Πόσο θέλω να ανάψω ένα τσιγάρο , έτσι κινηματογραφικά , να καθίσω στο σκοτάδι , να πιάσω τη φωτιά και να κάνω μια τζούρα , να ρουφήξω μαζί με τον καπνό όλες μου τις σκέψεις και στην εκπνοή να καθαρίσει η ψυχή , το μυαλό....
''Μα εσύ δεν καπνίζεις'' ,
''Το ξέρω, για αυτό δεν μπορώ ν απαλλαγώ από τις σκέψεις μου... για αυτό δεν μπορώ να απαλλαγώ από σένα... ''
Πόσο θα θελα να φωνάξω δυνατά όσα σκέφτομαι, πόσο θα θελα να διεκδικήσω αυτό που θέλω , να μην ακούσω τους φόβους μου , να σε διεκδικήσω.
Φοβάμαι όμως , δεν ξέρω αν φοβάμαι να εκτεθώ σ εσένα ή στους γύρω μου, δεν με φοβίζει αυτό το έχω ζήσει , το ξέρω . Κάποιες φορές ρίσκαρα και κέρδισα ...κάποιες οχι... έτσι είναι το παιχνίδι.
Μάλλον φοβάμαι το μετά , το άγνωστο, δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει μετά , δεν μπορώ να το υπολογίσω , δεν το ελέγχω.... είναι άγνωστα τα νερά αυτά για μένα.
Κι αν δεν ξέρω κολύμπι, κι αν βουλιάζω , αν παρασυρθώ απο τα ρεύματα θα είσαι εκεί; θα με σώσεις;
Αυτό φοβάμαι , τη δική σου αντίδραση, κι αν δεν έρθεις; εγω τι θ απογίνω; Με σκέφτηκες καθόλου;
Ίσως αν νοιαζόσουν να μην ήμουν εδώ τώρα , ίσως αν ενδιαφερόσουν να μην ήταν όλα τόσο δύσκολα.
Ένα τσιγάρο να πάρει μακριά όλες μου τις ανασφάλειες , να περνάω το χρόνο που θέλω μαζί σου , όχι κάποιες ώρες ένός απογεύματος , να κάνω αυτό που εγω γουστάρω χωρίς να στηρίζομαι στις διαθέσεις των άλλων. Να βλεπόμαστε , να αγγιζόμαστε , να γελάμε επειδή εμείς το θέλουμε, επειδή το διαλέξαμε κι οχι επειδή έτυχε.
Δεν θέλω άλλη τύχη , δεν είναι φίλη μου . Να φωνάξω θέλω να μ ακούσεις , αλλά δεν μπορώ...
Δεν έχω φωνή ή εσύ δεν μ ακούς; Τι απο τα δυο συμβαίνει; Να επιμείνω ή είναι μάταιο;
Υ.γ Λένε πως αν βρίσκεσαι σε δίλημμα αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να ρίξεις ένα νόμισμα ψηλά όταν θα πέσει θα ξέρεις τι θες , τι ευχήθηκες ... Το δικό μας νόμισμα είναι ακόμα στον αέρα...!!!
Ματίνα Στυλίδου
''Μα εσύ δεν καπνίζεις'' ,
''Το ξέρω, για αυτό δεν μπορώ ν απαλλαγώ από τις σκέψεις μου... για αυτό δεν μπορώ να απαλλαγώ από σένα... ''
Πόσο θα θελα να φωνάξω δυνατά όσα σκέφτομαι, πόσο θα θελα να διεκδικήσω αυτό που θέλω , να μην ακούσω τους φόβους μου , να σε διεκδικήσω.
Φοβάμαι όμως , δεν ξέρω αν φοβάμαι να εκτεθώ σ εσένα ή στους γύρω μου, δεν με φοβίζει αυτό το έχω ζήσει , το ξέρω . Κάποιες φορές ρίσκαρα και κέρδισα ...κάποιες οχι... έτσι είναι το παιχνίδι.
Μάλλον φοβάμαι το μετά , το άγνωστο, δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει μετά , δεν μπορώ να το υπολογίσω , δεν το ελέγχω.... είναι άγνωστα τα νερά αυτά για μένα.
Κι αν δεν ξέρω κολύμπι, κι αν βουλιάζω , αν παρασυρθώ απο τα ρεύματα θα είσαι εκεί; θα με σώσεις;
Αυτό φοβάμαι , τη δική σου αντίδραση, κι αν δεν έρθεις; εγω τι θ απογίνω; Με σκέφτηκες καθόλου;
Ίσως αν νοιαζόσουν να μην ήμουν εδώ τώρα , ίσως αν ενδιαφερόσουν να μην ήταν όλα τόσο δύσκολα.
Ένα τσιγάρο να πάρει μακριά όλες μου τις ανασφάλειες , να περνάω το χρόνο που θέλω μαζί σου , όχι κάποιες ώρες ένός απογεύματος , να κάνω αυτό που εγω γουστάρω χωρίς να στηρίζομαι στις διαθέσεις των άλλων. Να βλεπόμαστε , να αγγιζόμαστε , να γελάμε επειδή εμείς το θέλουμε, επειδή το διαλέξαμε κι οχι επειδή έτυχε.
Δεν θέλω άλλη τύχη , δεν είναι φίλη μου . Να φωνάξω θέλω να μ ακούσεις , αλλά δεν μπορώ...
Δεν έχω φωνή ή εσύ δεν μ ακούς; Τι απο τα δυο συμβαίνει; Να επιμείνω ή είναι μάταιο;
Υ.γ Λένε πως αν βρίσκεσαι σε δίλημμα αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να ρίξεις ένα νόμισμα ψηλά όταν θα πέσει θα ξέρεις τι θες , τι ευχήθηκες ... Το δικό μας νόμισμα είναι ακόμα στον αέρα...!!!
Ματίνα Στυλίδου
