Παρατήρησα αυτές τις μέρες την ανάγκη μου να ανεβάζω quotes και posts σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναδείξω τα ψυχικά μου χαρίσματα και τον αγνό, σχεδόν μωρουδιακό τρόπο σκέψης μου. Μια ανάγκη να αποδείξω στους διαδικτυακούς μου φίλους, (φυσικά όχι σε όλους, σε λίγους, εντάξει σε πολύ λίγους, καλά, στον ένα που με νοιάζει και με κόφτει), πόσο ακέραιος και αμόλυντος χαρακτήρας είμαι. Μια ολότελα, επικεντρωμένη προσπάθεια να πείσω, πως εγώ ήρθα για να μείνω, πως εγώ δεν έχω σκοπό να πληγώσω κανέναν, πως εγώ είμαι καθάριος και τρεχούμενος, σαν το νερό της πηγής και πως μαζί μου κανείς και τίποτα δε θα τον πληγώσει.
Μετά από καμιά δεκαριά προσπάθειες, κάπως σαν να κουράστηκα. Δεν ήξερα αν είχε πειστεί και ένα μικρό δαιμόνιο με έτρωγε μέσα μου, να συνεχίσω την αναζήτηση, να βρω κάτι, που να είναι ακόμα πιο τρανταχτό, κάτι, που θα με φωτογραφίζει, χωρίς να με φωτογραφίζει. Ξέρετε, κάτι, που να στοχεύει σε εκείνον, αλλά να μην καρφώνεσαι ότι στοχεύει σε εκείνον.
Ούφ! Απλά και κατανοητά μέχρι εδώ. Σε εκείνο λοιπόν το αγωνιώδες, μεταμεσονύκτιο scrollarισμα στο instagram, σαν να ξύπνησα από κάποιο λήθαργο. Ήταν τόσες πολλές οι αναρτήσεις, τόσα πολλά τα υπονοούμενα, τόση μεγάλη η ανάγκη έκφρασης των αισθημάτων, μόνο που δεν ήταν από μένα. Ήταν από εκατοντάδες χιλιάδες άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ενδεχομένως, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή βίωναν την ίδια ακριβώς αγωνία με εμένα.
Μια τόσο μεγάλη ανάγκη απόδειξης των ειλικρινών αισθημάτων, τα οποία βέβαια, όσο ειλικρινή και μεγάλα κι αν είναι, ο εγωισμός μας και η υποτυπώδης πλέον αξιοπρέπεια μας,δε μας αφήνουν να τα εκφράσουμε κατά πρόσωπο.
Κι αν είμαστε τόσοι πολλοί οι αδικημένοι και πονεμένοι αυτής της γης, κι αν όντως, η ειλικρίνεια, η αγνότητα και η ντομπροσύνη μας ακουμπάει αυτά τα επίπεδα, τα οποία ευθαρσώς διατυμπανίζουμε, αν οι πονεμένες ψυχές βρίσκονται από αυτή τη μεριά του κόσμου, τότε, άραγε ποιος είναι απέναντι και μας κακομεταχειρίζεται; Ποιος στέκεται στην απέναντι πλευρά της όχθης, με τα αρνητικά του αισθήματα, τους πόνους, την αδικία, τη ψευτιά; Ποιοι είναι αυτοί, οι αλήτες άνθρωποι, που πληγώνουν, που παίζουν με τα αισθήματα, που δεν είναι ξεκάθαροι, που κάνουν τους άλλους (εμάς πάντα), να υποφέρουν;
Μήπως, στον κόσμο αυτό που ζούμε, τελικά, εμείς οι άνθρωποι είμαστε διπρόσωποι (ή δίμουροι ανάλογα τη διάθεση), μήπως γινόμαστε θύματα για αυτούς, που πραγματικά γουστάρουμε και θήτες για όσους μας περνούν αδιάφοροι;
Τόσα πολλά quotes, τόσα instastory, τόσα post και τόσες ατάκες, για να ανεβάζουν το ηθικό του παραλήπτη τους και να ρίχνουν στα Τάρταρα όσους μας πόθησαν αλλά δεν ανταποκριθήκαμε. Κι εμείς απλά να πηγαινοερχόμαστε επάνω σε μια γέφυρα που ενώνει τις δυο όχθες, την ίδια στιγμή να είμαστε και θύματα και θήτες και το χειρότερο, τίποτα από όλα αυτά να μην έχει το θάρρος και το θράσος να αποκαλυφθεί. Κεκαλυμμένα πίσω από προφίλ και φωτογραφίες, πίσω από like και ανούσιες κουβέντες.
