Το χαρέμι του Σουλτάνου.

Ζούμε στην εποχή των ελεύθερων σχέσεων.«Αναγκαστικά.»Την εποχή που δέχεσαι πολλά, αλλά ανέχεσαι λίγα. Την εποχή που η έννοια ελευθερία έχει διαστραυλωθεί επικίνδυνα και το «κάτι» μετατρέπεται σε «τίποτα» μέσα σε δευτερόλεπτα.

Πρωτόγνωρο, άγνωστο, αναγκαίο κακό! Μια συνθήκη που δεν επιδιώξαμε, αλλά βάλαμε την υπογραφή μας για να κλείσει αναίμακτα το ζήτημα.

Κι όμως, κάθε φορά επιβεβαιώνεται, πως η ιστορία κάνει κύκλους, επαναλαμβάνεται. Ο άνθρωπος δεν είναι και τόσο περίπλοκο ον τελικά ή τουλάχιστον, δεν επιδιώκει να γίνει και προτιμά την «πεπατημένη», από την αλλαγή σκηνικού και ρότας.

Ο Σουλτάνος, ο «μοντέρνος» Σουλτάνος, ο γυμναστηριακός, με το προφίλ των 100k στο ινσταγκραμ και τα πολλά likes δεν απέχει πολύ από τον παλιό. Η διαφορά είναι, ότι πλέον, δεν είναι ένας αλλά πολλοί. Η χαρακτηριστική τους ομοιότητα όμως,  πως διατηρούν ένα «χαρέμι» με γυναίκες, κάποιοι πιο μερακλήδες πιθανόν κι από άντρες, «δεν κρίνουμε», για το οποίο έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους και έχουν ενημερώσει τις ενδιαφερόμενες.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, όλες μα όλες, συμπεριλαμβανομένης και της εποφαινόμενης, πασχίζουμε να γίνουμε μέρος αυτού του χαρεμιού. Φυσικά, στόχος μας δεν είναι απλά η κατοχύρωση μιας θέσης αλλά, να αναδειχθούμε στην ιεραρχία, να προσπεράσουμε τις πρώην και τις επόμενες, να διακριθούμε, «που είσαι Χουρέμ να μας δεις» και να πάρουμε επάξια τον τίτλο.

Εννοείται, πως κατά πάσα πιθανότητα, στόχος μας δεν είναι να κυοφορήσουμε έναν διάδοχο, ίσως κάποιες λόγω ανταγωνισμού να το σκέφτηκαν, «φτου φτου», «χτυπάτε ξύλο», αλλά να νικήσουμε τις υπόλοιπες.

Να γίνουμε η μια και μοναδική, εκείνη που στη γεμάτη από photos και likes σάλα θα επιλέγεται να περάσει λίγες ώρες με τον Σουλτάνο. Για να βγαίνουμε με περηφάνια μπροστά, ανεμίζοντας μαλλί και αφ΄ υψηλού να κοιτάμε τις υπόλοιπες,τις παρακατιανές, που η δική τους selfie δεν έπιασε, που το δικό τους story πήγε άπατο. «Sorry, not!»

 Με αργό βηματισμό να ακολουθούμε το δρόμο που θα μας φέρει κοντά στον Σουλτάνο μας. Όχι βέβαια, γιατί, ποθούμε τόσο να είμαστε μαζί του, όχι, αλλά γιατί, μας ιντριγκάρει το γεγονός ότι οι υπόλοιπες σκάνε από τη ζήλια τους, σκεπτόμενες το τι συμβαίνει ή τι πρόκειται να συμβεί πάνω, στα ιδιαίτερα δωμάτια.

Μυαλωμένες ή μη, μορφωμένες ή στόκοι, όμορφες ή άσχημες, «εξ άλλου όλα υποκειμενικά είναι», δεν έχει σημασία. Καμία όσο εγωίστρια ή περήφανη κι αν νιώθει, δε θα αρνηθεί μια τέτοια πρόκληση, δε θα τη στερήσει από τον εαυτό της. Να ηγηθεί ανάμεσα σε άλλες,να ξεχωρίσει, να ταπώσει κάθε «κοριτσάκι» που πάει να της βγει από τη στροφή. Γιατί; Γιατί μπορεί, γιατί την εξιτάρει, γιατί όλη της η ζωή (make up μαλλιά, ρούχα, μόδα, νύχια, τρέσες) περιλαμβάνει τον ανταγωνισμό κι ένας άντρας δεν είναι εκτός αυτής της λίστας, δεν είναι εκτός της ζωής της.

