Σου γράφω ένα γράμμα... όπως παλιά! : «Εάν επιλέξεις εμένα».

Αγαπητέ,
               Καινούριε , μελλοντικέ, επόμενε εραστή μου. Έχω περάσει πολλά το τελευταίο διάστημα, κάπου στη διαδρομή έχασα τον εαυτό μου κι ένα σημαντικό μέρος της αυτοεκτίμησης μου, εξαιτίας των προηγούμενων, των παρελθοντικών επιλογών μου. Το τελευταίο «αντίο», που έδωσα με έκανε να αλλάξω ριζικά τις απόψεις μου. Δε θα ξεκινήσω τα φεμινιστικά μου, ούτε θα εξελίξω το συγκεκριμένο άρθρο σ ένα μανιφέστο εναντίον των ανδρών ( θα μπορούσα αλλά με κούρασαν αυτά).

Αποφάσισα πως οι εκρήξεις θυμού είναι για κοριτσάκια κι εγώ ηλικιακά και μόνο δεν συγκαταλέγομαι σε αυτά.

Τον τελευταίο μήνα ανακάλυψα πως για να μπορέσω να σώσω το τομάρι μου από όλα τα αδιέξοδα, για να κατορθώνω να βγαίνω σχεδόν αλώβητη από τις λάθος επιλογές μου θα πρέπει πρώτα εγώ να ξεκινήσω να με αντιμετωπίζω σαν γυναίκα.

Να εξηγηθώ,για να μην παρεξηγηθώ. Αυτό για αρχή σημαίνει πως ο χρόνος, που αφιερώνω στα ερωτικά μου είναι συγκεκριμένος. Δε σκορπάω πλέον αμέτρητες ώρες να συζητάω, να αναλύω ή να απαιτώ. Η ερωτική μου ζωή είναι πια ένα κομμάτι, σαφώς αξιοσημείωτο και μείζονος σημασίας, είναι όμως, κομμάτι κι όχι η ίδια η ζωή. Ο χρόνος λοιπόν, που επιλέγω να σου αφιερώσω είναι συγκεκριμένος για αυτό και είναι πολύτιμος, αν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν είσαι διατεθειμένος να εκτιμήσεις τις ώρες τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα, που μέσα στη μέρα αφιερώνω σ' εσένα, τότε δεν είσαι για εμένα. Απλά και ξεκάθαρα.

Για να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία οφείλουμε να έχουμε μια καθημερινότητα εμπλουτισμένη, να έχουμε δραστηριότητες, να εργαζόμαστε και να διασκεδάζουμε ή να ψυχαγωγούμαστε σε καθημερινή βάση. Μόνο τότε, έχουμε πιθανότητες να αισθανθούμε ευτυχισμένοι. Ο χρόνος είναι χρήμα, λοιπόν κι αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να αξιοποιήσεις τον δικό σου χρόνο μαζί μου, αν απλά δε μου αφιερώνεις χρόνο από τη μέρα σου, τότε δεν έχεις καμία θέση στη δική μου.

Το ίδιο ισχύει και για την ποιότητα του χρόνου αυτού. Μπορεί να μιλήσουμε μόνο μισή ώρα, να βρεθούμε για μια στιγμή, όμως, όσα θα πούμε ή όσα θα κάνουμε να είναι τόσο ουσιαστικά που θα υπερκαλύψουν τις ανάγκες μας. Παιχνίδια τύπου, αργώ να απαντήσω , αναβάλω ραντεβού ή δεν προλαβαίνω, δε χωράνε. 'Οποιος πραγματικά ενδιαφέρεται, όποιος είναι ανοιχτός για κάτι καινούριο και επιθυμεί να σε βάλει στη ζωή του, τότε δε θα παίξει κανένα παιχνίδι, γιατί απλά η δική του ανάγκη για επαφή δε σηκώνει αναβολές.

Αν με θέλεις δική σου, αν ψάχνεις το δρόμο για την καρδιά μου, να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι ειλικρινής με εσένα και πάνω απ όλα να μην προσποιείσαι κάποιον άλλον. Ευτυχώς για σένα είμαι αρκετά οξυδερκής κι έχω την ικανότητα να αντιλαμβάνομαι τις προθέσεις και τους σκοπούς του άλλου, πλέον.