Δε μ΄αρέσει τελικά ο κόσμος που ζούμε. Μπορεί να τα έχουμε όλα, μπορεί τα πάντα να συμβαίνουν στο δευτερόλεπτο, μπορεί οι δυνατότητες να είναι πολλές και οι πιθανότητες για κάτι καλύτερο περισσότερες, όμως λείπουν από αυτόν τα βασικά.Θα προτιμούσα, αντί για σπόντες να πέταγα πετραδάκια στην παραλία, αντί για like να καθόμουν σε ένα παγκάκι και δειλά, σχεδόν με ντροπή να στέκομαι δίπλα στον αγαπημένο μου. Πείτε με τρελή ή στην κοσμάρα μου, αλλά θα προτιμούσα έναν, παρά δέκα, θα επέλεγα αυτόν, που θα είχε τα κότσια να παραδεχτεί μπροστά μου τι νιώθει και αν, παρά τους δέκα, που θα πετούσαν υπονοούμενα και θα έπαιζαν άλλου είδους παιχνίδια.
Βλέπω άτομα σε μικρότερες ηλικίες και λυπάμαι, γιατί κανένα τους δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένο, όλοι είναι εξαρτημένοι από κάτι κι ο κόσμος για αυτά καταρρέει τόσο εύκολα, έχουν μάθει λάθος τα πρότυπα και αυτό έχει τόσο εμποτιστεί, που δύσκολα αλλάζει. Πως να πείσεις κάποια ότι μια sexy φωτογραφία σε κάνει ποθητή, αλλά όχι εκτιμιταία, πώς να κυνηγήσει κάποιος το δύσκολο, όταν έχει μπροστά του διαθέσιμο το εύκολο.
Κι αν κάτι με φοβίζει στον κόσμο που ζούμε, είναι ότι αύριο θα νιώσω την ανάγκη να κάνω ακόμα ένα postaρισμα και τίποτα από όλα αυτά, τα αποψινά, δε θα χει σημασία...
Ματίνα Στυλίδου
Μετά από καμιά δεκαριά προσπάθειες, κάπως σαν να κουράστηκα. Δεν ήξερα αν είχε πειστεί και ένα μικρό δαιμόνιο με έτρωγε μέσα μου, να συνεχίσω την αναζήτηση, να βρω κάτι, που να είναι ακόμα πιο τρανταχτό, κάτι, που θα με φωτογραφίζει, χωρίς να με φωτογραφίζει. Ξέρετε, κάτι, που να στοχεύει σε εκείνον, αλλά να μην καρφώνεσαι ότι στοχεύει σε εκείνον.
Ούφ! Απλά και κατανοητά μέχρι εδώ. Σε εκείνο λοιπόν το αγωνιώδες, μεταμεσονύκτιο scrollarισμα στο instagram, σαν να ξύπνησα από κάποιο λήθαργο. Ήταν τόσες πολλές οι αναρτήσεις, τόσα πολλά τα υπονοούμενα, τόση μεγάλη η ανάγκη έκφρασης των αισθημάτων, μόνο που δεν ήταν από μένα. Ήταν από εκατοντάδες χιλιάδες άλλους ανθρώπους, οι οποίοι ενδεχομένως, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή βίωναν την ίδια ακριβώς αγωνία με εμένα.
Μια τόσο μεγάλη ανάγκη απόδειξης των ειλικρινών αισθημάτων, τα οποία βέβαια, όσο ειλικρινή και μεγάλα κι αν είναι, ο εγωισμός μας και η υποτυπώδης πλέον αξιοπρέπεια μας,δε μας αφήνουν να τα εκφράσουμε κατά πρόσωπο.
