Υπάρχει ένας κόσμος, στον οποίο αν αποφασίσεις να εισέλθεις, δύσκολα μετά βρίσκεις την έξοδο. Ένα κομβικό σημείο, την ώρα που διασχίζεις το δρόμο, μια λάθος στροφή, στην κατά τα άλλα ορθή πορεία σου. Ο κόσμος αυτός θα σου ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του και θα σε θαμπώσει με τις ελπίδες που θα σου δώσει.
Την ώρα που μια αισθηματική ιστορία ξεκινάει για σένα και τα πράγματα δεν προχωρούν όσο γρήγορα θα ήθελες, διάφορα ερωτήματα έρχονται να ταράξουν τη χαρούμενη διάθεσή σου. «Ενδιαφέρεται αυτός ο άνθρωπος όντως για εμένα;» « Μήπως κάπου έχασα το παιχνίδι;», « Μήπως παρεξήγησα τις προθέσεις του και τη φιλική του συμπεριφορά;»
Στο κομβικό αυτό σημείο που η ανασφάλειά σου κάνει την εμφάνισή της, πρέπει να επιλέξεις τι θες εσύ να πιστέψεις και πόσο χρόνο θα δώσεις σε μια υπόθεση που μπορεί να αποδειχτεί και χαμένη.
Πολλοί θα επιλέξουν να σταματήσουν τη διαδρομή εδώ, θα παραδεχτούν ότι έχασαν και δε θα διεκδικήσουν τίποτα περισσότερο από αυτό που ο απέναντι θέλει να δώσει. Η κατηγορία αυτή είναι της άποψης, « όποιος θέλει διεκδικεί και έχει», δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να πληγωθεί και προτιμούν ένα θιγμένο εγωισμό από μια τραυματισμένη καρδιά. Με τον τρόπο αυτό γλυτώνουν χρόνο και με ευκολία προχωράνε στην επόμενη περίπτωση που θα τους συγκινήσει.
Κάποιοι, όμως, θα θελήσουν να ρισκάρουν, ίσως, γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν ή ακόμη γιατί μπορεί να γοητεύτηκαν τόσο από τον καινούριο αυτό άνθρωπο και τον θέλουν δικός τους. Διαβαίνουν το δρόμο κι ανακαλύπτουν ένα κόσμο γεμάτο ελπίδες κι υποθέσεις. Δεν το ξέρουν αλλά από εδώ δε θα φύγουν αλώβητοι.
Στα μέχρι πρότινος, αναπάντητα ερωτήματά τους, δίνουν τώρα με ευκολία απαντήσεις. Δικαιολογούν όσα συμβαίνουν, παραβλέπουν λάθη ή άσχημες συμπεριφορές, δέχονται να αλλάξουν τους εαυτούς τους και να προσαρμοστούν, να γίνουν κάτι άλλο, κάτι που να ταιριάζει καλύτερα στον άνθρωπο που επιθυμούν. Αποκτούν αισθήματα για αυτόν και κάνουν όνειρα για μια κοινή ζωή μαζί του. Μπορεί στο παρόν τους ο άνθρωπος αυτός να μην έχει θέση, αλλά του έχουν δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέλλον.
Ύστερα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο η επιθυμία τους κι η ανάγκη τους να τον συναντήσουν, να τον δουν, να περάσουν λίγο χρόνο μαζί του, να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς του και να αποκτήσουν μια θέση δίπλα του. Άλλοτε παίρνουν ότι επιθυμούν κι άλλοτε όχι, δεν τους πειράζει όμως, γιατί αύριο θα είναι πάλι εκεί να το ζητήσουν ξανά.
Στον καινούριο τους κόσμο όλα γυρίζουν γύρω από το πρόσωπο αυτό, οι ανάγκες τους περιορίζονται, τα θέλω τους προσαρμόζονται κι αλλάζουν. Δεν έχουν τον ίδιο τον άνθρωπο δίπλα τους, όμως, στο δικό τους μυαλό έχουν όλες τις ενδείξεις πως αυτό είναι θέμα χρόνου να συμβεί.
Δεν είναι τρελοί ή αλλοπαρμένοι, έχουν λογική κι επικοινωνούν με το περιβάλλον τους. 'Ομως έκαναν το λάθος να πιστέψουν λίγο παραπάνω σε μια ιστορία αγάπης, η οποία εξ αρχής χάνει σε ρεαλισμό κι αμοιβαιότητα. Πίστεψαν πως βρήκαν τον άνθρωπό τους, ό,τι μέχρι σήμερα τους έλειπε κι ότι αυτό τους κάνει τώρα να νιώθουν ολόκληροι, ολοκληρωμένοι.
Πίστεψαν πως επιλέχτηκαν για να ζήσουν μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης. Ένα σενάριο που μέσα από τις δυσκολίες και τις ατυχίες του θα τους ένωνε στο τέλος. Πίστεψαν απόλυτα στο ευτυχισμένο τέλος και παρέλειψαν τη αρχή και τη μέση του, έγινε η Ιθάκη ο σκοπός τους κι όχι το ταξίδι.
Οι άνθρωποι αυτοί έδωσαν ό,τι είχαν για ένα «όταν», βρέθηκαν ξεκρέμαστοι στο πουθενά και τώρα κατηγορούνται για τα αισθήματά που δε θα έπρεπε να είχαν νιώσει, αφού ποτέ δεν τους τα ζήτησαν.
ΥΓ. Ίσως να μην μπορούμε σε όλες τις στιγμές της ζωής μας να δρούμε με αντικειμενικότητα, σθένος και λογική. Ίσως να πιστεύουμε λίγο περισσότερο στα παραμύθια από ότι στην πραγματικότητα. Ίσως πάλι όσοι μας κρίνουν, να μην έχουν μάθει ακόμα, πως ο πρίγκηπας πάντα έρχεται στο τέλος να μας σώσει.
