Υπάρχουν λέξεις , οι οποίες στις μέρες μας σπανίζουν. Από
αυτές εγώ έχω δυο αγαπημένες. Την «ευγένεια» και την «εμπιστοσύνη». Κι αυτό
γιατί δύσκολα χρησιμοποιούνται σαν κοσμητικά επίθετα και συχνά παραμένουν στον
πάγκο. Ακόμα, όμως κι αν παίξουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού χάνουν τη
χρησιμότητά τους κι αχρηστεύονται. Αυτές οι δυο λεξούλες για εμένα είναι
ξεχωριστές.
Άλλοι θεωρούν ωραίες κι εύηχες λέξεις την «αγάπη» ή τον «έρωτα».
Κάνουν λάθος όμως, γιατί, αυτές όσο ωραίες κι αν ακούγονται δεν έχουν
βάθος και νόημα, είναι κενές και το μόνο που τις κάνει να λάμπουν είναι το
όμορφο περιτύλιγμά τους. Λέμε «σ αγαπώ» ή «σ έχω ερωτευτεί» , απλά και μόνο για
να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον του συν διαλεγόμενού μας. Κάνουμε βαρύγδουπες
δηλώσεις και τραβάμε τα βλέμματα, όμως, σπάνια τις εννοούμε. Ζήτημα κι αν
ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον, αφού η μόνη περιγραφή αγάπης που έχουμε
είναι αυτή των ταινιών και του κινηματογράφου. Πληγώνεται ο εγωισμός μας,
πονάμε και αυτομάτως θεωρούμε ότι αγαπάμε. Νιώθουμε τις ορμόνες μας να
χοροπηδούν μέσα μας, διότι είμαστε άνθρωποι, δε γίνεται αλλιώς και το ονομάζουμε
«έρωτα».
Για να έχει όμως, κάτι αξία θα πρέπει να σπανίζει, όσο πιο
συχνά ερωτεύεσαι, τόσο πιο ασήμαντος είναι ο έρωτάς σου, γιατί το συναίσθημά
σου δε ξεχωρίζει πρόσωπα, απλά υπάρχει και εμφανίζεται όποτε επιθυμήσει λίγη
δράση. Ονομάζουμε «αγάπη» τη συνήθεια του να έχουμε άλλους ανθρώπους γύρω μας,
μπορούμε όμως, να το νιώσουμε χωρίς αντίκρισμα, χωρίς εγωισμό, χωρίς κανένα
αντάλλαγμα;
Η αγάπη είναι φτιαγμένη από ένα μυστικό συστατικό, που
κάποιοι αποκαλούν «ανιδιοτέλεια». όταν κυλιέσαι στα πατώματα από φόβο ,μήπως η
αγάπη σου δε σου επιστραφεί, τότε δεν αγαπάς, απλά ο εγωισμός σου έχει κυκλώσει
με συρματόπλεγμα τα άτομα που έχει συνηθίσει, εκείνα για τα οποία νοιάζεται ή απλώς
διασκεδάζει μαζί τους.
Η χειρότερη όμως, κατηγορία λέξεων, η πιο ύπουλη, είναι
αυτή που χαρακτηρίζει το «για πάντα». Πώς μπορείς να μετρήσεις το αίσθημά σου,
πως γίνεται να δώσεις αιώνια ισχύ, σε κάτι που στιγμιαία ένιωσες; Πόσο σίγουρος
μπορείς να είσαι ,πως η παρούσα συναισθηματική σου κατάσταση θα παραμείνει
αναλλοίωτη στις εποχές, ανεπηρέαστη απο άλλους ανθρώπους και αποκομμένη από την
πραγματικότητα;
Μη λες λοιπόν, «για πάντα» ,γιατί δεν πρόκειται να το
τηρήσεις, καλύτερα να λες «για όσο», για όσο αντέξω, για όσο μπορώ, για όσο θα
θέλω.
Έτσι ,ίσως ,εμπνεύσεις την «εμπιστοσύνη». Αλήθεια πόσους
ανθρώπους εμπιστεύεσαι στην τωρινή σου ζωή; Έναν , δυο; Κανέναν; Σπάνια λέξη,
με ουσία. Αν κάποιος σου δείξει εμπιστοσύνη, τότε, αυτόματα σου μεταφέρει λίγο από
το δικό του φορτίο «Εμπιστεύομαι» σημαίνει έχω ξεχωρίσει τον άνθρωπο αυτό ,
σημαίνει τολμώ να τον κοιτάζω στα μάτια, έχω αντιληφθεί την αξία του, το πόσο
σημαντικός είναι για μένα. Σημαίνει πως τον έχω τοποθετήσει στο ίδιο ακριβώς
επίπεδο με τον εαυτό μου.
Τέλος η «ευγένεια». Πόσο εντύπωση μπορεί να σου κάνει που
για μένα είναι τόσο ξεχωριστή αυτή η λέξη; Ίσως, γιατί, ενώ την ακούμε δεν την
βλέπουμε ποτέ στην πράξη, ίσως, γιατί, έχει καταντήσει πλάσμα μυθικό σαν αυτά
στα παραμύθια. «Κάποτε, κάποιοι είχαν ευγένεια, σεβόντουσαν αυτόν που είχαν
απέναντί τους και τον αντιμετώπιζαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ανέμεναν οι
άλλοι να τους αντιμετωπίσουν».
Οι λέξεις, εξάλλου είναι ο τρόπος που έχουμε εμείς οι
άνθρωποι να κωδικοποιούμε τις ενέργειες μας, τις πράξεις μας αλλά και τις
συνέπειες αυτών. Εμείς τους δίνουμε ζωή, εμείς επιλέγουμε και πότε θα τους την
πάρουμε. Για αυτό θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί με τον τρόπο ,που
τις χρησιμοποιούμε. Αν κάτι το χρησιμοποιείς συνέχεια, αν είναι το «πανάκιο»
σου για να εκφράζεις κάθε σου συναίσθημα , τότε εσύ ο ίδιος το κάνεις να χάνει
την αξία του και σιγά σιγά να χάνεται. Γίνεται απλά ήχος που βγαίνει από εσένα,
σαν ένα μουρμουρητό, ένας νυσταγμένος απόηχος. Εάν, όμως οι λέξεις σου γίνονται
με προσοχή, αν λέγονται εκεί που πρέπει κι όταν πραγματικά αξίζει, αν τις
εκτιμάς, τότε θα σε εκτιμήσουν κι αυτές , επιστρέφοντας σου πίσω τον πολύτιμο
θησαυρό τους, την αξία του νοήματός τους.
ΥΓ. Οι λέξεις σου είναι ο θησαυρός σου, η «αγάπη», ο «έρωτας»,
το« για πάντα» πρέπει να βρουν έναν πραγματικά καλό λόγο για να βγουν από το
στόμα σου. Η «εμπιστοσύνη», η «ευγένεια» πρέπει να έχουν αποδείξεις για να
ισχύσουν. Τα πάθη σου μπορούν να εκφραστούν και με πράξεις, τα πραγματικά
αισθήματα όμως, χρειάζονται γράμματα, σημεία στίξης και καλή σύνταξη.
Ματίνα Στυλίδου