Κι αν είμαστε τόσοι πολλοί οι αδικημένοι και πονεμένοι αυτής της γης, κι αν όντως, η ειλικρίνεια, η αγνότητα και η ντομπροσύνη μας ακουμπάει αυτά τα επίπεδα, τα οποία ευθαρσώς διατυμπανίζουμε, αν οι πονεμένες ψυχές βρίσκονται από αυτή τη μεριά του κόσμου, τότε, άραγε ποιος είναι απέναντι και μας κακομεταχειρίζεται; Ποιος στέκεται στην απέναντι πλευρά της όχθης, με τα αρνητικά του αισθήματα, τους πόνους, την αδικία, τη ψευτιά; Ποιοι είναι αυτοί, οι αλήτες άνθρωποι, που πληγώνουν, που παίζουν με τα αισθήματα, που δεν είναι ξεκάθαροι, που κάνουν τους άλλους (εμάς πάντα), να υποφέρουν;
Μήπως, στον κόσμο αυτό που ζούμε, τελικά, εμείς οι άνθρωποι είμαστε διπρόσωποι (ή δίμουροι ανάλογα τη διάθεση), μήπως γινόμαστε θύματα για αυτούς, που πραγματικά γουστάρουμε και θήτες για όσους μας περνούν αδιάφοροι;
Τόσα πολλά quotes, τόσα instastory, τόσα post και τόσες ατάκες, για να ανεβάζουν το ηθικό του παραλήπτη τους και να ρίχνουν στα Τάρταρα όσους μας πόθησαν αλλά δεν ανταποκριθήκαμε. Κι εμείς απλά να πηγαινοερχόμαστε επάνω σε μια γέφυρα που ενώνει τις δυο όχθες, την ίδια στιγμή να είμαστε και θύματα και θήτες και το χειρότερο, τίποτα από όλα αυτά να μην έχει το θάρρος και το θράσος να αποκαλυφθεί. Κεκαλυμμένα πίσω από προφίλ και φωτογραφίες, πίσω από like και ανούσιες κουβέντες.
Δε μ΄αρέσει τελικά ο κόσμος που ζούμε. Μπορεί να τα έχουμε όλα, μπορεί τα πάντα να συμβαίνουν στο δευτερόλεπτο, μπορεί οι δυνατότητες να είναι πολλές και οι πιθανότητες για κάτι καλύτερο περισσότερες, όμως λείπουν από αυτόν τα βασικά.Θα προτιμούσα, αντί για σπόντες να πέταγα πετραδάκια στην παραλία, αντί για like να καθόμουν σε ένα παγκάκι και δειλά, σχεδόν με ντροπή να στέκομαι δίπλα στον αγαπημένο μου. Πείτε με τρελή ή στην κοσμάρα μου, αλλά θα προτιμούσα έναν, παρά δέκα, θα επέλεγα αυτόν, που θα είχε τα κότσια να παραδεχτεί μπροστά μου τι νιώθει και αν, παρά τους δέκα, που θα πετούσαν υπονοούμενα και θα έπαιζαν άλλου είδους παιχνίδια.
Βλέπω άτομα σε μικρότερες ηλικίες και λυπάμαι, γιατί κανένα τους δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένο, όλοι είναι εξαρτημένοι από κάτι κι ο κόσμος για αυτά καταρρέει τόσο εύκολα, έχουν μάθει λάθος τα πρότυπα και αυτό έχει τόσο εμποτιστεί, που δύσκολα αλλάζει. Πως να πείσεις κάποια ότι μια sexy φωτογραφία σε κάνει ποθητή, αλλά όχι εκτιμιταία, πώς να κυνηγήσει κάποιος το δύσκολο, όταν έχει μπροστά του διαθέσιμο το εύκολο.
Κι αν κάτι με φοβίζει στον κόσμο που ζούμε, είναι ότι αύριο θα νιώσω την ανάγκη να κάνω ακόμα ένα postaρισμα και τίποτα από όλα αυτά, τα αποψινά, δε θα χει σημασία...
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου