Έχεις αναρωτηθεί ποτέ, για ποιο λόγο εμείς οι γυναίκες λατρεύουμε τις αισθηματικές ταινίες; Για ποιο λόγο, χαραμίζουμε χρόνο και χρήμα, για να παρακολουθήσουμε 90 λεπτά από ένα κοινότυπο και χιλιοπαιγμένο σενάριο;
Τι να είναι άραγε αυτό που μας τραβάει; Μήπως ο Αμερικάνος, κούκλος πρωταγωνιστής, με τις φαρδιές πλάτες και το σαγηνευτικό βλέμμα; Ο πρίγκηπας του παραμυθιού μας, που ,αν και κακό κι ατίθασο αγόρι, με πολλές κατακτήσεις και καμία διάθεση να αγαπήσει ή να αγαπηθεί, πληγώνεται βαθύτατα λίγο πριν το τέλος; Τον παρακολουθούμε με πλήρη αφοσίωση να πονάει για αυτή τη μία και μοναδική γυναίκα, που τον καθήλωσε, που τον έκανε να αλλάξει τον τρόπο, που σκέφτεται, που τον έκανε να αφήσει το παρελθόν του πίσω και να ρισκάρει μαζί της.
'Η μήπως ταυτιζόμαστε σε τέτοιο βαθμό με την πρωταγωνίστρια, τη γλυκιά και ρομαντική, αυτή που διαφέρει από τις υπόλοιπες, που δεν ανήκει στο σορό και για αυτό το λόγο είναι μόνη της σε ολόκληρη Βόρεια Αμερική; Μελαχρινή, ξανθιά, καστανή δε μας πειράζει, εμείς την πλάθουμε, κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση, από την αρχή, γιατί βλέπουμε σε αυτήν τον εαυτό μας, το δικό μας αγώνα, προκειμένου να βρεθεί κάτι αξιόλογο στο δρόμο μας.
Στη δική της φιγούρα εξάλλου, αργότερα, αντικατοπτρίζεται η δική μας απογοήτευση, όταν αυτό το κάτι βρεθεί, αλλά αυτή η ριμάδα η πλοκή μπερδεύει τόσο τα πράγματα και αυτοί οι δύο άνθρωποι, αυτό το τόσο ταιριαστό ζευγάρι, απομακρύνεται, απογοητεύεται επιλέγει άλλους δρόμους. Κι όλα αυτά πάντα λίγο πριν το τέλος.
Στις ρομαντικές αυτές ταινίες, λατρεύουμε, λοιπόν, όταν, λίγο πριν το τέλος, ένας από μηχανής θεός, η μοίρα,μια άγνωστη δύναμη, η καλή τους τύχη, τους φέρνει πάλι κοντά, στον ίδιο χώρο, στο επίκεντρο της σκηνής και τότε η κάμερα φέρνει το πλάνο πιο κοντά και από τα βλέμματά τους καταλαβαίνουμε, πως το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα.
Εναγωνίως παρακολουθούμε μια ολιγόλεπτη σκηνή, το αντίτιμο όλων των προσδοκιών μας. Για αυτή την επανένωση, για αυτό το happy ending κάναμε όλο το δρόμο, για να δούμε το αντικείμενο του πόθου μας να ταιριάζει απόλυτα με τις προσδοκίες μας. Για να δούμε, έστω κι έμμεσα, ότι επιλεχθήκαμε ανάμεσα σε τόσες, ένα μικρό θαύμα του κινηματογράφου, το οποίο θα μας κάνει ανοίγοντας τα φώτα να ελπίζουμε πάλι. Πως, ίσως στο πάρκινγκ του κινηματογράφου, στο δρόμο, σε μια καφετέρια, στην ουρά για τη ΔΕΗ, θα ζήσουμε το δικό μας 90 λεπτό ρομάντζο.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν έπειτα από πολλές απόπειρες χάνεις αυτή σου την ελπίδα;Τι γίνεται, όταν οι αποτυχημένες σχέσεις σου διπλασιάζονται και η ζυγαριά δεν έχει πια λόγω να λειτουργεί για χάρη σου;
Η πραγματική ζωή ή τουλάχιστον αυτή, που αναγνωρίζουμε σαν αληθινή, δε σου εγγυάται ευτυχισμένο τέλος. Πολλές φορές, μάλιστα, τιμωρεί την αλαζονεία σου και απότομα τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια σου και πέφτεις και χτυπάς και κάποια στιγμή μαθαίνεις. Αποκτάς εμπειρίες, γίνεσαι λίγο πιο ρεαλιστής, λίγο πιο συγκεκριμένος. Μαθαίνεις να περπατάς χωρίς χαλιά, τα βήματά σου λιγοστεύουν κι αν και είναι ακόμα αέρινα δεν είναι πια τόσο ανάλαφρα.