 Αυτό εκτός των άλλων, προμηνύει πως αν εσύ παίξεις τα χαρτιά σου σωστά, τότε κι εγώ, έχοντας την αντίληψη, θα κατορθώσω να ανακαλύψω τις ανάγκες σου και θα προσπαθήσω να τις καλύψω με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο.

Εάν, λοιπόν για τον οποιοδήποτε λόγο δεν μπορείς να σταθείς δίπλα μου σαν άνδρας, φορώντας παντελόνια κι έχοντας την ευθύνη των λόγων και των έργων σου, τότε μην έρθεις καν. Εγώ δεν ψάχνω για χορηγό, επομένως δε με ενδιαφέρει η όποια οικονομική σου επιφάνεια, έχω μάθει να είμαι ανεξάρτητη κι αυτό ισχύει για όλους τους τομείς. Ούτε από εμένα θα συναντήσεις ζήλιες, σκηνές και εκρήξεις. Τα έκανα αυτά τα λάθη και τα πλήρωσα.

 Όμως τώρα έμαθα να σέβομαι, την υπόσταση του άλλου, την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, έμαθα επίσης, να εκτιμώ και το ωραίο, αυτό σημαίνει πως αντιλαμβάνομαι την ανάγκη σου να αρέσεις και να κερδίζεις τον θαυμασμό. Τη στιγμή όμως, που θα επιλέξεις να γευτείς κάποια εκδήλωση θαυμασμού, δε θα υπάρχει επιστροφή, όχι γιατί είμαι αμείλικτη και σκληρή, αλλά απλά, γιατί αυτό θα σημαίνει πως εγώ δεν καλύπτω πλέον τις ανάγκες σου,άρα η παρουσία μου δεν παίζει ρόλο.

Οι σχέσεις, γιατί αυτός είναι ο σκοπός, χρειάζονται συνεχή προσπάθεια και ενδιαφέρον για να διατηρηθούν. Τα «πρέπει» και οι συνήθειες δε χωράνε. Κάθε μέρα να σε διεκδικώ και κάθε βράδυ να πείθομαι πως τα κατάφερα, μέχρι να ξημερώσει πάλι.

Οτιδήποτε λιγότερο απλά δε με αφορά, δεν έχω χρόνο για παιδότοπο και μαλλιοτραβήγματα. Οι ενήλικες σχέσεις δε χρειάζονται δράματα για να επιβιώσουν, χρειάζονται απλά να είναι συνειδητή επιλογή.
                                                                                                Με εκτίμηση, Ματίνα Στυλίδου

Στη διανομή να επιλέγεις πάντα τον πρώτο ρόλο.

Σε όλες τις σχέσεις της ζωής σου να είσαι πρωταγωνιστής. Έτσι μόνο θα μπορέσεις να επιβιώσεις. Ο μοναδικός τρόπος να προστατέψεις τον εαυτό σου, να τον εκθέσεις στα φώτα. Γιατί, πρόσεχε, το να είσαι πρωταγωνιστής, δεν περιλαμβάνει μόνο προβολείς και καταξίωση, προϋποθέτει και έκθεση.

Για όσους προτρέξουν και πουν, πως πρόκειται για μια εγωιστική στάση ζωής, ακούστε... Ποιος άνθρωπος σε αυτή τη γη δε θέλει να γίνεται αποδέκτης ίσων ή και περισσότερων συναισθημάτων. Ποιος από εμάς, δε θέλει να τον θαυμάζουν, να τον εκτιμούν, να αποζητούν την παρέα και τη συντροφιά του; Υπάρχει κάποιος, που θα επέλεγε να δίνει τη μπροστινή θέση συνεχώς σε κάποιον άλλον κι ο ίδιος να στέκεται μονίμως όρθιος στον εξώστη, ενώ έχει πληρώσει το τίμημα του εισιτηρίου;

Αν όλα αυτά είναι εγωισμός, αν το να διεκδικείς, όσα πιστεύεις και μεταξύ μας καλά κάνεις, πως σου αξίζουν, τότε ναι , επιλέγω να είμαι εγωίστρια παρά άτολμη και ανασφαλής. 

