Ένας χρόνος έχει
περάσει σχεδόν από τότε που σε γνώρισα, ένας χρόνος από τότε που μπήκες στη ζωή
μου. Χωρίς να το θες , χωρίς να το επιδιώξω, έγινες κομμάτι της καθημερινότητας
μου. Θυμάμαι ακόμα τη γνωριμία μας, είχες όλα τα φώτα πάνω σου κι εγώ
ένα μικρό φως, αυτόφωτο, να στέκομαι δίπλα σου. Στεκόμουν και σε παρατηρούσα τις
πρώτες εκείνες φορές και ξαφνιαζόμουν που ανταπέδιδες ματιές και χαμόγελα.
Όχι
δεν ένιωθα ανασφάλεια, ούτε θεωρούσα τον εαυτό μου κατώτερο σου, κατώτερο των
περιστάσεων. Απλά από την αρχή έβλεπα σ εσένα κάτι που με φόβιζε.
Δεν μπορούσα να εξηγήσω το γιατί, ακόμη δεν μπορώ να το κάνω. Ίσως, ήταν το επάγγελμα σου, γεμάτο
ταμπού και προκαταλήψεις, που πάντα με προϊδέαζε και μ΄ έκανε να σχηματίζω
γνώμη, άσχημη, κακόφημη. Ίσως πάλι να έβλεπα σ΄ εσένα ως εμπόδιο την ηλικία σου,
δεν ήταν μόνο οι γκρίζες τρίχες στο κεφάλι σου ή το βλέμμα σου που είχε δει
πολλά κι είχε βρει τρόπο να βλέπει ακόμα περισσότερα στο σκοτάδι.
Μάλλον ήταν τα χρόνια
που κουβαλούσες στην πλάτη σου κι η ωριμότητα που πίστευα ότι θα έχεις. Όλα όσα
θα έχεις δει, όλα όσα θα έχεις περάσει. Όλες εκείνες τις καταστάσεις που σ΄
έκαναν να φαντάζεις - ώριμος άντρας- στα μάτια μου κι εγώ ένα πιτσιρίκι που τώρα
γνώριζε τη ζωή, που είχε γευτεί μόνο ένα μέρος της, γιατί πάντα πρόσεχε τα
βήματά του και ποτέ δε ρίσκαρε.
Όλα αυτά κι άλλα τόσα που μ΄ έσπρωχναν μακριά σου, χίλιες
και μια δικαιολογίες για να μην πέσω στην παγίδα, για να μην ακολουθήσω τη ροή
των γεγονότων και την πατήσω, έτσι όπως έβλεπα να την πατάνε άλλες γυναίκες
πριν και μετά από μένα. Προσπαθούσα από τις πρώτες κ΄ όλας φορές να πείσω τον
εαυτό μου πως όλα αυτά είναι ένα καλοστημένο παιχνίδι. Ένα κοινά αποδεκτό θέαμα,
ένα αλισβερίσι με ένα και μόνο σκοπό. Ο μαγνήτης σου όμως, ήταν τόσο δυνατός,
που δε μ΄ άφηνε να απομακρυνθώ από σένα.
Με τράβαγε δίπλα σου με τόση δύναμη και για εκείνες τις ώρες,
τις εβδομάδες αισθανόμουν βασίλισσα δίπλα σου. Γέμιζα από περηφάνια, έπαιρνα
το λάγνο βλέμμα μου και καμάρωνα για τη ξεχωριστή θέση που τόσο γενναιόδωρα μου
παραχωρούσες. Άλλες πάλι φορές δεν ήμουν τόσο τυχερή κι έχανα κάτι από την
προσοχή σου, βλέπεις μεγάλωνε η πίτα και μίκραιναν τα κομμάτια.
Δε σου κρύβω πως κάποια στιγμή το πίστεψα, πίστεψα, παρά τις
αρχικές μου αντιρρήσεις και τις ανασφάλειες ότι δεν ήσουν όλα όσα φοβόμουν, πως ήσουν απλά ένας
φυσιολογικός άνθρωπος, που βρέθηκε την κατάλληλη ώρα και στιγμή στο δρόμο μου
και θέλησε να διεκδικήσει μια θέση στη ζωή μου, με την ίδια ακριβώς λαχτάρα που
κι εγώ διεκδικούσα κάτι από σένα. Κι υπήρχαν φορές που συνέβαινε, υπήρχαν φορές
που όλα έβγαζαν ένα νόημα που όλα αποκτούσαν σκοπό.
Άλλες πάλι, η ανασφάλεια με πλημμύριζε και σε συνδυασμό με
τη δική σου περίεργη στάση, έδινε τροφή στους φόβους μου και τους μεγάλωνε. Τους
φώναζα, όμως, όσο πιο δυνατά μπορούσα , να κάνουν ησυχία, γιατί έστω κι έτσι,
εγώ βρισκόμουν εκεί κοντά σου. Ένιωθα μια περίεργη ασφάλεια δίπλα σου, σαν να
γαλήνευε για λίγο η ψυχή μου κι ας άλλαζε η συμπεριφορά σου συνέχεια ρόλους.
Δεχόμουν πράγματα, ανέλυα καταστάσεις, ποδοπάταγα εγωισμούς
κι άμυνες και κάθε φορά ερχόμουν να σε βρω στο ίδιο μέρος, με τα ίδια σκηνικά
και κοστούμια. Είχα γίνει ένας άλλος άνθρωπος, έπραττα χωρίς να σκέφτομαι,
ένιωθα χωρίς εγγυήσεις . Έκανα όσα κορόιδευα κι ακόμα περισσότερα. Κι εσύ μια
στα πάνω μια στα κάτω. Να μ΄ ανεβάζεις ψηλά κι ύστερα να με σπρώχνεις στη Γη κι
ας έσπαγα τα μούτρα μου, μάλλον σε διασκέδαζε το θέαμα.
