Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή σου μέχρι, τώρα; «Λίγοι, πολλοί, ελάχιστοι.» Πόσοι από αυτούς επηρέασαν την πορεία, την εξέλιξη σου; «Όλοι». Καμιά φορά, νομίζουμε, πως μόνο όσοι μένουν για πολύ καιρό στη ζωή μας μπορούν να την επηρεάσουν. Είναι όμως, μεγάλο λάθος να πιστεύουμε πως ακόμα και ο άνθρωπος, που μας χαμογέλασε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα δεν επηρέασε την εξέλιξή της.
Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα των ανθρώπων, η επιρροή που ασκούν ο ένας τον άλλον.
Φυσικά, η επιρροή μπορεί να μην είναι θετική, αλλά να έχει και αρνητικά αποτελέσματα. Η χροιά της, το ύφος της, θα διαμορφωθεί ανάλογα με την ανάγκη μας. Αν ο δρόμος για τα αισθήματά μας φυλάσσετε από μια πελώρια ατσάλινη πόρτα, τότε, αυτή ανοίγει μόνο όταν, εμείς μέσα μας νιώθουμε έτοιμοι για επισκέψεις. Δε μας ενδιαφέρει το πρόσημο αυτής της επίσκεψης, το μόνο που μας νοιάζει είναι να γεμίσει το κενό που νιώθουμε.
Κανένας άνθρωπος δεν αντέχει να μείνει μόνος του. Κι αν ακόμα φοβάται για το πως και σε τι βαθμό θα επηρεαστεί από μια τυχόν άσχημη εξέλιξη, τότε, αυτό συμβαίνει γιατί, γνωρίζει το πόσο ευάλωτος μπορεί να γίνει απέναντι στους άλλους. Φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αποφεύγουμε ότι μπορεί να μας δώσει υπερβολική λύπη, ή υπερβολική χαρά. Γιατί, ναι, καμιά φορά, ίσως, γιατί δε θεωρούμε ότι το αξίζουμε ή γιατί δεν μας έχει συμβεί ποτέ ακόμα και η ευτυχία μπορεί να μας τρομάξει.
Ο λόγος, το ότι ξέρουμε πως κρατάει λίγο Κι αν συνηθίσουμε σε αυτό, αν νιώσουμε πραγματικά ωραία, αν ευτυχήσουμε, πως θα διαχειριστούμε το χαμό της. Πως θα επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση, που τα πάντα απλά κυλούσαν, που τα πάντα απλά συνέβαιναν.
Επιλέγουμε το μέτριο, το ασφαλές, το συνηθισμένο. Γυρνάμε την πλάτη σε κάτι καλύτερο από φόβο, από ανασφάλεια και ύστερα, γκρινιάζουμε για τα καλύτερα, που ποτέ δε συμβαίνουν σε εμάς.
Περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι...
Αλλά ακόμα κι αν μεμονωμένα εσύ αποδεχθείς πως σου αξίζει το καλύτερο, ακόμα κι αν διεκδικήσεις αυτό που από τη δική σου οπτική φαντάζει ιδανικό. Πόσο εύκολα μπορεί να ελέγξεις τις επιλογές της άλλης μεριάς. Πως μπορείς να πείσεις κάποιον ότι αξίζεις μια ευκαιρία, πως μπορείς να επιχειρηματολογήσεις για τη ευτυχία, όταν κι εσύ ακόμα δεν γνωρίζεις πως είναι. Πως μπορείς να πάρεις ρίσκα για δυο;
Κι αξίζει; Αξίζει κάποιος να μοιραστεί την ευτυχία μαζί σου, όταν είναι απόλυτος και δεν την θέλει. Αξίζει να επιχειρηματολογήσεις, εφόσον, δεν συνειδητοποιεί ότι εσύ, ο άνθρωπος, η προσωπικότητα, σαν μονάδα μπορείς να του την προσφέρεις.
Αξίζει να παλέψεις για κάποιον που το πιο πιθανόν είναι να μη σήκωνε καν το όπλο του να παλέψει για σένα;
Ένα καθαρό και εγωιστικό «Όχι» είναι η απάντηση. Κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται δίπλα σου, αν δεν ιδρώσει τη φανέλα, αν δεν το θέλει πολύ, αν δεν διεκδικήσει τη θέση του, γιατί, όπως δεν αντέχει να διαχειριστεί τα εμπόδια, τότε σίγουρα δε θα αντέξει να διαχειριστεί και την ευτυχία. Πάντα κάτι θα του φταίει, πάντα κάτι παραπάνω θα χρειάζεται, ποτέ δε θα είναι ικανοποιημένος, ποτέ δε θα χει αρκετά, ποτέ δε θα είσαι εσύ αρκετός για αυτόν.
Έψαχνα χρόνια να βρω το μυστικό για μια πετυχημένη σχέση, το ιδιαίτερο συστατικό που θα σου δώσει όλα αυτά που χρειάζεσαι κι έχεις ανάγκη. Τα στοιχεία είναι δυο. Πρώτον, θα πρέπει ο άλλος να νιώθει πολλά, να γουστάρει τρελά , να φοβάται να ζήσει χωρίς εσένα. Με λίγα λόγια στη ζυγαριά θα πρέπει εκείνος να βγαίνει πάντα βαρύτερος. Δεύτερον, δε θα πρέπει ποτέ, μα ποτέ να σιγουρευτεί για όλα όσα νιώθεις εσύ για εκείνον. Η ασφάλεια δεν βγαίνει ποτέ σε καλό, η ανασφάλεια διατηρεί πάντα το ενδιαφέρον ζωντανό, το θρέφει, το διατηρεί.
Δεν μπορείς να πείσεις κάποιον να μοιραστεί τη ζωή του μαζί σου, ο κατάλληλος όμως, θα το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη, θα θελήσει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της, θα διεκδικήσει όλες τι θέσεις και δε θα μπορέσει να αρκεστεί σε έναν τίτλο ή μια μικρή γωνίτσα.
Ναι, θα έρθουν κι άλλοι που ενδεχομένως δε θα έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, κι άλλοι που εσύ δε θα μπορείς να αποχωριστείς κι άλλοι που θα πιστέψεις πως είναι μοναδικοί αλλά θα έχουν πιστά αντίγραφα, όμως, κάποτε, μαγικά, τυχαία, μοιραία θα έρθει κι εκείνος...
Μέχρι τότε απλά καλείσαι να επιλέξεις, είτε θα περπατάς σε δρόμους με παρέα μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου ή θα επιλέξεις το δικό σου βηματισμό, για να φτάσεις στο τέλος. Τίποτα δεν είναι σωστό, τίποτα δεν είναι λάθος. Η συναισθηματική σου ανάγκη θα σου δείξει τη διαδρομή.
Ματίνα Στυλίδου
