Ζούμε στην εποχή των ελεύθερων σχέσεων.«Αναγκαστικά.»Την εποχή που δέχεσαι πολλά, αλλά ανέχεσαι λίγα. Την εποχή που η έννοια ελευθερία έχει διαστραυλωθεί επικίνδυνα και το «κάτι» μετατρέπεται σε «τίποτα» μέσα σε δευτερόλεπτα.
Πρωτόγνωρο, άγνωστο, αναγκαίο κακό! Μια συνθήκη που δεν επιδιώξαμε, αλλά βάλαμε την υπογραφή μας για να κλείσει αναίμακτα το ζήτημα.
Κι όμως, κάθε φορά επιβεβαιώνεται, πως η ιστορία κάνει κύκλους, επαναλαμβάνεται. Ο άνθρωπος δεν είναι και τόσο περίπλοκο ον τελικά ή τουλάχιστον, δεν επιδιώκει να γίνει και προτιμά την «πεπατημένη», από την αλλαγή σκηνικού και ρότας.
Ο Σουλτάνος, ο «μοντέρνος» Σουλτάνος, ο γυμναστηριακός, με το προφίλ των 100k στο ινσταγκραμ και τα πολλά likes δεν απέχει πολύ από τον παλιό. Η διαφορά είναι, ότι πλέον, δεν είναι ένας αλλά πολλοί. Η χαρακτηριστική τους ομοιότητα όμως, πως διατηρούν ένα «χαρέμι» με γυναίκες, κάποιοι πιο μερακλήδες πιθανόν κι από άντρες, «δεν κρίνουμε», για το οποίο έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους και έχουν ενημερώσει τις ενδιαφερόμενες.
Όπως και τότε, έτσι και τώρα, όλες μα όλες, συμπεριλαμβανομένης και της εποφαινόμενης, πασχίζουμε να γίνουμε μέρος αυτού του χαρεμιού. Φυσικά, στόχος μας δεν είναι απλά η κατοχύρωση μιας θέσης αλλά, να αναδειχθούμε στην ιεραρχία, να προσπεράσουμε τις πρώην και τις επόμενες, να διακριθούμε, «που είσαι Χουρέμ να μας δεις» και να πάρουμε επάξια τον τίτλο.
Εννοείται, πως κατά πάσα πιθανότητα, στόχος μας δεν είναι να κυοφορήσουμε έναν διάδοχο, ίσως κάποιες λόγω ανταγωνισμού να το σκέφτηκαν, «φτου φτου», «χτυπάτε ξύλο», αλλά να νικήσουμε τις υπόλοιπες.
Να γίνουμε η μια και μοναδική, εκείνη που στη γεμάτη από photos και likes σάλα θα επιλέγεται να περάσει λίγες ώρες με τον Σουλτάνο. Για να βγαίνουμε με περηφάνια μπροστά, ανεμίζοντας μαλλί και αφ΄ υψηλού να κοιτάμε τις υπόλοιπες,τις παρακατιανές, που η δική τους selfie δεν έπιασε, που το δικό τους story πήγε άπατο. «Sorry, not!»
Με αργό βηματισμό να ακολουθούμε το δρόμο που θα μας φέρει κοντά στον Σουλτάνο μας. Όχι βέβαια, γιατί, ποθούμε τόσο να είμαστε μαζί του, όχι, αλλά γιατί, μας ιντριγκάρει το γεγονός ότι οι υπόλοιπες σκάνε από τη ζήλια τους, σκεπτόμενες το τι συμβαίνει ή τι πρόκειται να συμβεί πάνω, στα ιδιαίτερα δωμάτια.
Μυαλωμένες ή μη, μορφωμένες ή στόκοι, όμορφες ή άσχημες, «εξ άλλου όλα υποκειμενικά είναι», δεν έχει σημασία. Καμία όσο εγωίστρια ή περήφανη κι αν νιώθει, δε θα αρνηθεί μια τέτοια πρόκληση, δε θα τη στερήσει από τον εαυτό της. Να ηγηθεί ανάμεσα σε άλλες,να ξεχωρίσει, να ταπώσει κάθε «κοριτσάκι» που πάει να της βγει από τη στροφή. Γιατί; Γιατί μπορεί, γιατί την εξιτάρει, γιατί όλη της η ζωή (make up μαλλιά, ρούχα, μόδα, νύχια, τρέσες) περιλαμβάνει τον ανταγωνισμό κι ένας άντρας δεν είναι εκτός αυτής της λίστας, δεν είναι εκτός της ζωής της.
Έτσι κερδίζουν όλοι. Ο Σουλτάνος διαφημίζει τον «ανδρισμό» του, καμαρώνει για το χαρέμι του, νιώθει λίγο πιο άντρας, βλέποντας τούφες να φεύγουν και κορμιά να πέφτουν για πάρτη του. Από την άλλη η γυναίκα βρίσκει ένα νόημα. Βρίσκει, ίσως τον προορισμό της,για όλα όσα γαλουχήθηκε στα 00ς και στο σήμερα, τόσες εκπομπές, τόσος «Κωστόπουλος», τόσες ξανθιές παρουσιάστριες, μήνες και χρόνια μαθημάτων και σεμιναρίων τίθενται με αυτόν τον τρόπο σε εφαρμογή.
Το έχω λοιπόν, «ελεύθερη σχέση» δεν εφευρέθηκε τώρα. Μην καμαρώνεται. Λυπάμαι, που θα σας στεναχωρήσω ,αλλά καμία σπουδαία ανακάλυψη δεν κάναμε τελικά. Το έχω «ελεύθερη σχέση» δεν είναι τίποτα παραπάνω από το «θέλω να πηδάω όποτε θέλω, όποια θέλω, αν θέλω», του άντρα και το «θέλω να πηδάει ΕΜΕΝΑ κάθε φορά, όσο καλύτερα μπορεί για να σκάνε οι άλλες», της γυναίκας.
Οι αυτοκρατορίες φαίνεται πως υπάρχουν ακόμα, τα δεσμά φάνηκε πως δε λύνονται «πιπιλίζοντας», απλά μια λέξη και είναι φανερό ότι ο άνθρωπος, δεν αποβάλει τα ζωώδη ένστικτά του, τουλάχιστον όχι, όσο ακόμα καλύπτεται από σάρκα.
Ματίνα Στυλίδου