Φυσικά σε όλους θα συμβεί, γιατί τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν μπορείς να προγραμματίσεις, να σου δοθεί όντως μια θέση πίσω, στον εξώστη κι αν τρελαίνεσαι να παρακολουθήσεις τη συγκεκριμένη παράσταση, τότε κανείς δε θα σε κρίνει για τη θέση σου. Το πρόβλημα υφίσταται, όταν συνηθίζεις να στέκεσαι στην άκρη και να βλέπεις όλα όσα εσύ ονειρεύεσαι, φαντάζεσαι ή βιώνεις αλλά στο ελάχιστο, να τα γεύεται κάποιος άλλος. 

Η βασική θέση, η κύρια άποψη,την οποία οφείλουμε να έχουμε και να στηρίζουμε είναι πως για κάποιον ή για κάποιους, ανάλογα τη διάθεση, είμαστε πρωταγωνιστές. Αφού, λοιπόν, υπάρχει μια τέτοια θέση ,γιατί να επιλέγουμε να μένουμε με τρίτο-τέταρτους ρόλους. 

Στις διαπροσωπικές σχέσεις, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από όσο θέλουμε να ελπίζουμε ή από όσο τα κάνουμε να φαίνονται. Εξαρτημένοι από ρομάντζα των ταινιών, όπου οι πρωταγωνιστές στο τέλος αντιλαμβάνονται, πως ο κομπάρσος της ζωής τους,τελικά αξίζει μια θέση δίπλα τους, διαιωνίζουμε το παραμύθι. 

Πόσες φορές όμως, στην πραγματική, άκρως ρεαλιστική ταινία που ονομάζεται «ζωή», θα δώσεις πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποιον, τον οποίο από την αρχή τοποθέτησες στους περαστικούς. Από τις πρώτες στιγμές, στα πρώτα κοιτάγματα, στις πρώτες λέξεις, άντε στον πρώτο μήνα γνωρίζεις καλά τι είδους ρόλο θες να δώσεις στον απέναντι κι αν τύχει και οι διανομές ταιριάξουν, τότε δεν υπάρχει λόγος να ειπωθεί κάτι άλλο. Αν όμως, εσύ θεωρήσεις κάποιον πρωταγωνιστή και εκείνος σε έχει για ένα guest πέρασμα, τότε απορώ, τι παραπάνω περιμένεις να συμβεί. 

Γιατί να ανεχτείς ένα πέρασμα, αν ουσιαστικά δε θα έχει καμία απολύτως σημασία η παρουσία ή η απουσία σου στο έργο; 

Στη ζωή σου, φρόντισε να διεκδικείς αυτό, που αξίζεις κι αν πιστεύεις, πως δεν αξίζεις κοιτάξου άλλη μια φορά στον καθρέφτη σου. Όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι στα σωστά μάτια. Ο πόθος, η καψούρα, ο έρωτας είναι αισθήματα, αυτό πρακτικά σημαίνει πως διαφέρουν σε κάθε άνθρωπο. Το ίδιο και η αυτοεκτίμηση. Να εκτιμάς τον εαυτό σου, να τον αγαπήσεις και να πιστέψεις πως σου αξίζει ο πρωταγωνιστικός ρόλος και μόνο. Κι αν αυτό προϋποθέτει άσπρα άλογα, βασιλείς και παραμύθια ναι, να πιστεύεις πως σου αξίζουν κι αυτά.

ΥΓ. «Αν κάτι έχω βαρεθεί να βλέπω στην σημερινή κοινωνία είναι τόσα «τίποτα», να παρουσιάζουν τους εαυτούς ως τα «πάντα». Κι από την άλλη τόσους, που διαθέτουν πολλά και δεν αφήνουν τους άλλους να τα δουν, να τα αναγνωρίσουν, να τα εκτιμήσουν.

                                                                                                                                 Ματίνα Στυλίδου