Πόσο πολύ μας ξαφνιάζει, άραγε το γεγονός, ότι κάποιος άνθρωπος βρέθηκε σε ένα τέλμα, σε ένα αδιέξοδο. Πόσο υποκριτές μπορούμε κάποιες φορές να γίνουμε, ακόμα και στους ίδιους μας τους εαυτούς, προσπαθώντας να τους πείσουμε πως είμαστε καλά. Γιατί δεν είμαστε. Κι αν τώρα δεν το βλέπουμε, σε κάποια φάση της πορείας μας, θα διαπιστώσουμε και πιθανόν με άσχημο τρόπο, ότι κάτι μέσα μας δεν πάει καλά.
Είμαστε εγωιστές εμείς οι άνθρωποι, κάποιοι λίγο, άλλοι πολύ. Μια ομάδα εγωιστών δημιουργεί πρόβλημα στον εαυτό της, ενώ η άλλη η πιο σκληροπυρηνική, δημιουργεί προβλήματα σε άλλους.
Πιθανό κάτι τέτοιο να είναι απόρια μόνο της ελληνικής κοινωνίας, της ευρωπαϊκής, της κοινωνίας γενικότερα ή ίσως, να πηγάζει από το ίδιο το άτομο, αυτή η πεποίθηση, πως πρέπει θέλοντας ή μη, έχοντας ή όχι τις ικανότητες να ηγείται της αγέλης του.
Γιατί, ας μη γελιόμαστε, όλοι θέλουμε το στέμμα, άσχετα αν οι περισσότεροι δεν έχουμε τα προσόντα να το αποκτήσουμε.'Όλοι θέλουμε να γίνουμε «χαλίφης στη θέση του χαλίφη» .
Ο καθένας, όμως από εμάς έχει έρθει σε αυτόν τον κόσμο επιτελώντας ένα έργο, ένα σκοπό, όπως έλεγε κι ο Αριστοτέλης κάθε άνθρωπος προορίζεται για κάτι και θα είναι ευτυχισμένος μόνο όταν κατορθώσει να τελειοποιήσει το σκοπό του.
Βέβαια, αυτό είναι διαφορετικό για τον καθένα και μάλλον η ζωή και μόνο αυτή, θα μας οδηγήσει σε αυτό το σκοπό, αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα.
Πως, όμως θα καταφέρεις να φτάσεις εκεί αν μέσα σου υπάρχει ένα κουβάρι τόσο μπερδεμένο που τα δυο σου χέρια δε φτάνουν να το λύσουν;
Κι εδώ έρχεται το ζουμί της υπόθεσης. Ο εγωισμός. Το να παραδεχθεί κάποιος ότι δεν είναι καλά, ότι έχει κάποιο πρόβλημα, πως δεν κινείται στα πλαίσια του φυσιολογικού είναι για όλους αρκετά δύσκολο. Το φαίνεσθαι πάντα θα μας απασχολεί περισσότερο από το είναι. Αλλά ακόμα κι αν παραδεχθεί το πρόβλημα, πόσο εύκολο είναι να αποδεχθεί ότι μόνος του δεν τα καταφέρνει;
Αυτό είναι και το πιο δύσκολο βήμα για τη ψυχοθεραπεία. Να αποδεχθείς, πως ο εαυτός σου δεν είναι αρκετός, πως εσύ πλέον δεν μπορείς να τον ελέγξεις ή να τον φροντίσεις και να εμπιστευτείς ένα δεύτερο άτομο για να σε γιατρέψει.
Από την προσωπική μου εμπειρία, αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι κι αν δε ζόριζαν τόσο τα πράγματα, ίσως ποτέ κι εγώ, που τώρα μιλάω από τη θέση αυτή, να μην είχα τολμήσει να περάσω το κατώφλι αυτό, πιστεύοντας ακόμα πως μια τέτοια ενέργεια από μέρους μου θα ήταν περισσότερο μια κίνηση αδυναμίας κι όχι μια ένδειξη δύναμης.
Θέλει δύναμη όμως και θέλει κι αντοχές. Ουσιαστικά πρέπει να δεχθείς την ήττα σου και ταυτόχρονα να κάνεις τέτοιου βεληνεκούς αλλαγές, ώστε, βγαίνοντας, να μη χρειαστεί να φτάσεις στο ίδιο σημείο.
Πρέπει να καταλάβουμε εμείς οι άνθρωποι, πως δεν είμαστε θεοί, κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα διαχειριστούμε και δεν πειράζει. Είναι καλό να ψάξεις για ένα χέρι κι είναι ακόμα καλύτερο αυτό να βρεθεί και να σε βοηθήσει. Είμαστε από τη φύση μας ζώα κοινωνικά, αυτό σημαίνει, πως έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον, όσο και να θέλουμε να ηγούμαστε της αγέλης δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτή.
Κάθε ένας από εμάς έχει τα θέματα του, άσχημα βιώματα, απώλειες, λάθος επιλογές, ειδικές καταστάσεις και συνθήκες. Κανενός η ζωή δεν είναι εύκολη. Μικρά ή μεγάλα τα εμπόδια δεν παύουν να στέκονται εκεί κι αν τα αφήνουμε να μεγαλώνουν δε θα μπορέσουμε ποτέ να τα περάσουμε. Κι αν χρειαστούμε κάποιον να τα χαμηλώσει λίγο για μας,τότε που είναι το κακό;
Όλοι μας κάθε στιγμή, ώρα και μέρα κρίνουμε. Κρίνουμε ένα μήνυμα, μια σκέψη, ένα συναίσθημα, κρίνουμε πράξεις και λόγια, κρίνουμε συμπεριφορές γιατί δεν τις καταλαβαίνουμε, γιατί μας είναι ξένες. Γιατί πριν αντιδράσουμε, πριν απαντήσουμε σε εκείνο το μήνυμα, πριν μιλήσουμε, πριν φύγουμε, δε δίνουμε στον εαυτό μας ένα λεπτό να σκεφτεί. Να πάρει μια ανάσα, να κάνει ένα βήμα πίσω. Να αναρωτηθεί, ποιος μας μιλάει, τι μας λέει και γιατί, τι περνάει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή του και αν αυτό δικαιολογεί ή όχι την επιλογή του να μας πληγώσει, να μας μειώσει, να μας εξωθήσει στα άκρα.
ΥΓ. <<Σκέψου λίγο πριν βγάλεις τα συμπεράσματά σου για μένα, πως κάποτε δε γελούσα, δε χόρευα και δε γλένταγα όπως τώρα, πως έχω και τις μαύρες μέρες μου, τις σκοτεινές, που δεν αφήνω κανέναν να πλησιάσει. Πως, όπως κι εσύ έτσι κι εγώ, όταν νιώθω έντονα τα αισθήματά μου ξεσπώ κι ίσως, κάποιες φορές να κάνω σαν κακομαθημένο, να φωνάζω, να νευριάζω ή να φεύγω. Κατάλαβε, πως κι εγώ κάνω λάθη και τα παραδέχομαι κι αν θες μείνε, να μάθουμε λίγο ακόμα να αντέχουμε ο ένας τον άλλον, να αγαπάμε και να συγχωρούμε.>>
Ματίνα Στυλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου