Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ
Νωρίς το απογευματάκι φορέσαμε φόρμες πιάσαμε μαλλί, λίγη πούδρα έτσι για το γαμώτο και ξεκινήσαμε...Μπαίνοντας στο γήπεδο μια και μόνη σκέψη κάναμε γιατί δεν παρακολουθήσαμε ποτέ αγώνες της ομάδας ( καταλαβαίνετε το γιατί...) με πολύ αργό και πλάγιο βήμα προσπεράσαμε το γήπεδο και την προπόνηση που εκτυλισσόταν εκείνη την ώρα ( με πόνο ψυχής) και ψάχναμε να βρούμε την αίθουσα γυμναστικής.Μια συμπαθητική κυρία εμφανίστηκε μπροστά μας και μας καθοδήγησε, μας ενημέρωσε για το πρόγραμμα , μας έδειξε τα αποδυτήρια και ετσι πολυ απλά πολυ ταπεινά .... βγάλαμε ρούχα και παπούτσια και μπήκαμε στην αίθουσα μ' ενα χαμόγελο πλατύ και με διάθεση στο ζενίθ....
Αφού γνωρίσαμε τη γυμνάστρια που ήταν κι η μόνη που δεν είχε γεννηθεί στο β΄ παγκόσμιο πόλεμο πιάσαμε βαράκια , ξύλα και στρώματα και σταθήκαμε στη σειρά...Δεν σας κρύβω πως για τα πρώτα είκοσι λεπτά ήμασταν πολυ χαρούμενες και άνετες οι ασκήσεις ήταν παιχνιδάκι κι ως νεότερες σε ηλικία στο γκρούπ ... ε πουλούσαμε και λίγο μούρη....Μαύρη η ώρα κι η στιγμή που κάτσαμε στο στρώμα.... και δώστου πόδι ψηλά και κρατήστε το,,, και πάρτε τα βαράκια και χέρια πόδια μαζί και ψηλά και λυγίστε και έξω οι αγκώνες....ο εφιάλτης είχε ξεκινήσει...με τη Τζέση και τη Τζίνα να τα καταφέρνουν κάπως καλύτερα , εγώ βαριγκομούσα και καταριόμουνα.... και πάμε πάλι ψηλά τα πόδια τεντώστε, μαζέψτε....στα μισά της ώρας η γυμνάστρια είχε ήδη μάθει το ονομά μου , εγώ απο τις τόσες εντολές και τον πόνο στα παράλυτα πόδια μου πλέον, έπαιρνα λάθος πληροφορίες κοίταζα τη Τζέση , κοίταζα τη Τζίνα και δώστου παλι....και πάνω η λεκάνη και κάτω πόδια, χέρια... ένας κακός χαμός (ευτυχώς δηλαδή που η όλη ιστορία κράτησε μόνο μια ώρα).
Με τα πόδια μας παράλυτα και το χαμόγελο να χει σβήσει απο το πρόσωπο γυρίσαμε με τη Τζίνα και κοιτάξαμε την υπόλοιπη τάξη. Όλες οι κυρίες παρ ' όλη την ηλικία τους έδειχνα εξαιρετικά άνετες και χαλαρές σαν απλά να χανε περπατήσει μέχρι την κουζίνα το ίδιο και η Τζέση την οποία θαυμάσαμε για το κουράγιο της ....Πόοσο άσχημα νιώσαμε εκείνη την ώρα με τις γυναίκες με τα τριπλά μας χρόνια και οι αντοχές ψηλά....ρεζιλιιιικι....Με μεγάλη προσπάθεια κι αλληλοβοήθεια σηκωθήκαμε απο τα στρώματα και κατευθηνθήκαμε προς τα αποδυτήρια...μαζέψαμε πράγματα και βγήκαμε....περπατούσαμε με το μυαλό κι όχι με τα πόδια...κουτσά, στραβά (στην κυριολεξία) φθάσαμε σπίτια μας και το δράμα τελείωσε...Ήμασταν ενθουσιασμένες όχι μόνο γιατί γυμναστήκαμε αλλά γιατί καταφέραμε να βγάλουμε το πρόγραμμα.,...νιώσαμε ντροπή γιατί ενω στην αρχή πουλούσαμε μούρη τελικά οι κυρίες μας έβαλαν γυαλιά...φοβόμασταν το πως θα σηκωθούμε απο το κρεβάτι αύριο...Σε δυο μέρες θα επιστρέφαμε ελπίζοντας πως θα βελτιωνόντουσαν τα πράγματα....
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ.....
