Σκέφτηκα για λίγο τα όνειρα που έκανα μικρή, όσα φανταζόμουν οτι θα γίνω, όσα πίστευα πως θα 'χω καταφέρει μέχρι τώρα....Μια ζωή άλλη, ξένη, εξωπραγματική... τώρα σκέφτομαι πόσο διαφορετική είναι η πραγματικότητα....Κύριο συστατικό των ονείρων μου τα παραμύθια...ακόμα και τώρα...αυτό το μυθικό στοιχείο, ένα θεατρικό έργο με ρόλους κι ηθοποιούς, ηθοποιούς όχι κομπάρσους....(ποτέ δεν μ άρεσε αυτή η λέξη...τόσο υποτιμητική).Ο καθ'ένας απο μάς στα ονειρά του έχει ρόλο σπουδαίο, πρωταγωνιστικό, στη πραγματική ζωή όμως η διανομή δεν έχει κριτήρια, γίνεται τυχαία, αλλά πάντα...πάντα όμως εξυπηρετεί ένα σκοπό...Η παρηγοριά του ανθρώπου,όπως και του ηθοποιού στη μοιρασιά αυτή , είναι πως αν έχεις ταλέντο ο μικρός αυτός ρόλος στα μάτια κάποιου μπορεί να φανεί πρωταγωνιστικός...κι ίσως να ισχύει.....
Όσο ονειρευόμαστε δεν κινδυνεύουμε ,γιατί το παρόν μας δεν μπορεί να συγκριθεί με το μέλλον που προετοιμάζουμε...η πιο δύσκολη στιγμή είναι όταν όλα διαλύονται , έτσι απλά, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση....Αυτό δεν ονειρεύτηκα μικρή...τον αστάθμητο παράγοντα...την ίδια τη ζωή...όλα ήταν παρμένα απο ρομαντικές ιστορίες, ταινίες με λαμπερούς πρωταγωνιστές και πλούσια παραγωγή...κανείς δεν έδειχνε τις κάμερες, τα φώτα, τα χάρτινα σκηνικά και το μακιγιάζ των ανθρώπων....
Κι αν αισθανθήκατε μια μελαγχολία, διώξτε την...δεν είναι για κλάματα το θέμα....Ναί τα όνειρα δεν βγαίνουν....Ναί η ζωή μας δεν είναι αυτή που ονειρευτήκαμε στα δέκα...κι αυτό ίσως να είναι καλό....γιατί πλέον όσα ονειρευόμαστε μπορούμε να τα αλλάξουμε να τα προσαρμόσουμε να ζητήσουμε άλλα...όσα τολμάμε να τα ονειρευόμαστε , τολμάμε και να τα διεκδικήσουμε....
Υ.Γ Αν όντως η ζωή είναι ένα θεατρικό έργο επέλεξε να βρίσκεσαι στο σανίδι, έστω και για κάποια λεπτά παρά στα παρασκήνια για πάντα....
Ματίνα Στυλίδου
