Άτιμο πράγμα ο εγωισμός, πληγώνει και πονάει, όμως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν. Τον έχω συνηθίσει, τον κουβαλάω πια μαζί μου, έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι μου. Το ξέρω, ποτέ δε σου έδειξα όσα ένιωσα ή νιώθω για σένα κι ούτε θα το κάνω. Δε μ ΄αφήνει. Μου φωνάζει, με κρατάει μακριά, μπορεί να βρίσκομαι δίπλα σου, όμως ματιά δε σου ρίχνω.
Ξέρω πως είναι άδικο όλο αυτό, πως έστω και μια ελπίδα να είχαμε εμείς,αυτή γκρεμίζετε και χάνετε, γλιστράει από τα χέρια μου και σπάει. Τη χάνουμε την ελπίδα μας, τη χάσαμε, γιατί ποτέ κανείς μας δεν είπε ξεκάθαρα όσα ένιωσε, γιατί κρυφτήκαμε πίσω από τον εγωισμό μας και δειλιάσαμε.
Για μένα εσύ είχες όλα τα χαρακτηριστικά που με φόβιζαν, που με φρίκαραν, ένιωσα μαζί σου σε μια στιγμή, όσα με άλλους χρειάστηκαν χρόνια ή δεν αισθάνθηκα ποτέ. Κι όμως δε στο είπα, ήμουν για σένα μια περαστική γνωριμία, ένα γνωστός που ίσως, αν δεις ξανά στο δρόμο να μη γυρίσεις το κεφάλι να χαιρετήσεις.
Δε σε κατηγορώ και δε σε κακίζω. Όσες φορές προσπάθησα να σταθώ στο πλάι σου άλλαξα, έγινα μια άλλη, μέσα μου μπορεί να έλιωνα από ζήλια, από θυμό, από έρωτα, απέξω όμως, το απόλυτο τίποτα. Χαμογελούσα αδιάφορα, έλεγα αστεία, γελούσα δυνατά , έκανα σοβαρές συζητήσεις, ανέλυα πολιτικές και μιλούσα για τον καιρό. Βλέπεις, ο εγωισμός μου δε μ΄ άφησε να εκτεθώ στα μάτια σου, να σου αποκαλύψω ούτε ψίχουλο από τα αισθήματά μου.
Αποδείξεις ήθελα από σένα, αποδείξεις που θα έπιθαν τον εγωισμό μου για τις προθέσεις σου. Δεν άνοιξες όμως ποτέ τα χαρτιά σου και δε σε κατηγορώ για αυτό. Καταλαβαίνω πως κι εσύ ήθελες κάτι χειροπιαστό στα χέρια σου πριν εκτεθείς, όλες οι σχέσεις είναι εξάλλου « δουναι και λαβείν» κι εγώ ήθελα πρώτα να πάρω κι έπειτα να επιστρέψω κάτι πίσω.
Όμως, αγάπη μου, ο έρωτας δε θα πρεπε να είναι έτσι. Που είναι η ανιδιοτέλεια που θα μας μάθαινε, που είναι η αγάπη άνευ όρων, που σε κάνει να παραδίνεσαι χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα; Άν κάποια στιγμή σε ερωτεύτηκα ή αν αυτό που νιώθω και στο περιγράφω εδώ είναι έρωτας για σένα, τότε είναι απόλυτα εγωιστής και ζηλόφθων. Σε διεκδικεί με όλο του το είναι, σε θέλει δίχως να σε μοιράζεται με κανέναν, σε αναζητά σαν διψασμένος που ψάχνει για όαση, όταν λείπεις από κοντά του. Δεν ανέχεται την παραμικρή υπόνοια ή υποψία.
Κι ίσως πάλι, όλα αυτά για τα οποία σου μιλάω τώρα, να τα νιώθω και σε υπερβολικό βαθμό μέσα μου και να με τρελαίνει που βρίσκεσαι μακριά ή δε ξέρω τι κάνεις. Να τρελαίνομαι στην ιδέα πως κάποια σε διεκδίκησε με περισσότερο σθένος και λιγότερο εγωισμό, μήπως κάποια σου είπε όλα αυτά που εγώ μόνο σκεφτόμουνα και ποτέ δεν τα άκουσες, αν κάποια τώρα σου κάνει όλα τα χατίρια και σε παρηγορεί.Αν βρίσκεται κοντά σου και σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός,έτσι όπως εγώ ποτέ δε θα κατάφερνα να το κάνω.
Δε ξέρω τι θα μπορούσα να σου είχα προσφέρει κι ούτε μου ταιριάζει να συναγωνιστώ καμία κατάκτησή σου. Όπως σου είπα, είμαι πολύ εγωίστρια για να ρίξω τη μούρη μου ή να ζητιανέψω ένα ψίχουλο από εσένα. Προτιμώ να παραμείνω στη θέση μου, αγέρωχη και με το κεφάλι ψηλά, να κρατάω κρυφά όσα νιώθω, να μην προδώσω τίποτα, να μην προδοθώ για κάτι. Κι αν ποτέ με ψάξεις, αν κάνεις το πρώτο βήμα και γυρέψεις κάτι από εμένα, τότε, ίσως σου δείξω τι αισθάνομαι. Μέχρι τότε, όμως, θα ζούμε μακριά ο ένας από τον άλλον, σκορπώντας το χρόνο μας σε ανούσια πράγματα και χλιαρές καταστάσεις.
ΥΓ. Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να πιστέψουμε πως τα ωραία κρατάνε για πάντα και πως εμείς δε χρειάζεται να τα επηρεάσουμε παρα μόνο τα αφήνουμε να μας αγγίξουν γλυκά. Ο χρόνος όμως, άλλοτε τρέχει κι άλλοτε βαδίζει αργά κι αλίμονο μας αν προσπαθήσουμε να τον ξεγελάσουμε.
Ματίνα Στυλίδου
Ξέρω πως είναι άδικο όλο αυτό, πως έστω και μια ελπίδα να είχαμε εμείς,αυτή γκρεμίζετε και χάνετε, γλιστράει από τα χέρια μου και σπάει. Τη χάνουμε την ελπίδα μας, τη χάσαμε, γιατί ποτέ κανείς μας δεν είπε ξεκάθαρα όσα ένιωσε, γιατί κρυφτήκαμε πίσω από τον εγωισμό μας και δειλιάσαμε.
Για μένα εσύ είχες όλα τα χαρακτηριστικά που με φόβιζαν, που με φρίκαραν, ένιωσα μαζί σου σε μια στιγμή, όσα με άλλους χρειάστηκαν χρόνια ή δεν αισθάνθηκα ποτέ. Κι όμως δε στο είπα, ήμουν για σένα μια περαστική γνωριμία, ένα γνωστός που ίσως, αν δεις ξανά στο δρόμο να μη γυρίσεις το κεφάλι να χαιρετήσεις.
Δε σε κατηγορώ και δε σε κακίζω. Όσες φορές προσπάθησα να σταθώ στο πλάι σου άλλαξα, έγινα μια άλλη, μέσα μου μπορεί να έλιωνα από ζήλια, από θυμό, από έρωτα, απέξω όμως, το απόλυτο τίποτα. Χαμογελούσα αδιάφορα, έλεγα αστεία, γελούσα δυνατά , έκανα σοβαρές συζητήσεις, ανέλυα πολιτικές και μιλούσα για τον καιρό. Βλέπεις, ο εγωισμός μου δε μ΄ άφησε να εκτεθώ στα μάτια σου, να σου αποκαλύψω ούτε ψίχουλο από τα αισθήματά μου.
Αποδείξεις ήθελα από σένα, αποδείξεις που θα έπιθαν τον εγωισμό μου για τις προθέσεις σου. Δεν άνοιξες όμως ποτέ τα χαρτιά σου και δε σε κατηγορώ για αυτό. Καταλαβαίνω πως κι εσύ ήθελες κάτι χειροπιαστό στα χέρια σου πριν εκτεθείς, όλες οι σχέσεις είναι εξάλλου « δουναι και λαβείν» κι εγώ ήθελα πρώτα να πάρω κι έπειτα να επιστρέψω κάτι πίσω.
Όμως, αγάπη μου, ο έρωτας δε θα πρεπε να είναι έτσι. Που είναι η ανιδιοτέλεια που θα μας μάθαινε, που είναι η αγάπη άνευ όρων, που σε κάνει να παραδίνεσαι χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα; Άν κάποια στιγμή σε ερωτεύτηκα ή αν αυτό που νιώθω και στο περιγράφω εδώ είναι έρωτας για σένα, τότε είναι απόλυτα εγωιστής και ζηλόφθων. Σε διεκδικεί με όλο του το είναι, σε θέλει δίχως να σε μοιράζεται με κανέναν, σε αναζητά σαν διψασμένος που ψάχνει για όαση, όταν λείπεις από κοντά του. Δεν ανέχεται την παραμικρή υπόνοια ή υποψία.
Κι ίσως πάλι, όλα αυτά για τα οποία σου μιλάω τώρα, να τα νιώθω και σε υπερβολικό βαθμό μέσα μου και να με τρελαίνει που βρίσκεσαι μακριά ή δε ξέρω τι κάνεις. Να τρελαίνομαι στην ιδέα πως κάποια σε διεκδίκησε με περισσότερο σθένος και λιγότερο εγωισμό, μήπως κάποια σου είπε όλα αυτά που εγώ μόνο σκεφτόμουνα και ποτέ δεν τα άκουσες, αν κάποια τώρα σου κάνει όλα τα χατίρια και σε παρηγορεί.Αν βρίσκεται κοντά σου και σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστός,έτσι όπως εγώ ποτέ δε θα κατάφερνα να το κάνω.
Δε ξέρω τι θα μπορούσα να σου είχα προσφέρει κι ούτε μου ταιριάζει να συναγωνιστώ καμία κατάκτησή σου. Όπως σου είπα, είμαι πολύ εγωίστρια για να ρίξω τη μούρη μου ή να ζητιανέψω ένα ψίχουλο από εσένα. Προτιμώ να παραμείνω στη θέση μου, αγέρωχη και με το κεφάλι ψηλά, να κρατάω κρυφά όσα νιώθω, να μην προδώσω τίποτα, να μην προδοθώ για κάτι. Κι αν ποτέ με ψάξεις, αν κάνεις το πρώτο βήμα και γυρέψεις κάτι από εμένα, τότε, ίσως σου δείξω τι αισθάνομαι. Μέχρι τότε, όμως, θα ζούμε μακριά ο ένας από τον άλλον, σκορπώντας το χρόνο μας σε ανούσια πράγματα και χλιαρές καταστάσεις.
ΥΓ. Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να πιστέψουμε πως τα ωραία κρατάνε για πάντα και πως εμείς δε χρειάζεται να τα επηρεάσουμε παρα μόνο τα αφήνουμε να μας αγγίξουν γλυκά. Ο χρόνος όμως, άλλοτε τρέχει κι άλλοτε βαδίζει αργά κι αλίμονο μας αν προσπαθήσουμε να τον ξεγελάσουμε.
Ματίνα Στυλίδου
