφεύγει κανείς δεν γίνεται να ζήσει χωρίς όνειρα, κάπως ,κάπου , κάποτε θα σε κάνει να βγείς απο το ασφαλές κουφάρι σου και να αναζητήσεις αυτό το κάτι παραπάνω για τον εαυτό σου.

Υ.γ 2 Σίγουρα θα μπορούσαν οι κατηγορίες να γίνουν 3 , όμως αυτό θα σήμαινε πως θα έπρεπε να συμπεριληφθούν και οι αλα καρτ ονειροπόλοι, στους οποίους εγώ προσωπικά δεν πιστεύω...

Υ.γ 3'' Το γέλιο είναι διαχρονικό , η φαντασία δεν έχει ηλικία και τα όνειρα είναι παντοτινά'' Walt Disney

     

                                                                  Ματίνα Στυλίδου

«Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν»

Το «ποιοι είμαστε;», το ποιους ανθρώπους έχουμε δίπλα μας είναι απόλυτα εξαρτημένο από τις επιλογές που κάνουμε.Οι επιλογές μας ,μας καθορίζουν. Αυτό είναι σίγουρο και δεδομένο.
 Το πρόβλημα είναι πως κάθε επιλογή που κάνουμε δεν επηρεάζει μόνο τη δική μας τη ζωή , δεν «πειράζει» μόνο το δικό μας παρόν και μέλλον αλλά έχει αντίκτυπο και σε  όσους μπλέκονται ή θα ήθελαν να εμπλακούν στη ζωή μας.

Κάθε επιλογή που κάνουμε σημαντική ή ασήμαντη, επηρεάζει έναν αριθμό ανθρώπων  γύρω μας κι ανοίγει ή κλείνει δρόμους. Η εξάρτηση μας για  ένα άτομο που μας ενδιαφέρει, τα όνειρα κι οι προσδοκίες μας για αυτό, επηρεάζονται, ορίζονται, τροποποιούνται, αλλάζουν με βάση τις δικές του επιλογές.

Η δική μας δουλειά σταματάει ή ξεκινάει τη στιγμή που επιλέξαμε το συγκεκριμένο πρόσωπο για  κατακτητή και πορθητή της καρδιάς μας. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, ό,τι και να κάνουμε, όσα κι αν νομίζουμε πως μπορούμε να πούμε ή να πράξουμε, ελέγχονται και προσαρμόζονται στις δικές του επιλογές.

Με τον ίδιο τρόπο επηρεάζουμε και ορίζουμε κι εμείς τις επιλογές των γύρω μας. Αν πχ επιλέξουμε να είμαστε με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, αυτή μας η απόφαση, θα επηρεάσει κι όλους όσους έτρεφαν ελπίδες και όνειρα για μας, αλλά κι όσους εμείς αφήσαμε πίσω μας. Οι καινούριοι κανόνες που θέτουμε αλλάζουν άρδην τους όρους του παιχνιδιού για τα παλιά μέλη.

 Η επιλογή μας, θα κάνει πολλούς να επιλέξουν τη φυγή, άλλους τη διεκδίκηση κι ίσως, κάποιοι απλά να μην αντιδράσουν. Πώς όμως πρέπει να αντιδράσεις στις επιλογές των άλλων; Τι πρέπει να κάνεις, όταν, ξαφνικά, βρίσκεσαι προ τετελεσμένων γεγονότων; Σε μια τέτοια κατάσταση όσα κι αν είχες στο μυαλό σου, όσα σενάρια κι αν έκανες, όσους φόβους κι αν οπτικοποίησες, πάντα μα πάντα η πραγματικότητα θα σε ξεπερνάει.

Αυτή μάλλον είναι κι η μοναδικότητα της ζωής, να βρίσκει έναν δικό της τρόπο για να μας δείξει την πορεία.

Εφόσον, λοιπόν, βρεθείς σε μια τέτοια κατάσταση, η μόνη σου επιλογή είναι να την αποδεχθείς.Οι επιλογές σου μηδενίζονται αυτομάτως αφού δε μπορείς να εξαναγκάσεις την άλλη πλευρά να θέλει, να σε θέλει.

