Σκέψεις μια κόρης για τη γιορτή της μητέρας!

    
  Από μικρή είχα μεγάλη αδυναμία στον πατέρα μου, ήταν ο πρίγκηπας μου, αγαπούσα και τη μαμά μου αλλά την κρατούσα σε μια μικρή μικρή θέση στη καρδιά μου. όλο τον  υπόλοιπο χώρο τον έδινα σ΄εκείνον.  Δεν ξέρω αν έχετε ακουστά το οιδιπόδειο σύνδρομο!!!!Η μαμά μου λοιπόν , ειδικά στην εφηβεία ήταν ο εχθρός,τσακωνόμασταν , φωνάζαμε, δεν μιλιόμασταν για μέρες, κατά ένα περίεργο τρόπο όμως ποτέ μα ποτέ όταν πληγωνόμουν -σωματικά και ψυχικά- δε τόλμησα ποτέ να φωνάξω άλλον για να με βοηθήσει, δε φώναξα ποτέ μπαμπά. Ίσως έχει προνοήσει η φύση για αυτό, είναι η ανάγκη για επιβίωση που μας κάνει, όταν κινδυνεύουμε να τρέχουμε στο άτομο που μας προστάτεψε ήδη εννιά μήνες και μάλιστα αποτελεσματικά.

   Όσο ήμουν παιδί κάθε τέτοια μέρα έφτιαχνα κάρτες, ζωγραφιές κι ό,τι άλλο μπορούσε η φαντασία μου να δημιουργήσει.Κάθε μα κάθε φορά το πρόσωπό της φωτιζόταν το μικρό δωράκι μου ήταν αρκετό για να την κάνει να νιώσει ότι της χάριζα τον κόσμο όλο. Μα δεν το καταλάβαινα, αφού ήταν απλά μια ζωγραφιά; Στην εφηβεία το σκηνικό άλλαξε, η γιορτή αυτή για μένα δεν σήμαινε κάτι, έτσι τέρμα οι ζωγραφιές , τέρμα οι κάρτες η επανάσταση που νόμιζα ότι έκανα δε μ άφηνε να δείχνω την αγάπη μου. Το μότο της μητέρας μου σ' όλη την εφηβεία ένα:«Καλά δεν θα μεγαλώσεις, δε θα κάνεις παιδιά, τότε θα με καταλάβεις!» .
Δεν την πίστευα κούναγα το κεφάλι μου κοροϊδευτικά και έφευγα. 

  Όταν επιτέλους ενηλικιώθηκα κι άρχισα να ωριμάζω, η έννοια της μάνας άλλαξε μέσα μου, Ξαφνικά την καταλάβαινα, της έδινα δίκιο,  μπορούσα να κάνω παρέα μαζί της χωρίς να τσακώνομαι , να την εμπιστευτώ και ν ανταποδώσω  την εμπιστοσύνη της, να ακούσω τις συμβουλές της και τα πράγματα ισορρόπησαν μέσα μου. Η μαμά μου πλέον δεν είναι ''εχθρός'', ούτε  η''κακιά'' της υπόθεσης, είναι η γυναίκα που με κουβάλησε μέσα της, που έκλαψε όταν άκουσε το πρώτο μου κλάμα , που πονάει διπλά όταν πονάω, που με ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά είναι ικανή να  σου δώσει τον κόσμο ή  να σε προστατεύει από αυτόν.Κάποια στιγμή όλοι αντιλαμβανόμαστε πως η αγάπη της μάνας είναι η μόνη αγάπη που δεν θέλει ανταλλάγματα,δεν ζητάει, δεν απαιτεί, δεν σε πληγώνει! Παρέχεται ανιδιοτελώς, με την ίδια ευκολία που σου χαρίζει τη ζωή κι είναι τυχεροί όσοι το συνειδητοποιούν πριν να είναι πολύ αργά. Σ ευχαριστώ μαμά.....


Υγ. «Ναι μαμά μεγάλωσα πια και κατάλαβα! Είχες δίκιο τελικά!»















                                               Ματίνα Στυλίδου