Νωρίς το απογευματάκι φορέσαμε φόρμες πιάσαμε μαλλί, λίγη πούδρα έτσι για το γαμώτο και ξεκινήσαμε...Μπαίνοντας στο γήπεδο μια και μόνη σκέψη κάναμε γιατί δεν παρακολουθήσαμε ποτέ αγώνες της ομάδας ( καταλαβαίνετε το γιατί...) με πολύ αργό και πλάγιο βήμα προσπεράσαμε το γήπεδο και την προπόνηση που εκτυλισσόταν εκείνη την ώρα ( με πόνο ψυχής) και ψάχναμε να βρούμε την αίθουσα γυμναστικής.Μια συμπαθητική κυρία εμφανίστηκε μπροστά μας και μας καθοδήγησε, μας ενημέρωσε για το πρόγραμμα , μας έδειξε τα αποδυτήρια και ετσι πολυ απλά πολυ ταπεινά .... βγάλαμε ρούχα και παπούτσια και μπήκαμε στην αίθουσα μ' ενα χαμόγελο πλατύ και με διάθεση στο ζενίθ....
Αφού γνωρίσαμε τη γυμνάστρια που ήταν κι η μόνη που δεν είχε γεννηθεί στο β΄ παγκόσμιο πόλεμο πιάσαμε βαράκια , ξύλα και στρώματα και σταθήκαμε στη σειρά...Δεν σας κρύβω πως για τα πρώτα είκοσι λεπτά ήμασταν πολυ χαρούμενες και άνετες οι ασκήσεις ήταν παιχνιδάκι κι ως νεότερες σε ηλικία στο γκρούπ ... ε πουλούσαμε και λίγο μούρη....Μαύρη η ώρα κι η στιγμή που κάτσαμε στο στρώμα.... και δώστου πόδι ψηλά και κρατήστε το,,, και πάρτε τα βαράκια και χέρια πόδια μαζί και ψηλά και λυγίστε και έξω οι αγκώνες....ο εφιάλτης είχε ξεκινήσει...με τη Τζέση και τη Τζίνα να τα καταφέρνουν κάπως καλύτερα , εγώ βαριγκομούσα και καταριόμουνα.... και πάμε πάλι ψηλά τα πόδια τεντώστε, μαζέψτε....στα μισά της ώρας η γυμνάστρια είχε ήδη μάθει το ονομά μου , εγώ απο τις τόσες εντολές και τον πόνο στα παράλυτα πόδια μου πλέον, έπαιρνα λάθος πληροφορίες κοίταζα τη Τζέση , κοίταζα τη Τζίνα και δώστου παλι....και πάνω η λεκάνη και κάτω πόδια, χέρια... ένας κακός χαμός (ευτυχώς δηλαδή που η όλη ιστορία κράτησε μόνο μια ώρα).
Με τα πόδια μας παράλυτα και το χαμόγελο να χει σβήσει απο το πρόσωπο γυρίσαμε με τη Τζίνα και κοιτάξαμε την υπόλοιπη τάξη. Όλες οι κυρίες παρ ' όλη την ηλικία τους έδειχνα εξαιρετικά άνετες και χαλαρές σαν απλά να χανε περπατήσει μέχρι την κουζίνα το ίδιο και η Τζέση την οποία θαυμάσαμε για το κουράγιο της ....Πόοσο άσχημα νιώσαμε εκείνη την ώρα με τις γυναίκες με τα τριπλά μας χρόνια και οι αντοχές ψηλά....ρεζιλιιιικι....Με μεγάλη προσπάθεια κι αλληλοβοήθεια σηκωθήκαμε απο τα στρώματα και κατευθηνθήκαμε προς τα αποδυτήρια...μαζέψαμε πράγματα και βγήκαμε....περπατούσαμε με το μυαλό κι όχι με τα πόδια...κουτσά, στραβά (στην κυριολεξία) φθάσαμε σπίτια μας και το δράμα τελείωσε...Ήμασταν ενθουσιασμένες όχι μόνο γιατί γυμναστήκαμε αλλά γιατί καταφέραμε να βγάλουμε το πρόγραμμα.,...νιώσαμε ντροπή γιατί ενω στην αρχή πουλούσαμε μούρη τελικά οι κυρίες μας έβαλαν γυαλιά...φοβόμασταν το πως θα σηκωθούμε απο το κρεβάτι αύριο...Σε δυο μέρες θα επιστρέφαμε ελπίζοντας πως θα βελτιωνόντουσαν τα πράγματα....
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου