Δυο λέξεις μπορούν να μας πληγώσουν πολύ, το ''για πάντα'' και το ''ποτέ''. Δεν είναι η σημασία τους κυριολεκτική ή μεταφορική που μπορούν να γίνουν γροθιά μέσα μας, το πρόβλημα εμφανίζεται λίγο πριν ή λίγο μετά την εφαρμογή τους.
Αυτές οι δυο μικρές λεξούλες, βάζουν όρια και περιορίζουν. Το ''για πάντα'' κάνει τη ψυχή να μεγαλώσει, πλαταίνει και βαθαίνει, προετοιμάζετε για να χωρέσει όσα το ''για πάντα '' της υπόσχεται , χωρίς να σκέφτεται αν πραγματικά μπορεί να το κάνει.
Σαν μικρό παιδί η ψυχή πιστεύει, εμπιστεύεται και επιθυμεί, χωρίς κρίση ή σχέδιο. Το μέλλον για αυτήν δεν είναι τίποτα άλλο απο ένα παρόν μεταμφιεσμένο ανάλογα με τις ανάγκες της.
Κάνει λάθος όμως η ψυχή , κουφαίνεται, κλίνει μάτια και αυτιά και πηγαίνει σε άγνωστους δρόμους και μονοπάτια.
Αντίθετα, το ''ποτέ΄'' παριστάνει την εύκολη λύση, είναι ο γρήγορος θάνατος. Το εύκολο , το σύνηθες. Η ψυχή όταν το ακούσει μικραίνει γίνεται αόρατη και κρύβεται, φοβάται ν αντιμετωπίσει το άγνωστο. Ο ήχος της λέξης γκρεμίζει τους δρόμους και τα βήματα μπροστά γίνονται φωτιές που καίνε.
Ίσως το ποτέ να ακούγεται πιο οριακό απο το πάντα , αν το σκεφτούμε καλύτερα όμως δίνουν τους ίδιους περιορισμούς στη ψυχή μας. Της βάζουν όρια και την αναγκάζουν σε μια και μόνη επιλογή.Δεν την αφήνουν να νιώσει ελεύθερη , να σκεφτεί , να αναπνεύσει. Τις δίνουν εντολές και κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Δεν την ρωτάνε τι θέλει, δεν τους νοιάζει , απλά απαιτούν να ακολουθήσει.
Η ψυχή όμως είναι γεννημένη ελεύθερη , ταξίδεψε και θα ταξιδεύει για όσο αντέχει, μέχρι να νιώσει οτι βρήκε τον προορισμό της , το σκοπό της.
Δεν θα σου πώ το ''ποτέ'' ψυχή γιατί θέλω εσυ να αποφασίσεις, ούτε θα σ αναγκάσω να ονειρευτείς ένα ''για πάντα'' που μπορεί να κρατήσει μόνο μερικές ώρες. Εξάλλου ο χρόνος είναι σχετικός, αλλιώς το μετράω εγώ κι αλλιώς εσυ και μόνο μια μέρα φτάνει για νιώσω οτι μεγάλωσα δυο έτη.
Υ.γ1 Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πρέπει να απαντήσουμε μην πούμε ''Ποτέ'' ή για ''Πάντα'', ας πούμε για Όσο αντέχει η ψυχή...
Υ.γ2 ''Καληνύχτα. Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο. Ένα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου. Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι στο πάνω πάνω ράφι που δεν φτάνω...'' Κική Δημουλά
Ματίνα Στυλίδου