Έκανε την επιλογή της, διάλεξε το σωστό για τα κριτήρια της δρόμο κι όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, από τη στιγμή που η επιλογή αυτή, η μια και μοναδική δεν ήσουν εσύ, δεν αξίζει παραπάνω την προσοχή σου.Δε θα είσαι ποτέ, δε θα γίνεις ποτέ, ακόμα κι αν τώρα έγινε λάθος η συνειδητή επιλογή, ο πόθος ή ο πόλος έλξης.Στην όποια δύσκολη στιγμή, την ώρα της κρίσης πάλι θα βρεθείς απέξω.

 Ναι, λοιπόν. οι επιλογές μας, μας καθορίζουν και ναι, οι επιλογές μας επηρεάζουν και τις ζωές των άλλων ακούσια ή εκούσια. Όμως, η ζωή είναι ένα ρίσκο, που αναγκάζεσαι να πάρεις, ρίχνεις το ζάρι και περιμένεις.Δεν έρχονται πάντα εξάρες,τα  ντόρτια, οι άσσοι κι οι διπλές βρίσκονται πάντα στο πρόγραμμα. Από την άλλη μεριά αυτό θα σε παρακινήσει να συνεχίσεις, θα θες να δοκιμάσεις ξανά, δε θα εγκαταλείψεις το παιχνίδι, θα τζογάρεις κι όλο αυτό θα αποτελεί μια καθαρά δική σου επιλογή.

ΥΓ.  Εάν όντως η ζωή είναι ένα τυχερό παιχνίδι, δική σου επιλογή είναι να παίξεις, στην τύχη όμως  θα αφήσεις το μοίρασμα των φύλλων. Αν παίξεις σωστά τα χαρτιά σου θα κερδίσεις. Όμως, ελοχεύει ο κίνδυνος δίπλα σου να στέκεται κάποιος με καλύτερο φύλλο.

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Που να σαι τώρα που κρυώνω και φοβάμαι...

Ίσως απο τις πιο κρύες νύχτες η σημερινή... Μα τι έχω πάθει; Το τόσο κρύο δεν θα πρεπε να μου παγώσει τον εγκέφαλο; Να παγώσει όσα νιώθω μέσα μου, όσα σκέφτομαι, όσα ποθώ... Να παγώσει για λίγο την ανάμνηση σου...

Το παρελθόν μας μικρό και κρύες νύχτες δεν προλάβαμε να ζήσουμε... 

Σήμερα, όμως, τώρα η ανάγκη του  να είσαι εδώ είναι μεγαλύτερη απο ποτέ...

Για αυτό αγαπώ το χειμώνα, όσο περισσότερο κρύο έχει , τόση και μεγαλύτερη είναι η ανάγκη μας για αγάπη.

 Ποιος απο μας δεν θα θελε να βρίσκεται χωμένος μέσα σε μια αγκαλιά, ακόμα κι αν το τοπίο δεν είναι ειδυλλιακό , ακόμα κι αν δεν λούζουν οι νιφάδες του χιονιού την ατμόσφαιρα... 

Ακόμα κι αν βρίσκεσαι σε ένα δυαράκι στο κέντρο, ή στους τελευταίους ορόφους μιας πολυκατοικίας, ακόμα κι αν η ματιά σου δεν φτάνει τον ορίζοντα και δεν βλέπεις παρά έναν τοίχο... Δεν σε νοιάζει...

 Δεν με νοιάζει...

Γιατί δεν με απασχολεί, όχι δεν μ ενδιαφέρει ιδιαίτερα, ο τόπος , ο τρόπος , ο χρόνος δεν προσδιορίζω το ενδιαφέρον, τον έρωτα μου την αγάπη μου για σένα έτσι... Εμένα με νοιάζει να εχω εσένα δίπλα μου, να με κάνεις να νιώσω πως το κρύο είναι μόνο στο σώμα , πως η ψυχή μου παραμένει ζεστή...

Έχει πολύ κρύο σήμερα...ναι...αν δεν έρθεις όμως το κρύο θα παραμείνει μέσα μου...

Για πόσο; εσυ αποφασίζεις...

Φτάνει να έρθεις και να με ζεστάνεις...

Υ.γ Πάντα μιλάω για τις σχέσεις που δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα , τις ανεκπλήρωτες, γιατί τις άλλες δεν τις αναλύεις , απλά τις ζείς...