Έτσι κερδίζουν όλοι. Ο Σουλτάνος διαφημίζει τον «ανδρισμό» του, καμαρώνει για το χαρέμι του, νιώθει λίγο πιο άντρας, βλέποντας τούφες να φεύγουν και κορμιά να πέφτουν για πάρτη του. Από την άλλη η γυναίκα βρίσκει ένα νόημα. Βρίσκει, ίσως τον προορισμό της,για όλα όσα γαλουχήθηκε στα 00ς και στο σήμερα, τόσες εκπομπές, τόσος «Κωστόπουλος», τόσες ξανθιές παρουσιάστριες, μήνες και χρόνια μαθημάτων και σεμιναρίων τίθενται με αυτόν τον τρόπο σε εφαρμογή.

Το έχω λοιπόν, «ελεύθερη σχέση» δεν εφευρέθηκε τώρα. Μην καμαρώνεται. Λυπάμαι, που θα σας στεναχωρήσω ,αλλά καμία σπουδαία ανακάλυψη δεν κάναμε τελικά. Το έχω «ελεύθερη σχέση» δεν είναι τίποτα παραπάνω από το «θέλω να πηδάω όποτε θέλω, όποια θέλω, αν θέλω», του άντρα και το «θέλω να πηδάει ΕΜΕΝΑ κάθε φορά, όσο καλύτερα μπορεί για να σκάνε οι άλλες», της γυναίκας.

Οι αυτοκρατορίες φαίνεται πως υπάρχουν ακόμα, τα δεσμά φάνηκε πως δε λύνονται «πιπιλίζοντας», απλά μια λέξη και είναι φανερό ότι ο άνθρωπος, δεν αποβάλει τα ζωώδη ένστικτά του, τουλάχιστον όχι, όσο ακόμα καλύπτεται από σάρκα.

                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου

Από τη μοναξιά δε γλιτώνει κανείς.

Ο μεγαλύτερος μου φόβος. Η μοναξιά. Ο δικός μου, του διπλανού μου, του απέναντι. Όλοι τη μοναξιά  φοβόμαστε, όλοι τον εαυτό μας τρέμουμε. Αυτό το θηρίο, που φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε, όταν μένουμε μόνοι μαζί του. Για αυτό προτιμάμε να αλλάζουμε θέμα και συζήτηση. Η μοναξιά είναι κάτι, που ο άνθρωπος από τις σπηλιές ακόμα δεν μπορούσε να διαχειριστεί. «Ον κοινωνικό, που έχει ανάγκη να συγκλίνει και να φτιάχνει μικρές κλειστές κοινωνίες. Σ' αυτές όμως του είναι δύσκολο να ζει και τις διαλύει αμέσως.» Έτσι, έβλεπε, ο Πλάτωνας τον άνθρωπο, έτσι προσπάθησε να δικαιολογήσει τους νόμους και τους κανόνες που έθεσε η πολιτεία.

Και σήμερα, τώρα, στην εποχή μας, τι έχει αλλάξει; Οι νόμοι δεν ακολουθούνται πια ή δε μας αφορούν καθ΄ ολοκληρίαν. Στις πιο στενές μας επαφές γίνονται άλλου τύπου συμφωνίες. Κι όταν αυτές δεν μπορούν να τηρηθούν πια ή να ακολουθηθούν όπως στην αρχή, με την ίδια θέληση, τότε, διαλύονται και ο καθένας μας επιστρέφει στη μοναξιά του.

Πόσες φορές κάναμε πίσω, για να μη χαθεί κάτι; Πόσες φορές υποχωρήσαμε, για να μην επιστρέψουμε στην αρχή, σε αυτό που μοχθήσαμε τόσο για να ξεφύγουμε.

Όλοι να ξεφύγουμε από αυτή προσπαθούμε, τρέχουμε σαν τους τρελούς, δε θέλουμε, ούτε να μας ακουμπήσει, ένα τέρας μοχθηρό και ανίκητο, για το οποίο γνωρίζουμε καλά, πως αν μας πλησιάσει αρκετά, τότε, δεν έχουμε ελπίδες να σωθούμε.

Διανύουμε την εποχή της ελευθερίας, της άμετρης ελευθερίας. Κανείς δεν υπόσχεται τίποτα αλλά όλοι τάζουν τα πάντα.

 Μέσα από μια οθόνη παρουσιάζουν τους εαυτούς τους αλλιώς: μεγαλοπρεπής, ιδανικούς, θύματα της κατάστασης. «Αναγκαίο κακό» να σε γνωρίσουν με αυτό τον τρόπο, «κάκιστη επιλογή», να μη θέλουν τίποτα περισσότερο από εσένα. Αλλά κι εσύ το ίδιο δεν επιλέγεις; Επαφές κι όχι σχέσεις, συνομιλίες κι όχι συναισθηματισμούς.

Βιώνουμε καθημερινά τη μοναξιά αλλά την ξεγελάμε δίνοντάς της αχρείαστα ονόματα. Αποκάλεσε την με το όνομά της κι αν ακόμα την αντέχεις, μπράβο.

Έχουμε συνηθίσει το φόβο μας, που ,πλέον δε διαχειριζόμαστε μια καθημερινότητα έξω από αυτόν. Γιατί μόνος είσαι όταν, απλά, καλύπτεις τις βιολογικές σου ανάγκες. 'Όπως θα φας ,γιατί πρέπει να επιβιώσεις, έτσι, θα έρθεις σε επαφή. Γιατί είμαστε ζώα , έλλογα, αλλά με ένστικτα συνειδητά και αναγκαία. Το κενό του μυαλού σου, το συναισθηματικό σου κενό, το οποίο υπάρχει και αδειάζει μέρα με τη μέρα δεν το καλύπτεις. Επιλέγεις καθημερινά τη μοναξιά με συνειδητό και απροκάλυπτο τρόπο. Και τις ώρες εκείνες, που δεν έχεις ανάγκη από σαρκική επαφή, τότε, μόνο εσύ γνωρίζεις πόσο κι αν υποφέρεις. Μόνο εσύ ξέρεις, αν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος με τις επιλογές σου ή αν είσαι πλασματικά χαρούμενος.

Συνηθίζεται ο φόβος, συνηθίζεται και η μοναξιά. Η μοναχικότητα είναι διαχειρίσημη, μόνο στον εαυτό σου έχεις να δώσεις λόγο, μόνο σε εκείνον πρέπει να δώσεις εξηγήσεις για τις άσχημες μέρες σου, για τις ανασφάλειες και τις ανεπάρκειες σου.

 Άλλο να ξέρω εγώ πόσο ανεπαρκής και λίγος είμαι κι άλλο να το γνωρίζουν κι άλλοι. Για αυτό σου δίνω μόνο όσα μπορώ να διαχειριστώ, μόνο όσα θα με κάνουν «ες αει» να φαίνομαι αρεστός και ιδανικός απέναντί σου. Γιατί δε θα διαχειριστώ την απόρριψη, όχι τη σαρκική, την ερωτική, αυτή είναι απλά προκάλυμμα του εγωισμού μου. Δε θα μπορέσω να διαχειριστώ την απόρριψη των συναισθημάτων μου, την απόρριψη του «είμαι» κι όχι του «φαίνεσθαι».

Από την άλλη ο ίδιος φόβος, μπορεί να με κάνει να αντιδράσω διαφορετικά. Να βρώ κάτι που δε με γεμίζει, κάτι λιγότερο από εμένα ή τις προσδοκίες μου, ένα άτομο μέτριο. Το οποίο δε θα έχει υψηλές προσδοκίες κι απαιτήσεις. Δε θα μπορεί να με πληγώσει, γιατί δε θα μάθει ποτέ τον τρόπο. Οπότε μένω μαζί του, προχωρώ σε μια συμβατική σχέση και κάνω αυτό που η κοινωνία περιμένει από εμένα. Ωριμάζω, εξελίσσομαι. Νομίζουν...

