Μην κρίνεις όσα σου επιτρέπω να δεις σε εμένα.

Αν υπάρχει μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανη στη μέχρι τώρα πορεία μου,σίγουρα στο νούμερο ένα θα φιγουράριζε περήφανη η απόφασή μου να επισκεφτώ έναν ψυχολόγο. Σοκ!

Πόσο πολύ μας ξαφνιάζει, άραγε το γεγονός, ότι κάποιος άνθρωπος βρέθηκε σε ένα τέλμα, σε ένα αδιέξοδο. Πόσο υποκριτές μπορούμε κάποιες φορές να γίνουμε, ακόμα και στους ίδιους μας τους εαυτούς, προσπαθώντας να τους πείσουμε πως είμαστε καλά. Γιατί δεν είμαστε. Κι αν τώρα δεν το βλέπουμε, σε κάποια φάση της πορείας μας, θα διαπιστώσουμε και πιθανόν με άσχημο τρόπο, ότι κάτι μέσα μας δεν πάει καλά.

Είμαστε εγωιστές εμείς οι άνθρωποι, κάποιοι λίγο, άλλοι πολύ. Μια ομάδα εγωιστών δημιουργεί πρόβλημα στον εαυτό της, ενώ η άλλη η πιο σκληροπυρηνική, δημιουργεί προβλήματα σε άλλους.
Πιθανό κάτι τέτοιο να είναι απόρια μόνο της ελληνικής κοινωνίας, της ευρωπαϊκής, της κοινωνίας γενικότερα ή ίσως, να πηγάζει από το ίδιο το άτομο, αυτή η πεποίθηση, πως πρέπει θέλοντας ή μη, έχοντας ή όχι τις ικανότητες να ηγείται της αγέλης του.
 Γιατί, ας μη γελιόμαστε, όλοι θέλουμε το στέμμα, άσχετα αν οι περισσότεροι δεν έχουμε τα προσόντα να το αποκτήσουμε.'Όλοι θέλουμε να γίνουμε «χαλίφης στη θέση του χαλίφη» .
Ο καθένας, όμως από εμάς έχει έρθει σε αυτόν τον κόσμο επιτελώντας ένα έργο, ένα σκοπό, όπως έλεγε κι ο Αριστοτέλης κάθε άνθρωπος προορίζεται για κάτι και θα είναι ευτυχισμένος μόνο όταν κατορθώσει να τελειοποιήσει το σκοπό του.
Βέβαια, αυτό είναι διαφορετικό για τον καθένα και μάλλον η ζωή και μόνο αυτή, θα μας οδηγήσει σε αυτό το σκοπό, αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα.
Πως, όμως θα καταφέρεις να φτάσεις εκεί αν μέσα σου υπάρχει ένα κουβάρι τόσο μπερδεμένο που τα δυο σου χέρια δε φτάνουν να το λύσουν;
Κι εδώ έρχεται το ζουμί της υπόθεσης. Ο εγωισμός. Το να παραδεχθεί κάποιος ότι δεν είναι καλά, ότι έχει κάποιο πρόβλημα, πως δεν κινείται στα πλαίσια του φυσιολογικού είναι για όλους αρκετά δύσκολο. Το φαίνεσθαι πάντα θα μας απασχολεί περισσότερο από το είναι. Αλλά ακόμα κι αν παραδεχθεί το πρόβλημα, πόσο εύκολο είναι να αποδεχθεί ότι μόνος του δεν τα καταφέρνει;
Αυτό είναι και το πιο δύσκολο βήμα για τη ψυχοθεραπεία. Να αποδεχθείς, πως ο εαυτός σου δεν είναι αρκετός, πως εσύ πλέον δεν μπορείς να τον ελέγξεις ή να τον φροντίσεις και να εμπιστευτείς ένα δεύτερο άτομο για να σε γιατρέψει.
Από την προσωπική μου εμπειρία, αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι κι αν δε ζόριζαν τόσο τα πράγματα, ίσως ποτέ κι εγώ, που τώρα μιλάω από τη θέση αυτή, να μην είχα τολμήσει να περάσω το κατώφλι αυτό, πιστεύοντας ακόμα πως μια τέτοια ενέργεια από μέρους μου θα ήταν περισσότερο μια κίνηση αδυναμίας κι όχι μια ένδειξη δύναμης.
Θέλει δύναμη όμως και θέλει κι αντοχές. Ουσιαστικά πρέπει να δεχθείς την ήττα σου και ταυτόχρονα να κάνεις τέτοιου βεληνεκούς αλλαγές, ώστε, βγαίνοντας, να μη χρειαστεί να φτάσεις στο ίδιο σημείο.
Πρέπει να καταλάβουμε εμείς οι άνθρωποι, πως δεν είμαστε θεοί, κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα διαχειριστούμε και δεν πειράζει. Είναι καλό να ψάξεις για ένα χέρι κι είναι ακόμα καλύτερο αυτό να βρεθεί και να σε βοηθήσει. Είμαστε από τη φύση μας ζώα κοινωνικά, αυτό σημαίνει, πως έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον, όσο και να θέλουμε να ηγούμαστε της αγέλης δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτή.
Κάθε ένας από εμάς έχει τα θέματα του, άσχημα βιώματα, απώλειες, λάθος επιλογές, ειδικές καταστάσεις και συνθήκες. Κανενός η ζωή δεν είναι εύκολη. Μικρά ή μεγάλα τα εμπόδια δεν παύουν να στέκονται εκεί κι αν τα αφήνουμε να μεγαλώνουν δε θα μπορέσουμε ποτέ να τα περάσουμε. Κι αν χρειαστούμε κάποιον να τα χαμηλώσει λίγο για μας,τότε που είναι το κακό;
Όλοι μας κάθε στιγμή, ώρα και μέρα κρίνουμε. Κρίνουμε ένα μήνυμα, μια σκέψη, ένα συναίσθημα, κρίνουμε πράξεις και λόγια, κρίνουμε συμπεριφορές γιατί δεν τις καταλαβαίνουμε, γιατί μας είναι ξένες. Γιατί πριν αντιδράσουμε, πριν απαντήσουμε σε εκείνο το μήνυμα, πριν μιλήσουμε, πριν φύγουμε, δε δίνουμε στον εαυτό μας ένα λεπτό να σκεφτεί. Να πάρει μια ανάσα, να κάνει ένα βήμα πίσω. Να αναρωτηθεί, ποιος μας μιλάει, τι μας λέει και γιατί, τι περνάει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή του και αν αυτό δικαιολογεί ή όχι την επιλογή του να μας πληγώσει, να μας μειώσει, να μας εξωθήσει στα άκρα.

