Δεν θέλω λουλούδια και καρδούλες να μου φέρεις. Δεν χρειάζομαι αρκουδάκια, σοκολάτες και κάρτες με έξυπνες ατάκες, δεν έχω ανάγκη από μεγάλες δηλώσεις αγάπης, εκπλήξεις και δώρα.
Τη σημερινή μέρα δεν έχω τη γιορτή μου, ούτε γενέθλια, δεν χρειάζεται να μ ευχαριστήσεις προσφέροντας μου κάτι. Αυτά τα κάνουν όσοι δεν καταλαβαίνουν, όσοι δεν νιώθουν,όσοι ακόμα δεν ξέρουν ότι σήμερα δεν τιμάμε εμένα ή εσένα.Για μια φορά ας σκεφτούμε πως ίσως σήμερα γιορτάζει το συναίσθημα κι όχι το σώμα.
Σήμερα τιμώ και γιορτάζω όλα εκείνα τα όμορφα αισθήματα που μ έκανες να νιώσω, θυμάμαι πάλι την πρώτη φορά που σε είδα, το φόβο που ένιωσα, όταν η καρδιά μου χτύπησε λίγο πιο δυνατά, λίγο πιο γρήγορα και νόμιζα πως κάτι έχω.
Τις πρώτες ώρες μακριά σου, που δεν περνούσαν. Τις πρώτες μας συζητήσεις ως το πρωί που μ έκαναν να νιώσω μοναδική, το πρώτο σου τρυφερό βλέμμα, σαν χάδι ακούμπησε στη ψυχή μου.
Σήμερα ας ευχηθούμε «χρόνια πολλά», στον έρωτα μας. Ας ευχηθούμε να ζήσει αρκετά, για να μας χαρίσει κι άλλα συναισθήματα.Ακόμα κι αν αυτά μοιάζουν με φόβο, ακόμα κι αν φοβάμαι μη σε χάσω, όταν στρέφεις την προσοχή σου αλλού. Τα ξεχνάω όμως όλα, όταν γυρνάς και μου χαμογελάς.
Να συνεχίσουμε τα όνειρα, χωρίς να υπάρχουν περιορισμοί, χωρίς κανένας να μπορεί να ανακόψει την πορεία μας. Για αυτό σου λέω, δεν θέλω δώρα, εσένα θέλω, εδώ, δίπλα μου, να μου κρατάς το χέρι, τι να τα κάνω τα λουλούδια, αυτά θα ξεραθούν αγάπη μου, ο χρόνος τους είναι περιορισμένος. Το χέρι σου μαζί με το δικό μου, αυτό θα αντέξει.
ΥΓ. Μια τέτοια μέρα έχω ανάγκη να ακούσω μια φορά ακόμη από εσένα, πως όλα θα φτιάξουν, πως όλα θα γίνουν, γιατί εσύ είσαι εδώ. Αυτά έχω ανάγκη, τα άλλα δώσε τα σε εκείνες που τα λογαριάζουν. Εγώ ψάχνω για ψυχή, με αυτή μετρώ τα πλούτη μου.
Ματίνα Στυλίδου
