Μια φίλη πρόσφατα σε μια συζήτηση μας , μου είπε, '' Τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους, άστα να κυλήσουν, αν είναι κάτι να εξελιχθεί και να γίνει τίποτα δεν θα το εμποδίσει''.
Απογοητευμένη από την εξέλιξη των πραγμάτων της απάντησα πως για μένα αν κάτι δεν γίνει αμέσως τότε δεν θα γίνει ποτέ...
Δεν ξέρω αν όντως το πιστεύω, εξάλλου δεν με συμφέρει τώρα που το σκέφτομαι. Πόσο χρόνο μπορείς να δώσεις σε κάποιον και πόσο πρέπει ή μπορείς να περιμένεις;
Η παγίδα της αναμονής είναι οτι ο χρόνος σου μετατρέπει μια ιδέα σε εμμονή , σε καθημερινή αγγαρεία. Ένα άγχος συνεχόμενο να προλάβεις, να αισθανθείς , να προβλέψεις , να τα κάνεις όλα σωστά για να μην μετανιώσεις αργότερα για τίποτα.
Ένας ατέλειωτος και συνεχόμενος γρίφος με πολλές πιθανές απαντήσεις , χωρίς επιβεβαίωση. Αυτή εξάλλου είναι κι η παγίδα στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν μπορείς να ελέγξεις τον άλλον , να τον οριοθετήσεις. Οι αντιδράσεις του , οι κινήσεις , οι σκέψεις του είναι αβέβαιες , ακαθόριστες. Σε παραπλανούν ή σε απογοητεύουν.
Μέσα σε όλη αυτή την ανασφάλεια , που πρέπει εσύ να βάλεις τα όρια σου;
Ποιο είναι αυτό το σημείο που ο εγωισμός σου θα φωνάξει ''ΑΡΚΕΤΑ'' και μετά απο πόσες ώρες εσυ θα τον ακούσεις;
Γιατί το πιο δύσκολο πράγμα είναι να πείσεις τον εαυτό σου να προχωρήσει, έτσι χωρίς να πάρει αυτό που θέλει, χωρίς λάφυρα. Να μαζέψεις τον θιγμένο σου εγωισμό και να κάνεις ένα βήμα παρακάτω , μόνος κι οχι με παρέα όπως περίμενες.
Κι αν κάνεις λάθος , αν ο άλλος απλά χρειάζεται χρόνο , αν το αντικείμενο του πόθου σου σκέφτεται ακριβώς όπως εσύ; Αν κι η δική του ανασφάλεια του ''τρώει'' το μυαλό;
Τι είναι πιο δύσκολο να πάμε παρακάτω αναζητώντας άλλον να καλύψει τα κενά μας ή να πείσουμε τον εαυτό μας οτι απέτυχε, ότι έπαιξε κι έχασε.
Καμιά φορά θεωρούμε οτι οι άνθρωποι που επιμένουν σε καταστάσεις αβέβαιες δεν έχουν εγωισμό , τα δίνουν όλα και δεν σέβονται τους εαυτούς τους,
Εγώ πιστεύω το αντίθετο , εκείνοι οι άνθρωποι είναι οι πιο εγωιστές απο όλους, είναι αυτοί που δεν μπορούν να δεχτούν την ήττα τους, δεν αποδέχονται την απόρριψη και προσπαθούν να αποδείξουν οτι θα βγούν νικητές ακόμα κι αν το παιχνίδι έχει τελειώσει.
Υ.γ Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αντίληψη περί ανοχής και χρειάζεται συγκεκριμένο χρόνο χώνεψης. Κάθε συναισθηματική δαπάνη μας φέρνει πιο κοντά στην Ιθάκη μας.
Ματίνα Στυλίδου
Απογοητευμένη από την εξέλιξη των πραγμάτων της απάντησα πως για μένα αν κάτι δεν γίνει αμέσως τότε δεν θα γίνει ποτέ...
Δεν ξέρω αν όντως το πιστεύω, εξάλλου δεν με συμφέρει τώρα που το σκέφτομαι. Πόσο χρόνο μπορείς να δώσεις σε κάποιον και πόσο πρέπει ή μπορείς να περιμένεις;
Η παγίδα της αναμονής είναι οτι ο χρόνος σου μετατρέπει μια ιδέα σε εμμονή , σε καθημερινή αγγαρεία. Ένα άγχος συνεχόμενο να προλάβεις, να αισθανθείς , να προβλέψεις , να τα κάνεις όλα σωστά για να μην μετανιώσεις αργότερα για τίποτα.
Ένας ατέλειωτος και συνεχόμενος γρίφος με πολλές πιθανές απαντήσεις , χωρίς επιβεβαίωση. Αυτή εξάλλου είναι κι η παγίδα στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν μπορείς να ελέγξεις τον άλλον , να τον οριοθετήσεις. Οι αντιδράσεις του , οι κινήσεις , οι σκέψεις του είναι αβέβαιες , ακαθόριστες. Σε παραπλανούν ή σε απογοητεύουν.
Μέσα σε όλη αυτή την ανασφάλεια , που πρέπει εσύ να βάλεις τα όρια σου;
Ποιο είναι αυτό το σημείο που ο εγωισμός σου θα φωνάξει ''ΑΡΚΕΤΑ'' και μετά απο πόσες ώρες εσυ θα τον ακούσεις;
Γιατί το πιο δύσκολο πράγμα είναι να πείσεις τον εαυτό σου να προχωρήσει, έτσι χωρίς να πάρει αυτό που θέλει, χωρίς λάφυρα. Να μαζέψεις τον θιγμένο σου εγωισμό και να κάνεις ένα βήμα παρακάτω , μόνος κι οχι με παρέα όπως περίμενες.
Κι αν κάνεις λάθος , αν ο άλλος απλά χρειάζεται χρόνο , αν το αντικείμενο του πόθου σου σκέφτεται ακριβώς όπως εσύ; Αν κι η δική του ανασφάλεια του ''τρώει'' το μυαλό;
Τι είναι πιο δύσκολο να πάμε παρακάτω αναζητώντας άλλον να καλύψει τα κενά μας ή να πείσουμε τον εαυτό μας οτι απέτυχε, ότι έπαιξε κι έχασε.
Καμιά φορά θεωρούμε οτι οι άνθρωποι που επιμένουν σε καταστάσεις αβέβαιες δεν έχουν εγωισμό , τα δίνουν όλα και δεν σέβονται τους εαυτούς τους,
Εγώ πιστεύω το αντίθετο , εκείνοι οι άνθρωποι είναι οι πιο εγωιστές απο όλους, είναι αυτοί που δεν μπορούν να δεχτούν την ήττα τους, δεν αποδέχονται την απόρριψη και προσπαθούν να αποδείξουν οτι θα βγούν νικητές ακόμα κι αν το παιχνίδι έχει τελειώσει.
Ματίνα Στυλίδου
