Όσο είμαστε παιδιά ονειρευόμαστε το πως θα είναι η ζωή μας μεγαλώνοντας. Βλέπουμε τους εαυτούς μας, με άλλα ρούχα και παπούτσια, με δουλειά, με σπίτι. Φανταζόμαστε ότι έχουμε παιδιά και τα φροντίζουμε, τα προσέχουμε γινόμαστε για αυτά η ασπίδα τους.
Τώρα μας είναι δύσκολο, η φαντασία μας, έχει δώσει τη θέση της στην πραγματικότητα και το μόνο που μας μένει, όταν η πόρτα κλείνει είναι οι σκέψεις, οι αναμνήσεις τα λάθη και τα σωστά που τολμήσαμε.
Ματίνα Στυλίδου
Αυτή πιστεύουμε πως θα είναι η ζωή μας, η παιδική μας αφέλεια, χαίρεται με τα λίγα, νοιάζεται να καλύψει τα βασικά και δεν κολλά ποτέ σε λεπτομέρειες,
Το δικό μου αγαπημένο παιχνίδι μικρή ήταν να παίζω τη μαμά, έφτιαχνα με την κουρτίνα και με μια καρέκλα το σπίτι μου, έπαιρνα στην αγκαλιά μου το παιδί μου ή τα παιδιά μου(ανάλογα τη διάθεση και τη διαθεσιμότητα) και η ιστορία ξεκινούσε.
Άλλοτε, ήμουν εργαζόμενη μητέρα κι άφηνα το παιδί στο σπίτι, άλλοτε πηγαίναμε επισκέψεις σε άλλες μαμάδες του είδους μου και κάποιες φορές με τα παιδιά μου μέναμε σπίτι για να τα ταΐσω, να τα αλλάξω και να τα βάλω για ύπνο. Κι αν δεν με άκουγαν; Ε τότε γινόμουν πολύ αυστηρή, τους έβαζα τιμωρία και τους φώναζα, όπως κάνει μια καλή μαμά.
Όλα ήταν ωραία τότε, δε φοβόμασταν τη μοναξιά τότε, η φαντασία μας ήταν αρκετή.
Τώρα;
Μπορούμε τώρα να μείνουμε μόνοι σ΄ ένα δωμάτιο, να παίξουμε με τα παιχνίδια μας, όπως παλιά και να μην μας πειράζει, που γύρω μας δεν είναι κανείς;
Τώρα μας είναι δύσκολο, η φαντασία μας, έχει δώσει τη θέση της στην πραγματικότητα και το μόνο που μας μένει, όταν η πόρτα κλείνει είναι οι σκέψεις, οι αναμνήσεις τα λάθη και τα σωστά που τολμήσαμε.
Τώρα, λοιπόν βρίσκομαι στο ίδiο δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων αλλά δεν έχω φαντασία πια, το μόνο που σπάει την απέραντη σιωπή είναι μια μικρή τηλεόραση κι οι σκέψεις μου. Δεν μπορώ πια να φτιάξω σπίτια ούτε να παίξω ρόλους. Μεγάλωσα κι οι ρόλοι που παίζω πια δεν ακολουθούν τα θέλω ή τη φαντασία μου.
Στο παιδικό μου δωμάτιο που όλα άλλαξαν κι όλα ίδια έμειναν. Εάν έφτιαχνα πάλι ένα μικρό σπιτάκι θα είχα τόσα να πω, τόσα να εκφράσω αλλά δεν μπορώ, τα κρατάω όλα για μένα, σιωπώ.
Ίσως, αύριο να μιλήσω, ίσως αύριο είναι η μέρα.