Ματίνα Στυλίδου
Την ώρα που μια αισθηματική ιστορία ξεκινάει για σένα και τα πράγματα δεν προχωρούν όσο γρήγορα θα ήθελες, διάφορα ερωτήματα έρχονται να ταράξουν τη χαρούμενη διάθεσή σου. «Ενδιαφέρεται αυτός ο άνθρωπος όντως για εμένα;» « Μήπως κάπου έχασα το παιχνίδι;», « Μήπως παρεξήγησα τις προθέσεις του και τη φιλική του συμπεριφορά;»
Στο κομβικό αυτό σημείο που η ανασφάλειά σου κάνει την εμφάνισή της, πρέπει να επιλέξεις τι θες εσύ να πιστέψεις και πόσο χρόνο θα δώσεις σε μια υπόθεση που μπορεί να αποδειχτεί και χαμένη.
Πολλοί θα επιλέξουν να σταματήσουν τη διαδρομή εδώ, θα παραδεχτούν ότι έχασαν και δε θα διεκδικήσουν τίποτα περισσότερο από αυτό που ο απέναντι θέλει να δώσει. Η κατηγορία αυτή είναι της άποψης, « όποιος θέλει διεκδικεί και έχει», δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να πληγωθεί και προτιμούν ένα θιγμένο εγωισμό από μια τραυματισμένη καρδιά. Με τον τρόπο αυτό γλυτώνουν χρόνο και με ευκολία προχωράνε στην επόμενη περίπτωση που θα τους συγκινήσει.
Κάποιοι, όμως, θα θελήσουν να ρισκάρουν, ίσως, γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν ή ακόμη γιατί μπορεί να γοητεύτηκαν τόσο από τον καινούριο αυτό άνθρωπο και τον θέλουν δικός τους. Διαβαίνουν το δρόμο κι ανακαλύπτουν ένα κόσμο γεμάτο ελπίδες κι υποθέσεις. Δεν το ξέρουν αλλά από εδώ δε θα φύγουν αλώβητοι.
Στα μέχρι πρότινος, αναπάντητα ερωτήματά τους, δίνουν τώρα με ευκολία απαντήσεις. Δικαιολογούν όσα συμβαίνουν, παραβλέπουν λάθη ή άσχημες συμπεριφορές, δέχονται να αλλάξουν τους εαυτούς τους και να προσαρμοστούν, να γίνουν κάτι άλλο, κάτι που να ταιριάζει καλύτερα στον άνθρωπο που επιθυμούν. Αποκτούν αισθήματα για αυτόν και κάνουν όνειρα για μια κοινή ζωή μαζί του. Μπορεί στο παρόν τους ο άνθρωπος αυτός να μην έχει θέση, αλλά του έχουν δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέλλον.
Ύστερα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο η επιθυμία τους κι η ανάγκη τους να τον συναντήσουν, να τον δουν, να περάσουν λίγο χρόνο μαζί του, να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς του και να αποκτήσουν μια θέση δίπλα του. Άλλοτε παίρνουν ότι επιθυμούν κι άλλοτε όχι, δεν τους πειράζει όμως, γιατί αύριο θα είναι πάλι εκεί να το ζητήσουν ξανά.
Στον καινούριο τους κόσμο όλα γυρίζουν γύρω από το πρόσωπο αυτό, οι ανάγκες τους περιορίζονται, τα θέλω τους προσαρμόζονται κι αλλάζουν. Δεν έχουν τον ίδιο τον άνθρωπο δίπλα τους, όμως, στο δικό τους μυαλό έχουν όλες τις ενδείξεις πως αυτό είναι θέμα χρόνου να συμβεί.
Δεν είναι τρελοί ή αλλοπαρμένοι, έχουν λογική κι επικοινωνούν με το περιβάλλον τους. 'Ομως έκαναν το λάθος να πιστέψουν λίγο παραπάνω σε μια ιστορία αγάπης, η οποία εξ αρχής χάνει σε ρεαλισμό κι αμοιβαιότητα. Πίστεψαν πως βρήκαν τον άνθρωπό τους, ό,τι μέχρι σήμερα τους έλειπε κι ότι αυτό τους κάνει τώρα να νιώθουν ολόκληροι, ολοκληρωμένοι.
Πίστεψαν πως επιλέχτηκαν για να ζήσουν μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης. Ένα σενάριο που μέσα από τις δυσκολίες και τις ατυχίες του θα τους ένωνε στο τέλος. Πίστεψαν απόλυτα στο ευτυχισμένο τέλος και παρέλειψαν τη αρχή και τη μέση του, έγινε η Ιθάκη ο σκοπός τους κι όχι το ταξίδι.
Οι άνθρωποι αυτοί έδωσαν ό,τι είχαν για ένα «όταν», βρέθηκαν ξεκρέμαστοι στο πουθενά και τώρα κατηγορούνται για τα αισθήματά που δε θα έπρεπε να είχαν νιώσει, αφού ποτέ δεν τους τα ζήτησαν.
ΥΓ. Ίσως να μην μπορούμε σε όλες τις στιγμές της ζωής μας να δρούμε με αντικειμενικότητα, σθένος και λογική. Ίσως να πιστεύουμε λίγο περισσότερο στα παραμύθια από ότι στην πραγματικότητα. Ίσως πάλι όσοι μας κρίνουν, να μην έχουν μάθει ακόμα, πως ο πρίγκηπας πάντα έρχεται στο τέλος να μας σώσει.
Ματίνα Στυλίδου