Όταν έχεις χτυπήσει αρκετές φορές, όταν ακόμα μετράς πληγές, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πιστέψεις στο όνειρο.
Ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις την παγίδα, ακόμα κι αν δεν έχεις κανένα δείγμα άσχημης ή περίεργης συμπεριφοράς κι αυτό είναι που σε τρελαίνει ακόμα περισσότερο. Οι όμορφες συμπεριφορές σε ξενίζουν, τα ξεκάθαρα λόγια ακούγονται τώρα πιο δυνατά, τρομακτικά στα αυτιά σου και η ευγένεια είναι που σε φρικάρει.
Σαν να έχουν αποκτήσει οι λέξεις άλλο νόημα, γιατί συνήθισες στο ψεύτικο, στο δήθεν και στην υπέρ του δέοντος άνεση, που αυτά αναγνωρίζεις σαν αναμενόμενα. Ίσως, όμως, κάπου εκεί έξω να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τις ίδιες αρχές κι αξίες με εσένα, ίσως η τύχη να είναι καλή μαζί σου αυτή τη φορά. Ίσως τα δικά σου 90 λεπτά να μην έχουν ξεκινήσει ακόμα.
ΥΓ. Άσχημο πράγμα ο φόβος, ανίκητος, πορθητής της λογικής, μόνο την ψυχή δεν μπορεί να τιθασεύσει, γιατί εκείνη δε μένει ποτέ σταθερή και δεν μπορεί εύκολα να την ανακαλύψει.
Ματίνα Στυλίδου
Τι να είναι άραγε αυτό που μας τραβάει; Μήπως ο Αμερικάνος, κούκλος πρωταγωνιστής, με τις φαρδιές πλάτες και το σαγηνευτικό βλέμμα; Ο πρίγκηπας του παραμυθιού μας, που ,αν και κακό κι ατίθασο αγόρι, με πολλές κατακτήσεις και καμία διάθεση να αγαπήσει ή να αγαπηθεί, πληγώνεται βαθύτατα λίγο πριν το τέλος; Τον παρακολουθούμε με πλήρη αφοσίωση να πονάει για αυτή τη μία και μοναδική γυναίκα, που τον καθήλωσε, που τον έκανε να αλλάξει τον τρόπο, που σκέφτεται, που τον έκανε να αφήσει το παρελθόν του πίσω και να ρισκάρει μαζί της.
'Η μήπως ταυτιζόμαστε σε τέτοιο βαθμό με την πρωταγωνίστρια, τη γλυκιά και ρομαντική, αυτή που διαφέρει από τις υπόλοιπες, που δεν ανήκει στο σορό και για αυτό το λόγο είναι μόνη της σε ολόκληρη Βόρεια Αμερική; Μελαχρινή, ξανθιά, καστανή δε μας πειράζει, εμείς την πλάθουμε, κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση, από την αρχή, γιατί βλέπουμε σε αυτήν τον εαυτό μας, το δικό μας αγώνα, προκειμένου να βρεθεί κάτι αξιόλογο στο δρόμο μας.
Στη δική της φιγούρα εξάλλου, αργότερα, αντικατοπτρίζεται η δική μας απογοήτευση, όταν αυτό το κάτι βρεθεί, αλλά αυτή η ριμάδα η πλοκή μπερδεύει τόσο τα πράγματα και αυτοί οι δύο άνθρωποι, αυτό το τόσο ταιριαστό ζευγάρι, απομακρύνεται, απογοητεύεται επιλέγει άλλους δρόμους. Κι όλα αυτά πάντα λίγο πριν το τέλος.
