Τι είναι άραγε αγάπη , ξέρει κανένας να μας πει; Τι είναι αυτό που μας κάνει ν αγαπάμε; Τι είναι αυτό που μας κάνει να έχουμε αυτοπεποίθηση; Πόσο άραγε συνυφασμένα είναι αυτά τα δυο η αγάπη κι η αυτοπεποίθηση; Μερικές φορές σκέφτομαι τι είναι αυτό που μας κάνει να αγαπάμε ανθρώπους που μας πληγώνουν; Τι είδος μαζοχισμού είναι αυτό που επιλέγεις ν αγαπάς και να πληγώνεσαι; Το κάνεις ηθελημένα ή υποσυνείδητα; Κι αν , λέω αν πιστεύουμε ότι αυτό μας αξίζει; Μας πληγώνει κάποιος ξανά και ξανά , μας κάνει να πέφτουμε χάμω και μας παίρνει όποια δύναμη έχουμε για να σηκωθούμε πάλι.. Αλλά δεν το μισούμε, δεν τον διώχνουμε βρόντο φωνάζουμε ότι τον αγαπάμε , ότι τον θέλουμε.Πως γίνεται να θέλεις κάποιον που σε πληγώνει; Μήπως πιστεύεις ότι σου αξίζει; Μήπως δεν είμαστε μαζόχες ή περίεργες ή ότι άλλο παρά απλά έχουμε πιστέψει ότι αυτή η συμπεριφορά μας αξίζει; Κι όταν κάποιος μας φερθεί καλά τον προσπερνάμε, τον βάζουμε στην άκρη του δίνουμε το σκήπτρο του φίλου γιατί αυτός δεν μας πληγώνει δεν είναι ένας μεγάλος μ...ς άρα δεν αξίζει για γκόμενος μας.Κι όταν ακόμα μια νέα ευκαιρία σου παρουσιάζεται , τότε που έχεις σηκωθεί κι έχεις μαζέψει τα κομμάτια σου , όταν αυτός ο καινούριος είναι όσα απεγνωσμένα ζητούσαμε από τον μεγάλο μας έρωτα , γιατί τον διώχνουμε; γιατί τον θεωρούμε λίγο; Κάτι μας ξενίζει έτσι; κάτι άγνωστο μας περικυκλώνει γιατί αυτό που απεγνωσμένα ζητούσαμε τώρα γίνεται φόβος, γίνεται πολύ , μας ξεπερνά , είναι άγνωστο και στο άγνωστο ο άνθρωπος γίνεται ρατσιστής , το φοβάται και το διώχνει. Δεν πιστεύουμε στους εαυτούς μας , δεν πιστεύουμε σ αυτό που ζούμε ξαφνικά μας πλημμυρίζει ανασφάλεια, φοβόμαστε και γυρνάμε πίσω εκεί που πονάει εκεί που ξέρουμε ότι θα μας πληγώσει αλλά δεν μας νοιάζει προτιμάμε να πονέσουμε πάλι παρά να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να είναι χαρούμενος.Κι εδώ κολλάει η αυτοπεποίθηση ή μάλλον η αυτοεκτίμηση, αν από την αρχή αγαπούσαμε τον εαυτό μας τι λόγο θα χαμε να γυρίσουμε σε κάτι που μας πλήγωσε ; Πως ξεχνάει κάποιος τόσο εύκολα τα βράδια που έκλαψε σε μια γωνιά του δωματίου του; τις μέρες που αρνήθηκε να βγεί απο το σπίτι γιατί δεν είχε τη δύναμη να ανοίξει την πόρτα , ή όλα αυτά τα σιωπηλά γιατί που όμως μέσα του γίνονταν εμμονές που τον έπνιγαν; Πόσο εύκολα τα ξεχνά και γυρίζει; Αν αγαπούσαμε έστω και 1 % σε σχέση με την αγάπη που επιλέγουμε να δώσουμε στους άλλους , τότε αυτή κοντόφθαλμη και ξελογιάστρα μνήμη δεν θα σβήνονταν απο μέσα μας , θα ήταν εκεί να μας πονάει, να μας δίνει ένα μίνι ηλεκτροσόκ κάθε φορά που στρεφόμαστε προς τον δεσμώτη μας , να μας υπενθυμίζει οτι η αγάπη είναι κάτι καλό , πρέπει να μας δίνει χαρά κι όχι πόνο , να μας γεμίζει φιλιά κι οχι δάκρυα , το σώμα μας να χει σημάδια απο αγκαλιές κι όχι απο προσπάθειες αυτοκαταστροφής ... Να μας κάνει να επιλέγουμε ανθρώπους που απλόχερα μας δίνουν αγάπη και γέλια , υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι εκει έξω , δίπλα μας κοντά μας , απλά πρέπει να τους βγάλουμε τις ταμπέλες και να τους δώσουμε την ευκαιρία να μας πλησιάσουν , να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας ν αγαπηθεί χωρίς φόβο , χωρίς να παρακαλάει , ΑΠΛΑ ... ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ!
Ματίνα Στυλίδου
