Σήμερα το πρωί σηκώθηκα και για πρώτη φορά μετά από μήνες ένιωσα καλά... Δεν θύμωσα, δεν στεναχωρήθηκα, δεν μελαγχόλησα... Δεν ένιωθα τίποτα, μέσα μου κενό, δεν είχα πλέον άλλα να νιώσω, δεν είχα άλλα να σκεφτώ για σένα...
Σήμερα το πρωί για πρώτη φορά μετά από μήνες ένιωσα ανάλαφρη... Τόσο καιρό φορτωνόμουν το βάρος των συναισθημάτων , κουβαλούσα μαζί μου ένα φορτίο , το οποίο όσο περνούσε ο καιρός με λύγιζε , μέχρι που με γονάτισε, συνέχιζα να περπατάω με τα γόνατα θεωρώντας πως αυτό έπρεπε να κάνω, πως αυτό ήθελα. Σήμερα, απλά σηκώθηκα , πέταξα τα βάρη μου κι έκανα ξανά βήματα όρθια.. Δείλιαζα, το φοβόμουν αυτό καιρό τώρα, όμως προχώρησα, ελάχιστα .. καμπουριάζω ακόμα αλλά προχωράω.
Σήμερα, ξημέρωσε κι ένιωσα να ξυπνάω απο ένα είδος ύπνωσης... Ξαφνικά όλα είχαν πάρει άλλες διαστάσεις.. δεν το κατάλαβα...Έχω πάνω μου σημάδια που δεν θυμάμαι πως έγιναν... σαν να λειτουργούσα στον αυτόματο, τα γεγονότα που προηγήθηκαν παίρνουν ξανά σάρκα και οστά και με τρομάζουν... Πότε έγιναν όλα αυτά, πως τα άφησα να συμβούν;
Τι έκανα;; ή καλύτερα γιατί τα έκανα όλα αυτά;; Τι είχα πάθει; Δεν ήμουν εγω αυτή , δεν είμαι εγώ αυτή... Τώρα που συνέρχομαι όλα παίρνουν άλλες διαστάσεις, τώρα όλα φαίνονται μικρά κι ασήμαντα, έχουν κι άλλη διάσταση κι άλλη εξήγηση, τώρα όλα γκρεμίζονται...
Σαν ναρκομανής εθίστηκα στο λίγο σου και πίστεψα οτι μου ήταν αρκετό... μου πετούσες ψίχουλα κι εγω τα μάζευα...Φοβόμουνα πως δεν μπορούσα πια να ζήσω αλλιώς... Κάθε φορά πέρναγα και χειρότερα αλλά δεν με πείραζε...Είχα χάσει τον έλεγχο , είχα χάσει εμένα...
Μέχρι που η φράση ''καλούτσικα΄΄ ήχησε στα αυτιά μου σαν σειρήνα, ένας συναγερμός χτύπησε μέσα μου... ''Καλούτσικα''; Τι πάει να πει αυτό; Σήμερα, πέρασε ''καλούτσικα'' και χαιρόμουν για αυτό; Το μέτριο και το λίγο μου είχε γίνει συνήθεια και μου αρκούσε;;;
Είχα γεμίσει σημάδια τη ψυχή μου και μ΄άρεσε; Τι είδους διαστροφή ήταν αυτό; Όχι πια , όχι άλλο ''καλούτσικα'' για μένα...
Σήμερα λοιπόν ξύπνησα μετά απο μήνες ύπνωσης αποφασισμένη να τ αλλάξω αυτό , ώρες αργότερα κατάλαβα οτι η απεξάρτηση μου απο σένα δεν πονούσε τόσο τελικά, έδιωξα το βάρος απο πάνω μου και σαν άλλος ''Δεσμώτης'' , αποκόπτομαι απο τα δεσμά...
Δεν ρίχνω ευθύνες σε κανέναν , μπορώ να καταλάβω πλέον τους λόγους που συμπεριφερόσουν έτσι , όπως και τους λόγους που θα συνεχίσεις να το κάνεις... Ούτε θα κατηγορήσω τον εαυτό μου,ένα μάθημα ήταν κι αυτό σαν τ΄άλλα...
Το μόνο που θέλω είναι να ξημερώνει η μέρα κι εγώ να νιώθω ελεύθερη ξανά...
Υ.γ 1 Η αποτοξίνωση θα είναι επίπονη και το ξέρω, δεν με νοιάζει αρκεί που θα ξεφύγω απο το φαύλο κύκλο σου...
