Μοναξιά, εγωισμός σημειώσατε Χ!

Σε μια απ΄αυτές τις εξομολογητικές συζητήσεις με την κολλητή, ξέρετε απ΄ αυτές που ξεκινάνε
μ ΄ένα χαζό νέο και καταλήγουν μετά από μερικά ποτά να αναλύουν την διαφορικότητα του σύμπαντος, ''χτυπήθηκα'' από την πιο σοφή ερώτηση!

Μ ' ένα μεθυσμένο και γεμάτο απορία βλέμμα ,στράφηκε προς το μέρος μου και είπε ΄΄Γιατί ρε γαμώτο, αυτός που γουστάρουμε πιο πολύ , που θα κάναμε τα πάντα για αυτόν ,να μην μας θέλει;΄΄ . 

Δεν της απάντησα ποτέ, προχώρησα την κουβέντα παρακάτω,ήθελα να ξεχαστεί και να ξεχάσει, όχι ότι δεν ήμουν σε θέση ή δεν μπορούσα να απαντήσω, αλλά ειλικρινά δεν ήξερα τι έπρεπε ή τι ήθελα να της πω ή πιο πολύ πια απάντηση θα ήταν αυτή που θα  την κάλυπτε .

Πάντα όταν βρίσκεσαι έξω από τα πράγματα έχεις την τάση να δίνεις συμβουλές σαν πιστοποιημένος ψυχίατρος με πτυχίο και συνταγές για όλων των ειδών τα πάθη. 

Αν όμως βρεθείς, συμβαίνει μια φορά στις τόσες, να μοιράζεσαι τον ίδιο νταλκά , το ίδιο σεκλέτι , τότε το πράγμα δυσκολεύει , πολύ!

Αν δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου από το λάθος, πώς μπορώ να εμποδίσω εσένα να το κάνεις; Αν δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να βάλει τελεία, παύλα κι όλα τα συναφή , πώς μπορώ να έρθω με ανώτερο ύφος μπροστά σου και να σε νουθετήσω;

Δύσκολο ερώτημα, για δυνατούς λύτες.

 Γιατί με όλη τη λογική και τα συναισθήματα του κόσμου, πώς μπορεί να μην θέλεις να έχεις δίπλα σου κάποιον που τρελαίνεται για σένα, που λιώνει σε  ένα και μόνο βλέμμα σου.  Γιατί επιλέγεις να διώξεις έναν τέτοιο άνθρωπο που σ΄ έχει σαν θεό του και κυνηγάς όποιον με ψίχουλα προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα σου.  Τι βίτσιο είναι αυτό; Ή μήπως είναι ο φοβερός εγωισμός σου, αυτός ο ατρόμητος , μικρός ανθρωπάκος  που του αρέσει να κυνηγάει τα θηράματα του και αφού τα σκοτώσει να το βάζει στα πόδια;

Πόσο πονάμε εμείς που πιστέψαμε στο τίποτα σου και θέσαμε ως προτεραιότητα μας την κατάκτησή σου!!! Ή  μήπως κι  εμείς έχουμε ένα μικρό κυνηγό μέσα μας που σαν τρελός κυνηγά το άπιαστο σου όνειρο;

Σε θέλω, εγώ , με όλο μου το είναι και την καρδιά μου; Σε ποθεί όντως η ψυχή και το σώμα μου;  Είναι αληθινά όλα αυτά ή είσαι μια φούσκα που δημιούργησε ο εγωισμός μου για να διασκεδάσει;

Μάλλον το δεύτερο, μάλλον τον εγωισμό μου προσπαθώ να κερδίσω κι όχι εσένα.

 Δεν μπορώ να πιστέψω, πως μου φέρεσαι έτσι  άσχημα κι εγώ σε θέλω, δεν μπορώ να δεχτώ, πως μου μιλάς απότομα κι εγώ περιμένω την επόμενη λέξη σου. 

Δεν γίνεται να έχω χάσει κάθε αυτοσεβασμό ,να έχω τσαλαπατήσει όλα αυτά που πιστεύω, πέφτοντας απλά στα δίχτυα του έρωτά σου!

Στην αφόρητη πλήξη της μοναχικότητάς μου, ήσουν ένας βράχος να πιαστώ και να ξεχάσω όσα δεν μπορώ να αντιμετωπίσω , όσα με πλήγωσαν και το φόβο...το φόβο για το μέλλον, για το άγνωστο, τη μοναξιά μου! 

Η νηφάλια απάντηση φίλη μου είναι ότι κι οι δυο βρήκαμε μια καλή δικαιολογία να καθυστερήσουμε, να παγώσουμε για λίγο , όσα αναπόφευκτα θα ' ρθούν. Γιατί το πόνο που νιώθουμε τώρα τον επιλέξαμε, τον αγαπήσαμε τον κάναμε δικό μας.Κι έστω κι έτσι νιώθουμε πως έχουμε ένα σκοπό, κάποιον να μας βγάζει από τη ρουτίνα μας.

Υ.γ Θα φύγω από σένα , θα γλιτώσω, θα λυτρωθώ , δεν βιάζομαι πια, δεν το πιέζω. Θα το κάνω,αλλά, όταν νιώσω πως μπορώ να ανοίξω την ψυχή μου στο καινούριο, στο άγνωστο.

                                                                                Ματίνα Στυλίδου