Είχα πει θα ήταν θέμα χρόνου να σε ξεπεράσω, να αφήσω πίσω μου το όποιο ''εμείς'' και να φύγω...
Πίστευα πως το φορτίο σου ήταν τόσο βαρύ για εμένα που δεν θα άντεχα να το κουβαλάω για πολύ... Εξάλλου κουβαλάω κι άλλα πολλά φορτία πάνω μου...
Πάντα έτσι ήμουνα, απο μικρή , προσπαθούσα να αποδείξω οτι αντέχω, οτι μπορώ να κουβαλήσω φορτία με βάρος περισσότερο απ ότι στην πραγματικότητα άντεχα...
Ίσως το έκανα για να αποδείξω οτι μπορώ, ίσως δεν ήθελα κανείς να με θεωρεί αδύναμη, αλλά να με θαυμάζει γιατί μπορούσα.. μπορούσα να σηκώσω φορτία που άλλοι δεν πλησίαζαν...
Όχι μόνο δεν τα φοβόμουνα, αλλά έπεφτα πρώτη στο σορό, με θάρρος , με σθένος... Κι όλοι απορούσαν πως το έκανα, πως γινόταν να μην τραυματίζομαι, να μην πονάω... Πως γινόταν να χαμογελάω;
Κι εγώ χαιρόμουν, δεν μ ένοιαζε , που κάτω απο τα ρούχα γέμιζα μελανιές. δεν μ ενδιέφερε που ο πόνος μ έκανε πλέον να μην νιώθω, συνέχιζα... δεν μπορούσα εξάλλου να κάνω πίσω, όσο πιο πολύ προχωρούσα, τόσο και περισσότερο μάκραινε ο δρόμος...
Μέχρι που κάποια στιγμή , άρχισα να λυγίζω, το φορτίο που κουβαλούσα είχε με τα χρόνια γίνει ασήκωτο , τα βήματα μου είχαν μικρύνει κι ο δρόμος απλωνόταν σε χιλιόμετρα...
Στην προσπάθεια μου να καμουφλάρω τις πληγές , σήκωσα το κεφάλι μου. τότε βίωσα την μεγάλη αλήθεια, γύρω μου πλέον δεν υπήρχε κανείς , η προσοχή του κόσμου ήταν πλέον στραμμένη αλλού...
Η παράσταση μου δεν τους εντυπωσίαζε πια, δεν τους ένοιαζε αν θα συνέχιζα, δεν τους εντυπωσίαζε οτι εγώ προσπαθούσα ακόμα , οτι δεν τα χα παρατήσει ήμουν πλέον πασέ..
Εκείνοι τώρα θαύμαζαν κάτι άλλο, μακριά απο μένα...
Το χαστούκι που έφαγα τότε με πόνεσε πιο πολύ...
Νομίζω αυτό που με πείραξε περισσότερο είναι οτι εγώ τα χα δώσει όλα για τους άλλους, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα να το κάνω για μένα, Εγώ;; δεν με ενδιέφερα καθόλου , με ταλαιπωρούσα , με πλήγωνα αλλά τίποτα...
Η σκέψη αυτή με διέλυσε, που ήμουν εγώ ή μάλλον ποια ήμουν;
Μετά ακολούθησε ο πανικός, είχα μείνει με το φορτίο μου αλλά δεν το ήθελα πια , ήθελα να φύγει απο πάνω μου, κανείς όμως δεν ήταν εκεί να το πάρει.. Οι κρίσεις πανικού διαδέχθηκαν η μια την άλλη κ όταν πια κινδύνευα να χαλάσω το ατσαλάκωτο πρόσωπο που είχα βρέθηκα αντιμέτωπη με μια γενναία απόφαση....
-----------------ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-----------
υ.γ1 Το παραπάνω άρθρο είναι μια σειρά απο άρθρα που θα ακολουθήσουν και θα αναφέρονται στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας...