Αλλάζουνε οι άνθρωποι τ ακούς;

Η αφορμή για αυτό το άρθρο δεν είναι άλλη απο τη σκηνή που εντέχνως σας ανάγκασα να δείτε αφού επιλέξατε να διαβάσετε αυτό το άρθρο. Είναι απόσπασμα απο την ταινία ''27 φορέματα'' κι οχι δεν θα σας κάνω καμία φοβερή ανάλυση για να δείτε την ταινία αυτή. Εξάλλου δεν διαφέρει σε τίποτα απο κάθε ρομαντική ταινία (κορίτσι ερωτεύεται αγόρι κι αγόρι ερωτεύεται κορίτσι με ευτυχισμένο τέλος φυσικά!)

Ο λόγος που εστίασα στη σκηνή αυτή είναι γιατί σε αυτά τα δυο λεπτά βλέπεις πως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ο εαυτός του και να τον ερωτευτούν για αυτό. Μαθαίνουμε στη ζωή πως για να εντυπωσιάσουμε κάποιον, για να του αρέσουμε, για να του τραβήξουμε την προσοχή, πρέπει να γίνουμε κάτι άλλο έξω απο μας. 

Το πρώτο βήμα είναι να παρατηρήσουμε το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει, χωρίς να το καταλαβαίνουμε  εντρυφούμε σε όλες τις λεπτομέριες που μας δίνονται, παρατηρούμε κι έπειτα ντυνόμαστε με όλα εκείνα που θεωρήσαμε πως θα του άρεσαν. Ξαφνικά αλλάζουμε, αλλάζουμε συνήθειες , αλλάζουμε πτυχές του χαρακτήρα μας, σοβαρευόμαστε , μαζευόμαστε γινόμαστε κάτι άλλο, έχοντας ως μοναδική μας προσδοκία να αρέσουμε, να μας προσέξουν, να μας προσέξει αυτός ο ένας και μοναδικός.

Και δεν το κάνουμε επίτηδες, όχι δεν θα μας ρίξω ευθύνες, αυτό γίνεται απο μόνο του, υποσυνείδητα, είναι σαν να ετοιμαζόμαστε για έναν αγώνα και προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες και στο περιβάλλον.

Το πρόβλημα είναι οτι αυτό δεν πετυχαίνει πάντα κι αν πιστέψουμε στο μύθο για το άλλο μας μισό τότε όση προσπάθεια και να καταβάλουμε για να αλλάξουμε , είναι μάταιο. Όσο δρόμο και να διανύσουμε , όσο αγώνα και να κάνουμε ο πραγματικός εαυτός μας θα βρίσκετε πάντα εκεί και κάποια στιγμή θα κάνει την εμφάνισή του.

Αυτό είναι που μ εντυπωσίασε στη συγκεκριμένη σκηνή , αυτό μου άρεσε... Οι πρωταγωνιστές σε αυτή τη σκηνή δείχνουν ο ένας στον άλλον τον πραγματικό τους εαυτό. (εντάξει βοήθησε λίγο το οτι πήγανε να  σκοτωθούν, οτι χάλασε τ αμάξι , οτι έξω η βροχή λυσομανούσε ε και φυσικά οτι ήταν λιιιγο μεθυσμένοι... ) Τέλοσπάντων...

 Το θέμα είναι οτι σ αυτή τη δεδομένη χρονική στιγμή αντιλήφθηκαν οτι αρέσει ο ένας στον άλλον, δεν προσπάθησαν να εντυπωσιάσουν ή να ξεχωρίσουν, έδειξαν απλά την αλήθεια τους, το δικό τους πρόσωπο και αγαπήθηκαν για αυτό.

Για αυτόν λοιπόν σας μιλάω, το έναν και μοναδικό ( κάποιοι το λένε άλλο μισό , κάποιοι κάρμα και κάποιοι  οι λίγο πιο δύσπιστοι απλή τύχη) όπως και να χει , με όποια ονομασία κι αν εμφανιστεί θα τον καταλάβετε γιατί μαζί του θα μπορείτε να είστε αληθινοί, θα μπορείτε να κάνετε γκάφες και να γελάτε με αυτές, να χορεύετε σαν τρελοί και να καμαρώνετε, να γελάτε και το χαμόγελό σας να είναι μια αντανάκλαση της ψυχής σας.

