Η ζωή δεν είναι εύκολη και είναι σίγουρο ότι δεν το ακούς πρώτη φορά από εμένα. Τον τελευταίο καιρό η μια δυσκολία διαδέχεται την άλλη κι όταν λες, επιτέλους πέρασε κι αυτό ένα ακόμα κύμα σε χτυπάει και σε ρίχνει κάτω. Κι είναι σαράντα αυτά τα κύματα, είναι περισσότερα κανείς δε γνωρίζει κι εσύ έχεις χάσει το μέτρημα. Το πράγμα ζορίζει ακόμα περισσότερο , όταν κοιτάς γύρω σου. Βομβαρδίζεσαι από τις επιτυχίες των άλλων, βλέπεις τόσα καλά να συμβαίνουν κι απορείς, τι έφτιαξε η δική σου τύχη. κι όταν ακόμα ένα κύμα έρχεται να σε χτυπήσει ξεσπάς. Αμφισβητείς τα πάντα, θυμώνεις με όλα και η καλή σου ψυχή , η δίκαιη, μαυρίζει.
Αν η πορεία της ζωή μας είναι ανηφορική και για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε ανεβαίνουμε σκάλες, τότε αυτές τις έχεις κατέβει τόσες πολλές φορές, που για να προχωρήσεις ένα σκαλί είναι άθλος. Πολλοί σε κοιτάνε και σκέφτονται, πως δεν έχει προχωρήσει καθόλου, δεν έχεις κάνει ριζικές αλλαγές, δεν έχεις τολμήσει αυτό το «κάτι παραπάνω» και τότε αδικείς τον εαυτό σου, φοράς τα γυαλιά τους και βλέπεις την στασιμότητά σου. Ξεχνάς εύκολα πόσες φορές έπεσες, πόσα κομμάτια από την ψυχή σου άφησες στον πάτο και με πόση δυσκολία ανέβηκες ξανά. Οπότε ναι αυτό το σκαλί το ένα που προχώρησε μονάχα, έχει αξία.
Τι συμβαίνει όμως, όταν πάλι νιώθεις την πτώση να έρχεται, όταν ξέρεις, ότι ετοιμάζεται ακόμα μια βουτιά στο κενό, χωρίς αλεξίπτωτο. Έχεις ποτέ σηκώσει το βλέμμα σου στον ουρανό, έχεις ποτέ αναρωτηθεί: «Γιατί εμένα;».
Είτε πιστεύεις είτε όχι, κάπου μέσα σου υπάρχει αυτό το ανεξήγητο, που εξηγεί τα πάντα. Αυτό το κάτι που υπάρχει εκεί έξω και κάνει τις επιλογές του, αυτό, που δεν εξαρτάται από σένα, απλώς έτυχε να συμβεί σε εσένα. Εκεί λοιπόν, λίγο πριν την πτώση αμφισβητείς Εκείνον, που ενώ πιστεύεις οτι σε βλέπει, δε δέχεσαι οτι δε σε γνωρίζει. Πως γίνεται τόση αδικία να μένει ατιμώρητη; Πως γίνεται τόσοι να έχουν τα πάντα; Πως γίνεται να επιλέγει ξανά εσένα να θυσιάσει; .
Δεν έχω απάντηση. Κι ίσως κανείς να μη μπορεί να το απαντήσει . Γιατί Εκείνος, αν υπάρχει δεν κάνει διακρίσεις, ούτε ελέγχει την πίστη και την αφοσίωση, δεν πρέπει να περνάς από δοκιμασίες για κάτι τόσο αγνό, όσο η πίστη. Απλά συμβαίνει κι είμαστε πολύ μικροί για να δώσουμε εξηγήσεις σε κάτι τόσο μεγάλο.
Κι αν την τελευταία φορά που ανέβηκες, πίστεψες, πως θα τα καταφέρεις , η ζωή βρήκε πάλι τον τρόπο της. Ζητάς βοήθεια, ζητάς Εκείνον, ψάχνεις σωτηρία ή ένα απλό σημάδι. Τίποτα.
Τώρα όλα είναι στο χέρι σου και το «γιατί σ εμένα», γίνεται «άντε πάλι!». Τι φοβάσαι, φοβάσαι την πτώση, φοβάσαι αυτό το τίποτα, που θα βρεθείς, όλα όσα θα χάσεις και θα πρέπει να μοχθήσεις και πάλι για να τα κατακτήσεις. Φοβάσαι αυτό το σκαλί, που είναι πάλι έτοιμο να σπάσει και που λαθασμένα πίστευες πως μπορεί να σε αντέξει, φοβάσαι όλα εκείνα που θα συμβούν όσο εσύ θα παλεύεις να ανέβεις . Τέλος φοβάσαι κι εκείνους που θα φύγουν ή εκείνους που θα ρθουν και δε ξέρεις αν μπορείς να τους πιστέψεις.
Κι αν φοβάσαι εσένα, κι αυτό ακόμα συμβαίνει. Να φοβάσαι τον εαυτό σου και τις αντοχές του. Σε κάθε πτώση το μέσα μας σπάει και όταν κολλάει ξανά πάντα ένα κομμάτι μένει πίσω , χαμένο στην αφετηρία. Σε αυτή την πτώση τι θα χάσεις; Τι θα αφήσεις πίσω και πως θα συνεχίσεις χωρίς αυτό.
Εγώ φοβάμαι τη ζωή που θα φτιάξω πάλι, πόσος κόπος κι αγώνας θα χρειαστεί για να χτιστεί, πόση μοναξιά θα θέλει «θυσία» στα θεμέλια της και πόσοι άνθρωποι θα την δουν και θα προσπεράσουν. Όλα αυτά που θα αφήσω πίσω και ένα κομμάτι αγνό από εμένα που θα σπάσει και θα χαθεί. Πόσο ακόμα καλοσύνη έχει μείνει και τι άνθρωπος θα είμαι όταν ανέβω ξανά.
Φοβάμαι τον άνθρωπο που θα γίνω μετά από τόσες πτώσεις και τα συναισθήματα που θα θυσιάσω στη διαδρομή.
Αν για λίγο κοιτάξεις, τίποτα από όσα έχεις τώρα δεν έχει σημασία, αφού μπορεί να στα πάρει μέσα σε ένα λεπτό. Κι εσύ εκεί ανήμπορος να αντισταθείς, ξεκινάς πάλι, γιατί εσένα επέλεξε κι ίσως σου δίνει μια ευκαιρία ακόμα να το κάνεις σωστά.
Ματίνα Στυλίδου