υ.γ 2 ''Η επιτυχία δεν είναι οριστική . Η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Αυτό που μετράει είναι το κουράγιο να συνεχίζεις...''
Πίστευα πως το φορτίο σου ήταν τόσο βαρύ για εμένα που δεν θα άντεχα να το κουβαλάω για πολύ... Εξάλλου κουβαλάω κι άλλα πολλά φορτία πάνω μου...
Πάντα έτσι ήμουνα, απο μικρή , προσπαθούσα να αποδείξω οτι αντέχω, οτι μπορώ να κουβαλήσω φορτία με βάρος περισσότερο απ ότι στην πραγματικότητα άντεχα...
Ίσως το έκανα για να αποδείξω οτι μπορώ, ίσως δεν ήθελα κανείς να με θεωρεί αδύναμη, αλλά να με θαυμάζει γιατί μπορούσα.. μπορούσα να σηκώσω φορτία που άλλοι δεν πλησίαζαν...
Όχι μόνο δεν τα φοβόμουνα, αλλά έπεφτα πρώτη στο σορό, με θάρρος , με σθένος... Κι όλοι απορούσαν πως το έκανα, πως γινόταν να μην τραυματίζομαι, να μην πονάω... Πως γινόταν να χαμογελάω;
Κι εγώ χαιρόμουν, δεν μ ένοιαζε , που κάτω απο τα ρούχα γέμιζα μελανιές. δεν μ ενδιέφερε που ο πόνος μ έκανε πλέον να μην νιώθω, συνέχιζα... δεν μπορούσα εξάλλου να κάνω πίσω, όσο πιο πολύ προχωρούσα, τόσο και περισσότερο μάκραινε ο δρόμος...
Μέχρι που κάποια στιγμή , άρχισα να λυγίζω, το φορτίο που κουβαλούσα είχε με τα χρόνια γίνει ασήκωτο , τα βήματα μου είχαν μικρύνει κι ο δρόμος απλωνόταν σε χιλιόμετρα...
Στην προσπάθεια μου να καμουφλάρω τις πληγές , σήκωσα το κεφάλι μου. τότε βίωσα την μεγάλη αλήθεια, γύρω μου πλέον δεν υπήρχε κανείς , η προσοχή του κόσμου ήταν πλέον στραμμένη αλλού...
Η παράσταση μου δεν τους εντυπωσίαζε πια, δεν τους ένοιαζε αν θα συνέχιζα, δεν τους εντυπωσίαζε οτι εγώ προσπαθούσα ακόμα , οτι δεν τα χα παρατήσει ήμουν πλέον πασέ..
Εκείνοι τώρα θαύμαζαν κάτι άλλο, μακριά απο μένα...
Το χαστούκι που έφαγα τότε με πόνεσε πιο πολύ...
Νομίζω αυτό που με πείραξε περισσότερο είναι οτι εγώ τα χα δώσει όλα για τους άλλους, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα να το κάνω για μένα, Εγώ;; δεν με ενδιέφερα καθόλου , με ταλαιπωρούσα , με πλήγωνα αλλά τίποτα...
Η σκέψη αυτή με διέλυσε, που ήμουν εγώ ή μάλλον ποια ήμουν;
Μετά ακολούθησε ο πανικός, είχα μείνει με το φορτίο μου αλλά δεν το ήθελα πια , ήθελα να φύγει απο πάνω μου, κανείς όμως δεν ήταν εκεί να το πάρει.. Οι κρίσεις πανικού διαδέχθηκαν η μια την άλλη κ όταν πια κινδύνευα να χαλάσω το ατσαλάκωτο πρόσωπο που είχα βρέθηκα αντιμέτωπη με μια γενναία απόφαση....
-----------------ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-----------
υ.γ1 Το παραπάνω άρθρο είναι μια σειρά απο άρθρα που θα ακολουθήσουν και θα αναφέρονται στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας...
υ.γ 2 ''Η επιτυχία δεν είναι οριστική . Η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Αυτό που μετράει είναι το κουράγιο να συνεχίζεις...''