Υ.γ 2 '' Παρόλο που κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και να κάνει μια νέα αρχή , ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει απο τώρα και να δώσει ένα νέο τέλος...'' Carl Bard
Σήμερα το πρωί για πρώτη φορά μετά από μήνες ένιωσα ανάλαφρη... Τόσο καιρό φορτωνόμουν το βάρος των συναισθημάτων , κουβαλούσα μαζί μου ένα φορτίο , το οποίο όσο περνούσε ο καιρός με λύγιζε , μέχρι που με γονάτισε, συνέχιζα να περπατάω με τα γόνατα θεωρώντας πως αυτό έπρεπε να κάνω, πως αυτό ήθελα. Σήμερα, απλά σηκώθηκα , πέταξα τα βάρη μου κι έκανα ξανά βήματα όρθια.. Δείλιαζα, το φοβόμουν αυτό καιρό τώρα, όμως προχώρησα, ελάχιστα .. καμπουριάζω ακόμα αλλά προχωράω.
Σήμερα, ξημέρωσε κι ένιωσα να ξυπνάω απο ένα είδος ύπνωσης... Ξαφνικά όλα είχαν πάρει άλλες διαστάσεις.. δεν το κατάλαβα...Έχω πάνω μου σημάδια που δεν θυμάμαι πως έγιναν... σαν να λειτουργούσα στον αυτόματο, τα γεγονότα που προηγήθηκαν παίρνουν ξανά σάρκα και οστά και με τρομάζουν... Πότε έγιναν όλα αυτά, πως τα άφησα να συμβούν;Τι έκανα;; ή καλύτερα γιατί τα έκανα όλα αυτά;; Τι είχα πάθει; Δεν ήμουν εγω αυτή , δεν είμαι εγώ αυτή... Τώρα που συνέρχομαι όλα παίρνουν άλλες διαστάσεις, τώρα όλα φαίνονται μικρά κι ασήμαντα, έχουν κι άλλη διάσταση κι άλλη εξήγηση, τώρα όλα γκρεμίζονται...
Σαν ναρκομανής εθίστηκα στο λίγο σου και πίστεψα οτι μου ήταν αρκετό... μου πετούσες ψίχουλα κι εγω τα μάζευα...Φοβόμουνα πως δεν μπορούσα πια να ζήσω αλλιώς... Κάθε φορά πέρναγα και χειρότερα αλλά δεν με πείραζε...Είχα χάσει τον έλεγχο , είχα χάσει εμένα...
Μέχρι που η φράση ''καλούτσικα΄΄ ήχησε στα αυτιά μου σαν σειρήνα, ένας συναγερμός χτύπησε μέσα μου... ''Καλούτσικα''; Τι πάει να πει αυτό; Σήμερα, πέρασε ''καλούτσικα'' και χαιρόμουν για αυτό; Το μέτριο και το λίγο μου είχε γίνει συνήθεια και μου αρκούσε;;;
Είχα γεμίσει σημάδια τη ψυχή μου και μ΄άρεσε; Τι είδους διαστροφή ήταν αυτό; Όχι πια , όχι άλλο ''καλούτσικα'' για μένα...
Σήμερα λοιπόν ξύπνησα μετά απο μήνες ύπνωσης αποφασισμένη να τ αλλάξω αυτό , ώρες αργότερα κατάλαβα οτι η απεξάρτηση μου απο σένα δεν πονούσε τόσο τελικά, έδιωξα το βάρος απο πάνω μου και σαν άλλος ''Δεσμώτης'' , αποκόπτομαι απο τα δεσμά...
Δεν ρίχνω ευθύνες σε κανέναν , μπορώ να καταλάβω πλέον τους λόγους που συμπεριφερόσουν έτσι , όπως και τους λόγους που θα συνεχίσεις να το κάνεις... Ούτε θα κατηγορήσω τον εαυτό μου,ένα μάθημα ήταν κι αυτό σαν τ΄άλλα...
Το μόνο που θέλω είναι να ξημερώνει η μέρα κι εγώ να νιώθω ελεύθερη ξανά...
Υ.γ 1 Η αποτοξίνωση θα είναι επίπονη και το ξέρω, δεν με νοιάζει αρκεί που θα ξεφύγω απο το φαύλο κύκλο σου...
Υ.γ 2 '' Παρόλο που κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και να κάνει μια νέα αρχή , ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει απο τώρα και να δώσει ένα νέο τέλος...'' Carl Bard
