Ήρθες, μου έδωσες κάτι , πήρες κάτι κι έφυγες!!! Όπως όλοι οι άνθρωποι στη ζωή μου, όπως όλοι οι άνθρωποι στη ζωή όλων μας.... Γιατί να στεναχωρηθώ για σένα , γιατί να πληγωθώ παραπάνω απο τις άλλες φορές;;; Τι είναι αυτό που πιστεύεις πως θα σε κάνει ξεχωριστό;;; Αν ήσουν ξεχωριστός, Άν ήσουν διαφορετικός δεν θα είχαμε αυτή την κατάληξη....
Θα ήσουν εδώ δίπλα μου τώρα και θα μου κράταγες το χέρι... Στο λευκό αυτό χαρτί θα έγραφα για τον ερωτά μας, για τις στιγμές που περνάμε μαζί, για την ευτυχία μας... Ίσως να μην το μοιραζόμουν με κανέναν άλλον παρά με σένα, ίσως να μην ήθελα να μάθει κανείς τι νιώθουμε, να ταν κάτι προσωπικό , κάτι ολοδικό μου.
Με το ίσως όμως κανένας έρωτας δεν στάθηκε, καμία σχέση δεν στήθηκε...το ίσως δεν αγαπάει, το ίσως δεν αγκαλιάζει , δεν ερωτεύεται , δεν συγχωρεί... Το ίσως είναι αβέβαιο, είναι ύπουλο, σου δίνει μια ελπίδα και αμέσως σου την παίρνει πίσω...όχι , το ίσως δεν είναι για μένα.
Εμένα μ αρέσουν τα παραμύθια, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, γιατί στις ιστορίες αυτές είσαι σίγουρος πως η κατάληξη θα είναι καλή, πως οι μεγάλοι έρωτες θα επιβιώσουν. ξέρεις οτι στα παραμύθια ''ίσως'' δεν υπάρχει!!! Μόνο ''Ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα''
Για αυτό το ''εμείς'' πάλεψα και θα συνεχίσω να το κάνω. Ποιος θα συμπληρώνει το άλλο μισό της εικόνας, μου είναι αδιάφορο πλέον. Εσύ ίσως να μην είσαι και τώρα το πήρα απόφαση. Ε καί;;
Οι δρόμοι μας, διαφορετικοί , ο χρόνος μας άδειος! Καλύτερα αφού δεν ήσουν σίγουρος για μας δεν είχες θέση στη δική μου ζωή.
Πες το ανασφάλεια, πες το υπερβολική αυτοπεποίθηση ή απλά θεώρησε το μέρος της εκδίκησής μου σε σένα. Να φύγω, να σε αφήσω πίσω χωρίς να γυρίσω το κεφάλι να σε δω!!! όπως έκανες κι εσύ ξαφνικά , μου γύρισες την πλάτη κι έφυγες, ωραία η έξοδος σου , θεαματική, θύμιζε κάτι απο ρομάτζο!!
Πλέον ψάχνω τα σίγουρα, τα βέβαια, δεν αντέχω άλλη αβεβαιότητα, δεν θα αναρωτηθώ ξανά τι συνέβη , δεν θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά σου. Οι συμπεριφορές μας , μας καθορίζουν , δίνουν την εικόνα μας στους γύρω μας κι εσύ τσαλάκωσες τη δική σου.
Παίξαμε . χάσαμε θα ξαναπροσπαθήσουμε όμως, μαζί ή χώρια δεν ξέρω αυτό θα το δείξει η ζωή...
Υ.γ ''ίσως μια μέρα να υπάρχεις μόνο για να σ΄αγαπώ''
Θα ήσουν εδώ δίπλα μου τώρα και θα μου κράταγες το χέρι... Στο λευκό αυτό χαρτί θα έγραφα για τον ερωτά μας, για τις στιγμές που περνάμε μαζί, για την ευτυχία μας... Ίσως να μην το μοιραζόμουν με κανέναν άλλον παρά με σένα, ίσως να μην ήθελα να μάθει κανείς τι νιώθουμε, να ταν κάτι προσωπικό , κάτι ολοδικό μου.
Με το ίσως όμως κανένας έρωτας δεν στάθηκε, καμία σχέση δεν στήθηκε...το ίσως δεν αγαπάει, το ίσως δεν αγκαλιάζει , δεν ερωτεύεται , δεν συγχωρεί... Το ίσως είναι αβέβαιο, είναι ύπουλο, σου δίνει μια ελπίδα και αμέσως σου την παίρνει πίσω...όχι , το ίσως δεν είναι για μένα.
Εμένα μ αρέσουν τα παραμύθια, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, γιατί στις ιστορίες αυτές είσαι σίγουρος πως η κατάληξη θα είναι καλή, πως οι μεγάλοι έρωτες θα επιβιώσουν. ξέρεις οτι στα παραμύθια ''ίσως'' δεν υπάρχει!!! Μόνο ''Ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα''
Για αυτό το ''εμείς'' πάλεψα και θα συνεχίσω να το κάνω. Ποιος θα συμπληρώνει το άλλο μισό της εικόνας, μου είναι αδιάφορο πλέον. Εσύ ίσως να μην είσαι και τώρα το πήρα απόφαση. Ε καί;;
Οι δρόμοι μας, διαφορετικοί , ο χρόνος μας άδειος! Καλύτερα αφού δεν ήσουν σίγουρος για μας δεν είχες θέση στη δική μου ζωή.
Πες το ανασφάλεια, πες το υπερβολική αυτοπεποίθηση ή απλά θεώρησε το μέρος της εκδίκησής μου σε σένα. Να φύγω, να σε αφήσω πίσω χωρίς να γυρίσω το κεφάλι να σε δω!!! όπως έκανες κι εσύ ξαφνικά , μου γύρισες την πλάτη κι έφυγες, ωραία η έξοδος σου , θεαματική, θύμιζε κάτι απο ρομάτζο!!
Πλέον ψάχνω τα σίγουρα, τα βέβαια, δεν αντέχω άλλη αβεβαιότητα, δεν θα αναρωτηθώ ξανά τι συνέβη , δεν θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά σου. Οι συμπεριφορές μας , μας καθορίζουν , δίνουν την εικόνα μας στους γύρω μας κι εσύ τσαλάκωσες τη δική σου.
Παίξαμε . χάσαμε θα ξαναπροσπαθήσουμε όμως, μαζί ή χώρια δεν ξέρω αυτό θα το δείξει η ζωή...
Υ.γ ''ίσως μια μέρα να υπάρχεις μόνο για να σ΄αγαπώ''