 Ουσιαστικά ρίχνω τον εαυτό μου και συμβιβάζομαι. Αποδέχομαι κάτι μέτριο ή κακό, γιατί πάλι τη μοναξιά μου δεν την αντέχω. Μένω σε μια σχέση από φόβο πως εκεί έξω δε θα βρω κάτι άλλο, κάτι καλύτερο. Από φόβο, πως το καλύτερο δε θα θελήσει εμένα, ακόμα κι αν το βρω ανάμεσα σε πολλούς.

Και δε θα το βρεις. Είναι αλήθεια. Αν δεν ξεμπερδέψεις με τα μέτρια και τα κακά, δε θα ψάξεις ποτέ πραγματικά.

Για αυτό σου λέω το σαράκι του ανθρώπου, ο φόβος του, είναι η μοναξιά του. Είναι οι ώρες που μόνο εσύ και οι σκέψεις σου υπάρχεται. Τις στιγμές που ονειρεύεσαι ένα μέλλον, το οποίο πραγματικά μέσα σου δεν πιστεύεις πως αξίζεις. Για αυτό και δεν τολμάς να το διεκδικήσεις...

ΥΓ. «Αν δεν πίστευα πως αυτό το τέρας νικιέται, δε θα έγραφα ποτέ αυτό το άρθρο. Δεν έχω βρει τον  τρόπο, τον ψάχνω όμως, όπως κι εσύ.»

                                                                                                                         Ματίνα Στυλίδου

Μέχρι να έρθει ο επόμενος...

Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή σου μέχρι, τώρα; «Λίγοι, πολλοί, ελάχιστοι.» Πόσοι από αυτούς επηρέασαν την πορεία, την εξέλιξη σου; «Όλοι». Καμιά φορά, νομίζουμε, πως μόνο όσοι μένουν για πολύ καιρό στη ζωή μας μπορούν να την επηρεάσουν. Είναι όμως, μεγάλο λάθος να πιστεύουμε πως ακόμα και ο άνθρωπος, που μας χαμογέλασε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα δεν επηρέασε την εξέλιξή της.

Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα των ανθρώπων, η επιρροή που ασκούν ο ένας τον άλλον.

Φυσικά, η επιρροή μπορεί να μην είναι θετική, αλλά να έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Η χροιά της, το ύφος της, θα διαμορφωθεί ανάλογα με την ανάγκη μας. Αν ο δρόμος για τα αισθήματά μας φυλάσσετε από μια πελώρια ατσάλινη πόρτα, τότε, αυτή ανοίγει μόνο όταν, εμείς μέσα μας νιώθουμε έτοιμοι για επισκέψεις. Δε μας ενδιαφέρει το πρόσημο αυτής της επίσκεψης, το μόνο που μας νοιάζει είναι να γεμίσει το κενό που νιώθουμε.

Κανένας άνθρωπος δεν αντέχει να μείνει μόνος του. Κι αν ακόμα φοβάται για το πως και σε τι βαθμό θα επηρεαστεί από μια τυχόν άσχημη εξέλιξη, τότε, αυτό συμβαίνει γιατί, γνωρίζει το πόσο ευάλωτος μπορεί να γίνει απέναντι στους άλλους. Φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αποφεύγουμε ότι μπορεί να μας δώσει υπερβολική λύπη, ή υπερβολική χαρά. Γιατί, ναι, καμιά φορά, ίσως, γιατί δε θεωρούμε ότι το αξίζουμε ή γιατί δεν μας έχει συμβεί ποτέ ακόμα και η ευτυχία μπορεί να μας τρομάξει.

Ο λόγος, το ότι ξέρουμε πως κρατάει λίγο Κι αν συνηθίσουμε σε αυτό, αν νιώσουμε πραγματικά ωραία, αν ευτυχήσουμε, πως θα διαχειριστούμε το χαμό της. Πως θα επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση, που τα πάντα απλά κυλούσαν, που τα πάντα απλά συνέβαιναν.
Επιλέγουμε το μέτριο, το ασφαλές, το συνηθισμένο. Γυρνάμε την πλάτη σε κάτι καλύτερο από φόβο, από ανασφάλεια και ύστερα, γκρινιάζουμε για τα καλύτερα, που ποτέ δε συμβαίνουν σε εμάς.

Περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι...

Αλλά ακόμα κι αν μεμονωμένα εσύ αποδεχθείς πως σου αξίζει το καλύτερο, ακόμα κι αν διεκδικήσεις αυτό που από τη δική σου οπτική φαντάζει ιδανικό. Πόσο εύκολα μπορεί να ελέγξεις τις επιλογές της άλλης μεριάς. Πως μπορείς να πείσεις κάποιον ότι αξίζεις μια ευκαιρία, πως μπορείς να επιχειρηματολογήσεις για τη ευτυχία, όταν κι εσύ ακόμα δεν γνωρίζεις πως είναι. Πως μπορείς να πάρεις ρίσκα για δυο;

Κι αξίζει; Αξίζει κάποιος να μοιραστεί την ευτυχία μαζί σου, όταν είναι απόλυτος και δεν την θέλει. Αξίζει να επιχειρηματολογήσεις, εφόσον, δεν συνειδητοποιεί ότι εσύ, ο άνθρωπος, η προσωπικότητα, σαν μονάδα μπορείς να του την προσφέρεις.

Αξίζει να παλέψεις για κάποιον που το πιο πιθανόν είναι να μη σήκωνε καν το όπλο του να παλέψει για σένα;

Ένα καθαρό και εγωιστικό «Όχι» είναι η απάντηση. Κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται δίπλα σου, αν δεν ιδρώσει τη φανέλα, αν δεν το θέλει πολύ, αν δεν διεκδικήσει τη θέση του, γιατί, όπως δεν αντέχει να διαχειριστεί τα εμπόδια, τότε σίγουρα δε θα αντέξει να διαχειριστεί και την ευτυχία. Πάντα κάτι θα του φταίει, πάντα κάτι παραπάνω θα χρειάζεται, ποτέ δε θα είναι ικανοποιημένος, ποτέ δε θα χει αρκετά, ποτέ δε θα είσαι εσύ αρκετός για αυτόν.

Έψαχνα χρόνια να βρω το μυστικό για μια πετυχημένη σχέση, το ιδιαίτερο συστατικό που θα σου δώσει όλα αυτά που χρειάζεσαι κι έχεις ανάγκη. Τα στοιχεία είναι δυο. Πρώτον, θα πρέπει ο άλλος να νιώθει πολλά, να γουστάρει τρελά , να φοβάται να ζήσει χωρίς εσένα. Με λίγα λόγια στη ζυγαριά θα πρέπει εκείνος να βγαίνει πάντα βαρύτερος. Δεύτερον, δε θα πρέπει ποτέ, μα ποτέ να σιγουρευτεί για όλα όσα νιώθεις εσύ για εκείνον. Η ασφάλεια δεν βγαίνει ποτέ σε καλό, η ανασφάλεια διατηρεί πάντα το ενδιαφέρον ζωντανό, το θρέφει, το διατηρεί.

Δεν μπορείς να πείσεις κάποιον να μοιραστεί τη ζωή του μαζί σου, ο κατάλληλος όμως, θα το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη, θα θελήσει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της, θα διεκδικήσει όλες τι θέσεις και δε θα μπορέσει να αρκεστεί σε έναν τίτλο ή μια μικρή γωνίτσα.

Ναι, θα έρθουν κι άλλοι που ενδεχομένως δε θα έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, κι άλλοι που εσύ δε θα μπορείς να αποχωριστείς κι άλλοι που θα πιστέψεις πως είναι μοναδικοί αλλά θα έχουν πιστά αντίγραφα, όμως, κάποτε, μαγικά, τυχαία, μοιραία θα έρθει κι εκείνος...

Μέχρι τότε απλά καλείσαι να επιλέξεις, είτε θα περπατάς σε δρόμους με παρέα μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου ή θα επιλέξεις το δικό σου βηματισμό, για να φτάσεις στο τέλος. Τίποτα δεν είναι σωστό, τίποτα δεν είναι λάθος. Η συναισθηματική σου ανάγκη θα σου δείξει τη διαδρομή.

                                                                                                       Ματίνα Στυλίδου