Στις ρομαντικές αυτές ταινίες, λατρεύουμε, λοιπόν, όταν, λίγο πριν το τέλος, ένας από μηχανής θεός, η μοίρα,μια άγνωστη δύναμη, η καλή τους τύχη, τους φέρνει πάλι κοντά, στον ίδιο χώρο, στο επίκεντρο της σκηνής και τότε η κάμερα φέρνει το πλάνο πιο κοντά και από τα βλέμματά τους καταλαβαίνουμε, πως το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα.
Εναγωνίως παρακολουθούμε μια ολιγόλεπτη σκηνή, το αντίτιμο όλων των προσδοκιών μας. Για αυτή την επανένωση, για αυτό το happy ending κάναμε όλο το δρόμο, για να δούμε το αντικείμενο του πόθου μας να ταιριάζει απόλυτα με τις προσδοκίες μας. Για να δούμε, έστω κι έμμεσα, ότι επιλεχθήκαμε ανάμεσα σε τόσες, ένα μικρό θαύμα του κινηματογράφου, το οποίο θα μας κάνει ανοίγοντας τα φώτα να ελπίζουμε πάλι. Πως, ίσως στο πάρκινγκ του κινηματογράφου, στο δρόμο, σε μια καφετέρια, στην ουρά για τη ΔΕΗ, θα ζήσουμε το δικό μας 90 λεπτό ρομάντζο.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν έπειτα από πολλές απόπειρες χάνεις αυτή σου την ελπίδα;Τι γίνεται, όταν οι αποτυχημένες σχέσεις σου διπλασιάζονται και η ζυγαριά δεν έχει πια λόγω να λειτουργεί για χάρη σου;
Η πραγματική ζωή ή τουλάχιστον αυτή, που αναγνωρίζουμε σαν αληθινή, δε σου εγγυάται ευτυχισμένο τέλος. Πολλές φορές, μάλιστα, τιμωρεί την αλαζονεία σου και απότομα τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια σου και πέφτεις και χτυπάς και κάποια στιγμή μαθαίνεις. Αποκτάς εμπειρίες, γίνεσαι λίγο πιο ρεαλιστής, λίγο πιο συγκεκριμένος. Μαθαίνεις να περπατάς χωρίς χαλιά, τα βήματά σου λιγοστεύουν κι αν και είναι ακόμα αέρινα δεν είναι πια τόσο ανάλαφρα.
Όταν έχεις χτυπήσει αρκετές φορές, όταν ακόμα μετράς πληγές, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πιστέψεις στο όνειρο.
Ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις την παγίδα, ακόμα κι αν δεν έχεις κανένα δείγμα άσχημης ή περίεργης συμπεριφοράς κι αυτό είναι που σε τρελαίνει ακόμα περισσότερο. Οι όμορφες συμπεριφορές σε ξενίζουν, τα ξεκάθαρα λόγια ακούγονται τώρα πιο δυνατά, τρομακτικά στα αυτιά σου και η ευγένεια είναι που σε φρικάρει.
Σαν να έχουν αποκτήσει οι λέξεις άλλο νόημα, γιατί συνήθισες στο ψεύτικο, στο δήθεν και στην υπέρ του δέοντος άνεση, που αυτά αναγνωρίζεις σαν αναμενόμενα. Ίσως, όμως, κάπου εκεί έξω να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τις ίδιες αρχές κι αξίες με εσένα, ίσως η τύχη να είναι καλή μαζί σου αυτή τη φορά. Ίσως τα δικά σου 90 λεπτά να μην έχουν ξεκινήσει ακόμα.
ΥΓ. Άσχημο πράγμα ο φόβος, ανίκητος, πορθητής της λογικής, μόνο την ψυχή δεν μπορεί να τιθασεύσει, γιατί εκείνη δε μένει ποτέ σταθερή και δεν μπορεί εύκολα να την ανακαλύψει.
Ματίνα Στυλίδου
