Οι επαναστάσεις εξάλλου γίνονται δύσκολα. Επανάσταση δε σημαίνει μόνο ξεσηκωμός, φασαρίες, βία. Επανάσταση είναι το σημείο εκείνο, στο οποίο η ζωή, όπως την ξέραμε αλλάζει. Όλα όσα δηλαδή βιώνουμε αυτή τη χρονιά, μια επαναστατική χρονιά, όπου οι συνήθειες, η καθημερινότητά μας, οι επιθυμίες μας έχουν αλλάξει ή τουλάχιστον έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Θυμηθείτε πως ήταν η ζωή μας πέρυσι τέτοια εποχή. Αν μπορείτε. Σαν από μακρινό παρελθόν, ιστορίες βγαλμένες από παραμύθια, δοξασίες μύθους, διαδόσεις, κακά κουτσομπολιά, η ζωή μας πριν την πανδημία.
Προσπαθήστε για λίγο να πάτε τον εαυτό σας, στο παρελθόν. Πως ήταν η αίσθηση να βγαίνεις στο δρόμο χωρίς μάσκα, να φιλάς, να αγκαλιάζεσαι. Πως ήταν να αποφασίζεις εσύ για το πρόγραμμά σου. Να λες: «πάω μια βόλτα» και η μόνη σου υποχρέωση να είναι η ζακέτα. Χωρίς να στείλεις μήνυμα, χωρίς να πάρεις μάσκα, αντισηπτικό. Πως ήταν να είσαι ελεύθερος;
Έβλεπα αρκετά συχνά τον ίδιο εφιάλτη όταν ήμουν παιδί. Ρομπότ και μηχανήματα ζωντάνευαν και κυρίευαν τον κόσμο. Οι άνθρωποι μπροστά στα τέρας της επιστήμης, έμοιαζαν αβοήθητοι και στο τέλος, παραδίνονταν και γίνονταν κι εκείνοι ρομπότ.
Αφελέστατα πίστευα ,πως για να γίνει ρομπότ και να κυριευτείς από την τεχνολογία θα έπρεπε να έχεις μέσα σου καλώδια και βίδες. Να μιλάς με φωνή αλλοιωμένη και να κατευθύνεσαι μόνο όπου ο χειριστής σου το επιθυμεί. Δε χρειάστηκε κανένας «κακός επιστήμονας» τελικά, μόνο ένα «μοιραίο» λάθος, ένας θανατηφόρος ιός και ιδού, ο άνθρωπος του μέλλοντος. Ένα ανθρωποειδές που αναπνέει, τρώει, κοιμάται, έχει όλες τις ζωτικές του ενδείξεις, όμως, χωρίς την τεχνολογία δεν έχει πραγματικά ζωή.
Θυμήσου για λίγο εκείνες τις εποχές, που το σχολείο σου φαινόταν άδειο κτίριο, άψυχο, τότε που πήγαινες εκδρομές και ο ένας καθόταν δίπλα στον άλλον, χωρίς τα δυο μέτρα απόσταση. Τόσα κι άλλα τόσα πράγματα, που έκανες ασυναίσθητα, αβίαστα, τόσα κι άλλα τόσα, που τα θεωρούσες δεδομένα, κατακτήσεις άλλων γενιών, που τώρα εσύ απολάμβανες.
Δύσκολα θυμάσαι την αίσθηση, περίεργη η οικειότητα που συνήθιζες να έχεις, συνήθεια η καινούρια σου καθημερινότητα. Μια επανάσταση αθόρυβη, που όμως παγιώνεται και αλλάζει τον κόσμο, τον πολιτισμό, τη φύση του ανθρώπου.
Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο ΄άνθρωπος είναι «φύση πολιτικό ον», έχει ανάγκη από τους άλλους ανθρώπους, εξαρτάται η επιβίωσή του από αυτούς. Ο καθένας μόνος του δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα θηρία, εκτός αν δεν ήταν άνθρωπος, αλλά Θεός. Κι όμως οι άνθρωποι σήμερα είναι επικίνδυνοι και τους αποφεύγεις. Η επιβίωσή σου διαφυλάσσεται χωρίς αυτούς, όχι μαζί τους. Επικοινωνείς, αλλά όχι όπως παλιά. Έχεις τοποθετήσει ανάμεσα σε εσένα και τους άλλους ένα εμπόδιο, ένα τείχος.
Η ζωή μας αλλάζει, γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί ο
κόσμος πρέπει να περάσει στον αιώνα της τεχνολογικής εξάρτησης. Κάποτε μας μάλωναν που ήμασταν κλεισμένοι στο σπίτι μπροστά από μια οθόνη. Τώρα με εντολή των κυβερνήσεων είναι επιβεβλημένο η οθόνη να βρίσκεται μπροστά σου.
Όλα όσα κάποτε κατηγορούσαμε έγιναν τη φετινή χρονιά απαραίτητα εργαλεία για να συνεχίσει η ζωή μας την πορεία της. Το πλαστικό χρήμα, οι αγορές μέσω διαδικτύου, η εργασία και η εκπαίδευση εξ αποστάσεως, το διευρυμένο ωράριο.
Κι ένας αναγκαστικός εγκλεισμός, δίχως τέλος. Φρόντισαν βλέπεις οι κυβερνήτες να βρουν λύσεις για να μη μας ξεφύγει καμία υποχρέωση. Μάλλον λησμόνησαν, πως ο άνθρωπος δε μπορεί απλά να επιβιώνει, έχει ανάγκη και να ζήσει. Τι να τα κάνω όλα τα χρήματα του κόσμου, αν δε μπορώ να αγοράσω ένα ταξίδι για να δω τον κόσμο;
Είμαι άνθρωπος σημαίνει είμαι ελεύθερος, μπορώ να αποφασίζω για εμένα, μπορώ να επιλέγω σε τι κόσμο θα ζω. Ζω ανθρώπινα, σημαίνει πάω μια βόλτα στη θάλασσα, απλά επειδή την πεθύμησα. Αγκαλιάζω τους φίλους μου και τους δικούς μου ανθρώπους, για να τους δείξω τι νιώθω. Πηγαίνω στο σχολείο και στα διαλείμματα τσακώνομαι με τους συμμαθητές μου. Γελάω, χορεύω και τραγουδάω στις πλατείες. Αφήνω τον ήλιο να με ζεστάνει και τρέχω να καλυφτώ από την ξαφνική βροχή.
Με φοβίζει η εποχή που έρχεται. Όχι μόνο, γιατί έζησα όλα όσα τώρα θα στερηθώ. Αλλά, γιατί είναι μια εποχή, που η λογική θα κυριαρχήσει. Δε θα χρειάζεται να πω όσα σκέφτομαι ή νιώθω, ένα emoji θα φτάνει για να το εκφράσει. Οι άνθρωποι θα γίνουν πιο κλειστοί, η ψυχή μας θα είναι πιο μικρή και εμείς θα φοράμε μια μάσκα για να τα καλύψουμε όλα. Αν ο ιός βρίσκετε εκεί έξω κι είναι τόσο επικίνδυνος, γιατί μας φοβίζει περισσότερο το «μένουμε σπίτι»;
ΥΓ. Θα ήταν τουλάχιστον επικίνδυνο να αγνοήσουμε, πως αρκετοί άνθρωποι καθημερινά δίνουν μια μάχη, που κανείς δε μπορεί να προεξοφλήσει το τέλος της. Όμως, θα ήταν αφελές να μην ανησυχήσουμε και για την ψυχική μας υγεία, καθώς και τι χαρακτήρες, τι ψυχές θα διαμορφώσουν τα τόσο υψηλά επίπεδα πίεσης, απομόνωσης κι εγκλεισμού.
Στυλίδου Ματίνα
