Ανήκουμε στη γενιά πλέον, που η λέξη κρίση βγαίνει τόσο αβίαστα από το στόμα μας, έτσι ώστε να μη μας κάνει καμία εντύπωση πια. Σκεφτείτε για λίγο και τι δεν έχουμε ζήσει;
Πρώτα, ήταν ο Παπανδρέου (ο Γιωργάκης), όταν με φόντο το Καστελόριζο ανακοίνωνε τον οικονομικό έλεγχο της χώρας. «Έλα μωρέ» λέγαμε, «σιγά... Θα ρθουν οι ξένοι τώρα, να μας πουν πως θα ξοδεύουμε τα λεφτά μας». Και ήρθανε και μας είπανε και πολλοί από εμάς δεν άντεξαν κι έδωσαν τη ζωή τους, σε αντάλλαγμα των χρεών τους.
Έπειτα νιώσαμε την ανάγκη για μια ανανέωση... Νιάτα ήμασταν (μη μας κατηγορείτε) πιστέψαμε, πιστέψαμε κι ελπίσαμε, πως μια «αριστερή» κυβέρνηση , όπως λένε τα βιβλία, θα στήριζε το λαό της και θα προστάτευε τα συμφέροντά του. Δώσαμε την εξουσία στην «αριστερά του Αλέξη», δεχτήκαμε τα capital controls, μάθαμε για πρώτη φορά ιδίοις όμμασι, τι σημαίνει δημοψήφισμα και στηρίξαμε αυτή τη νέα λέξη. Τόσο που χορεύαμε στους δρόμους με το αποτέλεσμά της. Ο χορός μας βέβαια, δεν κράτησε για πολύ, αφού συνειδητοποιήσαμε, πως τα χέρια ενός λαού, ακόμα και των 10.000.000 όπως της Ελλάδας, μπορούν εύκολα να δεθούν, αν οι ξένοι το αποφασίσουν.
Κι οι χοροί σταμάτησαν και οι αντιδράσεις έπαψαν και σιγά σιγά αποδεχτήκαμε να περπατάμε με δεμένα χέρια, γνωρίζοντας πλέον, πως δεν αντιδράμε, όχι γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται, αλλά γιατί δεν έχει νόημα. Έπειτα, ήρθαν πλημμύρες και φωτιές. Θρηνήσαμε νεκρούς, άδικα, επειδή η «κακιά στιγμή», είχε αποφασίσει να χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Βλέπαμε εικόνες στην τηλεόραση ή από κοντά, όσοι είχαν γερό στομάχι, που δε θα ξεχάσουμε και κάναμε το σταυρό μας και ελπίζαμε, πως θα ταν το τελευταίο κακό. Λέγαμε «και μη χειρότερα...», όμως, πόσοι από εμάς το πιστεύαμε πραγματικά;
Ύστερα δοκιμάσαμε να αντιδράσουμε ξανά, ενωθήκαμε για ένα όνομα, μια ιστορία, τη χώρα που γεννηθήκαμε, ή τη χώρα που επιλέξαμε να αγαπήσουμε. Η φωνή μας όμως, ήταν μικρή, σχεδόν ασήμαντη στα αυτιά των ξένων που διακαώς ήθελαν να τελειώσει αυτό το ζήτημα. Ακόμα μια απόδειξη πως οι διαμαρτυρίες γίνονται για να συμβαίνουν κι όχι γιατί έχουν αποτέλεσμα. Δείξαμε το καλύτερο και το χειρότερο μας πρόσωπο σε ανθρώπους, που ήρθαν περαστικοί, όπως τους ενημέρωναν από τη χώρα μας, πληρώνοντας αδρά ένα εισιτήριο, που δεν τους εξασφάλιζε τίποτα, αλλά έγινε για αυτούς μόνιμη συνθήκη. Τα βάλαμε μαζί τους, τα βάλαμε μαζί μας.
Κι έπειτα ήρθαν κι άλλοι στα σύνορα σε μια κίνηση πολεμική, που μας ξάφνιασε. Το περίεργο, δε ξαφνιαστήκαμε από την κρίση στα σύνορα, ξαφνιαστήκαμε από τη σωστή, για την πλειονότητα αντίδραση της χώρας - κράτους. «Για πόσο» αναρρωτηθήκαμε;
Κι έπειτα ήρθε αυτός, ο ιός από «βασιλική» γενιά. Ακόμα μια κρίση, ακόμα μια αλλαγή. Μόνο που αυτή έχει ξεφύγει από τα χέρια των ξένων, αφού κι οι ίδιοι μετρούν θύματα. Χάνονται ανθρώπινες ζωές από ένα τεχνητό κατασκεύασμα. Τώρα, στη καθημερινότητά μας, εκτός από τις λέξεις «ΔΝΤ», «Μνημόνιο», «Ύφεση», «Κρίση», μαθαίνουμε λέξεις όπως, «Καραντίνα», «απομόνωση», «ευπαθείς ομάδες». Μετράμε καθημερινά ώρα με την ώρα τις αντοχές μας ψυχικές και σωματικές. Πρέπει και οφείλει πρώτα να αντέξει το μυαλό μας και μετά να αντέξει και το σώμα μας. Συνειδητοποιούμε ξαφνικά πόσο εύθραυστοι είμαστε. Πόσο σημαντικές ήταν οι ελευθερίες μας, πόσο σπουδαίο ήταν να ξυπνάμε το πρωί και να βγαίνουμε έξω, να πηγαίνουμε στην εργασία μας, να φιλάμε τους αγαπημένους μας, να πίνουμε τον καφέ μας στον ήλιο.
ΥΓ. Η μεγαλύτερη ανακάλυψή μου τις μέρες αυτές της καραντίνας είναι η λέξη αντοχή. Λέμε δεν ξέρω πόσο αντέχω, ή δεν ξέρω για πόσο θα αντέξω. Κι αυτό είναι αληθές. Η αντοχή είναι μοναδική, καθαρά υποκειμενική κι άκρως ενδιαφέρουσα. Τα όρια της είναι άγνωστα και πολλές φορές ακόμα κι αν πιστέψεις ότι τα έχεις δει, τα έχεις φτάσει, μπορεί να σε εκπλήξει ανοίγοντας κι άλλο το φάσμα της.
Ματίνα Στυλίδου
