Μεγαλώνουμε, οι στόχοι μας αλλάζουν, διαφοροποιούνται και
εξελίσσονται. Όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα χθες , μπορούν να χαθούν μέσα από τα χέρια
μας σήμερα. Όσο περισσότερο κυκλοφορείς εκεί στον έξω κόσμο, τόσο περισσότερα
καταλαβαίνεις.
Όλοι μας όμως κάθε μέρα , κάθε ώρα, κάθε στιγμή κάτι
κυνηγάμε, κάτι περιμένουμε, κάτι ψάχνουμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως εμείς οι
άνθρωποι δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, είμαστε «φυσει ζωα πολιτικά»,
έχουμε ανάγκη να ζούμε μέσα σ ένα σύνολο, έχουμε ανάγκη κάποιον δίπλα μας.
Πόσους, όμως από τους ανθρώπους, που έχουμε δίπλα μας τους έχουμε
πραγματικά ανάγκη; Πόσους από αυτούς θα ανταλλάσσαμε με κάτι άλλο, νέο , καινούριο;
Κι από την άλλη μεριά, για πόσους εμείς οι ίδιοι είμαστε απαραίτητοι και σε
πόσους είμαστε κομμάτι εύκολα ανακυκλώσιμο;
Μεγαλώνουμε κι ενώ διαμορφώνουμε μια καθημερινότητα, μια
ρουτίνα ανά πάσα στιγμή είμαστε πρόθυμοι να την ανταλλάξουμε με κάτι άλλο, ξένο
και διαφορετικό. Μπορεί να έχουμε μοχθήσει για όσα μας περιτριγυρίζουν κι όμως ο
κόπος μας αυτός, θα πάει στράφει και δε θα παίξει κανένα ρόλο την ώρα της απόφασης.
Τη στιγμή που θα κουνήσουμε το χέρι μας και θα τα γκρεμίσουμε όλα, τη στιγμή που
θα ανοίξουμε την αγκαλιά μας και θα δεχτούμε άλλα πρόσωπα νέα, διαφορετικά.
Κι αν είμαστε τόσο πρόθυμοι να αλλάξουμε αυτές τις ζωές,
γιατί παλεύουμε τόσο να τις αποκτήσουμε; Γιατί στεναχωριόμαστε, όταν κάτι δεν
πάει όπως το είχαμε υπολογίσει; Αφού με προθυμία θα παραχωρούσαμε αυτή την κενή
θέση.
Μεγαλώσαμε και ακόμα περιμένουμε «κάτι». Κάτι άλλο,
διαφορετικό, κάτι μεγαλύτερο και σπουδαιότερο από όσα έχουμε ή ξέρουμε. Διαμορφώσαμε
τους χαρακτήρες μας, βάλαμε σε τάξη της ζωή μας, ζούμε ακριβώς όπως μας υπέδειξαν.
Αποκτήσαμε σχεδόν όλα όσα μας είναι απαραίτητα κι όμως, η ψυχή μας ακόμα δεν
έχει ηρεμήσει.
Είναι αυτό το «κάτι» μέσα μας, που δε λέει να σωπάσει,
πιθανόν κάποιες φορές να ξεχνιέται και να κοιμάται σε έναν ύπνο γλυκό, γαλήνιο.
Υπάρχουν, όμως και φορές που ξυπνά και βρυχάται και τρώει το μέσα μας, σαν ένα
κλαψιάρικο μωρό που δεν ευχαριστιέται με τίποτα, αλλά παράλληλα δεν μπορεί να
ζητήσει κι αυτό που θέλει.
Ίσως, ψάχνουμε αυτό το κομμάτι, που θα συμπληρώσει το παζλ της
ζωή μας, θα καλύψει αυτό το μεγάλο κενό ,που νιώθουμε μέσα μας. Ο Πλάτωνας
ανέφερε σε ένα από τα έργα του πως:« ο άνθρωπος στη γέννηση του είχε δυο
κεφάλια, οκτώ άκρα και δυο ψυχές. Έπειτα από φόβο, οι θεοί τον χώρισαν στα δυο
και τον καταδίκασαν μια ζωή να ψάχνει το κομμάτι που του λείπει.». Είναι η πιο απλή
εξήγηση σε αυτό .που στις μέρες μας ονομάζουμε «άλλο μισό» ή «αδερφή ψυχή».
Αυτό λοιπόν το κομμάτι που μας λείπει δεν έχει φύλο, δεν
εξαρτάται από τα πρότυπα ομορφιάς και δεν έχει συγκεκριμένη ηλικία ή τόπο.
Είναι κάπου εκεί έξω, ψάχνοντας να βρει κι αυτό το χαμένο του κομμάτι.
Μεγαλώσαμε ναι και ωριμάσαμε και κάναμε τις επιλογές μας και
βρήκαμε συντρόφους, σταθήκαμε δίπλα σε γυμνά κορμιά, γελάσαμε, κλάψαμε,
νιώσαμε. Πιθανόν να πιστέψαμε σε ένα από αυτά τα πρόσωπα που συναντήσαμε τυχαία,
ότι βρήκαμε το κομμάτι που ψάχναμε, όμως, εάν αυτό είχε συμβεί δε θα ήταν δίπλα
μας τώρα;
Όσοι πέρασαν μέχρι τώρα από τη ζωή μας, ανήκουν στο παρελθόν.
Υπάρχει λόγος που δε διατήρησαν τη θέση τους στο παρόν και στο μέλλον μας. Κάτι
τους έλειπε, κάτι μας ζήτησαν που δεν μπορούσαμε ή δε θέλαμε να δώσουμε. Αλλά
ακόμα κι όταν ήταν στη ζωή μας η ψυχή μας παρέμενε ανήσυχη.
Το σίγουρο είναι πως όλοι ψάχνουμε, κυνηγάμε, διεκδικούμε με
ένα σκοπό, να βρούμε αυτό το «κάτι», το διαφορετικό ,που στα δικά μας μάτια θα
ξεχωρίζει. Αυτό που μπορεί να μη μας προκαλεί μόνο θετικά συναισθήματα. Δεν
είναι μόνο ο έρωτας που σου δίνει ζωή, είναι κι ο θυμός, είναι και τα νεύρα κι
οι φωνές, τα κλάματα και τα δυνατά γέλια. Οτιδήποτε θα κρατά τη ψυχή μας ζωντανή,
οτιδήποτε θα μας προκαλεί να ζήσουμε, θα μας βγάζει από το συνηθισμένο και κάθε
φορά θα μας ξαφνιάζει με τις αντιδράσεις του.
Εξάλλου, τα ήσυχα, τα δεδομένα, τα βαρετά κρύβουν μόνο φόβο
κι αν φοβάσαι τότε ποιο το νόημα να ζεις;
Ματίνα Στυλίδου