ΥΓ. <<Σκέψου λίγο πριν βγάλεις τα συμπεράσματά σου για μένα, πως κάποτε δε γελούσα, δε χόρευα και δε γλένταγα όπως τώρα, πως έχω και τις μαύρες μέρες μου, τις σκοτεινές, που δεν αφήνω κανέναν να πλησιάσει. Πως, όπως κι εσύ έτσι κι εγώ, όταν νιώθω έντονα τα αισθήματά μου ξεσπώ κι ίσως, κάποιες φορές να κάνω σαν κακομαθημένο, να φωνάζω, να νευριάζω ή να φεύγω. Κατάλαβε, πως κι εγώ κάνω λάθη και τα παραδέχομαι κι αν θες μείνε, να μάθουμε λίγο ακόμα να αντέχουμε ο ένας τον άλλον, να αγαπάμε και να συγχωρούμε.>>
                                                                                                                            Ματίνα Στυλίδου

Μέσα στο δικό μου κόσμο.

Παρατήρησα αυτές τις μέρες την ανάγκη μου να ανεβάζω quotes και posts σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναδείξω τα ψυχικά μου χαρίσματα και τον αγνό, σχεδόν μωρουδιακό τρόπο σκέψης μου. Μια ανάγκη να αποδείξω στους διαδικτυακούς μου φίλους, (φυσικά όχι σε όλους, σε λίγους, εντάξει σε πολύ λίγους, καλά, στον ένα που με νοιάζει και με κόφτει), πόσο ακέραιος και αμόλυντος χαρακτήρας είμαι. Μια ολότελα, επικεντρωμένη προσπάθεια να πείσω, πως εγώ ήρθα για να μείνω, πως εγώ δεν έχω σκοπό να πληγώσω κανέναν, πως εγώ είμαι καθάριος και τρεχούμενος, σαν το νερό της πηγής και πως μαζί μου κανείς και τίποτα δε θα τον πληγώσει.

Μετά από καμιά δεκαριά προσπάθειες, κάπως σαν να κουράστηκα. Δεν ήξερα αν είχε πειστεί και ένα μικρό δαιμόνιο με έτρωγε μέσα μου, να συνεχίσω την αναζήτηση, να βρω κάτι, που να είναι ακόμα πιο τρανταχτό, κάτι, που θα με φωτογραφίζει, χωρίς να με φωτογραφίζει. Ξέρετε, κάτι, που να στοχεύει σε εκείνον, αλλά να μην καρφώνεσαι ότι στοχεύει σε εκείνον.

