Ιστορία Αναγνώστριας
Ήξερε, όταν τον γνώρισε, πως ήταν γραφτό να είναι μαζί, όλα είχαν συνηγορήσει για να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους. Συναντήθηκαν τυχαία ξανά και ξανά μέχρι που σταμάτησε να είναι σύμπτωση και έγινε και για τους δύο η καθημερινότητά τους. Απο τις πρώτες στιγμές, απο τις πρώτες κουβέντες υπήρχε μια οικειότητα μεταξύ τους. Τόσο ταιριαστοί, τόσο συμβατοί σε όλα. Σχεδόν σε όλα.
Με εκείνον πρωτοτύπησε, στη μέχρι τώρα πορεία της, οι σχέσεις της ήταν όλες προσεγμένες και καθωσπρέπει και πάντα κοινωνικά αποδεκτές. Εκείνος ήταν μικρότερός της, αρκετά. Γνώριζε, πως μαζί του δεν έπρεπε να περιμένει πολλά, όμως το ΄θελε η μοίρα της, της το χε αποδείξει κι εκείνη το δέχτηκε και συμφώνησε.
Η αρχή ήταν ονειρική, εκδρομές, ταξίδια, σχέδια, όνειρα. Μαζί στη σχολή, μαζί και στην καθημερινότητα. Φίλοι, παρέες , γνωριμίες όλα κοινά πάντα και παντού, δυο θέσεις κλεισμένες, ποτέ κανείς μόνος του κι ήταν εντάξει με αυτό. Απολάμβαναν ο ένας την παρέα του άλλου κι όλοι τους αντιμετώπιζαν σαν ένα.
Τα χρόνια περνούσαν και μαζί τους παρασυρόταν και εκείνη. Η σχέση άντεχε, τα γεγονότα διαδέχονταν το ένα το άλλο κι εκείνος, πάντα δίπλα της, να της στέκεται σε όλα, βράχος να δέχεται την ορμητικότητα των κυμάτων της, να παίρνει ένα κομμάτι απο τις ανασφάλειές της και να την ησυχάζει.
Μαζί του δεν ανησυχούσε για τίποτα. Γινόταν και πάλι εκείνο το κοριτσάκι, που είχε αφήσει πίσω της μετά το χαμό του πατέρα της. Η ηλικιακή διαφορά τους ήταν πλέον μόνο στους τύπους και το μόνο που έμενε ήταν να ενώσουν τις ζωές τους για πάντα.
Επίσημη πρόταση δεν είχε γίνει, όμως ήταν φυσικό να συμβεί. Κοίταζαν για σπίτι, μάζευαν χρήματα, έκαναν όνειρα κι ένα παιδί θα ολοκλήρωνε το κάδρο αλλά και την ίδια. Έτσι πίστευε.
Δεν ανέλυσε τίποτα, ίσως γιατί πρώτη φορά αφέθηκε πραγματικά στα χέρια ενός άντρα, το αμέλησε και δε ρώτησε ποτέ ευθέως αν κι εκείνος το ήθελε. Είχε συνηθίσει τόσο καιρό να τον έχει δίπλα της υποστηρικτή και συνεργάτη της , που δεν της πέρασε απο το μυαλό μια άλλη πραγματικότητα χωρίς αυτόν και σίγουρα δεν την ήθελε , αν δεν ήταν μαζί του.
Κι όπως η μοίρα αποφάσισε για αυτούς στην ένωσή τους, έτσι έριξε τα φώτα της και στη διάλυση. Απο ένα μοιραία τυχαίο γεγονός, έμαθε όλα εκείνα που για καιρό αρνούνταν. Άλλη σχέση , διπλή ζωή, καινούρια πράγματα κι ένας γάμος που τελικά δεν ήθελαν και οι δύο να συμβεί.
Τόσο κοντά στο δικό της όνειρο και τόσο μακριά απο το δικό του. Η σχέση διαλύθηκε, ο νέος έβαλε πλώρη για αλλού κι εκείνη έπρεπε να συνηθίσει σε έναν καινούριο κόσμο, χωρίς εκείνον μέσα. Απο το «μαζί για πάντα» περάσαμε στο «ποτέ ξανά μαζί».
Πόνεσε η απόρριψη, την πόνεσαν ίσως πιο πολύ τα ψέματα και η εξαπάτηση, αλλά το πιο δύσκολο κομμάτι που είχε μπροστά της ήταν να αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό. Όταν επι μια δεκαετία έχεις μάθει να συμπορεύεσαι, να συνυπολογίζεις και να εξαρτάσαι, πως γίνεται ξαφνικά να περπατήσεις αυτό το μονοπάτι μόνος σου.
Στην καθημερινότητά της, όλα έγινα πλέον κράτηση για έναν, την ίδια στιγμή που εκείνος ψώνιζε και πάλι στις 1+1 προσφορές. Αδικία, αγανάκτηση, θυμός, θλίψη κι όταν έφτασε στο δικό της πάτο αποφάσισε να σηκωθεί ξανά. Ναι πια ήταν μόνη της, αλλά προτιμούσε μια ζωή αληθινά μοναχική απο μια ψεύτικη συντροφικότητα.
Και πράγματι. ο καιρός πέρασε, οι πληγές έκλεισαν και στάθηκε και πάλι στα πόδια της. Προσπάθησε και προσπαθεί για εκείνη, ανέλαβε ευθύνες, που μέχρι πρότινος απέφευγε κι έγινε η νέα της ζωή πιο ενδιαφέρουσα και πιο αξιόλογη. Πλέον το κύμα της έσκαγε με φόρα στην ακτή, δίχως κάτι να το σταματήσει. Κάποιοι προσπάθησαν να σταθούν στο δρόμο της, όμως έχαναν την ισορροπία τους κι έπεφταν. Ναι, κανένας τους δεν ήταν «εκείνος» και το ήξερε, δε μπορούσε να είναι γιατί δε θα άντεχε να την πληγώσει πάλι. .
Εξάλλου, όσοι σε πληγώνουν δε μετανιώνουν για αυτό. Ίσα ίσα, που τη δεύτερη φορά θα το κάνουν πιο εύκολα , αφού θα γνωρίζουν κινήσεις και λόγια.
Κι έπειτα άλλες αγκαλιές άνοιξαν για να την κρατήσουν. Όμως δεν ήταν αρκετές, τουλάχιστον όχι ακόμα. Τώρα μαθαίνει τον εαυτό της και μαθαίνει στον εαυτό της πως να νιώθει, πως να αγαπά, πως να απαιτεί και να διεκδικεί. Τώρα ξέρει πως καμία μοίρα και καμία τύχη δε θα βγουν να τη βοηθήσουν.
Είναι εκείνη και μόνο που θα αποφασίσει, ποιος θα έρθει, ποιος θα φύγει, ποιος θα μείνει πίσω, ποιος θα είναι άξιος να κρατήσει τα κύματα της καρδιάς της.
ΥΓ. Για την Α.Φ που απέδειξε ότι ακόμα κι αν το «για πάντα» καταρρεύσει εν μια νυκτί , όλοι μας έχουμε τη δύναμη να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε, με τους δικούς μας ρυθμούς, αλλά να συνεχίσουμε.
Ματίνα Στυλίδου
Δες κι εσύ την ιστορία σου να παίρνει μορφή και να δίνει έμπνευση. Επικοινώνησε μαζί μας και στείλε το μήνυμά σου: @fasariozes.blogspot σε facebook και Instagram