Υ.γ Αυτή να είναι η επιθυμία σας...

 

                                                                                                                        Ματίνα Στυλίδου

Για μια φορά όσα νιώθω να φανούν...

Αναρωτιέμαι πολλές φορές , μέχρι που μπορεί να φθάσει ο εγωισμός του ανθρώπου, πόσα είναι διατεθειμένος να θυσιάσει , να χάσει να προδώσει για τον εγωισμό του;
Σίγουρα θα έχετε συναντήσει εγωιστές, βρίσκονται παντού, ίσως είστε ένας απο αυτούς!! Δεν θέλω να μιλήσω όμως γενικά , εξάλλου τον εγωισμό άλλοι τον θεωρούν ελάττωμα κι άλλη ευλογία. Η οπτική γωνία μετράει.

Αυτό που με προβληματίζει είναι πως γίνεται να θέλουμε κάποιον τόσο πολύ, η σκέψη του να μας τρώει τις νύχτες και να μην κάνουμε τίποτα για αυτό. Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί να είστε δίπλα στον άνθρωπο που θέλετε , να μοιράζεστε τον ίδιο χώρο, αλλά να είστε παράλληλα και τόσο μακριά του. Να θέλετε τόσα να πείτε , τόσα να κάνετε κι όμως το μυαλό , τα νεύρα οι αισθήσεις να μην αντιδρούν. Σαν εκείνη την ώρα να φωνάζετε , να ουρλιάζετε απο μέσα σας αλλά απ έξω να δείχνετε άνετοι , χαρούμενοι σαν τίποτα να μην σας απασχολεί.

Να φαίνεστε απαθείς ενω μέσα σας καίγεστε,να χαρακτηρίζεστε ως αδιάφοροι ή ως εγωιστές ενω θα δίνατε τα πάντα για να αποκτήσετε αυτό που επιθυμείτε.Γιατί λοιπόν διστάζουμε; Είμαστε τόσο ανασφαλείς που δεν αντέχουμε τον κίνδυνο της απόρριψης ή τόσο εγωιστές που το να εκθέσουμε τους εαυτούς μας σε κάποιον ξεπερνά τα όρια.

Η ανασφάλεια είναι εν μέρει φυσιολογική κανείς δεν είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του κι είναι και φυσιολογικός ο φόβος. Το να σε απορρίψει κάποιος που στο μυαλό σου φάνταζε σημαντικός δεν είναι μόνο πλήγμα στην προσωπικοτητά σου, αλλά κι ενα χαμένο όνειρο, μια χαμένη ελπίδα οτι η αναζήτηση του έρωτα δεν τελείωσε, αλλά πρέπει να συνεχιστεί και να βελτιωθεί για να φέρει αποτελέσματα.

Ο εγωισμός απο την άλλη δεν διορθώνεται.Σε ωθεί σ ένα απιχνίδι ανταπόδοσης, βάζεις τους όρους σου και τα όρια σου κι αν ο άλλος δεν μπορεί να τα ακολουθήσει ή να συμβαδίσει με αυτά τότε χάνει το παιχνίδι.Ο εγωισμός δεν έχει τέλος, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο.

Κι ακόμα κι αν το αντιλαμβάνεσαι δεν μπορείς να απαλλαγείς απο αυτόν, θές τόσα να πεις αλλά δεν δέχεσαι να κάνεις την κίνηση περιμένεις απο τον άλλον.Κι αν κι η απέναντι πλευρά παίζει το ίδο παιχνίδι μ εσένα, ποιός βγαίνει νικητής; Αξίζει άραγε αυτό το παιχνίδι; κι αν ναι, μέχρι πότε, για πόσο;Πόσο αντέχεις να πληγώνεσαι;

Υ.γ1 Μερικές φορές η αδιαφορία είναι ένας καλά κρυμμένος εγωισμός, η προσωποποίηση της ανασφάλειας.

Υγ2 ''Ξέρεις ένα ωραίο χαμόγελο δεν χαρακτηρίζεται πάντα απο ωραία , ίσια , λευκά δόντια ή όμορφα χείλια... πολλές φορές χαρακτηρίζεται κι απο συναισθήματα που μόνο τα μάτια μας μπορούν να διακρίνουν.''
                                                                                                                   Ματίνα Στυλίδου