Ούφ! Απλά και κατανοητά μέχρι εδώ. Σε εκείνο λοιπόν το αγωνιώδες, μεταμεσονύκτιο scrollarισμα στο instagram, σαν να ξύπνησα από κάποιο λήθαργο. Ήταν τόσες πολλές οι αναρτήσεις, τόσα πολλά τα υπονοούμενα, τόση μεγάλη η ανάγκη έκφρασης των αισθημάτων, μόνο που δεν ήταν από μένα. Ήταν από εκατοντάδες χιλιάδες άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ενδεχομένως, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή βίωναν την ίδια ακριβώς αγωνία με εμένα.
Μια τόσο μεγάλη ανάγκη απόδειξης των ειλικρινών αισθημάτων, τα οποία βέβαια, όσο ειλικρινή και μεγάλα κι αν είναι, ο εγωισμός μας και η υποτυπώδης πλέον αξιοπρέπεια μας,δε μας αφήνουν να τα εκφράσουμε κατά πρόσωπο.

Κι αν είμαστε τόσοι πολλοί οι αδικημένοι και πονεμένοι αυτής της γης, κι αν όντως, η ειλικρίνεια, η αγνότητα και η ντομπροσύνη μας ακουμπάει αυτά τα επίπεδα, τα οποία ευθαρσώς διατυμπανίζουμε, αν οι πονεμένες ψυχές βρίσκονται από αυτή τη μεριά του κόσμου, τότε, άραγε ποιος είναι απέναντι και μας κακομεταχειρίζεται; Ποιος στέκεται στην απέναντι πλευρά της όχθης, με τα αρνητικά του αισθήματα, τους πόνους, την αδικία, τη ψευτιά; Ποιοι είναι αυτοί, οι αλήτες άνθρωποι, που πληγώνουν, που παίζουν με τα αισθήματα, που δεν είναι ξεκάθαροι, που κάνουν τους άλλους (εμάς πάντα), να υποφέρουν;

Μήπως, στον κόσμο αυτό που ζούμε, τελικά, εμείς οι άνθρωποι είμαστε διπρόσωποι (ή δίμουροι ανάλογα τη διάθεση), μήπως γινόμαστε θύματα για αυτούς, που πραγματικά γουστάρουμε και θήτες για όσους μας περνούν αδιάφοροι;

Τόσα πολλά quotes, τόσα instastory, τόσα post και τόσες ατάκες, για να ανεβάζουν το ηθικό του παραλήπτη τους και να ρίχνουν στα Τάρταρα όσους μας πόθησαν αλλά δεν ανταποκριθήκαμε. Κι εμείς απλά να πηγαινοερχόμαστε επάνω σε μια γέφυρα που ενώνει τις δυο όχθες, την ίδια στιγμή να είμαστε και θύματα και θήτες και το χειρότερο, τίποτα από όλα αυτά να μην έχει το θάρρος και το θράσος να αποκαλυφθεί. Κεκαλυμμένα πίσω από προφίλ και φωτογραφίες, πίσω από like και ανούσιες κουβέντες.

Δε μ΄αρέσει τελικά ο κόσμος που ζούμε. Μπορεί να τα έχουμε όλα, μπορεί τα πάντα να συμβαίνουν στο δευτερόλεπτο, μπορεί οι δυνατότητες να είναι πολλές και οι πιθανότητες για κάτι καλύτερο περισσότερες, όμως λείπουν από αυτόν τα βασικά.Θα προτιμούσα, αντί για σπόντες να πέταγα πετραδάκια στην παραλία, αντί για like να καθόμουν σε ένα παγκάκι και δειλά, σχεδόν με ντροπή να στέκομαι δίπλα στον αγαπημένο μου. Πείτε με τρελή ή στην κοσμάρα μου, αλλά θα προτιμούσα έναν, παρά δέκα, θα επέλεγα αυτόν, που θα είχε τα κότσια να παραδεχτεί μπροστά μου τι νιώθει και αν, παρά τους δέκα, που θα πετούσαν υπονοούμενα και θα έπαιζαν άλλου είδους παιχνίδια.

Βλέπω άτομα σε μικρότερες ηλικίες και λυπάμαι, γιατί κανένα τους δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένο, όλοι είναι εξαρτημένοι από κάτι κι ο κόσμος για αυτά καταρρέει τόσο εύκολα, έχουν μάθει λάθος τα πρότυπα και αυτό έχει τόσο εμποτιστεί, που δύσκολα αλλάζει. Πως να πείσεις κάποια ότι μια sexy φωτογραφία σε κάνει ποθητή, αλλά όχι εκτιμιταία, πώς να κυνηγήσει κάποιος το δύσκολο, όταν έχει μπροστά του διαθέσιμο το εύκολο.

Κι αν κάτι με φοβίζει στον κόσμο που ζούμε, είναι ότι αύριο θα νιώσω την ανάγκη να κάνω ακόμα ένα postaρισμα και τίποτα από όλα αυτά, τα αποψινά, δε θα χει σημασία...

                                                                                                                             Ματίνα Στυλίδου