Σε όλες τις σχέσεις της ζωής σου να είσαι πρωταγωνιστής. Έτσι μόνο θα μπορέσεις να επιβιώσεις. Ο μοναδικός τρόπος να προστατέψεις τον εαυτό σου, να τον εκθέσεις στα φώτα. Γιατί, πρόσεχε, το να είσαι πρωταγωνιστής, δεν περιλαμβάνει μόνο προβολείς και καταξίωση, προϋποθέτει και έκθεση.
Αν όλα αυτά είναι εγωισμός, αν το να διεκδικείς, όσα πιστεύεις και μεταξύ μας καλά κάνεις, πως σου αξίζουν, τότε ναι , επιλέγω να είμαι εγωίστρια παρά άτολμη και ανασφαλής.
Για όσους προτρέξουν και πουν, πως πρόκειται για μια εγωιστική στάση ζωής, ακούστε... Ποιος άνθρωπος σε αυτή τη γη δε θέλει να γίνεται αποδέκτης ίσων ή και περισσότερων συναισθημάτων. Ποιος από εμάς, δε θέλει να τον θαυμάζουν, να τον εκτιμούν, να αποζητούν την παρέα και τη συντροφιά του; Υπάρχει κάποιος, που θα επέλεγε να δίνει τη μπροστινή θέση συνεχώς σε κάποιον άλλον κι ο ίδιος να στέκεται μονίμως όρθιος στον εξώστη, ενώ έχει πληρώσει το τίμημα του εισιτηρίου;
Αν όλα αυτά είναι εγωισμός, αν το να διεκδικείς, όσα πιστεύεις και μεταξύ μας καλά κάνεις, πως σου αξίζουν, τότε ναι , επιλέγω να είμαι εγωίστρια παρά άτολμη και ανασφαλής.
Φυσικά σε όλους θα συμβεί, γιατί τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν μπορείς να προγραμματίσεις, να σου δοθεί όντως μια θέση πίσω, στον εξώστη κι αν τρελαίνεσαι να παρακολουθήσεις τη συγκεκριμένη παράσταση, τότε κανείς δε θα σε κρίνει για τη θέση σου. Το πρόβλημα υφίσταται, όταν συνηθίζεις να στέκεσαι στην άκρη και να βλέπεις όλα όσα εσύ ονειρεύεσαι, φαντάζεσαι ή βιώνεις αλλά στο ελάχιστο, να τα γεύεται κάποιος άλλος.
Η βασική θέση, η κύρια άποψη,την οποία οφείλουμε να έχουμε και να στηρίζουμε είναι πως για κάποιον ή για κάποιους, ανάλογα τη διάθεση, είμαστε πρωταγωνιστές. Αφού, λοιπόν, υπάρχει μια τέτοια θέση ,γιατί να επιλέγουμε να μένουμε με τρίτο-τέταρτους ρόλους.
Στις διαπροσωπικές σχέσεις, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από όσο θέλουμε να ελπίζουμε ή από όσο τα κάνουμε να φαίνονται. Εξαρτημένοι από ρομάντζα των ταινιών, όπου οι πρωταγωνιστές στο τέλος αντιλαμβάνονται, πως ο κομπάρσος της ζωής τους,τελικά αξίζει μια θέση δίπλα τους, διαιωνίζουμε το παραμύθι.
Πόσες φορές όμως, στην πραγματική, άκρως ρεαλιστική ταινία που ονομάζεται «ζωή», θα δώσεις πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποιον, τον οποίο από την αρχή τοποθέτησες στους περαστικούς. Από τις πρώτες στιγμές, στα πρώτα κοιτάγματα, στις πρώτες λέξεις, άντε στον πρώτο μήνα γνωρίζεις καλά τι είδους ρόλο θες να δώσεις στον απέναντι κι αν τύχει και οι διανομές ταιριάξουν, τότε δεν υπάρχει λόγος να ειπωθεί κάτι άλλο. Αν όμως, εσύ θεωρήσεις κάποιον πρωταγωνιστή και εκείνος σε έχει για ένα guest πέρασμα, τότε απορώ, τι παραπάνω περιμένεις να συμβεί.
Γιατί να ανεχτείς ένα πέρασμα, αν ουσιαστικά δε θα έχει καμία απολύτως σημασία η παρουσία ή η απουσία σου στο έργο;
Στη ζωή σου, φρόντισε να διεκδικείς αυτό, που αξίζεις κι αν πιστεύεις, πως δεν αξίζεις κοιτάξου άλλη μια φορά στον καθρέφτη σου. Όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι στα σωστά μάτια. Ο πόθος, η καψούρα, ο έρωτας είναι αισθήματα, αυτό πρακτικά σημαίνει πως διαφέρουν σε κάθε άνθρωπο. Το ίδιο και η αυτοεκτίμηση. Να εκτιμάς τον εαυτό σου, να τον αγαπήσεις και να πιστέψεις πως σου αξίζει ο πρωταγωνιστικός ρόλος και μόνο. Κι αν αυτό προϋποθέτει άσπρα άλογα, βασιλείς και παραμύθια ναι, να πιστεύεις πως σου αξίζουν κι αυτά.
ΥΓ. «Αν κάτι έχω βαρεθεί να βλέπω στην σημερινή κοινωνία είναι τόσα «τίποτα», να παρουσιάζουν τους εαυτούς ως τα «πάντα». Κι από την άλλη τόσους, που διαθέτουν πολλά και δεν αφήνουν τους άλλους να τα δουν, να τα αναγνωρίσουν, να τα εκτιμήσουν.
Ματίνα Στυλίδου
